III SA/Lu 226/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Kosowska, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant: Referent Paulina Kowalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 9 lutego 2026 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 9 lutego 2026 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 18 grudnia 2025 r., nr [...] o nałożeniu na przewoźnika drogowego – skarżącego L. C. kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł za naruszenie przewidziane w lp. 3.2a. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 11 maja 2025 r. o godz. 06:55 na terenie Oddziału Celnego w Dołhobyczowie (Przejście Graniczne Dołhobyczów - Uhrynów) został poddany kontroli pojazd członowy o nr rej. [...], którym wykonywano przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na rzecz przedsiębiorcy L. C.. Kontrola została przeprowadzona na kierunku wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdzono, że wykonywana była dwustronna operacja transportowa na trasie Ukraina - Rzeczpospolita Polska. Przewoźnik był zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy zgodnie z Umową z dnia 29 czerwca 2022 r. między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów. Kontrolowany pojazd rozpoczął przewóz na terytorium RP w dniu 11 maja 2025 r. o godzinie 6:55:25. W trakcie kontroli kierujący pojazdem okazał do kontroli zgłoszenie RMPD o numerze [...] W zgłoszeniu tym w polu oznaczonym jako miejsce rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazano miejscowość Hrebenne, natomiast faktyczne rozpoczęcie przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miało miejsce w miejscowości Dołhobyczów. Aktualizacja danych zgłoszenia w zakresie miejsca wjazdu na terytorium RP została dokonana 11 maja 2025 r. o godz. 07:23:00 (było: Hrebenne - Rawa Ruska, województwo: lubelskie, numer drogi DK17 zmieniono na: Dołhobyczów - Uhrynów województwo: lubelskie, numer drogi DW844), a więc po rozpoczęciu przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także po rozpoczęciu kontroli. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że w zgłoszeniu RMPD nr [...] podano niezgodną ze stanem faktycznym informację dotyczącą miejsca rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli z dnia 11 maja 2025 r. nr [...] Kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Postanowieniem z dnia 29 września 2025 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku ze stwierdzonym w protokole kontroli naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1490 z poźn. zm., dalej jako "u.t.d." lub "ustawa"). Pismem z dnia 22 października 2025 r. skarżący wniósł o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Przedmiotowy wniosek skarżący ponowił w piśmie z dnia 2 grudnia 2025 r. Decyzją z dnia 18 grudnia 2025 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej nałożył na skarżącego, jako przewoźnika drogowego, karę pieniężną w kwocie 12 000 zł za naruszenie z lp. 3.2a. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z dnia 9 lutego 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie przewoźnik przed rozpoczęciem przewozu dokonał stosownego zgłoszenia do rejestru zgłoszeń, któremu został nadany nr [...] W zgłoszeniu tym wskazał jednak dane niezgodne ze stanem faktycznym w zakresie miejsca rozpoczęcia przewozu. Zgłoszenie w tym zakresie zostało zaktualizowane dopiero w trakcie kontroli. Potwierdza to zgromadzony materiał dowodowy, któremu organ dał wiarę. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji podkreślił, że protokół kontroli wraz z załącznikami, będący dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., jest wiarygodnym dowodem stwierdzającym istnienie nieprawidłowości podczas wykonywania międzynarodowego transportu drogowego przez zagranicznego przewoźnika. Organ odwoławczy wskazał, że na mocy art. 28b u.t.d. przewoźnik był obowiązany uzupełnić zgłoszenie o miejsce i datę rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed rozpoczęciem przewozu na terytorium Polski (art. 28b ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 28b ust. 1 u.t.d.), a w przypadku konieczności zmiany tych danych, w omawianym przypadku zmiany miejsca wjazdu na terytorium RP, do niezwłocznej ich aktualizacji (art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi Dz. U. z 2024 r. poz. 1218 z późn. zm., dalej jako "ustawa SENT"). Skoro miejsce i data rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej były objęte obowiązkiem zgłoszenia, to jeśli uległy zmianie, winny być one niezwłocznie zaktualizowane. Organ podkreślił, że aktualizacja danych ma nastąpić "niezwłocznie" po nastąpieniu zdarzenia skutkującego nieaktualnością zgłoszonych uprzednio danych. Natomiast z zebranego materiału dowodowego wynika, że 10 maja 2025 r. o godz. 18:01:00 L. C. w zgłoszeniu [...] jako miejsce przekroczenia granicy wskazał Hrebenne - Rawa Ruska. 