III SA/Lu 387/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Referent stażysta Agnieszka Kuna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 marca 2020 r. nr BP.501.1057.2019.0949.WA7.2838 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 marca 2020 r. (nr BP.501.1057.2019.0949. WA7.2838) Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 maja 2019 r. (nr WP.8140.6.107.2019) o nałożeniu na skarżącego S. K. kary pieniężnej w wysokości 4.050 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w tej samej wysokości. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie sprawy: W dniu 31 stycznia 2019 r. w R. na dworcu PKS poddany został kontroli drogowej autobus marki M. o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował M. K. K., który wykonywał przewóz osób na linii regularnej L.-R. w imieniu skarżącego S. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą ""A"" S. K. z siedzibą w M. . Kontrola została poprzedzona za pomocą patrolu dynamicznego, poprzez obserwację przejazdu autobusu drogą krajową nr [...] od przystanku G. [01/02] do przystanku R. 25 C./S. [nr 05/nr 06]. Podczas kontroli ustalono, że kierowca wykonując przewóz osób na wskazanej linii nie zatrzymał się na przystanku G. [01/02], na przystanku R. S. [nr 09/nr 10] i na przystanku R. 25 C./S. [nr 05/nr 06]. Przeprowadzona kontrola wykazała również, że tachograf zainstalowany w autobusie nie został poddany w przewidzianym terminie badaniu kontrolnemu, gdyż termin ważności badania kontrolnego upłynął w dniu 7 grudnia 2018 r. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia 31 stycznia 2019 r., kiedy czynności kontrolne zostały przeprowadzone. W toku postępowania administracyjnego stwierdzono również, że kierujący pojazdem na wykresówce z dnia 31 stycznia 2019 r. nie wpisał swojego imienia i nazwiska. W takiej sytuacji decyzją z dnia 21 maja 2019 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 4.050 zł, za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, polegające na: 1) wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym); 2) wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym); 3) niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy za każdy wpis (lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). We wniesionym od powyższej decyzji odwołaniu skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów: . art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności przez pominięcie wyjaśnień strony oraz uniemożliwienie stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu i wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego; . art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę naruszeń wskazanych w decyzji; . art. 18 ustawy o transporcie drogowym, poprzez niezastosowanie art. 20a ust. 1 tej ustawy. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że ze względu na warunki pogodowe i konieczność zapewnienia bezpieczeństwa przewożonym pasażerom skontrolowany przewóz drogowy został wykonany zgodnie z art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącego, organ I instancji powinien był także wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji, jaki charakter miały czynności poprzedzające kontrolę, skoro sama kontrola została przeprowadzona dopiero na końcowym przystanku, a w decyzji organ wskazuje o podjęciu czynności kontrolnych w czasie wykonywania skontrolowanego przewozu drogowego. Skarżący wskazał również, że został pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu przeprowadzonym przez organ I instancji, ponieważ nie otrzymał pisma z dnia 15 kwietnia 2019 r. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia 14 marca 2020 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i ponownie nałożył na skarżącego karę pieniężną wysokości 4.050 zł. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że odnośnie naruszenia określonego w lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz regularny niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym (nr [...]) oraz rozkładem stanowiącym jego załącznik. Kierowca wykonał przewóz osób na linii L.-R. niezgodnie z zezwoleniem, bowiem realizując przewóz osób na tej linii kursem rozpoczynającym się o godzinie 7:35 w L., nie zatrzymał się na wszystkich przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia. Kierowca nie zatrzymał się na przystanku G. [01/02], na przystanku R. S./S. [nr 09/nr 10] i na przystanku R. 25 C./S. [nr 05/nr 06], co potwierdził protokół kontroli. Kierowca wyjaśnił, że nie zatrzymał się na tych przystankach z powodu braku wysiadających pasażerów, jak i pasażerów, którzy chcieliby wsiąść do autobusu. Przed przystankami jedynie zmniejszał prędkość, aby upewnić się co do obecności pasażerów na przystanku. Tymczasem wymienione przystanki w rozkładzie jazdy zostały przez przedsiębiorcę wyznaczone do zatrzymywania się podczas wykonywania przejazdów na linii L.-R.. Żaden z wymienionych przystanków nie jest przystankiem na żądanie, więc kierowca jest zobowiązany zatrzymywać się na tych przystankach nawet wtedy, gdy nie ma na nich osób wysiadających, czy chcących wsiąść. Przepis art. 18b ust. 1 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym zobowiązuje przewoźnika do wykonywania przewozów osób na liniach regularnych zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu. Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności umożliwiające odstąpienie od warunków zezwolenia określone w art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Kierowca w swoich zeznaniach nie wskazał na żadną przeszkodę wymienioną w powołanym przepisie. Z tego względu kara pieniężna za wskazane naruszenie wynieść winna 3.000 zł, jako kara pieniężna określona w lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W kwestii stwierdzonego naruszenia określonego w lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że jednoznacznie z materiału dowodowego wynika, iż analogowy tachograf marki Mannesmann VDO Automotive AG D-78052, typ 1318.27 nr [...], zainstalowany w pojeździe marki M. o nr rej. [...] nie posiadał ważnego sprawdzenia okresowego. Ustalono, że tachograf zainstalowany w pojeździe był ostatnio poddany sprawdzeniu okresowemu w dniu 7 grudnia 2016 r. Zatem zgodnie z pkt 4 ppkt 256 rozdziału VI załącznika IB rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, tachograf powinien ponownie zostać poddany sprawdzeniu okresowemu przed dniem 7 grudnia 2018 r. Z tego względu kara pieniężna za wskazane naruszenie wynosi 1.000 zł, gdyż w tej wysokości określona została w lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast odnośnie naruszenia opisanego prze organ I instancji jako niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, przewidującego karę pieniężną za każdy wpis w wysokości 50 zł, zgodnie z lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że naruszenie to zostało wadliwie zakwalifikowane. Prawidłowa bowiem jego kwalifikacja dotyczyć winna naruszenia w postaci nieumieszczenia na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenia na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych, a zatem naruszenia określonego w lp. 6.3.14. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który przewiduje za nie karę pieniężną w wysokości 50 za każdy brak wpisu, nie więcej niż 500 za jedną wykresówkę lub jeden wydruk. Skoro kierowca nie wpisał swojego imienia i nazwiska na wykresówce z dnia 31 stycznia 2019 r., to tym samym wykresówka nie zawiera wszystkich wymaganych danych wskazanych w art. 34 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 165/2014. W związku z tym, pismem z dnia 30 stycznia 2020 r. organ odwoławczy zawiadomił skarżącego o zmianie kwalifikacji prawnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego: z lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis, na lp. 6.3.14. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest nieumieszczenia na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych. Organ dodał przy tym, że na wykresówce brakowało dwojakiego rodzaju danych, tj. imienia oraz nazwiska kierowcy. Za brak każdego z tych wpisów powinna zostać – zdaniem organu – nałożona na stronę kara w wysokości 50 zł, a zatem łączna kara za brak tych wpisów wyniosłaby 100 zł. Jednakże takie rozstrzygnięcie byłoby niekorzystne dla strony, a organ odwoławczy zgodnie z art. 139 k.p.a. nie może orzec na niekorzyść strony i dlatego kara za opisane naruszenie nie uległa zmianie co do jej wysokości i pozostała na niezmienionym poziomie (50 zł). Odnosząc się do zarzutu skarżącego dot. uniemożliwienia mu czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji z powodu niedoręczenia zawiadomienia z dnia 15 kwietnia 2019 r., organ odwoławczy wskazał, że zarówno to zawiadomienie jak i wcześniejsze zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu zostały stronie doręczone w trybie art. 44 k.p.a. Ponadto skarżący ani w odwołaniu, ani w postępowaniu przed organem odwoławczym nie twierdził, aby został pozbawiony możliwości złożenia wniosków dowodowych. Żadnych wniosków dowodowych lub dowodów skarżący zresztą nie złożył. Zakwestionował jedynie rozstrzygnięcie organu I instancji, nie przedkładając dowodów na poparcie swojego stanowiska. Wreszcie organ odwoławczy podkreślił również, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał także podstaw do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Powyższe okoliczności zadecydowały o podjęciu przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący S. K. zaskarżył powyższą decyzję w całości i zarzucił jej: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b. art. 9, art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie zgodnie z obowiązujący prawem, a także naruszenie zasad praworządności, interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, poprzez niepodjęcie przez organ działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia wszystkich aspektów sprawy i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a także na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez oparcie się przez organ wyłącznie na wybranych dowodach, nie wzięto pod uwagę przedłożonych przez kierowcę dokumentów w postaci książki INTERBUS, naruszono również przepisy odnośnie sporządzania protokołu z kontroli, terminu prowadzenia postępowania administracyjnego, zapewnienia czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu oraz informowania o wszelkich czynnościach podjętych przez organ w sprawie; 2) naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, sporządzenie protokołu kontroli z błędami oraz prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych naruszeń, bez wykazania w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności ich popełnienia, co w niniejszej sprawie nie zostało dopełnione przez organ. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie stwierdzić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi nastąpić może również na drodze stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należało też mieć na względzie zasadę, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Natomiast według art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozstrzygając sprawę we wskazanych wyżej granicach należy stwierdzić, że skarga wniesiona w tej sprawie nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlegała oddaleniu. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, z późn. zm. – dalej jako "ustawa" lub "u.t.d."), w brzmieniu obowiązującym w okresie przeprowadzonej kontroli. Według art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Jak wynika zaś z art. 92a ust. 7 tej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 . załącznika nr 3 do ustawy. Na mocy zaskarżonej decyzji nałożono ostatecznie na skarżącego jako zawodowego przewoźnika w transporcie drogowym administracyjną karę pieniężną w łącznej wysokości 4.050 zł, za stwierdzone bezspornie w toku przeprowadzonej kontroli trzy naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, jakich dopuścił się zatrudniony przez stronę kierowca, które polegały na: 1) wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy); 2) wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do ustawy); 3) niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy za każdy wpis (6.3.14. załącznika nr 3 do ustawy). Wymaga podkreślenia, że nie budziła żadnych wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji co do tego, że do stwierdzonych podczas kontroli drogowej w dniu 31 stycznia 2019 r. wskazanych wyżej naruszeń ustawy o transporcie drogowym rzeczywiście doszło. Wbrew twierdzeniom skarżącego, ustalenia faktyczne poczynione przez organy znajdują pełne potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia zgodnego z tymi ustaleniami rozstrzygnięcia. Wynika to jednoznacznie z treści protokołu kontroli i pozostałych dowodów zawartych w aktach sprawy administracyjnej. Natomiast organ odwoławczy dokonał uzasadnionej merytorycznej korekty rozstrzygnięcia organu I instancji co do jednego z naruszeń, w zakresie jego rodzaju, na skutek odmiennej wykładni właściwych przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji zastosował inną normę prawną co do rodzaju stwierdzonego naruszenia w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. art. 75 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś według art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc na podstawie powołanych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. Organy regułom tym sprostały, gdyż nie dopuściły się ich naruszenia. Zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego oraz odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w chwili przeprowadzonej kontroli, przewozem regularnym jest publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie oraz w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983). Według art. 18 ust. 1 u.t.d., wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia (...). W zezwoleniu, zgodnie z art. 20 ust. 1 u.t.d., określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów; 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób. Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a u.t.d.). Proponowany rozkład jazdy, który dołącza się do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, uwzględnia przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy (art. 22 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego jasno i bezspornie wynika, że podczas wykonywanego w imieniu skarżącego przewozu osób na linii regularnej L.-R., kierowca trzykrotnie nie zatrzymał się na przystankach autobusowych na wskazanej linii: na przystanku G. [01/02], na przystanku R. S./S. [nr 09/nr 10] i na przystanku R. 25 C./S. [nr 05/nr 06]. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy administracji nie naruszyły reguł proceduralnych, zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Okoliczność ominięcia przez kierowcę trzech przystanków autobusowych została potwierdzona w protokole kontroli drogowej, podpisanego przez kierowcę. Zeznania kierowcy wraz z ustaleniami inspektorów stanowią spójną całość i potwierdzają, że w dniu kontroli kierowca wykonywał przewóz drogowy z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, a tym samym z naruszeniem przepisów ustawy, skoro świadomie pominął trzy przystanki na trasie przejazdu. Skarżący składając wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych był zobowiązany dołączyć proponowany rozkład jazdy (art. 22 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). W konsekwencji miał obowiązek świadczenia usługi przewozu osób zgodnie z otrzymanym zezwoleniem i załączonym do niego rozkładem jazdy, przestrzegając ustalonej trasy przejazdu i zatrzymując się na wszystkich wyznaczonych przystankach. Rozkład jazdy stanowi bowiem integralną część zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym i jest zawsze okazywany do kontroli wraz z wypisem z zezwolenia. Dlatego też kierowca wykonujący przewozy regularne osób na podstawie takiego zezwolenia ma bezwzględny obowiązek zatrzymywania się na wszystkich przystankach wskazanych w obowiązującym rozkładzie jazdy. Skoro trasa została ustalona w sposób wskazany przez przewoźnika, to kierowca nie ma swobody wyboru przystanków, na których się zatrzyma i przystanków, które pominie. Z tego względu stanowisko organu, że skarżący naruszył warunki określone w udzielonym zezwoleniu, poprzez niezatrzymanie się na trzech przystankach wskazanych w rozkładzie jazdy w sytuacji, gdy przystanki te formalnie funkcjonowały, zasługiwało na pełną akceptację. Ponieważ przedsiębiorca występując o wydanie zezwolenia załącza proponowany rozkład jazdy oraz schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami, oznacza to, że jego obowiązkiem jest zatrzymywanie się na wszystkich przystankach wskazanych w rozkładzie i nie można przyjąć, że ewentualnie zaistniałe opóźnienia na trasie przejazdu zwalniają kierowcę z tego obowiązku. Również brak pasażerów w autobusie przed przystankiem przeznaczonym wyłącznie dla wysiadających, nie stanowi przesłanki zwalniającej kierowcę z obowiązku zatrzymania się na przystanku wskazanym w rozkładzie jazdy. Przestrzeganie warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu zachowane jest wówczas, gdy pojazd którym wykonywany jest przewóz regularny zatrzymuje się na przystankach ujętych w rozkładach jazdy, a nie wyłącznie wtedy, gdy taką potrzebę uzna kierowca (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 25/16). Skoro niewadliwie ustalono, że skarżący trzykrotnie naruszył obowiązujący go rozkład jazdy, stanowiący część zezwolenia z dnia 28 stycznia 2014 r. na wykonywanie przez niego przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej L.-R. przez P. (k. 37 akt adm.), to zasadnie ukarany został jedną przewidzianą prawem z tego tytułu karą w wysokości 3.000 zł. Stosownie bowiem do lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu drogowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków – zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 3.000 zł. Kolejne stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenie polegało na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (lp. 6.1.5.). Funkcjonariusze ustalili w sposób niekwestionowany, że tachograf analogowy zainstalowany w kontrolowanym autobusie nie został poddany badaniu kontrolnemu w sytuacji, kiedy termin ważności ostatniego badania kontrolnego upłynął z dniem 7 grudnia 2018 r. W związku z powyższym wymaga wyjaśnienia, że tachografy muszą spełniać wymogi pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzenia. Materię tę regulują przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, (Dz. Urz. UE L z dnia 28 lutego 2014 r., nr 60, s. 1 – dalej jako "rozporządzenie 165/2014"). Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Jak stanowi art. 23 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się co najmniej raz na dwa lata. Z załącznika I do tego rozporządzenia, obejmującego "Wymogi dotyczące budowy, badań, instalacji i sprawdzania tachografów analogowych", rozdziału VI obejmującego "Sprawdzenia i przeglądy", z pkt 3 lit. a wynika, że przeglądy okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Obowiązek spełnienia warunków przewozu drogowego wynikających z rozporządzenia 165/2014, krajowy ustawodawca potwierdził w art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d. Sankcją za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, jest kara w wysokości 1.000 zł przewidziana w lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu miarodajnym na datę przeprowadzenia kontroli. W dniu kontroli, to jest 31 stycznia 2019 r., tachograf zainstalowany w kontrolowanym autobusie nie posiadał ważnego badania kontrolnego. Termin ważności poprzedniego badania kontrolnego upłynął w dniu 7 grudnia 2018 r. Skarżący ani w odwołaniu, ani też w skardze w żaden sposób nie podważał nawet powyższego ustalenia. Poza sporem jest zaś to, że jako właściciel pojazdu i przewoźnik zobowiązany był do zapewnienia aktualnego badania okresowego tachografu, czemu ewidentnie uchybił. Wreszcie w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji stwierdzono również, że kierujący pojazdem w dniu kontroli zatrudniony przez stronę kierowca M. K. K. na wykresówce z dnia 31 stycznia 2019 r. nie wpisał swojego imienia oraz nazwiska. Odnośnie wskazanego naruszenia należało – co do zasady – zgodzić się z organem odwoławczym, że wypełnia ono dyspozycję lp. 6.3.14. