III SA/Lu 306/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę

Z akt sprawy wynikało, że decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] stycznia 2009 r. (nr [...]) udzielono S. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego na okres 6 lat. Zgodnie z w/w decyzją miejsca lokalizacji punktów gier określał załącznik nr 1, a zezwolenie obejmowało między innymi punkt gier [...], P. M. [...],[...] R. P. - według poz. [...] w/w załącznika. Dyrektor Izby Celnej w B. P. powziął wiadomość, że w powyższym punkcie gier nie wykonywano działalności w zakresie gier o niskich wygranych w okresie przekraczającym sześć miesięcy (od [...] listopada 2009 r. do [...] października 2011 r.). Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia nr [...] w części dotyczącej poz. [...] załącznika nr 1 do decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich, a następnie wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień, w szczególności w celu sprawdzenia, czy niewykonywanie działalności było następstwem działania siły wyższej. W odpowiedzi na wezwanie Spółka poinformowała, że w przedmiotowym punkcie gier działalność gospodarcza była czasowo zawieszona ze względu na decyzję osób władających lokalem. W tych okolicznościach Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] – wydaną na mocy art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - cofnął zezwolenie udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. w dniu [...] stycznia 2009 r. nr [...], w części dotyczącej punktu gier [...], P. M. [...],[...] R. P. - w pozycji [...] załącznika: nr 1 poprzez wykreślenie tejże pozycji. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] marca 2012 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. o cofnięciu zezwolenia. W uzasadnieniu organ argumentował między innymi, że Spółka zaprzestała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż sześć miesięcy w przedmiotowym punkcie. W związku z tym należało zastosować art. 59 pkt. 4 ustawy o grach hazardowych. Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej, a tego w rozpoznanej sprawie nie stwierdzono. Ustawodawca nie przewidział drugiego takiego wyjątku w postaci nieopłacalności prowadzenia działalności w punkcie gier. W skardze do WSA w Lublinie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] stycznia 2012 r. zarzucając naruszenie art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z 2009 r., poprzez nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów w sytuacji, kiedy przez cały czas trwania postępowania administracyjnego (od jego wszczęcia do zakończenia) prowadzono normalną działalność polegająca na eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych W uzasadnieniu Spółka podniosła, że przez cały czas trwania postępowania administracyjnego w obu instancjach, prowadzono w spornym punkcie gier działalność gospodarczą polegającą na eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o jej oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w B. P. stanowi art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych Przepis ten przewiduje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. W realiach rozpoznawanej sprawy Spółka przez okres dłuższy niż 6 miesięcy (nieprzerwanie od [...] listopada 2009 r. do [...] października 2011 r.) nie prowadzi działalności w punkcie gier [...], P. M. [...],[...] R. P. Spółka zgłasza organowi zawieszenie działalności automatów do gier w powyższym punkcie z dniem [...] listopada 2009 r. Wznawia zaś działalność na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. z dnia [...] października 2011 r. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w w/w punkcie wynika z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] stycznia 2009 r. (nr [...]). Spółka przyznaje w swoich wyjaśnieniach z dnia [...] listopada 2011 r., że czasowo nie prowadziła działalności w tymże punkcie gier. Bez znaczenia jest więc – w świetle art. 59 pkt 4 ustawy – okoliczność, że w okresie od wszczęcia postępowania przez organ postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. do wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. Spółka prowadzi normalną działalność objętą zezwoleniem wynikającym z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] stycznia 2009 r. (nr [...]). Fakt niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej zezwoleniem obliguje organ do cofnięcia zezwolenia. W rozpoznawanej sprawie organ słusznie cofa zezwolenie w części dotyczącej punktu gier [...], P. M. [...],[...] R. P. (punktu gier określonego w pozycji [...] załącznika: nr 1 do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2009 r.), poprzez wykreślenie tejże pozycji. Analiza akt sprawy nie wskazuje, aby niewykonywanie działalności przez Spółkę spowodowane zostało następstwem siły wyższej. W tym stanie rzeczy nieusprawiedliwionym jest zarzut naruszenia art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Podobnie trzeba ocenić zarzut o naruszeniu przepisu przejściowego zamieszczonego w art. 138 ust. 2 w/w ustawy. W miejscu należy wyjaśnić, że ustawodawca wypowiada się w przepisach przejściowych i dostosowujących zamieszczonych w Rozdziale 12 nowej ustawy o grach hazardowych w kwestii skutków wejścia w życie tejże ustawy dla stanów prawnych, które zaistniały w czasie obowiązywania poprzedniej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, w odniesieniu do - udzielonych zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych (zezwolenia te zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia - art. 117 ust. 1), postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy (stosuje się do nich przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej - art. 117 ust. 2), działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy (działalność ta jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej - art. 129 ust. 1) oraz samych zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy (zezwolenia te nie mogą być przedłużane - art. 138 ust. 1). Ten ostatni przepis w ust. 2 określa, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym że organem właściwym jest organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy. Organem właściwym do orzekania w tego rodzaju sprawach jest dyrektor izby celnej (art. 24 ust. 1b ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r.). W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.