III SA/Lu 23/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Starszy asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 18 października 2022 r. nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 października 2022 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu, po rozpatrzeniu zażalenia K. O. (dalej jako "skarżący"), utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy K.-O. z dnia 6 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Postanowieniem z dnia 1 lipca 2021 r., na wniosek S. K., Wójt Gminy K.-O. wszczął postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy położonymi w obrębie ewidencyjnym Z. K. nieruchomościami – działką ewidencyjną o nr [...], stanowiącą własność S. K. oraz działką ewidencyjną o nr [...] stanowiącą własność K. O.. Do ustalenia przebiegu granic organ upoważnił geodetę uprawnionego Z. S.. Z uwagi na złożony przez skarżącego wniosek o zmianę geodety, postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2021 r. Wójt Gminy K.-O. wyłączył geodetę Z. S. od udziału w postępowaniu, zaś postanowieniem z dnia 14 października 2021 r. upoważnił do przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych uprawnionego geodetę J. P.. Decyzją z dnia 6 czerwca 2022 r. [...] Wójt Gminy K.-O. orzekł o rozgraniczeniu ww. nieruchomości. Organ wskazał, że rozgraniczenie nastąpiło zgodnie z protokołem granicznym z dnia 17 lutego 2022 r., przyjętym wraz z operatem technicznym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego – Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Z. w dniu 1 kwietnia 2022 r. i zaewidencjonowanym pod nr [...] Jednocześnie, postanowieniem z dnia 6 czerwca 2022 r. na podstawie art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a." w związku z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., organ I instancji ustalił koszty przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego na kwotę 7500 zł, wskazując, że na powyższą kwotę składają się koszty czynności geodety. Organ I instancji obciążył kosztami postępowania wnioskodawcę w wysokości 3750 zł oraz skarżącego w wysokości 3750 zł. W wyniku rozpoznania wniesionego przez skarżącego zażalenia, postanowieniem z dnia 18 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że wszystkie strony przeprowadzonego postępowania administracyjnego były zainteresowane rozgraniczeniem oraz że istniał długotrwały spór graniczny. Uczestnicy postępowania rozgraniczeniowego, nie byli skłonni do zawarcia ugody przed uprawnionym geodetą, wobec czego organ I instancji orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości zgodnie z protokołem granicznym z dnia 17 lutego 2022 r., będącym częścią operatu rozgraniczeniowego, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia [...] kwietnia 2022 r. [...] W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że w rezultacie przeprowadzonego postępowania strony nie zawarły aktu ugody, zaś zgromadzony materiał dowodowy nie pozwolił geodecie na ustalenie przebiegu granicy, ponieważ dane w nim zawarte były ze sobą sprzeczne i niemożliwe do wykorzystania. Granica powstała podczas pomiarów do uwłaszczenia, jednakże nigdy nie była mierzona na osnowę geodezyjną. Niemniej jednak, jak wynika z protokołu granicznego z dnia 17 lutego 2022 r., strony złożyły zgodne oświadczenia dotyczące przebiegu granicy, wobec czego punkty graniczne zostały w ich obecności ustabilizowane słupkami granicznymi. Właściciele działek gruntów podlegających rozgraniczeniu, przyjęli tak istniejące granice i zgodnie oświadczyli, że do ich przebiegu nie mają zastrzeżeń, co potwierdzili podpisami w protokole granicznym. Po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania skarżący nie wnosił jakichkolwiek zastrzeżeń co do jego zasadności, w szczególności zaś nie sprzeciwiał się rozgraniczeniu i nie powoływał na bezsporny przebieg granicy. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że postępowanie rozgraniczeniowe prowadzone było nie tylko w interesie wnioskodawcy, ale także uczestnika postępowania oraz że niewątpliwie istniał spór graniczny. Świadczy o tym dodatkowo prezentowane przez skarżącego w toku postępowania rozgraniczeniowego, jak i po jego zakończeniu, stanowisko w sprawie, wyrażające się w szeregu zastrzeżeń co do zakresu i przebiegu samego postępowania. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości z dnia 6 czerwca 2022 r. zakończyła administracyjny etap postępowania rozgraniczeniowego i obowiązkiem organu było rozliczenie kosztów tego postępowania. Koszty postępowania rozgraniczeniowego w niniejszej sprawie ograniczyły się do kosztu wynagrodzenia upoważnionego geodety za czynności rozgraniczeniowe w wysokości 7500 zł. Koszty te poniósł w imieniu stron organ I instancji, zgodnie z przedłożoną fakturą VAT. Uzasadnione więc było obciążenie kosztami postępowania rozgraniczeniowego stronę, która wnioskowała o rozgraniczenie oraz uczestnika – właściciela działki sąsiadującej z działką rozgraniczaną. Koszty te podzielone zostały po połowie, według ukształtowanej w praktyce orzekania o kosztach rozgraniczenia w postępowaniu administracyjnym i zgodnej z linią orzeczniczą sądów administracyjnych zasady, że każda ze stron postępowania ponosi koszty według rozgraniczanych granic nieruchomości (działek ewidencyjnych). Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy wyjaśnił, że koszty postępowania rozgraniczeniowego winny być rozliczone w postępowaniu administracyjnym, niezależnie od tego czy zostało ono zakończone wydaniem decyzji rozgraniczeniowej, czy zawartą ugodą lub przekazaniem sprawy do sądu rejonowego. Koszty rozgraniczenia ponoszą strony właściciele rozgraniczanych działek sąsiednich po połowie, chyba, że ustaliły inne zasady ich podziału przed uprawnionym geodetą. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. H. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu. Skarżący wyraził niezadowolenie z przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego zarzucając m.in., że granica wyznaczona w trakcie postępowania rozgraniczeniowego wyznaczona została w tym samym miejscu co przebiegająca miedza istniejąca między tymi działkami przed zniszczeniem. Punkty graniczne zostały zniszczone przez pracownika E. K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie obciążenia go kwotą 3750 zł i zażądał zobowiązania do pokrycia powstałych kosztów wyłącznie wnioskodawcy. Zdaniem skarżącego przed rozgraniczeniem, na wniosek wnioskodawcy, granica została zniszczona, zaś w trakcie postępowania rozgraniczeniowego, błąd ten został naprawiony i wnioskodawca zaakceptował wcześniejszą granicę. Skarżący podniósł również, że na swój koszt musiał wynająć geodetę, który wyliczył prawidłowy areał działki nr [...] i opłacić jego wynagrodzenie w wysokości 2500 zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 18 października 2022 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta Gminy K.-O. z dnia 6 czerwca 2022 r. w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym zostało uregulowane w przepisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm.), dalej powoływanej również jako "p.g.k.". Zgodnie z art. 29 ust. 1 tej ustawy, rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony, stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 p.g.k., jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wskazane organy (art. 31 ust. 1 p.g.k.). Przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej (art. 31 ust. 2 p.g.k.). Jeżeli jest brak danych, o których mowa w ust. 2, lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy (ust. 3). Rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic oraz sposób i tryb wykonywania przez geodetę czynności ustalania przebiegu granic i sporządzania dokumentacji przy rozgraniczaniu nieruchomości określają przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453). Rodzaje rozstrzygnięć, jakie zapaść mogą w postępowaniu rozgraniczeniowym określają przepisy art. 31 ust. 4, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 p.g.k. Sprawa o rozgraniczenie w postępowaniu administracyjnym może zakończyć się ugodą mającą moc ugody sądowej (art. 31 ust. 4), decyzją organu o rozgraniczeniu, jeżeli mimo nie zawarcia ugody, na ustalenie przebiegu granicy pozwalają zebrane w postępowaniu administracyjnym dowody lub zgodne oświadczenia stron (art. 33 ust. 1), bądź decyzją o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 2), gdy nie doszło do zawarcia ugody, ale również gdy zebrane w postępowaniu administracyjnym dowody nie dają podstaw do ustalenia przebiegu granicy w drodze decyzji. Przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie określają natomiast zasad ponoszenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W tej sytuacji, w kwestii kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i sposobu ich rozliczenia zastosowanie znajdują przepisy Działu IX k.p.a. Zasady rozdziału kosztów postępowania administracyjnego pomiędzy stronę a organ regulują przepisy art. 262 § 1 i 264 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 262 § 1 k.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z jej winy (pkt 1), a także zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). Do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji (art. 263 § 1 k.p.a.). Organ może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy (art. 263 § 2 k.p.a.). Ustalenie wysokości kosztów postępowania następuje w drodze postanowienia, wydanego przez organ administracji publicznej jednocześnie z wydaniem decyzji. W postanowieniu tym organ określa także osoby zobowiązane do poniesienia kosztów oraz termin i sposób ich uiszczenia (art. 264 § 1 k.p.a.). Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie podzielany jest pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06, zgodnie z którym organ administracji publicznej, orzekając na podstawie przepisu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, może – uwzględniając normę art. 152 k.c. – obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości, a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że instytucja rozgraniczenia nieruchomości uregulowana została w dwóch aktach prawnych: ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz Kodeksie cywilnym. Zarówno w postępowaniu cywilnym, jaki i administracyjnym, tak organ administracji, jak i sąd powszechny są obowiązane stosować te same zasady, a wniosek ten znajduje potwierdzenie przy porównaniu art. 152 i 153 Kodeksu cywilnego z art. 31 ust. 2 - 4 i art. 34 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, które określają zasady przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego w jego kolejnych stadiach. Konsekwentnie należy przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma też zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z przepisu art. 152 k.c., stanowiąca, że właściciele gruntów sąsiadujących koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie. Sąd wskazał też, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie każdej ze stron postępowania. Twierdzenie, że interes prawny posiada jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, bo postępowanie toczy się w jej interesie, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie, pozostałoby w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości właściciel sąsiedniej nieruchomości może uznawać, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic. Jednakże ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiadującej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ostatecznie, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.), a w wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w przepisie art. 152 k.c. Wprawdzie istnieją przypadki, kiedy odstąpienie od wskazanej wyżej zasady jest możliwe, musi to jednak wynikać ze szczególnych okoliczności konkretnej sprawy, które decydować mogą o innym sposobie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Wydając orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania organ musi bowiem zawsze brać pod uwagę, czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich, czy też niektóre z nich, czy wszystkie, a jeśli tak to w jakiej proporcji. W każdym przypadku należy więc rozważyć okoliczności faktyczne sprawy, aby możliwym było w szczególności stwierdzenie, czy istniał spór co do przebiegu linii granicznej, czy też chodziło jedynie o wznowienie znaków granicznych, jakie czynności podejmowała strona i pozostali uczestnicy w toku postępowania rozgraniczeniowego i czym było to podyktowane. Tym samym rozkład kosztów powinien odzwierciedlać rzeczywisty zakres sporności lub niepewności. Podział kosztów powinien uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym stanowiska stron postępowania, wolę uniknięcia lub zakończenia sporu, zasadność wystąpienia z wnioskiem o rozgraniczenie co do całej granicy. Takie podejście realizuje zasady sprawiedliwego rozdziału obowiązków między strony postępowania administracyjnego. W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do odstąpienia od zasady podziału kosztów postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy właścicieli rozgraniczanych działek i uznania, że toczyło się ono wyłącznie w interesie S. K.. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek S. K., który kwestionował dotychczasowy przebieg granicy pomiędzy położoną w obrębie ewidencyjnym Z. K. działką o nr [...], stanowiącą jego własność, a działką nr [...], stanowiącą własność K. O.. W odpowiedzi na informację o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego skarżący nadesłał pismo, w którym podniósł, że swoją działkę użytkuje od sześćdziesięciu lat, "od miedzy do miedzy". Zarzucił, że miedza ta została zniszczona przez geodetę Z. S., który w porozumieniu z wnioskodawcą i w asyście Policji wkopał słupy graniczne na jego działce, o czym powiadomił organy ścigania. Treść powyższego pisma w sposób niebudzący wątpliwości dowodzi, że powstał spór graniczny między wskazanymi wyżej działkami, wobec czego konieczne było przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego. Przeprowadzone przez geodetę czynności jednoznacznie potwierdziły rozbieżności co do przebiegu granicy. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji geodezyjnej oraz protokołu granicznego z dnia 17 lutego 2022 r. przyjętego wraz z operatem technicznym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego – Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Z. w dniu 1 kwietnia 2022 r. pod nr [...] wynika, że granica między działkami nr [...] i nr [...] powstała podczas pomiarów do uwłaszczenia, jednakże nigdy nie była mierzona na osnowę geodezyjną. W 1952 r. dokonano parcelacji obrębu, w wyniku którego powstała działka nr [...] (Operat nr [...]). Następnie, w 1963 r. dokonano pomiaru działek do ewidencji gruntów (Operat nr [...]). W operacie tym znajdują się szkice z pomiaru granic, lecz brak jest oznaczenia i numeracji punktów osnowy oraz pomiarów granic w części północnej działki, zaś szerokość działki nr [...] od strony południa jest sprzeczna z wartością wskazaną w operacie z 1952 r. Powstała wówczas m.in. działka nr [...]. W 1979 r. dokonano pomiaru do uwłaszczeń (Operat nr [...]). Szkic pomiarów granic został wówczas wykonany w oparciu o granice działek sąsiadujących, bez wykorzystania osnowy. Powstały wówczas m.in. działki nr [...] i [...]