11 maja 2025 r. o godz. 06:55:25 pojazd wjechał na teren Oddziału Celnego w Dołhobyczowie, gdzie została przeprowadzona kontrola i stwierdzono nieprawidłowości w zakresie miejsca wjazdu na terytoriom RP. Ustalono, że zagraniczny podmiot wykonujący przewóz nie spełnił obowiązku wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, zgodnie z którym był obowiązany niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim był obowiązany do ich zgłoszenia, a czego nie uczynił. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno w dniu kontroli, jak również w okresie ją poprzedzającym nie stwierdzono niedostępności rejestru zgłoszeń na Platformie Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych PUESC, co oznacza, że podmiot wykonujący przewóz miał techniczną możliwość dokonania aktualizacji zgłoszenia poprzez wypełnienie formularza RMPD-Aktualizacja (SENT). Odnosząc się do powoływanej przez skarżącego kwestii oczywistej omyłki organ odwoławczy zauważył, że formularz RMPD100 dostępny na PUESC jest czytelny i łatwy do wypełnienia, a część dotycząca miejsca rozpoczęcia transportu zawiera wiele podpowiedzi i objaśnień (np. stempel, który umożliwia znalezienie na mapie szukanego punktu). Jednocześnie ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje uznania oczywistej omyłki za przypadek, który nie jest objęty przepisem art. 92a ust. 1 (jak również art. 92c). Przepis ten przewiduje karę pieniężną za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym bez zróżnicowania charakteru niezgodności i jej wagi. Ustawa nie przewiduje także możliwości miarkowania kary ani odstąpienia od jej wymierzenia z powodu popełnienia oczywistej omyłki. Kary nakładane na podstawie ustawy o transporcie drogowym opierają się na odpowiedzialności obiektywnej, niezależnej od tego, czy wdanym przypadku naruszenie było wynikiem błędu, zaniedbania przewoźnika drogowego, czy nastąpiło umyślnie. Przepisy ustawy o transporcie drogowym zostały tak ukształtowane, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Organ podkreślił również, że podmiot wykonujący przewóz jest odpowiedzialny za działanie osób zatrudnianych w swoim przedsiębiorstwie, jak również z nim współpracujących, ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych pracowników polega na doborze kadry i organizacji pracy w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., ponieważ naruszenie, jakiego dopuścił się skarżący, nie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności całkowicie od niego niezależnych, których w żaden sposób nie można było przewidzieć, czy też które występują rzadko, gwałtownie i niespodziewanie i nie można ich uniknąć przy dołożeniu należytej staranności. W sprawie nie ma również zastosowania art. 189f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako "k.p.a."). Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Kara pieniężna w przedmiotowej sprawie jest nakładana na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, która stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie L. C. zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, zarzucając naruszenie: 1) art. 28b ust. 1 i ust. 3 pkt 4 u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. i pkt 3.2a. załącznika nr 3 do u.t.d. - przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskazanie w zgłoszeniu [...] przejścia granicznego Hrebenne - Rawa Ruska zamiast faktycznego przejścia Dołhobyczów - Uhrynów stanowi "dane niezgodne ze stanem faktycznym" w rozumieniu normy sankcjonowanej - podczas gdy prawidłowa, celowościowa wykładnia tego przepisu wyklucza kwalifikowanie jako deliktu administracyjnego omyłkowego wskazania innego oficjalnego przejścia granicznego objętego pełną kontrolą celno-skarbową, gdy wszelkie pozostałe dane zgłoszenia były prawidłowe, a cel regulacji w postaci zapewnienia możliwości monitorowania i kontrolowania przewozu został w pełni osiągnięty; 2) art. 28b ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy SENT w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. - przez jego niezastosowanie, mimo że zaistniały przesłanki wyłączenia odpowiedzialności skarżącego: wskazanie przejścia Hrebenne zamiast Dołhobyczów nastąpiło wskutek okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć w chwili sporządzania zgłoszenia (zmiana miejsca przekroczenia granicy nastąpiła po dokonaniu zgłoszenia, a obowiązek aktualizacji powstał dopiero w momencie faktycznego wjazdu przez inne przejście), zaś oba przejścia są przejściami kontrolowanymi przez ten sam organ, co wyklucza możliwość zakłócenia celów regulacji; 3) art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 5 ust. 4 TUE - przez zastosowanie sankcji w wysokości tożsamej z karą za całkowity brak zgłoszenia lub celowe podanie fałszywych