III SA/Lu 398/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 31 marca 2026 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Skarżący O. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 31 marca 2026 r. (nr [...]) w przedmiocie nałożonej na niego kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 czerwca 2026 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podanie numeru PESEL – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1 akt sądowych). Kolejnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 czerwca 2026 r. wezwano również skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 400 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia (k. 21 akt sądowych). Wymienione wyżej wezwania zostały przesłane jedną przesyłką pocztową na adres pełnomocnika strony do doręczeń, wskazany w skardze. Przesyłka ta została skutecznie doręczona w dniu 17 lipca 2026 r. (dowód doręczenia – k. 28 akt sądowych). Z akt sprawy wynika, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, do usunięcia których został wezwany oraz nie uiścił wpisu od skargi (notatka urzędowa – k. 29 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże według regulacji szczególnej zawartej w art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Już z tej tylko przyczyny – nieusunięcia przez stronę w zakreślonym terminie braków fiskalnych skargi – podlegała ona odrzuceniu. Ponadto zaistniały ku temu przyczyny dodatkowe. Na mocy art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać, oprócz elementów wskazanych w art. 46 § 1 p.p.s.a., także numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Stosownie zaś do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się także do braków skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W przypadku zaś, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a). W niniejszej sprawie termin zakreślony stronie w zarządzeniach Przewodniczącego Wydziału na usunięcie braków formalnych skargi (podanie numeru PESEL) oraz na usunięcie braków fiskalnych skargi (jej opłacenie) upłynął bezskutecznie z dniem 22 kwietnia 2026 r. (środa), wobec czego skarga podlegała odrzuceniu. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. – obowiązany był orzec, jak w postanowieniu.