III SA/Lu 134/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 15 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 15 stycznia 2026 r, nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 1 września 2025 r, nr [...], nakładającą na skarżącego H. A. karę pieniężną w wysokości 6000 zł za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego po drogach publicznych - jak za brak zezwolenia kategorii V. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 6 listopada 2024 r. na terenie Oddziału Celnego w Koroszczynie przeprowadzono kontrolę wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu członowego złożonego z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej - chłodni marki [...] o nr rej. [...] Kierujący pojazdem wykonywał przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego na rzecz H. A.. Pojazdem przewożony był ładunek podzielny w postaci 2647 kartonów z serem na 17 paletach, o masie brutto 9637 kg oraz 936 śmietanek przeznaczonych do ubijania na 13 paletach, o masie brutto 11717 kg. Łącznie ładunek zawierał 30 palet o masie 21354 kg. Wynik dynamicznego ważenia pojazdu opisany w protokole z dnia 6 listopada 2024 r. wskazał na przekroczenie nacisku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych naczepy, przy odległości (d) między osiami składowymi wynoszącej 1,31 m (oś 3 i 4) i 1,31 m (oś 4 i 5), o 750 kg, co stanowi przekroczenie o 3,13 % dopuszczalnego nacisku wynoszącego 24000 kg. Powtórne ważenie dynamiczne pojazdu, opisane w protokole z dnia 6 listopada 2024 r. wskazało przekroczenie nacisku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych naczepy o taką samą wartość 3,13 %. Wyniki kontroli uwidoczniono w protokołach kontroli o numerach [...] oraz [...] W wyniku kontroli stwierdzono, że przedmiotowy przewóz wykonywany był z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm., dalej "p.r.d.") polegającym na przewozie ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym, jak bez zezwolenia kategorii V. Decyzją z dnia 1 września 2025 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno- Skarbowego w Białej Podlaskiej nałożył na skarżącego H. A. karę pieniężną w kwocie 6000 zł za przewóz po drogach publicznych ładunku podzielnego, pomimo zakazu określonego w art. 64 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, jak za przejazd bez zezwolenia kategorii V. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie decyzją z dnia 15 stycznia 2026 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdów uregulowane zostały w ustawie Prawo o ruchu drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 502 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia sprawie warunków technicznych, dopuszczalny nacisk osi, w przypadku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych naczepy, przy odległości (d) między osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,40 m (1,30 Natomiast wyniki przeprowadzonego w Oddziale Celnym w Koroszczynie pomiaru parametrów pojazdu dotyczące dynamicznego ważenia pojazdu opisane w pkt 5a protokołu [...] wskazały na przekroczenie nacisku grupy trzech osi naczepy o 750 kg, co stanowi przekroczenie o 3,13% dopuszczalnego nacisku wynoszącego 24 t. Powtórne ważenie dynamiczne pojazdu opisane w protokole [...] wskazało przekroczenie nacisku na grupie osi naczepy o tę samą wartość 750 kg, tj. o 3,13%. Organ odwoławczy podkreślił, że wyniki dwóch pomiarów przeprowadzonych w dniu 6 listopada 2024 r. o godz. 11:50 oraz 12:14 wykazały taką samą wartość przekroczenia dopuszczalnego nacisku – o 3,13 %. Organ wyjaśnił, że w przypadku naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku innego niż niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Poddanym kontroli środkiem transportu przewożony był ładunek podzielny, którego przewóz pojazdem nienormatywnym, stosownie do art. 64 ust. 2 p.r.d., jest zabroniony. Mając powyższe na względzie organ drugiej instancji uznał za uzasadnione nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 6000 zł, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a w związku ust. 2 p.r.d. Organ odwoławczy wskazał, że do pomiarów nacisków osi użyto wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu, znak fabryczny ASM 4301, nr fabryczny 4301100398, znak typu RPT 98233. Waga użyta do kontroli w tej sprawie posiada ważne do 7 kwietnia 2026 r. świadectwo legalizacji ponownej z dnia 7 marca 2024 r., wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie (znak wniosku OUM01.WZ4.45.369.2024.4). Posiadanie przez wagę ważnego świadectwa legalizacji potwierdza, że waga spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r, Nr 188, poz. 1345, dalej "rozporządzenie w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu"). Organ odwoławczy podniósł, że zarówno przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2022 r., poz. 2063), jak też przepisy wydanego na podstawie tej ustawy rozporządzenia w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, nie zobowiązują użytkowników wag z ważną legalizacją do analizy błędu pomiaru oraz do podawania danych dotyczących niepewności pomiaru. Stosując zatem wagę z ważną legalizacją, zasadnym jest przyjęcie jako wyniku ważenia wskazania wagi, bez dodatkowych interpretacji tego wyniku związanych z analizą błędu pomiaru. Potwierdza to świadectwo legalizacji wagi użytej do kontroli parametru nacisków osi pojazdu członowego, którego kopia znajduje się w aktach sprawy. Treść świadectwa zawiera wskazania odpowiednich wartości wielkości