III SA/Lu 315/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 9 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania I. oddala skargę; II. przyznaje adwokat M. N. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych i czterdzieści groszy) z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 110,40 zł (sto dziesięć złotych i czterdzieści groszy) podatku od towarów i usług.

Sygn. III SA/Lu 315/25 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 9 maja 2025 r. w sprawie zwrotu podania. Stan sprawy przedstawia się następująco. Skarżący J. P. pismem z dnia 30 stycznia 2025 r. wniósł o "stwierdzenie zasiedzenia wspólnego posiadania z wpisem do ewidencji". Adresatem swojego podania uczynił Sąd Rejonowy w R. P., przy czym pismo złożył za pośrednictwem Zarządu Dróg Powiatowych w P.. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2025 r. Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w P. zwrócił wniosek skarżącemu na podstawie art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej jako "k.p.a.") i wyjaśnił, że wniosek dotyczy zasiedzenia nieruchomości oraz zawiera żądanie przekazania pisma do sądu za pośrednictwem Zarządu Dróg Powiatowych, natomiast przepisy prawa nie przewidują w takich sprawach pośrednictwa organu w przekazywaniu pism do sądu i wnioskodawca powinien swoje żądanie skierować samodzielnie do Sądu Rejonowego w R. P.. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej postanowienie z dnia 9 maja 2025 r. (nr [...]) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że zasady postępowania z podaniami wniesionymi do organu niewłaściwego regulują art. 65 § 1 oraz art. 66 § 3 k.p.a. W myśl pierwszego z przywołanych przepisów, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego i podanie. Natomiast zgodnie z art. 66 § 3 k.p.a., jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z treści wniosku z dnia 30 stycznia 2025 r. wprost wynika, że adresatem pisma jest Sąd Rejonowy w R. P., a Zarządowi Dróg Powiatowych w P. skarżący przypisał role pośrednika w złożeniu wniosku, a także uczestnika postępowania. Intencję skarżącego, że adresatem jego wniosku jest sąd, potwierdza informacja zawarta w zażaleniu, że w dniu 17 lutego 2025 r. została wniesiona sprawa do Sądu Rejonowego w R. P., oraz kserokopia pisma skarżącego z tego dnia opatrzona prezentatą sądową z tożsamą datą. Ponieważ z art. 66 § 3 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej nie jest zobowiązany do przekazania sprawy do właściwego organu lub sądu powszechnego, a jedynie do zwrotu podania wnoszącemu, Kolegium stwierdziło, że działanie organu I instancji było prawidłowe. J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2025 r. Podniósł, że zaskarżone postanowienie jest niewłaściwe, a dodatkową motywacją do wniesienia skargi była "odmowa Sądu Rejonowego w R. P. do załatwienia jego sprawy" w sprawie sygn. akt I Co 137/25. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Podstawę prawną postanowienia stanowił art. 66 § 3 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Należy zauważyć, że możliwość zastosowania art. 66 § 3 k.p.a. nie jest uzależniona od etapu prowadzonego postępowania. Niezależnie więc czy wskutek złożenia podania, które w istocie dotyczy sprawy należącej do właściwości sądów powszechnych zostały podjęte czynności procesowe, czy też nie - stwierdzenie przez organ administracji tego rodzaju niewłaściwości powinno skutkować, niezależnie od innych powinności procesowych organu, zwrotem podania na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.10.2022 r. sygn. akt III OSK 1594/19). Organ administracji zwracający podanie w trybie art. 66 § 3 k.p.a. nie ma obowiązku wskazywania szczegółowej podstawy prawnej ewentualnego roszczenia przed sądem powszechnym ani trybu dochodzenia tego roszczenia. Wystarczające jest uznanie, że nie jest właściwy w sprawie i że właściwym do jej rozpoznania - choćby na podstawie domniemania sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy powszechne - właściwy jest sąd powszechny. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości brak właściwości organów administracji do rozpoznania podania adresowanego wprost do sądu powszechnego, z którego ponadto wynika, że żądanie dotyczy zasiedzenia wspólnego prawa. Należy podkreślić, że art. 66 § 3 k.p.a., nie dotyczy tylko sytuacji, w której organ ma pewność, że właściwy do rozpoznania jest sąd powszechny, ale także sytuacji, w której na podstawie treści pisma nie można ustalić właściwego organu. Organ przy tym nie jest zobowiązany do udzielania szczegółowych pouczeń stronie wnoszącej pismo. W sytuacji, gdy jako adresata wskazano sąd powszechny, a organ jako pośrednika w skierowaniu do tego adresata korespondencji, to zachodziła podstawa z art. 66 § 3 k.p.a. do zwrotu pisma, jak uczyniono. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skarga podlegała oddaleniu. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu będącemu adwokatem sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 763 ze zm.).