III SA/Lu 284/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. Z. O. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. P. Z. O. Z. na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków stanowiących dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej wraz z odsetkami postanawia : przyznać S. P. Z. O. Z. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W złożonej skardze strona skarżąca zwróciła się jednocześnie z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Na wezwanie referendarza sądowego, strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr oraz w zakreślonym terminie uzupełniła braki formalne wniosku. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W oparciu o przedstawioną przez stronę w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz wynikającą z nadesłanych dokumentów źródłowych i oświadczeń, sytuację majątkową i finansową podmiotu wnioskującego o przyznanie prawa pomocy uznać należy, że żądanie zwolnienia od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny możliwości poniesienia kosztów sądowych przez stronę skarżącą w sprawie niniejszej wzięto również pod uwagę, że strona złożyła wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jeszcze w dwóch sprawach o sygn. III SA/Lu 141/14 i III SA/Lu 285/14. Podkreślić należy, że stroną wnoszącą o przyznanie prawa pomocy jest publiczny zakład opieki zdrowotnej, a więc jednostka, której działanie nie jest nastawione na osiąganie zysku. Głównym celem zakładu jest udzielanie świadczeń zdrowotnych i promocja zdrowia (odpis z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 17 lutego 2014 r. Dział 1, rubryka 1; Dział 3, rubryka 3). Według nadesłanych dokumentów finansowych wysokość kapitału zakładowego (podstawowego) jednostki wynosi [...] zł, zaś wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok obrotowy [...] zł. Pomimo posiadania środków majątkowych, szpital znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, co jest związane z wysokim zadłużeniem placówki, na dzień 31 grudnia 2013 r. wynoszącym [...] zł (według dołączonego do skargi pisma przedstawiającego stan zobowwiązań). Złą sytuację finansową pogłębia coroczne ponoszenie strat w prowadzonej działalności (wg. nadesłanego rachunku zysków i strat, strata w 2012 r. wyniosła [...] zł, a w 2013 r. [...] zł). Środki zgromadzone na rachunku bankowym w kwocie [...] zł mają określone przeznaczenie – są to wadia wpłacone przez kontrahentów szpitala przystępujących do procedury przetargowej (oświadczenie strony z dnia 28 kwietnia 2014 r.), nie mogą zatem być przeznaczone na sfinansowanie kosztów sądowych. W ocenie referendarza potwierdzeniem trudnej sytuacji finansowej strony jest fakt, że wszystkim pracownikom szpitala (z wyjątkiem osób podlegających szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem i osób zarabiających minimalne wynagrodzenie) wypowiedziano warunki płacy poprzez obniżenie wynagrodzenia zasadniczego o [...]%, a w grupie lekarzy o [...]%. W świetle przedstawionych okoliczności należy stwierdzić, że strona spełniła warunek określony w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ wykazała, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (w tej sprawie kosztów sądowych). Z powyższych względów oraz na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.