mierzonej przez przyrząd pomiarowy i nie zawiera zapisów odnoszących się do wyznaczania poprawek wskazań przyrządu pomiarowego oraz błędów, o których mowa w art. 6a ust. 3 Prawa o miarach. Wartość dopuszczalnego błędu granicznego wskazuje na możliwy, ale dopuszczalny błąd pomiaru, różny w zależności od klasy dokładności wagi, nie oznacza jednak konieczności korygowania każdego wyniku pomiaru o wartość błędu. Jest rzeczą oczywistą, że każda waga posiada określoną klasę dokładności, ustalaną na podstawie pomiarów wielokrotnych, ostatecznie miarodajny jest jednak wynik pomiaru wskazany przez wagę. Nie ma przy tym żadnych podstaw do odejmowania określonej wartości od każdego wyniku pomiaru, jak tego domaga się skarżący, skoro dopuszczalny błąd graniczny dotyczy zarówno wartości niższej, jak i wyższej od wskazywanej przez wagę (plus/minus) w czasie pomiarów kontrolnych. Takie działanie nie znajduje żadnego uzasadnienia i byłoby sprzeczne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Przyjmowanie wyników pomiaru jako odczyt wskazań z urządzeń wagowych (z ważną legalizacją) potwierdza stanowisko Głównego Urzędu Miar wyrażone w piśmie GP-0662-431.2/1397/AG/11 z 30 listopada 2011 r. oraz w piśmie BC-WCW.402.38.2021 z 19 marca 2021 r., wskazujące, że "jako wynik pomiaru należy przyjmować wyniki wskazane przez przyrząd pomiarowy bez uwzględniania jakichkolwiek korekt związanych z błędem pomiaru, czy błędami granicznymi dopuszczalnymi określonymi w wymaganiach technicznych dla danego rodzaju przyrządu pomiarowego". Główny Urząd Miar wyjaśnił, że w teorii metrologii każdy pomiar rzeczywisty obarczony jest błędem pomiaru, którego źródłem jest zarówno sam przyrząd pomiarowy, jak i zewnętrzne czynniki wpływające. Natomiast, w przypadku metrologii prawnej, z przepisów prawa wynika, że jeśli przyrząd pomiarowy spełnia wymagania określone w przepisach prawa dotyczących prawnej kontroli metrologicznej dla danego rodzaju przyrządu, to jego błędy oraz wpływ czynników zewnętrznych są utrzymane na poziomie dopuszczalnym do stosowania w obszarach wskazanych w art. 8 ust. 1 Prawa o miarach, w tym przy pobieraniu opłat, podatków i innych należności budżetowych dokonywaniu kontroli celno-skarbowej. Skoro zatem dla przedmiotowej wagi Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie wydał świadectwo legalizacji ponownej, to oznacza, że waga spełnia wszystkie wymagania określone powyższym rozporządzeniem w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, w tym również to, że waga jest prawidłowo zainstalowana w miejscu użytkowania na śluzie kontroli wjazdu na teren Oddziału Celnego w Koroszczynie, jest właściwe oznaczona (w tym m.in. w zakresie minimalnej i maksymalnej prędkości pojazdu podczas ważenia i kierunku przejazdu podczas ważenia), jak też jest wyposażona w system automatycznej sygnalizacji błędów pomiaru. Brak sygnalizacji błędu przez system wagi oznacza, że ważenie przebiegło w sposób prawidłowy. W przeciwnym wypadku, a zatem gdyby ważenie odbyło się z zakłóceniami albo niezgodnie z instrukcją użytkowania wagi, system zarejestrowałby błąd pomiaru. Organ zaznaczył, że pomiary nacisków osi zespołu pojazdów w rozpatrywanej sprawie zostały przeprowadzone bezpośrednio po wjechaniu pojazdu na teren Oddziału Celnego w Koroszczynie, zatem uzyskane wyniki wskazują z jakim rzeczywistym naciskiem osi kontrolowany pojazd poruszał się po drogach publicznych. Nacisk grupy trzech osi nienapędowych naczepy był przekroczony o 750 kg w pierwszym oraz drugim pomiarze. Natomiast przewozy ładunków pojazdami, których naciski osi przekraczają wartości dopuszczalne, negatywnie wpływa na stan techniczny dróg oraz bezpieczeństwo w ruchu drogowym zarówno kierowcy prowadzącego pojazd, jak i innych użytkowników dróg publicznych. Organ stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 p.r.d. Podkreślił, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie zarobkowego przewozu drogowego rzeczy jest profesjonalnym przewoźnikiem, który powinien organizować pracę swojego przedsiębiorstwa tak, aby przestrzegać przepisów prawa. Strona w ocenie organu nie dołożyła należytej staranności przy organizacji przewozu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organ nie podzielił zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu. Organ podkreślił, że zmiana wskazań wagi o jakiekolwiek wartości błędów czy poprawek, czego domaga się skarżący, nie ma podstaw prawnych. Pomniejszenie wskazań wagi nie dość, że prowadzi do zmiany określonych przepisami prawa powszechnie obowiązującego dopuszczalnych parametrów pojazdów, to naraża organ na ewentualną odpowiedzialność z art. 26 ust. 1 pkt 3 Prawa o miarach. Organ wyjaśnił również, że waga użyta do kontroli nacisków pojazdu w rozpatrywanej sprawie jest urządzeniem stacjonarnym. Pomost wagi stacjonarnej jest umieszczony w dole fundamentowym wykonanym w jezdni, stąd kwestia odpowiedniego pochylenia powierzchni jezdni w strefie ważenia jest szczególnie istotna w toku budowy dołu fundamentowego i podlega sprawdzeniu w toku legalizacji pierwotnej wagi. Ponadto prawidłowość zainstalowania wagi w miejscu użytkowania każdorazowo podlega sprawdzeniu podczas legalizacji ponownej stosownie do § 30 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, czego potwierdzeniem jest poświadczona kopia świadectwa legalizacji ponownej zabezpieczona w aktach sprawy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący H. A. zarzucił zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie naruszenie: 1) § 1 pkt 1 oraz zapisów tabeli nr 1 załącznika nr 1, jak również tabeli stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, poprzez nieuwzględnienie dopuszczalnego błędu pomiarowego określonego we wskazanej tabeli i wydanie decyzji o nałożeniu kary w związku z przekroczeniem nacisku grupy trzech osi o 750 kg, tj. 3,13%, podczas gdy po uwzględnieniu wartości błędu granicznego w stosowaniu wag użytych do pomiarów nie można wykluczyć, iż żadne przekroczenie w tym zakresie nie zaistniało; 2) art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również sformułowanych w art. 2 oraz art. 7 ustawy zasadniczej zasad praworządności oraz legalizmu, poprzez odmowę zastosowania norm powszechnie obowiązujących, zapisanych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, do stanu faktycznego z dnia kontroli; 3) art. 107 § 3, jak również art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez oparcie skarżonego rozstrzygnięcia na wrażeniach i przypuszczeniach organu i porzucenie obowiązku orzeczenia kary w oparciu o fakty. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiot kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 15 stycznia 2026 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego po drogach publicznych, pomimo zakazu określonego w art. 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do art. 2 ust. 35a p.r.d., pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego m.in. naciski osi są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., przejazd pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii. Natomiast m.in naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie, zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. Stosownie do definicji ustawowej z art. 2 pkt 35b p.r.d. ładunek niepodzielny to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 p.r.d.), a jedynie w ściśle określonych sytuacjach kara może być także nałożona na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora. W świetle art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a p.r.d., za brak zezwolenia kategorii V ustala się karę pieniężną w wysokości 6000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%. W myśl zaś art. 140ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Dopuszczalne parametry pojazdu wraz z ładunkiem określone zostały w przepisie art. 61 p.r.d. oraz w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych pojazdów. Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b powołanego rozporządzenia, w przypadku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) między osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,40 m (1,30 W okolicznościach niniejszej sprawy przewóz wykonywany był pojazdem członowym składającym się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów. W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku grupy trzech osi nienapędowych naczepy. Przy odległości między osiami składowymi wynoszącej 131 cm w drodze pomiaru uzyskano wynik nacisku osi w wysokości 24750 kg, co stanowi przekroczenie o 3,13 % dopuszczalnego nacisku wynoszącego 24000 kg. Powtórne ważenie dynamiczne pojazdu wskazało przekroczenie nacisku w tej samej grupie osi o taką samą wartość 3,13 %. Powyższe czynności zostały udokumentowane w protokołach kontroli, które kierujący pojazdem podpisał, nie wnosząc uwag odnośnie dokonanych czynności. Pozostaje poza sporem, że w dniu kontroli kierowca kontrolowanego pojazdu wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z ładunkiem w postaci 2647 kartonów z serem na 17 paletach oraz 936 śmietanek na 13 paletach, a zatem z ładunkiem podzielnym. Podmiotem wykonującym przejazd był skarżący. Nie budzi także wątpliwości, że waga do ważenia pojazdów w ruchu, klasy D, za pomocą której dokonano pomiaru nacisków osi, posiadała ważne w dniu kontroli świadectwo legalizacji ponownej. Ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów kontroli wynika, że kontrola nacisków osi pojazdu została przeprowadzona przy użyciu wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu typu ASM 4301, nr fabryczny 4301100398, znak typu RPT 9823. Waga posiadała świadectwo legalizacji ponownej z dnia 7 marca 2024 r., wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie (znak wniosku OUM01.WZ4.45.369.2024.4). Zgodnie z treścią świadectwa legalizacja była ważna do dnia 7 kwietnia 2026 r., a zatem także w dniu kontroli 6 listopada 2024 r. (świadectwo k. 38 akt administracyjnych). Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy natomiast zasadności przyjęcia za podstawę nałożenia na skarżącego kary uzyskanego wyniku ważenia, wskazującego na przekroczenie wartości dopuszczalnego nacisku grupy osi o 3,13 %. Skarżący podnosi bowiem, że rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345) przewiduje dopuszczalne błędy pomiaru w zależności od klasy wagi, a przekroczenie stwierdzone w okolicznościach niniejszej sprawy mieści się w granicach dopuszczalnego błędu przewidzianego dla wagi klasy D. Rozporządzenie w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu rozróżnia przy pomiarze obciążenia osi cztery klasy dokładności wag oznaczane jako A, B, C i D (§ 20 ust. 1). Odchylenie dopuszczalne każdego obciążenia osi określa załącznik nr 1 do rozporządzenia (§ 20 ust. 2). W załączniku tym, tabela nr 1: "Odchylenie dopuszczalne każdego obciążenia osi lub osi wielokrotnej od skorygowanego obciążenia osi lub osi wielokrotnej pojazdu kontrolnego innego niż dwuosiowy podczas ważenia dynamicznego", dla klasy dokładności