danych, w sytuacji gdy: (a) zgłoszenie zostało dokonane przed rozpoczęciem przewozu, (b) pojazd był wyposażony w lokalizator przekazujący aktualne dane geolokalizacyjne niezależnie od treści pola "miejsce wjazdu", (c) organ kontrolujący dysponował pełną możliwością identyfikacji pojazdu i towaru, (d) żadne dobro chronione przepisem nie doznało nawet zagrożenia - co narusza zasadę proporcjonalności rozumianą jako zasada stosowania prawa, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą NSA (wyrok z 1 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 145/21); 4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez zaniechanie zbadania okoliczności kluczowych dla oceny znamion deliktu i przesłanek wyłączenia odpowiedzialności: czy pojazd był wyposażony w sprawny lokalizator przekazujący dane w czasie rzeczywistym; czy oba wskazane przejścia graniczne (Hrebenne i Dołhobyczów) są oficjalnymi przejściami podlegającymi kontroli tych samych organów; czy przewóz przez przejście Dołhobyczów był w ogóle możliwy do przewidzenia w chwili sporządzania zgłoszenia w dniu 10 maja 2025 r.; 5) art. 81a § 1 k.p.a. - przez rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego wątpliwości dotyczących tego, czy omyłkowe wskazanie innego oficjalnego przejścia granicznego stanowi naruszenie istotne z punktu widzenia celów regulacji, podczas gdy zasada in dubio pro libertate nakazywała przyjąć wersję korzystną dla strony; 6) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. - przez zaniechanie zbadania i oceny, czy stwierdzona rozbieżność w zakresie miejsca wjazdu na terytorium RP (wskazanie przejścia Hrebenne - Rawa Ruska zamiast faktycznego przejścia Dołhobyczów - Uhrynów) zakłóciła w jakimkolwiek stopniu ciągłość i skuteczność monitorowania przewozu oraz możliwość kontroli - podczas gdy właśnie ten skutek jest kryterium różnicującym między naruszeniem istotnym uzasadniającym sankcję a uchybieniem czysto formalnym nieuzasadniającym jej nałożenia, a organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przeprowadził żadnej analizy faktycznej tego, czy wskazanie innego przejścia granicznego przy prawidłowo działającym lokalizatorze przekazującym dane geolokalizacyjne w czasie rzeczywistym i przy fakcie, że oba przejścia są oficjalnymi punktami kontroli obsługiwanymi przez ten sam organ - miało jakikolwiek realny wpływ na zdolność systemu RMPD do realizacji jego funkcji; 7) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP - przez nierówne traktowanie skarżącego w porównaniu z innymi podmiotami w identycznym stanie faktycznym i prawnym: w sprawie nr [...], prowadzonej przez ten sam organ, w identycznych okolicznościach (wskazanie w zgłoszeniu RMPD przejścia granicznego innego niż faktycznie wykorzystane, korekta dokonana w trakcie kontroli drogowej, brak jakichkolwiek skutków dla możliwości monitorowania przewozu), organ odstąpił od nałożenia kary i zwrócił kaucję - podczas gdy w sprawie skarżącego, przy tożsamych przesłankach faktycznych i prawnych, nałożono karę maksymalną, co stanowi arbitralne różnicowanie rozstrzygnięć naruszające zasadę równości wobec prawa i zasadę zaufania do organów państwa. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy skarżący wyjaśnił, że kontrola pojazdu nie wykazała jakichkolwiek nieprawidłowości związanych z samym przejazdem – realizowany był on zgodnie z prawem. Jedyną nieprawidłowością było błędne wskazanie w zgłoszeniu RMPD miejsca rozpoczęcia przejazdu – przejścia granicznego Hrebenne - Rawa Ruska zamiast faktycznie wykorzystanego przejścia Dołhobyczów - Uhrynów. Oba przejścia leżą w województwie lubelskim i są obsługiwane przez te same organy - Służbę Celno-Skarbowąw strukturach Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego. Skarżący argumentował, że podanie jako miejsca rozpoczęcia przewozu oficjalnego przejścia granicznego objętego pełną kontrolą organów celno-skarbowych nie realizuje żadnego z zagrożeń, którym ma przeciwdziałać art. 28b u.t.d. Przewoźnik, który wskazuje przejście Hrebenne zamiast Dołhobyczów, nie unika kontroli - wjeżdża przez przejście kontrolowane, gdzie podlega identyfikacji przez te same służby. Różnica dotyczy jedynie numeru drogi wjazdowej (DK17 vs. DW844) i nazwy miejscowości granicznej, nie zaś faktu bycia poddanym kontroli celno-skarbowej. Skarżący podkreślił, że wskazanie przejścia graniczne w Hrebennem zamiast w Dołhobyczowie nie zakłóciło w żadnym stopniu ciągłości i skuteczności monitorowania przewozu a funkcjonariusze celno-skarbowi dysponowali pełną informacją niezbędną do realizacji celów systemu RMPD. Stwierdzone uchybienie nie wpływało w żadnym stopniu na legalność przewozu, który był cały czas monitorowany. Zdaniem skarżącego organ nie zbadał przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w kontekście okoliczności poprzedzających