. Szerokości działki nr [...] są jednak sprzeczne z pomiarami wskazanymi we wcześniejszych operatach. W 1990 r. doszło do podziału działki [...] i [...], w wyniku którego powstała m.in. działka nr [...] (Operat nr [...]). Pomiaru dokonano w oparciu o szerokość "z gruntu", który nie jest spójny z wymiarami wskazanymi we wcześniejszych operatach. Natomiast w trakcie przeprowadzonej w 2008 r. modernizacji ewidencji gruntów i budynków (Operat nr [...]) nie ustalono granic. Ich przebieg przyjęto z opracowania LPIS, w którym granice zostały wskazane w wyniku kalibracji i wektoryzacji map analogowych. W trakcie wywiadu terenowego geodeta odnalazł w terenie znak graniczny w postaci rury metalowej zakopanej w ziemi około 20 lat temu przez H. O., który oznaczono nr [...]. Stwierdził również, że prawdopodobnie podobna rura znajduje się w okolicach punktu numer [...], jednak skarżący jej nie odszukał. Jako ślad graniczny stwierdzono miedzę, która nie biegnie w linii prostej. Wobec powyższego, geodeta stwierdził, że nie ma możliwości posłużenia się istniejącym materiałem dowodowym oraz stanem zastanym na gruncie w zakresie ustalenia spornej granicy. Geodeta zmierzył punkty wskazanie przez strony i ustabilizował punkty graniczne. Zmierzył również ślady i znaki graniczne oraz kontrolnie znaki osnowy geodezyjnej. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do zawarcia ugody między stronami co do przebiegu linii granicznych. Z treści protokołu granicznego wykonanego przez uprawnionego geodetę wynika, że przebieg granicy działki nr [...] i [...] został ustalony na podstawie zgodnych oświadczeń stron. Granica przebiega począwszy od pasa drogowego na północy działek, w którym stoi jesion, poprzez wskazany przez skarżącego punkt oznaczony nr 1, do punktu numer 4, w którym znajduje się rura metalowa wkopana około 20 lat temu przez H. O. i dalej jej przedłużeniem do granicy pasa drogowego od południa, czyli do punktu numer 5. Granica jest linią prostą od początku do końca. Powyższe potwierdza, że dotychczas granica prawna miedzy spornymi działkami nie była wyznaczona i stan prawny granic nieruchomości został ustalony dopiero w decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. Strony kwestionowały przebieg granicy, spór graniczny powstał, a w konsekwencji zaistniała potrzeba przeprowadzenia rozgraniczenia, które toczyło się w interesie właścicieli obu działek, nie zaś tylko w interesie wnioskodawcy tego postępowania. Dopiero w efekcie wydanej decyzji rozgraniczeniowej doszło w istocie do ustalenia granicy prawnej między nieruchomościami. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że dla ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego nie ma znaczenia sposób zakończenia tego postępowania. W wyroku z 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1833/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro w myśl art. 152 Kodeksu cywilnego koszty rozgraniczenia ponoszą właściciele sąsiadujących nieruchomości po połowie, to jest to reguła ich ponoszenia przez obie strony sporu bez względu na towarzyszące im zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i bez względu na sposób jego zakończenia (decyzją rozgraniczeniową rozstrzygającą sprawę co do istoty, aktem ugody czy też decyzją o jego umorzeniu wydaną w trybie art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Reasumując stwierdzić należy że, pomiędzy właścicielami nieruchomości powstał spór graniczny, uzasadniający wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. W toku tego postępowania doszło do ustalenia przebiegu granicy między działkami stron. Postępowanie rozgraniczeniowe toczyło się w istocie w interesie wszystkich właścicieli rozgraniczanych działek i wszyscy oni są zobowiązani do udziału w tych kosztach, bez względu na to, kto z nich zażądał wszczęcia tego postępowania. Subiektywne zaś przekonanie skarżącego, że winę za spór graniczny ponosi wyłącznie wnioskodawca, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Również dla postępowania ustalającego koszty postępowania rozgraniczeniowego nie mają znaczenia przepisy kodeksu karnego przywołane w skardze przez K. O.. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 152 k.c. i właściwie je zastosował. Organy we właściwy sposób ustaliły wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Na koszty te składało się wynagrodzenie upoważnionego geodety J. P. w kwocie 7500 zł. Organy prawidłowo także wskazały, w jakim stopniu poszczególne strony są zobowiązane do uiszczenia ustalonych kwot. W toku dokonanej kontroli zaskarżonego postanowienia, sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które stanowiłoby podstawę do wyeliminowania postanowienia z obrotu prawnego. Dodatkowe czynności geodezyjne zlecone przez skarżącego geodecie J. P., za które pełnomocnik K. O. zapłacił wynagrodzenie, nie moją wpływu na ustalenie kosztów postępowania rozgraniczeniowego oraz ich rozliczenie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.).