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, nie zaś dyspozycję naruszenia określonego lp. 6.3.8., jak pierwotnie przyjął to organ I instancji, co zasadnie organ odwoławczy skorygował w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 34 ust. 6 lit. a) rozporządzenia 165/2014, każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę na początku używania wykresówki – swoje nazwisko i imię. Wskazane zaś przez organ I instancji naruszenie określone lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym odnosi się wprost do innego przepisu, to jest art. 34 ust. 3 rozporządzenia 165/2014, zgodnie z którym, jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy – wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy – wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Dlatego tylko naruszenie tego rodzaju obowiązku wiąże się z zastosowaniem administracyjnej kary pieniężnej wynikającej z lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis nakładana jest kara w wysokości 50 zł. Natomiast za naruszenie przez kierowcę wymogu określonego w cytowanym wyżej art. 34 ust. 6 lit. a) rozporządzenia 165/2014, to jest nanoszenia na swoją wykresówkę na początku używania wykresówki – swojego nazwiska i imienia, zastosowanie znajdowała już lp. 6.3.14. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, jak prawidłowo przyjął ostatecznie organ odwoławczy. Wskazana pozycja załącznika przewidywała w czasie kiedy do naruszenia doszło, że za nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych – nakłada się administracyjną karę pieniężną w wysokości 50 za każdy brak wpisu, nie więcej niż 500 za jedną wykresówkę lub jeden wydruk. Należy jednakże zwrócić uwagę, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie stwierdzono w istocie brak jednego tylko wpisu, do którego kierowca zatrudniony przez stronę był zobowiązany. Organ odwoławczy w sposób nieuprawniony zaklasyfikował brak imienia i nazwiska jednej osoby (jednego kierowcy) na wykresówce jako dwa odrębne wpisy i wiązł z tym brakiem obowiązek nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w łącznej w wysokości 100 zł (50 zł + 50 zł), choć ze wskazanych przez organ względów proceduralnych nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 50 zł. Taka ocena pozostaje jednak w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu art. 34 ust. 6 rozporządzenia 165/2014, który w sposób enumeratywny wymienia w punktach od a) do f) rodzaje wpisów, które na swoją wykresówkę zobowiązany jest nanieść każdy kierowca pojazdu wyposażonego w tachograf analogowy. Dane takie jak imię i nazwisko kierowcy ujęte zostały w jednostce redakcyjnej pod literą a), jako jeden wpis. Stąd brak w takim wypadku na wykresówce wyłącznie nazwiska kierowcy lub tylko imienia, albo obu tych elementów łącznie – sankcjonowanej jest jedną karą pieniężną w wysokości 50 zł. Prawidłowość tej tezy potwierdza także wykładnia historyczna omawianego naruszenia zawartego w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W poprzednim bowiem brzmieniu ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200, z późn. zm.), omawiane naruszenie opisane było w załączniku nr 3 do tej ustawy pod lp. 6.3.6., gdzie przewidziano za brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, karę w wysokości 50 zł za brak każdej danej, zaś imię i nazwisko kierowcy ujęte były jako jeden wpis pod pkt 1. Ostatecznie powyższa błędna interpretacja ilości stwierdzonych na wykresówce braków, to jest braku wpisu dot. imienia i nazwiska kierowcy, nie miała żadnego wpływu na uzasadnioną łączną sumę nałożonej na stronę administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 4.050 zł orzeczonej w zaskarżonej decyzji, bowiem organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 139 k.p.a. nie mógł w tym zakresie orzec na niekorzyść strony i dlatego kara za opisane naruszenie nie ulegnie zmianie. Dostrzeżone tym samym przez Sąd uchybienie organu odwoławczego w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa materialnego nie miało istotnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji nałożenie na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 4.050 zł – było prawidłowe. Należy dodatkowo wskazać, że zgodnie z art 92b i 92c u.t.d., podmiot wykonujący przewozy lub czynności związane z przewozem w sytuacji zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy, bądź też w sytuacji, gdy nie miał wpływu na powstałe naruszenia, może próbować uwolnić się od ponoszenia odpowiedzialności, o ile istnieją ku temu podstawy. Skarżący jednak w tej sprawie nie wskazał żadnych okoliczności, które w świetle tych przepisów dawałyby podstawę do szczegółowych rozważań w tym zakresie. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz z naruszeniem obowiązków lub warunków tego przewozu drogowego, przewidziana w ustawie o transporcie drogowym, jest odpowiedzialnością administracyjną, która ma co do zasady charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia. Odpowiedzialność ta jest niezależna od winy, co oznacza, że jest ponoszona z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Dlatego wystarczającą przesłanką do wymierzenia kary pieniężnej jest stwierdzenie wystąpienia określonego naruszenia, a odpowiedzialność podmiotu zbliżona jest do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. I OSK 1257/06 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., sygn. III AZP 16/95). W konsekwencji, tak jak w niniejszej sprawie, stwierdzenie określonych ustawą naruszeń przepisów w zakresie transportu drogowego spowodowało ich odpowiednią, zgodną z prawem kwalifikację, a następnie – zasadne nałożenie na stronę administracyjnej kary pieniężnej w wysokości określonej ustawą. Mając powyższe rozważania na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był skargę jako bezzasadną oddalić, o czym orzekł w sentencji wyroku.