III SA/Lu 19/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. O. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 28 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty wyrównania uposażenia w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 28 października 2025 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej M. O., Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w O. L. z dnia 20 sierpnia 2025 r. w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty wyrównania uposażenia w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. M. O. została zwolniona ze służby w Policji z dniem [...] 2023 r. W związku ze zwolnieniem ze służby wypłacono skarżącej należności pieniężne, w tym m.in. uposażenie za styczeń i luty 2023 r., odprawę, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop oraz nagrodę roczną za 2023 rok. Skarżąca pismem z dnia 8 lipca 2025 r. wystąpiła do Komendanta Powiatowego Policji w O. L. z wnioskiem o przedstawienie wyliczonej wysokości należnego uposażenia za okres styczeń i luty 2023 r. (odrębnie), gdyby było one wyliczone według kwoty bazowej za rok 2023 oraz przedstawienie wyliczenia kwot innych należnych świadczeń, których wysokość jest uzależniona od wysokości uposażenia, jak odprawa emerytalna, nagroda jubileuszowa, nagroda roczna, ekwiwalent za niewykorzystany urlop, świadczenie z tytułu zwolnienia ze służby, gdyby wnioskodawca otrzymał uposażenie za okres styczeń i luty 2023 r. według kwoty bazowej z roku 2023. Skarżąca wniosła także o wskazanie kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem oraz wysokością innych wyżej wymienionych świadczeń, gdyby zostały one wyliczone w oparciu o kwotę bazową za rok 2023, a wysokością faktycznie otrzymanego za okres styczeń-luty 2023 r. uposażenia oraz innych świadczeń, a także o dokonanie wyrównania uposażenia za okres styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych zaniżonych świadczeń, do wysokości wynikającej z przeliczenia według kwoty bazowej z roku 2023. Komendant Powiatowy Policji w O. L. przekazał wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie odmówił skarżącej wydania zaświadczenia o żądanej treści. Jednocześnie Główny Księgowy Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie wystawił w dniu 17 lipca 2025 r. zaświadczenie o wysokości i składnikach uposażenia zasadniczego i dodatkach do uposażenia, z rozbiciem na poszczególne składniki, które otrzymała skarżąca jako części składowe wynagrodzenia w styczniu i lutym 2023 r. oraz o otrzymanych przez skarżącą należnościach pieniężnych z tytułu zwolnienia ze służby Decyzją z dnia 20 sierpnia 2025 r. Komendant Powiatowy Policji w O. L. odmówił przyznania i wypłaty skarżącej wyrównania uposażenia za okres styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń, których wysokość jest uzależniona od wysokości uposażenia, jak odprawa emerytalna, nagroda jubileuszowa, nagroda roczna, ekwiwalent za niewykorzystany urlop, świadczenie z tytułu zwolnienia ze służby, do wysokości wynikającej z przeliczenia według kwoty bazowej z roku 2023, w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w roku 2023 wysokość uposażeń policjantów kształtowana była m.in. przez kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, określoną w ustawie budżetowej. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r., poz. 2666 z późn zm.), kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy stosowało się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Natomiast do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. zastosowanie miały kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022. Odnosząc się do kwestii wyrównania odprawy organ stwierdził, że kluczowe jest zawarte w art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r., poz. 636 z późn. zm.) sformułowanie "należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym". Podstawą obliczenia odprawy jest zatem uposażenie (zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym) w wysokości obowiązującej w ostatnim dniu pełnienia służby przez funkcjonariusza. Organ pierwszej instancji podniósł, że skoro skarżąca została zwolniona ze służby przed dniem 1 marca 2023 r., to podstawą obliczenia odprawy było uposażenie w wysokości ustalonej według stawek obowiązujących przed tą datą. Wzrost uposażeń od 1 marca 2023 r. nie ma wpływu na wysokość odprawy należnej skarżącej, gdyż w dniu zwolnienia ze służby nowe stawki uposażeń jeszcze nie obowiązywały. Brak jest przepisu prawa, który nakazywałby waloryzację lub ponowne przeliczenie odprawy w związku z późniejszym wzrostem uposażeń. Organ wskazał, że z tych samych względów brak podstaw do wyrównania nagrody rocznej (art. 110 ustawy o Policji) oraz wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop (art. 115a ustawy o Policji). Jednocześnie wyjaśnił, że wśród wypłaconych skarżącej należności pieniężnych z tytułu zwolnienia ze służby nie ma nagrody jubileuszowej (art. 11 ust. 1 ustawy o Policji), gdyż skarżąca nie nabyła do niej prawa. W związku z powyższym brak jest podstaw do dochodzenia roszczenia o jej wyrównanie. Organ podkreślił, że przepis art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, dotyczący świadczeń z tytułu zwolnienia z służby, nie przewiduje innych świadczeń, których wysokość jest uzależniona od wysokości uposażenia. