III SA/Lu 141/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Wojewody L. w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Skarżący D. Z. w piśmie z dnia [...] 2019 r. (data stempla pocztowego na kopercie nadawczej – k. 4v akt sądowych) oznaczonym jako "Skarga" i skierowanym do L. Urzędu Wojewódzkiego w L. wyjaśnił, że w dniu 17 grudnia 2018 r. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. P. z powodu ciężkiej choroby, która trwała do końca roku. Po ustaniu dolegliwości udał się do Urzędu w celu przedstawienia zaświadczenia lekarskiego o niemożliwości stawienia się w zakreślonym terminie. W Urzędzie nie przyjęto tego zaświadczenia lekarskiego, dlatego na opisane działanie urzędników złożył skargę do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B. P.. Dodał również, że Dyrektor oświadczył wówczas, że to był błąd pracownika i więcej się nie powtórzy. Powyższe pismo Wojewoda L. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wraz z odpowiedzią na skargę, w której wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 5 kwietnia 2019 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, przez wyjaśnienie, czy jego pismo z dnia [...] 2019 r. zatytułowane "Skarga" i skierowane do L. Urzędu Wojewódzkiego w L. jest skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, oraz zobowiązał stronę do wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia lub innego aktu), lub zaskarżonej czynności – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2019 r. (k. 10 akt sądowych). W zakreślonym terminie określony wyżej brak formalny skargi nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Według zaś art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W opisanej sytuacji stwierdzić należy, że pismo skarżącego nie spełnia podstawowych warunków formalnych skargi wynikających z powołanego art. 57 § 1 p.p.s.a. Z tej przyczyny skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, jednakże wezwanie to okazało się bezskuteczne. Pomimo bowiem niewadliwie skierowanego do skarżącego wezwania dotyczącego usunięcia przez niego stwierdzonych braków formalnych skargi, skarżący w zakreślonym terminie braków tych nie usunął. Zauważyć przy tym należy, że chodzi o podstawowe wymogi formalne skargi, których w piśmie oznaczonym jako "skarga" zabrakło. Sąd nie jest natomiast uprawniony do zastępowania skarżącej strony zarówno w zakresie oznaczenia aktu, który może być przedmiotem zaskarżenia, jak również do formułowania ewentualnych zarzutów skargowych. Stanowi to bezwzględne uprawnienie i obowiązek strony, nie zaś Sądu, a tego rodzaju braków formalnych Sąd nie może usunąć we własnym zakresie. Z przytoczonych względów, wobec nieusunięcia przez stronę braków formalnych skargi, które uniemożliwiają nadanie sprawie dalszego biegu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a – do odrzucenia skargi, o czym orzekł w postanowieniu.