kontrolę. Zgłoszenie zostało dokonane w dniu 10 maja 2025 r. o godz. 18:01 - przed wjazdem na terytorium RP, który nastąpił 11 maja 2025 r. o godz. 06:55. W chwili sporządzania zgłoszenia skarżący wskazał przejście Hrebenne jako planowane miejsce wjazdu. Zmiana na przejście Dołhobyczów nastąpiła z przyczyn operacyjnych - zmiana kolejki na granicy, a zatem wskutek okoliczności, których przewoźnik nie mógł w pełni przewidzieć w chwili dokonywania zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodatkowo, w związku z powołaniem się przez skarżącego na decyzję wydaną w innej sprawie organ podniósł, że każda sprawa ma charakter indywidualny, przy czym sprawa wskazana przez stronę nie była przedmiotem postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiła decyzja w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za naruszenie przewidziane w lp. 3.2a. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania ustalono bowiem, że w zgłoszeniu nr [...] z dnia 10 maja 2025 r. podane zostały niezgodne ze stanem faktycznym dane w zakresie informacji o miejscu rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgłoszenie zostało dokonane przez skarżącego przedsiębiorcę mającego siedzibę w Ukrainie, wykonującego międzynarodowy transport drogowy z Ukrainy do Polski. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Na mocy przepisów tej ustawy, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej (art. 28 ust. 1 u.t.d.). Powyższy przepis stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez ładunku (art. 28 ust. 3 u.t.d.), co miało miejsce w okolicznościach sprawy. Zasadą jest zatem obowiązek posiadania stosownego zezwolenia, chyba że co innego wynika z umów międzynarodowych. Jednakże w rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że skarżący był zwolniony z obowiązku posiadania stosownego zezwolenia, a to na podstawie Umowy między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów zawartej w dniu 29 czerwca 2022 r. (Dz. Urz. UE L 179 z 6.7.2022, s. 4-10, zmiany Dz. Urz. UE L 1878 z 2.7.2024, s. 1-10). Stosownie do art. 28b ust. 1 u.t.d., w przypadku gdy do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 i 1a, jest wymagane zezwolenie, o którym mowa w art. 28 ust. 1, albo wielokrotne zagraniczne zezwolenie wydane przez Międzynarodowe Forum Transportu (International Transport Forum), zwane dalej "zezwoleniem EKMT", a także w przypadku gdy przepisy wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego zwalniają z obowiązku posiadania tych zezwoleń, zagraniczny podmiot wykonujący taki przewóz jest obowiązany przesłać do rejestru zgłoszeń, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, zwanego dalej "rejestrem zgłoszeń", przed rozpoczęciem przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgłoszenie takiego przewozu i uzyskać dla tego zgłoszenia numer referencyjny w rozumieniu art. 2 pkt 4 tej ustawy. Zgłoszenie przewozu powinno zawierać informacje, o których mowa art. 28b ust. 3 u.t.d., w tym miejsce i datę rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 28b ust. 3 pkt 4 u.t.d.). Zgodnie z art. 28b ust. 5 u.t.d., przepisy art. 8 oraz art. 10a-11 ustawy SENT stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 ustawy SENT, podmiot wysyłający, podmiot odbierający, przewoźnik, podmiot sprzedający oraz podmiot nabywający są obowiązani niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli obowiązani do ich zgłoszenia. Zatem w świetle ostatnio powołanych przepisów, przewoźnik, który dokonał zgłoszenia zgodnie z art. 28b ust. 1 u.t.d., jest obowiązany niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych (PUESC), w tym w zakresie miejsca rozpoczęcia przewozu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł, z wyjątkami nie mającymi w sprawie zastosowania (art. 92a ust. 3 u.t.d.). W myśl zaś art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Pod lp. 3.2a. załącznika nr 3 do u.t.d. wymienione zostało naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego rzeczy bez zgłoszenia do rejestru zgłoszeń, w przypadku, o którym mowa w art. 28b ustawy o transporcie drogowym albo zgłoszenie danych i informacji niekompletnych lub niezgodnych ze stanem faktycznym. Naruszenie to jest sankcjonowane karą w wysokości 12 000 zł. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że przeprowadzona w dniu 11 maja 2025 r. kontrola wykazała niezgodność ze stanem faktycznym miejsca rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podanego w dokonanym przez stronę zgłoszeniu [...] Według danych zawartych w zgłoszeniu sporządzonym w dniu 10 maja 2024 r. jako miejsce wjazdu na terytorium Polski (miejsce przekroczenia granicy) zostało wskazane przejście graniczne Hrebenne - Rawa Ruska, natomiast faktyczne rozpoczęcie przewozu na terytorium kraju nastąpiło na przejściu granicznym Dołhobyczów - Uhrynów, na którym została przeprowadzona kontrola. Jednocześnie skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku niezwłocznej aktualizacji danych zawartych w zgłoszeniu stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy SENT, do którego odsyła art. 28b ust. 5 u.t.d. Za wypełnienie obowiązku niezwłocznej aktualizacji danych z pewnością nie może być uznane poprawienie błędnych danych już po rozpoczęciu kontroli, a więc już po stwierdzeniu nieprawidłowości. Skarżący dokonał zgłoszenia przewozu w dniu 10 maja 2024 r. o godzinie 18:01 (k. 9 akt adm.), natomiast kontrola, w wyniku której stwierdzono nieprawidłowości, miała miejsce następnego dnia, tj. 11 maja 2025 r. o godzinie 06:55. W tym dniu pojazd wjechał na teren Oddziału Celnego w Dołhobyczowie (k. 6 akt adm.), mimo że w zgłoszeniu bezsprzecznie wskazano inne miejsce rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z przytoczonych okoliczności wynika zaś, że przewoźnik miał wystarczająco dużo czasu, aby zweryfikować prawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu i dokonać aktualizacji w omawianym zakresie. Zwrócić również należy uwagę, że w dniu kontroli oraz w okresie ją poprzedzającym (w okresie od 7 maja 2025 godz. 21:01 do dnia 11 maja 2025 r.) nie stwierdzono niedostępności rejestru zgłoszeń na Platformie Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych PUESC, co oznacza, że skarżący miał techniczną możliwość dokonania aktualizacji zgłoszenia. Na okoliczność tę trafnie zwrócił uwagę organ w zaskarżonej decyzji. Natomiast skarżący dokonał aktualizacji przedmiotowego zgłoszenia dopiero w dniu 11 maja 2025 r. o godzinie 07:23:00, to jest po wjeździe pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w miejscu innym niż podane w zgłoszeniu i po rozpoczęciu kontroli. Zgodnie z treścią protokołu kontroli, mającego moc dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 76 § 1 k.p.a., kontrolę drogową rozpoczęto w dniu 11 maja 2025 r. o godzinie 6:55 (k. 21 akt adm.). W tym stanie faktycznym i prawnym należało uznać, że wobec stwierdzonego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym organ prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 000 zł na podstawie art. 92a ust. 1 i lp. 3.2a. załącznika nr 3 do tej ustawy. Zgodzić się też należy z oceną organu, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które w świetle art. 92c u.t.d. uzasadniałyby wyłączenie odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenie. Zgodnie z treścią tego przepisu nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Z przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa, jeżeli strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia i nie mogła tego przewidzieć, a więc gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie od niej niezależnych. Jako zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia należy rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. W dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się natomiast sytuacje, które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie przedsiębiorcy, a nawet lekkiego niedbalstwa. Brak wpływu strony na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie jest wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Przepis ten ma charakter wyjątkowy, zatem musi być wykładany ściśle. Na stronie ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających jego zastosowanie. W niniejszej sprawie wystąpienie tego rodzaju okoliczności nie zostało przez skarżącego udowodnione. W rozpoznawanej sprawie skarżący podnosił, że podanie nieprawidłowego miejsca rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpiło z przyczyn operacyjnych spowodowanych zmianą kolejki na granicy, a zatem wskutek okoliczności, których przewoźnik nie mógł w pełni przewidzieć w chwili dokonywania zgłoszenia. Wyjaśnić zatem należy, że obowiązek podania prawidłowego, faktycznego miejsca rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest jednym z obligatoryjnych elementów zgłoszenia. Obowiązek ten spoczywa na zgłaszającym. Podanie całkowicie innego niż rzeczywiste miejsca rozpoczęcia przewozu (przejście graniczne Hrebenne - Rawa Ruska zamiast przejścia Dołhobyczów - Uhrynów) nie może być potraktowane w kategoriach oczywistej omyłki, na co powoływał się skarżący w toku postępowania administracyjnego. Nie ma również podstaw do uznania, że w sprawie wystąpiły nagłe i niedające się przewidzieć okoliczności, które skutkowały powstaniem naruszenia. Takiej okoliczności w żadnym razie nie stanowi wskazana w skardze zmiana kolejki na granicy. Niezależnie od tego, że strona w toku postępowania administracyjnego nie powoływała się na tego rodzaju okoliczność, wskazać należy, że podmiot profesjonalnie zajmujący się transportem drogowym powinien dołożyć szczególnej staranności, aby dane