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz przyznanie za styczeń i luty 2023 r. uposażenia oraz pozostałych świadczeń, tj. odprawy w związku ze zwolnieniem z służby, nagrody rocznej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop – w wysokości wynikającej z przeliczenia według kwoty bazowej z roku 2023 zgodnie z ustawą budżetową na 2023 r., wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w zapłacie. Ewentualnie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia 28 października 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę prawną odmowy przyznania i wypłaty wyrównania uposażenia skarżącej za okres od stycznia do lutego 2023 r. stanowiły przepisy ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 256) oraz ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r., poz. 2666z późn. zm., dalej także jako "ustawa okołobudżetowa"). Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270). Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że brak jest podstaw prawnych do przyznania skarżącej podwyżki uposażenia za styczeń i luty 2023 r., w sytuacji, gdy z dniem [...] 2023 r. została ona zwolniona ze służby w Policji, a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. Uposażenie za miesiące styczeń i luty 2023 r. zostało zatem skarżącej naliczone i wypłacone na podstawie przepisów obowiązujących w tych miesiącach. Podstawą była kwota bazowa wynikająca z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Zgodnie z zasadą lex retro non agit, prawo nie działa wstecz, chyba że przepis szczególny tak stanowi. W tym przypadku brak jest takiej podstawy prawnej. Zakończenie stosunku służbowego w lutym 2023 r. wiąże się z zastosowaniem stanu prawnego obowiązującego w tym właśnie czasie, co wyklucza możliwość zastosowania nowych, korzystniejszych warunków płacowych przyznanych dopiero od 1 marca 2023 r. Organ odwoławczy zauważył również, że ustawa o Policji nie przewiduje prawa funkcjonariusza do odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, dlatego też skarżąca nie jest uprawniona do dochodzenia odsetek na drodze administracyjnej. Natomiast właściwym do dochodzenia roszczeń policjantów o odsetki od nieterminowo wypłaconych świadczeń pieniężnych jest sąd powszechny. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. O. zaskarżyła decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 28 października 2025 r., zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest art. 8 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie, art. 99 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego niezastosowanie, art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, poprzez jego niezastosowanie, art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw w związku z art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, poprzez jego niezastosowanie, a nadto przepisów art. 115 ust. 1, art. 110, art. 111 ust. 1, art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez niewłaściwe zastosowanie, oraz jednoczesne zastosowanie art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, podczas gdy wyżej wymienione przepisy ustawy okołobudżetowej są niezgodne z art. 32 Konstytucji RP z powodu dyskryminacji, a nadto z uwagi na niewłaściwy czas legislacji; 2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 80, art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej jako "k.p.a."), poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego sprawy, polegającej na wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska strony dotyczącego niekonstytucyjności przepisu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, co skutkowało również naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, zasady demokratycznego państwa prawa, zasady legalizmu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 99 ust. 3 ustawy o Policji, przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. Z przepisu tego wynika, że to ustawa budżetowa jest źródłem do ustalenia wysokości