wagi D przewidziano dla zatwierdzenia typu i legalizacji wagi odchylenie ±2%, natomiast dla użytkowania wagi – odchylenie ±4%. W okolicznościach niniejszej sprawy w wyniku ważenia stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku grupy osi o 3,13 %, to jest o więcej niż 2 % i o mniej niż 4 %. Kwestia czy w sprawie dotyczącej nałożenia kary w związku z przejazdem pojazdu nienormatywnego zasadnym jest przyjęcie jako wyniku ważenia wartości podanych przez wagę, bez uwzględnienia korekty związanej z dopuszczalnym w przypadku danej klasy wagi błędem pomiaru, była już przedmiotem rozważań w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko o zasadności przyjęcia jako wyniku ważenia wartości rzeczywistych podanych przez wagę oraz o braku podstaw do uwzględnienia przez organ określonej w powołanych wyżej przepisach wielkości odchylenia dopuszczalnego każdego obciążenia osi lub osi wielokrotnej od skorygowanego obciążenia osi lub osi wielokrotnej pojazdu kontrolnego innego niż dwuosiowy podczas ważenia dynamicznego, przyjętego dla danego typu wagi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, podzielając pogląd prezentowany w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 328/20, z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 909/21, z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1264/22, z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt I GSK 1312/14 wyjaśnia, że błędy pomiaru to odchylenia dopuszczalne, badane przez organ administracji metrologicznej wydający świadectwo legalizacji, dotyczące pomiarów kontrolnych służących sprawdzeniu wagi, a nie kryteria prawidłowego użytkowania urządzeń pomiarowych. Wprawdzie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest również odmienne stanowisko, na które powołał się skarżący przytaczając wyrok z dnia 12 października 2023 r., sygn. akt II GSK 2094/22, jednakże nie jest to stanowisko jednolite. W wyroku z dnia 17 lutego 2026 r., sygn. akt II GSK 1967/22, dotyczącym decyzji nakładającej karę w związku z przekroczeniem dopuszczalnego nacisku osi pojazdu o 1,39 %, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ani z mających zastosowanie w sprawie przepisów (w tym rozporządzenia Ministra Gospodarki z 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345), ani z instrukcji użytkowania wagi nie wynika obowiązek korygowania wyników pomiaru o 2%. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że problem tzw. błędów granicznych wag, których użycie służyło dokonaniu ustaleń mających znaczenie prawne, był już przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych. W wyroku z 11 maja 2011 r., w sprawie o sygn. akt I GSK 225/10, Naczelny Sąd Administracyjny analizując kwestie związane z podnoszonym błędem pomiaru - na gruncie klas dokładności wag podlegających prawnej kontroli metrologicznej - wskazał, że błąd graniczny dopuszczalny ma normatywne znaczenie w procedurze legalizacji ponownej wag nieautomatycznych, wprowadzonych do obrotu lub użytkowania w wyniku dokonania oceny zgodności w odniesieniu do wymagań w zakresie wykonania i charakterystyk tych urządzeń (por. również wyrok NSA z 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt GSK 778/04). Stanowisko to Naczelny Sąd Administracji w składzie orzekającym w sprawie II GSK 1967/22 w pełni podzielił, jak również podziela je Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Wymaga przy tym zwrócenia uwagi, że w przeciwieństwie do stanu faktycznego przywołanej przez skarżącego sprawy II GSK 2094/22, w niniejszej sprawie wyniki dwóch pomiarów nacisków osi były identyczne. Każdy z pomiarów wykazał identyczną wartość przekroczenia dopuszczalnych nacisków grupy trzech osi naczepy o 750 kg, to jest o 3,13 %. Dodatkowo nie występowały jakiekolwiek różnice pomiędzy wynikami pomiarów nacisku każdej z trzech osi wchodzących w skład grupy osi. Naciski te w pierwszym i drugim pomiarze wynosiły kolejno 8200 kg, 8250 kg i 8300 kg (protokoły kontroli k. 6 i 8 akt adm.). Wyniki pomiarów, a tym samym okoliczności stanu faktycznego sprawy, nie mogą zatem budzić jakichkolwiek wątpliwości. Mając na uwadze wyżej omówione względy, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że wbrew zarzutom skargi nie zachodziły podstawy do odjęcia przez organ od wyniku pomiaru wielkości 4 %, czego domagał się skarżący. Zauważyć należy, że z dołączonej do akt instrukcji obsługi wagi (k. 43 akt adm.) nie wynika, aby uzyskane wyniki pomiarów należało pomniejszyć o wartość dopuszczalnego odchylenia. Obowiązku korygowania wyników pomiaru nie da się wywieść ani z przepisów ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach, ani z wydanego na podstawie art. 9a pkt 1 i 2 tej ustawy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Błędy pomiaru, na które powołuje się skarżący, to odchylenia dopuszczalne obciążenia osi, badane przez organ administracji metrologicznej wydający świadectwo legalizacji, a nie kryteria prawidłowego użytkowania urządzeń pomiarowych. Dotyczą one pojazdów kontrolnych służących sprawdzeniu wagi. Przepisy zawarte w rozporządzeniu w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (§ 1) określają: 1) wymagania w zakresie konstrukcji, wykonania, materiałów, charakterystyk metrologicznych oraz warunków właściwego stosowania wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu; 2) szczegółowy zakres badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu; 3) sposoby i metody przeprowadzania badań i sprawdzeń, o których mowa w pkt 2. Jak już