wprowadzone do zgłoszenia w systemie były zgodne ze stanem rzeczywistym. Możliwość zmiany kolejki na granicy jest okolicznością powszechną i profesjonalny przewoźnik musi się z taką możliwością liczyć. Jednocześnie w sytuacji, gdy pojazd został skierowany na inne przejście graniczne niż podane w zgłoszeniu, skarżący powinien był niezwłocznie dokonać jego aktualizacji, zgodnie ze stanem faktycznym. Mając na względzie odległość kilkudziesięciu kilometrów pomiędzy przejściem granicznym Hrebenne – Rawa Ruska a przejściem Dołhobyczów – Uhrynów, skarżący miał wystarczająco dużo czasu na aktualizację zgłoszenia w zakresie miejsca rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślić należy, że wynikający z art. 28b ust. 1 u.t.d. obowiązek spoczywa na zagranicznym przewoźniku i to on ponosi odpowiedzialność za prawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu. Z tego też względu przewoźnik powinien skontrolować prawidłowość wpisanych w zgłoszeniu danych, zwłaszcza gdy dokonuje faktycznych zmian w zakresie przewozu. Mimo wskazanej wyżej możliwości w tym zakresie, stosowna weryfikacja nie została jednak przez stronę dokonana i zgłoszenie nie zostało zaktualizowane niezwłocznie, jak tego wymagają przepisy art. 28b ust. 5 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 8 ust. 1 ustawy SENT. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że określenie "niezwłocznie" oznacza bez zwłoki, od razu, natychmiast, bezzwłocznie. "Niezwłoczny" to taki, który powinien nastąpić w jak najkrótszym czasie, natychmiast, bez zwłoki (Uniwersalny Słownik Język Polskiego, tom 2, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003). Za wypełnienie obowiązku niezwłocznej aktualizacji danych w powyższym rozumieniu z pewnością nie może być uznane poprawienie błędnych danych już po rozpoczęciu kontroli, a więc już po stwierdzeniu nieprawidłowości. Słusznie zwracał uwagę organ odwoławczy, że w dniu kontroli oraz w okresie ją poprzedzającym nie stwierdzono niedostępności rejestru zgłoszeń na Platformie Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych PUESC, co oznacza, że skarżący miał techniczną możliwość dokonania aktualizacji zgłoszenia. Natomiast skarżący dokonał aktualizacji przedmiotowego zgłoszenia dopiero w o godz. 07:23:00 w dniu 11 maja 2025 r., to jest po wjeździe pojazdu na przejście graniczne w Dołhobyczowie, a zatem w miejscu rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej innym niż podane w zgłoszeniu i także po rozpoczęciu kontroli. W ustalonych, a przy tym bezspornych okolicznościach faktycznych orzekające w sprawie organy miały zatem podstawę, aby uznać, że aktualizacja danych w zgłoszeniu nie została dokonana przez skarżącego niezwłocznie, tj. bez zbędnej zwłoki. W konsekwencji nie można przyjąć, że skarżący nie miał wpływu na powstałe naruszenie oraz że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Zatem zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 28b ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy SENT w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d jest bezzasadny. W ocenie Sądu w stanie faktycznym i prawnym sprawy nie zasługuje na podzielenie sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 81a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Wyjaśnić należy, że przepis ten nie dotyczy ewentualnych rozbieżności w zakresie oceny prawnej. Dotyczy on bowiem jedynie niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, które należy interpretować na korzyść strony. W niniejszej sprawie wątpliwości co do okoliczności faktycznych nie występowały. Bezsprzecznie bowiem w kontrolowanym zgłoszeniu skarżący podał inne miejsce rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niż miejsce, w którym faktycznie rozpoczął przewóz na terytorium RP. Ta okoliczność nie jest w sprawie kwestionowana i jednoznacznie wynika ze zgromadzonych w aktach dokumentów. Nie ma również wątpliwości co do treści przepisów prawa – art. 28b ust. 3 pkt 4 u.t.d. Nie występują zatem w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej, o jakich mowa w art. 7a § 1 k.p.a. Brak było także podstaw do zastosowania w sprawie instytucji, o której mowa w art. 189f k.p.a. Z systematyki wewnętrznej ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego wynika, że przywołany przepis usytuowany został w jej dziale IVa – "Administracyjne kary pieniężne". Zakres stosowania przepisów tego działu wyznacza art. 189a k.p.a., stanowiący w § 1, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. Jednak w § 2 art. 189a k.p.a. jednocześnie przewidziano, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 art. 189a k.p.a. jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a K.