kwoty bazowej, a nie przepisy okołobudżetowe. Ustawa budżetowa na dany rok kalendarzowy określa kwoty bazowe, od których zależne jest uposażenie funkcjonariusza na cały rok kalendarzowy. Niedopuszczalne jest korygowanie tej kardynalnej zasady przepisami okołobudżetowymi ograniczającymi regulację ustawy budżetowej w tym zakresie jedynie do części roku kalendarzowego. Powołując się na wskazane w skardze orzeczenia skarżąca zaznaczyła, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów powszechnych, celem ustaw okołobudżetowych nie jest wprowadzanie zmian w ustawach zwykłych, lecz wyłącznie zapewnienie realizacji ustawy budżetowej. Z tego też powodu wprowadzenie zmian do innych ustaw powinno odbywać się poprzez nowelizację danej ustawy. Zmiany zasad wynagradzania nie stanowią materii, jaką powinna regulować ustawa okołobudżetowa. Skarżąca zauważyła, że tożsame stanowisko było wyrażane przez inne sądy w sprawach sędziów i prokuratorów o zapłatę uposażeń. Skarżąca wskazała, że na mocy niekonstytucyjnego art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. zastosowana kwota bazowa dla funkcjonariuszy służb mundurowych i żołnierzy zawodowych za okres styczeń-luty 2023 r. była na poziomie kwoty bazowej wskazanej w ustawie budżetowej na rok 2022 i wynosiła 1 614,69 zł. Natomiast od marca do grudnia 2023 obowiązywać miała nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł. W art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej przewidziany został mechanizm rekompensaty za zaniżoną kwotę bazową (a tym samym - zaniżone uposażenie) dla funkcjonariuszy i żołnierzy zawodowych. Zgodnie z tym przepisem uposażenie żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy wypłacane od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. podlegało każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem w dotychczasowej oraz w nowej wysokości. Ze wskazanego mechanizmu z art. 41 ust. 3 nie mogli skorzystać funkcjonariusze odchodzący ze służby w miesiącach styczniu i lutym 2023 r., nawet jeżeli przepracowali je w pełni. Nie przeliczono im także innych świadczeń za te miesiące według stawki bazowej za rok 2023. Nie zostało więc dokonane w tym przypadku przeliczenie uposażenia według kwoty bazowej za rok 2023, w przeciwieństwie do funkcjonariuszy pełniących służbę w tym samym okresie, a odchodzących na emeryturę po dniu 1 marca 2023 r., co jest sytuacją prawnie niedopuszczalną, a przepisy, w oparciu o które w ten sposób postąpiono, są niezgodne z Konstytucją RP. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie kontroli Sądu pod względem legalności podlegała decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty skarżącej M. O. wyrównania i wypłaty uposażenia za okres styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. W pierwszej kolejności należy wskazać, że roszczenia majątkowe funkcjonariusza Policji zwolnionego ze służby (byłego funkcjonariusza, emeryta policyjnego) obejmujące żądanie wypłaty wyrównania uposażenia oraz świadczeń wypłaconych w przypadku zwolnienia ze służby (art. 114 ust. 1 ustawy o Policji) – podlegają kognicji sądów administracyjnych, a nie sądów powszechnych. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podziela argumentację prezentowaną przez część sądów administracyjnych, jak i sądów powszechnych. Należy wskazać, że po pierwsze nie są to świadczenia przysługujące na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2026 r., poz. 505). Powołana ustawa w art. 32 ust. 4 przewiduje rozstrzyganie sporów wynikłych na tle jej stosowania przez sąd właściwy, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, czyli przez sąd powszechny. Po drugie, w ocenie Sądu okoliczność, że sprawa dotyczy nie funkcjonariusza Policji, ale byłego funkcjonariusza Policji, który został zwolniony ze służby w związku z przejściem na emeryturę, a w konsekwencji osoby, która nie jest już związana stosunkiem służbowym z organem, wbrew stanowisku wyrażanemu w części orzecznictwa (np. postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 7 listopada 2025 r., sygn. XXI Pz 99/25; z dnia 9 grudnia 2025 r., sygn. XIII Pz 68/25 oraz z dnia 14 października 2025 r., sygn. XXI Pz 103/25, System Informacji Prawnej LEX) nie zmienia faktu, że pierwotnym źródłem roszczenia takiego byłego funkcjonariusza jest stosunek służbowy powstający w drodze mianowania. Zatem żądanie wypłaty wyrównania uposażenia oraz świadczeń wypłacanych w przypadku zwolnienia ze służby nie wynika ze stosunku z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego, prawa pracy, czy przepisów z zakresu ubezpieczeń społecznych, co zgodnie z art. 1 kodeksu postępowania cywilnego definiuje sprawę cywilną, ale właśnie ze stosunku administracyjnoprawnego. Analogicznie "byłego pracownika" również nie wiąże już stosunek pracy, a jednak źródłem dochodzonych roszczeń jest właśnie ten stosunek. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w tym przedmiocie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1422/25 (dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl). Po trzecie wreszcie, w uchwale z dnia 5 grudnia 1991 r., sygn. I PZP 60/91 Sąd Najwyższy uznał, że sprawy o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji nie są sprawami cywilnymi w rozumieniu art. 1 k.p.c., gdyż nie dotyczą stosunków z zakresu prawa pracy. Do ich rozpoznawania nie są więc powołane sądy powszechne (art. 2 k.p.c.). Sprawy te rozpatrywane są w postępowaniu administracyjnym przez organy określone ustawą o Policji. Aktualności argumentacji zawartej w powołanej uchwale nie zmienia późniejsze orzecznictwo sądów i Trybunału Konstytucyjnego dotyczące cywilnoprawnego charakteru roszczeń odsetkowych, których źródłem jest stosunek o charakterze administracyjno-prawnym (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r., SK 12/99 oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. III PZP 1/05). W konsekwencji, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały wniosek skarżącej oraz rozstrzygnęły sprawę decyzją administracyjną. Przechodząc do analizy zarzutów skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Stosownie natomiast do treści art. 99 ust. 3 powołanej ustawy, przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. Natomiast wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy o Policji). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1 740,64 zł. Przy czym, zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). W ustawie budżetowej na rok 2022 ustalono kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1 614,69 zł. Jednocześnie w ust. 3 art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. przewidziano, że uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 odpowiednio dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 2. Podwyższenie uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, wraz ze zwiększeniem, o którym mowa w ust. 3, następuje w ciągu 3 miesięcy po dniu ogłoszenia ustawy budżetowej na rok 2023, z wyrównaniem od dnia 1 marca 2023 r. (art. 41 ust. 5 ustawy okołobudżetowej. Zgodnie zaś z art. 41 ust. 4 ustawy okołobudżetowej, do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw. Z przywołanych przepisów art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. wynika, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł znajdowała zastosowanie do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., natomiast od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń miała zastosowanie kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. Skarżąca podnosi, że rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w ramach art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. narusza standardy konstytucyjne, takie jak zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, zasada demokratycznego państwa prawa, zasada legalizmu. W ocenie skarżącej powołany przepis jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP z powodu dyskryminacji, a nadto z uwagi na niewłaściwy czas legislacji. W związku z podniesionymi w skardze zarzutami w pierwszym rzędzie wskazać należy na charakter prawny i funkcję ustaw powszechnie określanych jako ustawy okołobudżetowe. Pojawienie się w polskim systemie prawnym ustaw towarzyszących ustawie budżetowej – a zarazem wspomagających jej realizację – było nieodzownym następstwem zanegowania przez Trybunał Konstytucyjny utrwalonej praktyki legislacyjnej polegającej na zamieszczaniu w ustawach budżetowych przepisów, które nie wiązały się bezpośrednio z treścią budżetu państwa lub miały ponadroczny okres obowiązywania. Skoro bowiem budżet jest powszechnie uznawany za niezbędną i najważniejszą część ustawy budżetowej, to nie powinna ona obejmować materii z tego punktu widzenia zbędnej, powodującej zmiany w ustawodawstwie lub kreującej prawa podmiotowe. Ustawy okołobudżetowe jako ustawy zwykłe mogą być uchwalane w ramach swobody ustawodawcy. Ich stanowienie nie jest obligatoryjne, ale skoro były uchwalane w dotychczasowej praktyce ustrojowej, to znaczy, że stanowią instrument prowadzenia gospodarki finansowej państwa, tworzący podstawę prawną do dysponowania częścią środków budżetowych. Proces ustawodawczy zmierzający do ich uchwalenia jest z reguły inicjowany równolegle z pracami nad budżetem, wobec którego zachowują pomocniczy (subsydiarny) charakter. W hierarchii źródeł prawa ustawa okołobudżetowa – mimo swojej specyfiki – posiada moc obowiązującą ustawy zwykłej. Ustawa okołobudżetowa – podobnie jak każda inna ustawa nowelizująca – ma co do zasady nieograniczoną możliwość ingerowania w treść ustaw wcześniejszych i modyfikowania, uchylania czy zawieszania zawartych w nich postanowień (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1995 r., K 12/94, cz. IV, pkt 2). Normy zawarte w ustawie okołobudżetowej stanowią typowe leges speciales, a ich stosowanie podlega normalnym regułom kolizyjnym wypracowanym w teorii prawa. Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu niekonstytucyjności przepisu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. trzeba zwrócić uwagę, że uwzględnienie w postępowaniu sądowoadministracyjnym argumentacji prawnej kwestionującej zgodność zastosowanych przez organ przepisów z Konstytucją nastąpić może jedynie w wyjątkowych przypadkach. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie bez powodu zaznacza się, że z uwagi na precyzyjne określenie kompetencji Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), związania sędziów sądów administracyjnych Konstytucją oraz ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji), a także konieczności dążenia przez sądy do zapewnienia pewności co do treści obowiązujących norm prawnych (art. 2 Konstytucji), ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny, w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP - przepisy Konstytucji RP stosuje się bezpośrednio), musi być ograniczone do sytuacji wyjątkowych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia norm Konstytucji RP (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. II OSK 174/24). Z uwagi na bezpieczeństwo obrotu prawnego kształtowanego również przez indywidualne akty stosowania prawa, jakimi są orzeczenia sądowe - odmowa zastosowania przepisu ustawy może nastąpić wyłącznie w wypadku, gdy sąd rozpoznający sprawę nie ma wątpliwości co do niezgodności tego przepisu z Konstytucją, a sprzeczność ma charakter oczywisty (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. III USK 268/22, LEX nr 3571906). Sytuacja taka może zachodzić szczególnie wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne, a norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną, jak norma objęta już wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, gdy Trybunał stwierdził niekonstytucyjność określonej normy prawnej zamieszczonej w przepisie tożsamym, który nie podlegał rozpoznaniu przed Trybunałem lub gdy sposób rozumienia przepisu ustawy wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. I CSK 482/08, opubl. w OSNC-ZD 2009/4/95; z dnia 17 marca 2016 r., sygn. V CSK 377/15, opubl. OSNC 2016/12/148, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2025 r., sygn. II OSK 2659/24). Ponadto zastosowanie instytucji rozproszonej kontroli konstytucyjności ustawy można dopuścić wówczas, gdy chodzi o przepis Konstytucji RP, którego wykładnia i zastosowanie nie są związane z daleko idącymi luzami decyzyjnymi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2024 r., sygn. II OSK 801/24). Nie jest przy tym możliwe odmówienie zastosowania przepisu ustawy w danej sprawie, bez uprzedniego generalnego stwierdzenia, że przepis ten jest sprzeczny z Konstytucją RP. W okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiły wyżej opisane szczególne okoliczności, dające podstawę do stwierdzenia oczywistej niekonstytucyjności regulacji zawartej w art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. (por. także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lutego 2026 r., sygn. III SA/Kr 1422/25 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 marca 2026 r., sygn. IV SA/Wr 560/25). Według uzasadnienia do projektu tej ustawy, powołana regulacja przewiduje mechanizm zachęcający do pozostawania w służbie czynnej żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy i funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Zaproponowano, aby w roku 2023 wzrost uposażeń obejmował wyłącznie żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy pozostających w służbie na dzień 1 marca 2023 r. (druk sejmowy IX.2654). W ocenie Sądu opisana wyżej regulacja nie daje podstaw do uznania, że nastąpiło w tym przypadku oczywiste naruszenie powołanych w skardze standardów konstytucyjnych. Prawodawca nie ma bowiem ustawowego ani tym bardziej konstytucyjnego obowiązku, by stale corocznie podwyższać kwotę bazową stanowiącą podstawę ustalenia wysokości uposażenia żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. W szczególności ustawa z 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1356) nie