wskazano wcześniej, rozporządzanie w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu rozróżnia przy pomiarze obciążenia osi cztery klasy dokładności wag oznaczane jako A, B, C i D (§ 20 ust. 1). Odchylenie dopuszczalne każdego obciążenia osi określa załącznik nr 1 do rozporządzenia (§ 20 ust. 2). W załączniku tym tabela nr 1 określa odchylenie dopuszczalne każdego obciążenia osi lub osi wielokrotnej od skorygowanego obciążenia osi lub osi wielokrotnej pojazdu kontrolnego innego niż dwuosiowy podczas ważenia dynamicznego. W myśl zaś § 3 pkt 6 rozporządzenia, skorygowane obciążenie osi oznacza wartość obciążenia osi otrzymaną przez pomnożenie średniej wartości z serii pomiarów obciążenia danej osi przez współczynnik, którego wartość jest stosunkiem masy pojazdu do sumarycznej masy pojazdu otrzymanej dla tej serii pomiarów. Odchylenie dopuszczalne wskazuje zatem na możliwy dopuszczalny błąd pomiaru, różny w zależności od klasy dokładności wagi, nie oznacza jednak, wbrew stanowisku skargi, konieczności korygowania każdego wyniku pomiaru o wskazane wyżej odchylenia dopuszczalne. Jak wskazano wcześniej, powyższe dane dotyczą odchylenia dopuszczalnego obciążenia osi od skorygowanego obciążenia osi pojazdu kontrolnego, a mianowicie wartości obciążenia osi otrzymanej przez pomnożenie średniej wartości z serii pomiarów obciążenia danej osi przez współczynnik, którego wartość jest stosunkiem masy pojazdu do sumarycznej masy pojazdu otrzymanej dla tej serii pomiarów. Nie budzi wątpliwości, że każda waga posiada określoną klasę dokładności, ustalaną na podstawie pomiarów wielokrotnych, ostatecznie miarodajny jest jednak wynik pomiaru wskazany przez wagę. Nie byłoby przy tym żadnych podstaw do odejmowania określonej wartości od każdego wyniku pomiaru, jak tego domaga się skarżący, skoro odchylenie dopuszczalne dotyczy zarówno wartości niższej, jak i wyższej od wskazywanej przez wagę (plus/minus) w czasie pomiarów kontrolnych. Potwierdzeniem spełnienia przez wagę wymagań określonych w rozporządzeniu jest świadectwo legalizacji, ewentualnie świadectwo legalizacji ponownej, wydawane przez odpowiednie organy. Jak już wyżej wskazano, wykorzystana w rozpoznawanej sprawie waga samochodowa do ważenia pojazdów w ruchu posiadała ważne w dniu kontroli świadectwo legalizacji ponownej. Oznacza to, że waga spełniała formalne kryteria dopuszczające ją do użytku w zakresie ważenia pojazdów samochodowych w ruchu. Ponadto w protokołach kontroli w pkt 11 wskazano, że kontroli nacisków osi dokonano zgodnie z wymaganiami określonymi w instrukcji dla użytkownika wydanej przez producenta oraz zgodnie z informacjami wskazanymi na znakach i tablicach umieszczonych przed wjazdem na wagę. W pkt 9 protokołów wskazana została nazwa wagi, jej producent i świadectwo legalizacji ponownej. W tych okolicznościach, dodatkowo przy identycznym wyniku dwóch kolejno po sobie przeprowadzonych pomiarów, zasadnym jest przyjęcie jako wyniku ważenia wartości rzeczywistych nacisków osi pojazdu podanych przez tę wagę. W konsekwencji bezpodstawny jest zarzut nieuwzględnienia korekty związanej z błędem pomiaru, skoro obowiązek korygowania wyników pomiarów o wartość dopuszczalnego odchylenia skorygowanego obciążenia osi nie wynika ani z przepisów prawa, ani instrukcji obsługi wagi, a wyniki dwóch pomiarów były w okolicznościach sprawy identyczne. Orzekając w sprawie niniejszej Sąd miał również na względzie, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie poprzestał na stwierdzeniu przeprowadzenia procesu ważenia przy użyciu wagi, która pozytywnie przeszła kontrolę metrologiczną, w związku z czym posiadała ważne w dniu kontroli świadectwo legalizacji ponownej. Mianowicie do akt sprawy niniejszej została dołączona kopia pisma Dyrektora Departamentu Nadzoru i Kontroli Głównego Urzędu Miar z dnia 13 marca 2024 r. (k. 55 akt adm.). We wskazanym piśmie, stanowiącym odpowiedź na pismo Dyrektora Departamentu Ceł Ministerstwa Finansów z dnia 31 stycznia 2024 r. (k. 54-51 akt adm.), Główny Urząd Miar podtrzymał stanowisko wyrażone we wcześniejszym piśmie z dnia 19 marca 2021 r. W piśmie Głównego Urzędu Miar z dnia 13 marca 2024 r. ponownie wyjaśniono, że jako wynik pomiaru należy przyjmować wyniki wskazane przez przyrząd pomiarowy bez uwzględniania jakichkolwiek korekt związanych z błędem pomiaru, czy błędami granicznymi dopuszczalnymi określonymi w wymaganiach technicznych dla danego rodzaju przyrządu pomiarowego. W aktach sprawy znajduje się również kopia powołanego wyżej pisma Głównego Urzędu Miar z dnia 19 marca 2021 r. (k. 50 akt adm.). W piśmie tym Główny Urząd Miar wskazał, że zgodnie z teorią metrologii każdy pomiar rzeczywisty obarczony jest błędem pomiaru, którego źródłem jest zarówno sam przyrząd pomiarowy, jak i zewnętrzne czynniki wpływające. Natomiast, w przypadku metrologii prawnej, z przepisów prawa wynika, że jeżeli przyrząd pomiarowy spełnia wymagania określone w przepisach prawa dotyczących prawnej kontroli metrologicznej dla danego rodzaju przyrządu, to jego błędy oraz wpływ czynników zewnętrznych są utrzymane na poziomie dopuszczalnym do stosowania w obszarach wskazanych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach, w tym przy pobieraniu opłat, podatków i innych należności budżetowych oraz przy dokonywaniu kontroli celno-skarbowej. Przepisy ustawy Prawo o miarach i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze, w tym dotyczące wag nieautomatycznych oraz wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu nie przewidują