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego). Takim przepisem odrębnym w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. jest art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Z tego przepisu wynika, że w warunkach w nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się. W takiej sytuacji za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa kara ta nie jest nakładana, a – jak podkreślono wyżej – dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2021 r., II GSK 717/21 oraz II GSK 248/21). Z przedstawionych powodów zarzut naruszenia art. 189f k.p.a. należało uznać za nieusprawiedliwiony. Nie ma również jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, by naruszenie, które miało miejsce w okolicznościach sprawy, uznać za mające charakter nieznacznego błędu. Ustawodawca jednoznacznie przewidział obowiązek wskazania w zgłoszeniu miejsca rozpoczęcia przewozu na terytorium RP. Zatem uznać należy, że ten element zgłoszenia jest istotny dla realizacji celów, dla których wprowadzony został obowiązek dokonywania zgłoszeń przewozu. W związku z tym, niezależnie od odrębności regulacji ustawy o transporcie drogowym, już z tej przyczyny nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego odwołująca się do praktyki organów oraz orzecznictwa na tle przepisów ustawy SENT, która przewiduje możliwość odstąpienia od nałożenia kary w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym. Wbrew stanowisku skarżącego, organ nie miał prawnej możliwości miarkowania wysokości przedmiotowej sankcji sztywno określonej przez ustawodawcę. W związku z tym, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. w sprawie nie znajdowała zastosowania regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2022 r., II GSK 1878/18). W odniesieniu do zarzutów dotyczących wysokości nałożonej na skarżącego kary pieniężnej trzeba wskazać, że organ działał na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, a zatem zgodnie z zasadą, o której mowa w art. 7 Konstytucji RP. Mając na względzie okoliczności sprawy nie ma podstaw do stwierdzenia, że nałożona kara jest nieproporcjonalna i nieadekwatna w stosunku do charakteru i wagi stwierdzonego deliktu administracyjnego. Nałożenie kary jest obligatoryjne, a odpowiedzialność administracyjna w przypadku stwierdzonego naruszenia ma charakter obiektywny. Odpowiedzialność ta nie jest wyłączona nawet za uchybienia, które zostały popełnione wskutek nieświadomego działania lub błędu. Nie można zatem uznać, że nałożona na stronę kara pieniężna była nieproporcjonalna w stosunku do stwierdzonego naruszenia, którego okoliczności wskazują na brak staranności strony w wykonywaniu nałożonych na nią przepisami prawa obowiązków. W świetle powyższego, w ocenie Sądu w stanie faktycznym i prawnym sprawy nie zasługują na podzielenie sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 5 ust. 4 TUE. Stosownie do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji - ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Warunki te są w niniejszej sprawie spełnione. Nie doszło również do naruszenia zasady proporcjonalności, wymagającej, aby środki wprowadzane w drodze danego przepisu były zdatne do realizacji zamierzonego celu oraz aby nie wykraczały poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia. Innymi słowy, władza publiczna może nakładać ograniczenia lub zobowiązania na podmioty jej poddane wyłącznie w imię wyższego dobra oraz w ściśle określonym zakresie, co podlega kontroli i nie może być nadużywane. W ocenie Sądu stwierdzone naruszenie nie było błahe czy nieistotne, a nałożona kara nieproporcjonalna do ujawnionego naruszenia. Celem bowiem uregulowania wprowadzonego w art. 28b u.t.d. jest zwiększenie nadzoru nad wykonywanymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne podmioty przewozami drogowymi rzeczy. Służy temu między innymi prawidłowe, zgodne ze stanem faktycznym wskazanie w zgłoszeniu miejsca rozpoczęcia przewozu na terytorium RP. Wbrew stanowisku strony, naruszenie polegające na podaniu w rejestrze zgłoszeń danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zakresie miejsca rozpoczęcia przewozu, nie ma charakteru uchybienia formalnego o nieistotnym znaczeniu, ale odnosi się do zasadniczego celu wprowadzenia przepisu art. 28b ustawy o transporcie drogowym. Przepis art. 28b został dodany przez art. 39 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. o delegowaniu kierowców w transporcie drogowym (Dz.U. z 2025 r. poz. 797), która w tym zakresie weszła w życie 1 listopada 2024 r. Jak wynika z uzasadnienia autopoprawki do projektu ustawy, regulacja ta ma na celu wprowadzenie obowiązku rejestracji w systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi ("system SENT"), przewoźników zagranicznych, wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe. Celem jest zwiększenie nadzoru nad wykonywanymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne podmioty przewozami drogowymi