gwarantuje w sposób bezwarunkowy pracownikom sfery budżetowej stałego corocznego wzrostu ich wynagrodzeń w określonej wysokości. Przewiduje jedynie waloryzację wynagrodzeń średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń ustalanych corocznie, tj. okresowo, na podstawie prognoz budżetowych i corocznie ustalonego wskaźnika. To zaś oznacza duży zakres swobody regulacyjnej w tej materii, co zresztą jest zrozumiałe biorąc pod uwagę jej budżetowy charakter. W tych uwarunkowaniach nie można mówić o pracowniczym prawie podmiotowym do automatycznej waloryzacji wynagrodzenia i co za tym idzie - o nabyciu takiego prawa przez pracowników państwowej sfery budżetowej. Przepisy przewidujące waloryzację wynagrodzeń, aczkolwiek nieobojętne dla sytuacji majątkowej pracowników, nie tworzą bezpośrednio indywidualnych praw podmiotowych i są - przede wszystkim - dyrektywami dla organów państwa, dotyczącymi gospodarowania funduszem płac sfery budżetowej (zob. motywy wyroku TK z dnia 17 października 2003 r., K 32/02, OTK-A 2003/9/93). Skoro prawodawca nie ma normatywnego obowiązku zwiększania kwoty bazowej na kolejny rok budżetowy, to tym bardziej może ją zwiększyć z zastrzeżeniem, że podwyższona kwota bazowa nie będzie obowiązywać od początku roku budżetowego lecz od późniejszego miesiąca (np. od marca, jak ma to miejsce w okolicznościach sprawy) (por. powołany wyżej wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 marca 2026 r., sygn. IV SA/Wr 560/25). Wymaga przy tym podkreślenia, że spór w sprawie niniejszej nie dotyczy braku w ogóle waloryzacji świadczeń w danym roku, ale daty jej wprowadzenia, w związku z czym podwyższenie uposażenia nie dotyczyło skarżącej, która została zwolniona ze służby z dniem [...] 2023 r. Natomiast żaden przepis Konstytucji nie wprowadza obowiązku waloryzowania świadczeń od 1 stycznia danego roku, a jednocześnie zakazu ich waloryzowania od innej daty w tym samym roku. Od 1 marca każdego roku waloryzowane są choćby świadczenia emerytalno-rentowe zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1749 z późn. zm.) obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. (por. powołany wyżej wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 lutego 2026 r., sygn. III SA/Kr 1422/25). W ocenie Sądu art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wymogi konstytucyjne. Wbrew zarzutom skargi nie można traktować rozwiązania przyjętego w art. 41 ust. 1-2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. jako naruszenia zasady równości wobec prawa (naruszenia zakazu dyskryminacji) określonej w art. 32 Konstytucji RP. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażane już w tej kwestii w orzeczeniach sądów administracyjnych (por. powołane wyżej wyroki WSA w Krakowie, sygn. III SA/Kr 1422/25 oraz WSA we Wrocławiu, sygn. IV SA/Wr 560/25). Istotą zasady równości wobec prawa jest bowiem stosowanie przez prawodawcę jednakowej miary w tożsamych (analogicznych) okolicznościach przedmiotowych i podmiotowych. Konstytucyjna zasada równości nakazuje zatem nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa, podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, aby nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają, oraz podmiotom, które jej nie posiadają. W każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii, muszą być traktowane równo, a podmioty należące do istotnie różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 6 marca 2007 r., sygn. P 45/06, opubl. w OKK ZU nr 3/A/2007, poz. 22 i z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. K 5/10, opubl. w OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106). Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Nie wolno dokonywać zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Innymi słowy - wprowadzone różnicowanie musi mieć charakter racjonalnie uzasadniony. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonujących argumentach (por. np. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. K 5/10; z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. P 41/09, opubl. w OTK ZU nr 3/A/2011, poz. 25; z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. K 37/12, opubl. w OTK ZU, nr 5/A/2013, poz. 60; z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. K 40/12, opubl. w OTK ZU nr 8/A/2013, poz. 120; z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. P 6/12, Dz.U. z 2014 r., poz. 898). Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., sygn. I OSK 2792/17). Mając powyższe na względzie podkreślić należy, że sytuacja skarżącej od dnia 1 marca 2023 r., a więc od dnia przewidzianego w art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej podwyższenia kwoty bazowej, nie była porównywalna (analogiczna) z sytuacją osób, które z tego instrumentu skorzystały. We wskazanym okresie osoby te były bowiem funkcjonariuszami Policji (pozostawały w służbie), zaś skarżąca w służbie tej już nie pozostawała. Brak zatem w tym przypadku analogicznych okoliczności, które stanowią zasadniczą przesłankę naruszenia zasady równości wobec prawa. W okresie zaś od 1 stycznia do 28 lutego 2023 r. do uposażenia skarżącej jako funkcjonariusza Policji miały zastosowanie regulacje z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, tak samo jak w przypadku wszystkich innych funkcjonariuszy Policji. Z woli ustawodawcy wynagrodzenie za ten okres wypłacano przyjmując kwotę bazową obowiązującą w 2022 r. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej zwiększenie kwoty bazowej nastąpiło dopiero od dnia 1 marca 2023 r., co siłą rzeczy oznaczało, że objęci nią mogą być funkcjonariusze pozostający w służbie w tej dacie. Skarżąca jednak w tym czasie nie pełniła już służby, tak więc nie mogła zostać objęta przedmiotową zmianą. Jak już wskazano, prawodawca ma bowiem prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza więc zasady równości (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2025 r., sygn. II SA/Wa 567/25; WSA w Łodzi z dnia 13 maja 2025 r., sygn. III SA/Łd 166/25; WSA w Białymstoku z dnia 23 października 2025 r., sygn. II SA/Bk 1400/25). Skarżąca zaś w tej dacie posiadała już prawo do emerytury, która od 1 marca 2023 r. została zwaloryzowana. W świetle powyższych rozważań, organy rozstrzygające w sprawie nie mogły więc pominąć przepisów ustawy okołobudżetowej na 2023 r., a tym samym nie mogły wyrównać uposażenia funkcjonariuszom Policji, którzy odeszli ze służby przed dniem 1 marca 2023 r. W ocenie Sądu, zasadnie więc organy odmówiły wyrównania skarżącej wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby, które zależne są od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku. Świadczenia wypłacone skarżącej zostały wyliczone w oparciu o przepisy obowiązujące w czasie zwolnienia ze służby. Okoliczność ta nie jest w sprawie kwestionowana. Nie ma natomiast normatywnych podstaw do wypłaty dodatkowych kwot tytułem wnioskowanego przez skarżącą wyrównania świadczeń. W tej sprawie ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty "wyrównania" dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywanie naliczeń, a następnie wyrównanie uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych, niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. W tych okolicznościach, skoro art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. expressis verbis wyłączył możliwość stosowania podwyższonej kwoty bazowej w stosunku do uposażeń w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2023 r., to tym samym świadczenie przewidziane w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., polegające na odpowiednim "zwiększaniu" uposażenia w okresie od 1 marca do 31 grudnia 2023 r., nie może być traktowane jako "rekompensata" uposażenia za dwa pierwsze miesiące 2023 r., właśnie z tego powodu, że pozostawałoby to w wyraźnej kolizji z normą z art. 41 ust. 2, nakazującą obliczanie uposażeń za styczeń i luty 2023 r. przy zastosowaniu kwoty bazowej z 2022 r. Jest to świadczenie innego rodzaju, którego nie można utożsamiać z waloryzacją wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r. Jest to świadczenie rodzajowo odmienne, przewidziane dla funkcjonariuszy kontynuujących służbę po 1 marca 2023 r., jako zamierzony przez ustawodawcę dodatek za kontynuowanie służby (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 marca 2026 r., sygn. IV SA/Wr 560/25). Jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, omawiana zmiana przepisów płacowych została uregulowana wielotorowo i wynikała nie tylko z podwyższenia kwoty bazowej od 1 marca 2023 r., ale także z wprowadzenia od tej daty nowych mnożników kwoty bazowej, co nastąpiło na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. 2023, poz. 385). W załączniku do wskazanego rozporządzenia w tabeli przedstawiono grupy zaszeregowania poszczególnych stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej. Mnożnik kwoty bazowej wzrósł we wszystkich grupach zaszeregowania. Podwyższeniu zarobków funkcjonariuszy w okresie od 1 marca do 31 grudnia 2023 r. służył także mechanizm określony w powołanym art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Mechanizm ten nie stanowił prostego wyrównania uposażeń za styczeń i luty 2023 r., a zatem nie należy go postrzegać ani w kategorii waloryzacji, tak jak przepisu art. 41 ust. 2 nie należy traktować jako przepisu zamrażającego waloryzację płac dla funkcjonariuszy pełniących służbę w styczniu i lutym 2023 r. (por. wyroki: WSA w Gdańsku z dnia 4 września 2025 r., sygn. III SA/Gd 364/25; WSA w Rzeszowie z dnia 8 stycznia 2026 r., sygn. II SA/Rz 1023/25; WSA w Krakowie z dnia 3 lutego 2026 r., sygn. III SA/Kr 1422/25). W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy nie ma również podstaw do stwierdzenia naruszenia zasady ochrony zaufania do państwa (wyprowadzanej z zasady demokratycznego państwa prawnego - art. 2 Konstytucji RP). Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do prawa, określana także jako zasada lojalności państwa wobec obywatela, wyraża się w takim stanowieniu i stosowaniu prawa, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela i aby mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, iż nie naraża się na prawne skutki, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i działań oraz w przekonaniu, iż jego działania podejmowane zgodnie z obowiązującym prawem będą także w przyszłości uznawane przez porządek prawny. Przyjmowane przez ustawodawcę nowe unormowania nie mogą zaskakiwać ich adresatów, którzy powinni mieć czas na dostosowanie się do zmienionych regulacji i spokojne podjęcie decyzji co do dalszego postępowania (wyrok TK z dnia 7 lutego 2001 r., K 27/00, OTK 2001/2/29). W przypadku skarżącej brak podstaw do uznania, że regulacja z art. 41 ust. 1 - 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. została wprowadzona w sposób, który nie pozwalał w odpowiednim czasie przewidzieć wynikających z niej skutków. Ustawa została uchwalona w dniu 1 grudnia 2022 r. i opublikowana w dniu 19 grudnia 2022 r., zaś weszła w życie z dniem 1 stycznia 2023 r. Skarżąca miała więc czas i możliwość rozeznania sytuacji prawnej podejmując decyzję o rezygnacji ze służby przed dniem 1 marca 2023 r. Sąd zwraca uwagę, że wprowadzenie kompleksowych zmian w zakresie wynagrodzeń funkcjonariuszy począwszy od 1 marca 2023 r. było poprzedzone kilkumiesięcznym procedowaniem w roku 2022 r. ustawy okołobudżetowej na kolejny rok oraz rozmowami przedstawicieli MSWiA ze środowiskiem związków zawodowych służb mundurowych. Już w projekcie ustawy okołobudżetowej na 2023 r., który trafił do Sejmu RP jesienią 2022 r., zawarte były zapisy ujęte następnie w art. 41 ust. 1 i ust. 3. Z powszechnie dostępnych źródeł zamieszczonych na internetowej stronie rządowej gov.pl wynika, że bezpośrednio po uchwaleniu w dniu 1 grudnia 2022 r. ustawy okołobudżetowej na 2023 r., w dniu 5 grudnia 2022 r. wydano "Wspólny komunikat kierownictwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz związków zawodowych służb podległych resortowi", w którym ministerstwo oraz strona związkowa wspólnie zaapelowały do funkcjonariuszy, który złożyli raporty o odejściu na emeryturę, o ponowną analizę tych decyzji, pod kątem tego czy są dla nich korzystne. Powyższe przepisy były zatem projektowane z wyprzedzeniem, w związku z czym skarżąca - wobec powszechnej dyskusji toczącej się też z udziałem związków zawodowych służb mundurowych w zakresie planowanych od marca 2023 r. kompleksowych podwyżek - miała czas na zrewidowanie swojego wniosku o zwolnienie ze służby, jeżeli uznałaby, że byłoby to dla niej korzystne finansowo. Natomiast w związku ze skorzystaniem z prawa do zakończenia służby w Policji skarżąca nie została potraktowany inaczej niż inni funkcjonariusze, którzy zdecydowali się zakończyć służbę w analogicznym okresie, tj. pomiędzy 1 stycznia 2023 r. a 28 lutego 2023 r. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, odmawiająca przyznania i wypłaty skarżącej wyrównania uposażenia za okres stycznia i lutego 2023 r. oraz pozostałych świadczeń w związku ze zwolnieniem ze służby, nie narusza przepisów prawa materialnego. Nie ma także podstaw do stwierdzenia mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania. Organ w oparciu o pełny materiał dowodowy w prawidłowy sposób ustalił wszystkie okoliczności sprawy istotne dla jej rozstrzygnięcia. Stan faktyczny sprawy nie jest też kwestionowany przez stronę. Wbrew sformułowanemu w skardze zarzutowi naruszenia przepisów postępowania, organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do argumentów skarżącej dotyczących niekonstytucyjności przepisów art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej, nie podzielając stanowiska skarżącej w tej kwestii. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.) oddalił skargę. Sprawa niniejsza została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wniosek taki został złożony przez organ, a skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.