korygowania wyników ważenia o jakiekolwiek błędy. Wartości sumarycznej masy pojazdu albo obciążenia osi odczytane z wagi należy stosować bezpośrednio, nie powinny być one zmieniane lub korygowane przez użytkownika wagi o jakiekolwiek wartości. Główny Urząd Miar zaznaczył przy tym, że poszczególne rodzaje wag powinny być stosowane wyłącznie do wykonywania pomiarów zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Informacja o przeznaczeniu danej wagi powinna być określona przez jej producenta i może być zawarta m.in. w instrukcji obsługi lub dokumencie zatwierdzającym typ wagi. Przytoczone stanowisko pozostaje także w zgodzie ze stanowiskiem Głównego Urzędu Miar wyrażonym pismach z dnia 21 października 2011 r. oraz z dnia 30 listopada 2011 r., w których wskazano, że w przypadku wagi z ważną legalizacją jako wynik pomiaru należy przyjmować wyniki wskazane przez przyrząd pomiarowy bez uwzględniania jakichkolwiek korekt związanych z błędem pomiaru, czy błędami granicznymi dopuszczalnymi określonymi w wymaganiach technicznych dla danego rodzaju przyrządu pomiarowego (kopie pism k. 47-45 akt adm.). W piśmie z dnia 30 listopada 2011 r. Główny Urząd Miar dodał, że przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie tej ustawy nie zobowiązują użytkownika wagi z ważną legalizacją do analizy błędu pomiaru oraz do podawania danych dotyczących niepewności pomiaru. W przypadku wagi podlegającej prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji, zaopatrzonej w ważny dowód legalizacji, przepisy regulujące zagadnienie prawnej kontroli metrologicznej zobowiązują użytkownika do przestrzegania wymagań w zakresie warunków właściwego stosowania tego przyrządu pomiarowego. W ocenie Sądu istotne jest zatem odwołanie się do art. 8 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach. Przepis ust. 1 tego artykułu przewiduje, że przyrządy pomiarowe, które mogą być stosowane: 1) w ochronie zdrowia, życia i środowiska, 2) w ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, 3) w ochronie praw konsumenta, 4) przy pobieraniu opłat, podatków i innych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń, 5) przy dokonywaniu kontroli celno-skarbowej, 6) w obrocie - i są określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, podlegają prawnej kontroli metrologicznej. Prawna kontrola metrologiczna przyrządów pomiarowych jest wykonywana przez: 1) zatwierdzenie typu przyrządu pomiarowego na podstawie badania typu - przed wprowadzeniem typu przyrządu pomiarowego do obrotu lub 2) legalizację pierwotną albo legalizację jednostkową - przed wprowadzeniem danego egzemplarza przyrządu pomiarowego do obrotu lub użytkowania, a także 3) legalizację ponowną - w stosunku do przyrządów pomiarowych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania (ust. 2). Stosownie zaś do art. 8 ust. 6 ustawy Prawo o miarach, minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakres tej kontroli w stosunku do danego rodzaju przyrządów, mając na względzie niezbędność, z punktu widzenia obszarów zastosowań, objęcia określonych przyrządów pomiarowych prawną kontrolą metrologiczną, zakres ilościowy tych zastosowań, dziedziny pomiarowe, w których są one stosowane, oraz zobowiązania wynikające z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. W wydanym w oparciu o tę delegację ustawową aktualnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. z 2017 r., poz. 885) przewidziano wprost, że prawnej kontroli metrologicznej w zakresie zatwierdzenia typu, legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownej podlegają, między innymi, wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (§ 1 pkt 5 rozporządzenia). Z kolei wymagania w zakresie konstrukcji, wykonania, materiałów, charakterystyk metrologicznych oraz warunków właściwego stosowania wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu, szczegółowy zakres badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu oraz sposoby i metody przeprowadzania badań i sprawdzeń określone są w powołanym już wyżej rozporządzeniu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (§ 1 ostatnio wymienionego rozporządzenia). W sprawie nie budzi wątpliwości, że waga użyta w toku kontroli w okolicznościach niniejszej sprawy była wagą przeznaczoną do ważenia pojazdów w ruchu oraz podlegała zgodnie z powyższymi przepisami kontroli metrologicznej i posiadała ważne świadectwo legalizacji ponownej. W konsekwencji uznać należy, podobnie jak we wszystkich innych dziedzinach wymienionych w art. 8 ust. 1 ustawy Prawo o miarach, w tym między innymi w ochronie zdrowia, życia i środowiska czy w ochronie praw konsumenta, że stosując wagę z ważną legalizacją organ miał obowiązek przyjąć wyniki wskazane przez przyrząd pomiarowy bez uwzględniania i analizowania jakichkolwiek korekt związanych z błędem pomiaru, czy błędami granicznymi dopuszczalnymi określonymi w wymaganiach technicznych dla danego rodzaju przyrządu pomiarowego. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organów o braku przesłanek do przyjmowania jako wyniku ważenia jakiejkolwiek wartości innej, niż wartość nominalna, to jest wskazywana przez posiadające ważne świadectwo urządzenie pomiarowe. Jest to wartość rzeczywista nacisków osi. Ani instrukcja obsługi wagi, ani przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie nakładają na organy obowiązku pomniejszenia wyników ważenia o jakąkolwiek wartość dopuszczalnego błędu pomiaru. W szczególności obowiązku takiego nie można wywieść z przepisów rozporządzenia w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu. Sądowi znane są również wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których zawarto pogląd, że uzyskany na legalizowanej wadze wynik powinien być następnie zestawiony z zasadami procesowymi, nakazującymi m.in. ewentualne wątpliwości rozstrzygać na korzyść strony, co zobowiązuje do przeprowadzenia stosownej korekty na korzyść strony, chyba że organ może jednoznacznie wykazać, że uzyskane wyniki z całą pewnością wynoszą tyle, ile rzeczywiste wartości nacisków (zob. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2025 r., sygn. II GSK 1030/25). Jednak pogląd ten nie będzie miał w przedmiotowej sprawie bezpośredniego znaczenia, bowiem w tym konkretnym przypadku mamy do czynienia z takimi samymi wskazaniami wagi. Zatem podnoszona przez skarżącego potencjalna możliwość wystąpienia błędu pomiaru, przy jednakowych wynikach dokonanego pomiaru nacisku osi, w ocenie Sądu jest niewystarczająca do zakwestionowania prawidłowości wykonanego ważenia. Mając na względzie jednoznaczne wskazania wagi oraz tożsame wyniki dwukrotnego ważenia, brak także podstaw do podzielenia podniesionego w uzasadnieniu skargi zarzutu zaistnienia w sprawie wątpliwości, które zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r., poz. 1480 z późn. zm.) miałyby być rozstrzygnięte na korzyść strony. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił też w sposób szczegółowy, że użyta w stanie faktycznym sprawy waga jest urządzeniem stacjonarnym i wraz z zespołem pomostowym jest trwale umieszczona w dole fundamentowym. Waga ta nie jest zatem wagą przenośną, w odniesieniu do której mogłyby być potencjalnie rozważane kwestie dotyczące odpowiedniego pochylenia strefy ważenia. Zauważyć należy, że zgodnie zaś z § 30 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, podczas legalizacji pierwotnej, w normalnych warunkach użytkowania, należy sprawdzić: 1) zgodność wagi z zatwierdzonym typem w zakresie: a) właściwego wykonania konstrukcji i zastosowania odpowiednich materiałów, b) właściwych oznaczeń; 2) prawidłowość zainstalowania wagi w miejscu użytkowania; 3) kompletność wyposażenia stosownie do każdego przewidywanego rodzaju ważonego pojazdu i produktu; 4) zgodnie z określoną klasą dokładności spełnianie wymagań w zakresie, o którym mowa w § 29 ust. 1 pkt 1, 2, 3 lit. a, b, g-m i ust. 3, dla poszczególnych rodzajów pojazdów i produktu, do ważenia których jest przewidziana sprawdzana waga. Podczas legalizacji ponownej wykonuje się sprawdzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2-4 (§ 30 ust. 2 powołanego rozporządzenia). Przepis § 29 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia przewiduje zaś, że podczas badań typu należy sprawdzić dokumentację techniczno-konstrukcyjną zgłoszonej do badań wagi oraz przeprowadzić badania egzemplarza wagi w zakresie, między innymi, właściwego zainstalowania zgodnego z wymaganiami dotyczącymi w szczególności wypoziomowania powierzchni jezdni, strefy ważenia i strefy poza strefą ważenia (lit. j). Skoro więc w okolicznościach sprawy waga podlegała legalizacji ponownej i legalizacja ta była ważna w dniu kontroli, uznać należy, że podnoszone przez stronę w toku postępowania administracyjnego zarzuty dotyczące spadku poprzecznego i wzdłużnego miejsca usytuowania wagi oraz odchylenia płaszczyzny strefy ważenia nie znajdują podstaw w okolicznościach sprawy. W odniesieniu do zarzutu dokonania pomiaru nacisku grupy osi poprzez sumowanie nacisków kolejnych osi tej grupy w czasie ich przejazdu przez pomost wagi jeszcze raz podkreślić należy, że ważenie zostało przeprowadzone zgodnie z instrukcją użytkowania. W tej sytuacji należało uznać, że ważenie przebiegało w sposób prawidłowy i brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wyników pomiaru. Również obecny przy ważeniu kierowca nie zgłosił uwag w tym zakresie. Wyniki mieściły się w przedziale przekroczenia dopuszczalnego nacisku grupy osi nie więcej niż o 10%. Pozostałe parametry pojazdu nie przekraczały dopuszczalnych wartości. Jednocześnie trzeba podkreślić, że stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a p.r.d. nie przewiduje dolnej granicy przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi, od jakiej kara jest nakładana, w szczególności w nawiązaniu do błędów granicznych dopuszczalnych określonych w wymaganiach technicznych dla danego rodzaju wagi. Przepis ten jednoznacznie przewiduje nałożenie kary w wysokości 6000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%. Z powyższego wynika zatem, że w sytuacji stwierdzenia przekroczenia w okolicznościach sprawy dopuszczalnego nacisku grupy osi o 3,13 %, zachodziła podstawa do nałożenia na skarżącego, jako podmiot wykonujący przejazd, kary pieniężnej zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a i ust. 2 p.r.d. Z omówionych przyczyn zarzuty naruszenia § 1 pkt 1 oraz zapisów tabeli nr 1, załącznika nr 1, jak również tabeli stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, poprzez nieuwzględnienie dopuszczalnego błędu pomiarowego należało ocenić jako bezpodstawne, skoro ani instrukcja użytkowania wagi ani przepisy prawa nie nakładają na organy obowiązku korygowania wyników pomiarów o wartość dopuszczalnego odchylenia od skorygowanego obciążenia osi (grupy osi) w celu uzyskania ostatecznych, rzeczywistych nacisków osi. Z tych samych względów niezasadny jest zarzut naruszenia art. 2 oraz art. 7 i art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co zdaniem