rzeczy. Zgodnie z założeniem, wprowadzona regulacja przyczyni się tym samym do skuteczniejszej kontroli rynku usług przewozowych wykonywanych na terytorium RP przez podmioty zagraniczne oraz wzmocnienia uczciwej konkurencji na tym rynku. Art. 28b ust. 3 do ustawy o transporcie drogowym wprowadza zamknięty katalog danych, jakie ma zawierać zgłoszenie do rejestru zgłoszeń. Dane zawarte w tym katalogu są niezbędne w celu zapewnienia skuteczności przyjętych rozwiązań (uzasadnienie autopoprawki do projektu ustawy o delegowaniu kierowców w transporcie drogowym, druk sejm. nr 3320-A, IX kadencja, s. 3). Z omówionych względów, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również okoliczność, że w związku z naruszeniem nie doszło do uchybień fiskalnych oraz, że przewóz był monitorowany. Skarżący jako podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy odpowiedzialny jest za prawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu. Nie można przy tym uznać, że wskazanie w zgłoszeniu innego oficjalnego przejścia granicznego (Hrebenne - Rawa Ruska zamiast Dołhobyczów – Uhrynów) jako miejsca rozpoczęcia przewozu na terytorium RP nie stanowi danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Placówki te dzieli znaczna odległość i stanowią odrębne jednostki. Mając na względzie, że w zgłoszeniu ma być podane faktyczne miejsce rozpoczęcia przewozu na terytorium RP, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje podnoszony przez stronę argument, iż oba przejścia są oficjalnymi przejściami granicznymi, kontrolowanymi przez ten sam organ. Podkreślić należy również, że celem wprowadzenia art. 28b u.t.d. jest monitorowanie przewozów odbywających się na terytorium Polski. Zatem nieuprawnione jest twierdzenie, że wskazanie innego przejścia granicznego, położonego kilkadziesiąt kilometrów od miejsca faktycznego przekroczenia granicy na innym przejściu, nawet jak podkreśla skarżący – oficjalnym i prowadzonym przez ten sam organ, spełnia cel regulacji w postaci zapewnienia możliwości pełnego monitorowania i kontrolowania przewozu, zgodnie z założeniami ustawodawcy. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 28b ust. 1 i ust. 3 pkt 4 u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. i pkt 3.2a. załącznika nr 3 do u.t.d. W świetle powyższego należało w ocenie Sądu uznać, że zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem prawidłowym, wydanym bez naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych. Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania. Organy obu instancji zgodnie z zasadami postępowania przewidzianymi w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy, dokonując na jego podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Zgromadzone dowody jednoznaczne potwierdzają zaistnienie naruszenia oraz brak przesłanek do zastosowania art. 92c u.t.d. Strona miała możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym w toku całego postępowania administracyjnego i nie przedstawiła okoliczności i dowodów, które podważałyby prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy szczegółowo wskazał i wyjaśnił jej podstawę prawną oraz odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło też do naruszenia innych przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 81a § 1 k.p.a. W sprawie nie wystąpiły bowiem niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, których rozstrzygnięcie należałoby rozstrzygnąć na korzyść skarżącego. Skarżący bowiem w zgłoszeniu błędnie wskazał miejsce rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mimo że taki obowiązek nakłada na niego ustawa o transporcie drogowym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozpatrzył materiał dowodowy, który był w pełni wystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu skontrolowanej decyzji do twierdzeń strony zawartych w odwołaniu. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez nierówne traktowanie skarżącego w porównaniu z innymi podmiotami w identycznym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący podnosił, iż w sprawie nr [...].BB, prowadzonej przez ten sam organ, w identycznych okolicznościach, organ odstąpił od nałożenia kary i zwrócił kaucję. Skarżący nie przedstawił jednak decyzji, na którą się powołuje. Nie ma zatem możliwości zweryfikowania twierdzeń strony odnośnie tożsamości stanu faktycznego obu spraw. Jednocześnie podkreślić należy, że wskazana decyzja została wydana w innej sprawie, niepodlegającej rozpatrzeniu w sprawie niniejszej i nie mającej w tej sprawie charakteru wiążącego. Natomiast analiza stanu faktycznego i prawnego sprawy niniejszej wskazuje, że wydana w tej sprawie decyzja nie narusza przepisów prawa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026, poz. 143 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") oddalił skargę.