skarżącego nastąpiło wskutek odmowy zastosowania norm powszechnie obowiązujących, zapisanych w rozporządzeniu w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu. Należy jeszcze raz podkreślić, że kontrolowany pojazd został poddany dwukrotnemu pomiarowi nacisków osi. Oba te pomiary wskazywały na jednakowe przekroczenie dopuszczalnego nacisku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych naczepy, o 3,13 %. Fakt, że oba pomiary wskazywały na przekroczenie dopuszczalnego nacisku grupy osi, przy tym o tę samą wielkość, przesądza, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym. Organy orzekające w sprawie prawidłowo zatem ustaliły, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przejazd pojazdem nienormatywnym z ładunkiem podzielnym, który nie może być przewożony pojazdem nienormatywnym, z wyjątkiem niemających w sprawie zastosowania przypadków przejazdu na podstawie zezwolenia kategorii I. W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, organy ustaliły w sposób jednoznaczny i niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, że skarżący jako podmiot wykonujący przewóz dokonał przypisanego mu naruszenia. Z przyczyn szeroko omówionych już wyżej, uzyskane w toku kontroli wyniki ważenia nie mogły być uznane za wątpliwe. Organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia na prawidłowo ustalonych okolicznościach faktycznych, które nie budzą wątpliwości. Wskazać należy, że ładunek niepodzielny, stosownie do definicji ustawowej z art. 2 pkt 35b p.r.d. to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Bezsprzecznie ładunek, który przewoził skarżący, mógł być podzielony na kilka mniejszych ładunków, przewożonych oddzielnie. Okoliczności tej skarżący nie kwestionował. Przekroczenie o 3,13 % dopuszczalnego nacisku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych naczepy uzasadniało nałożenie na skarżącego, jako podmiot wykonujący przejazd, kary pieniężnej zgodnie z art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. Prawidłowe jest także stanowisko organu, że kara podlega nałożeniu na skarżącego na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a p.r.d. w związku z art. 140ab ust. 2 p.r.d., jak za brak zezwolenia kategorii V. Podkreślić należy, że nie jest to kara za brak samego zezwolenia, lecz kara za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego. Stosownie do art. 140aa ust. 1 p.r.d. w związku z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a p.r.d., mając na względzie wielkość przekroczenia dopuszczalnego nacisku, kara pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V wynosi w stanie faktycznym sprawy 6000 zł. Taka też kara została nałożona na skarżącego, który nie kwestionował, że był podmiotem wykonującym przejazd. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji trafnie stwierdzono, że skarżący w toku postępowania nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Zgodnie z powołanym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Przepis art. 140aa ust. 4 p.r.d. stanowi wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz i musi być interpretowany ściśle. Dochowanie należytej staranności oznacza, że podmiot wykonujący przejazd uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy organizacji przewozu, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń, na które nie miał wpływu, doszło do naruszenia prawa. Podejmując się przewozu określonego ładunku, podmiot wykonujący przejazd powinien przedsięwziąć kroki zapobiegające przekroczeniu dopuszczalnych parametrów pojazdu. Skarżący nie wykazał, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o braku wpływu na powstanie naruszenia. Skarżący, będący przedsiębiorcą zajmującym się profesjonalnie przewozem ładunków po drogach publicznych, powinien znać przepisy normujące ruch pojazdów nienormatywnych i zasady przewozu ładunków. Przed rozpoczęciem przewozu powinien był upewnić się, czy nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi. To bowiem podmiot wykonujący przewóz powinien wykazać, co uczynił dla zapewnienia wykonywania przewozu zgodnie z prawem oraz że nie mógł przedsięwziąć nic więcej, a podjęte działania pozwalały na uzasadnione przekonanie, iż nie naruszy prawa. Skarżący ani w trakcie postępowania administracyjnego, ani w skardze nie przedstawił okoliczności, które mogłyby go zwolnić z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie na podstawie omawianego przepisu. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności wymienionych w skardze przepisów art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy i zgromadził pełny materiał dowodowy, który poddał wszechstronnej ocenie, czego odzwierciedlenie znalazło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym nie znajduje również podstaw zarzut obrazy wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W ocenie Sądu organ ustalił stan faktyczny prawidłowo, uwzględniając wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody, szczegółowo wyjaśnił procedurę ważenia nacisków osi pojazdu, opisał cechy użytej wagi i proces jej legalizacji, odnosząc się do podstaw prawnych zawartych w ustawie Prawo o miarach i rozporządzeniu w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe. W uzasadnieniu decyzji organ zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. wskazał dowody, na których się oparł. Uzasadnienie prawne decyzji zawiera bardzo szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Nie zachodziły zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W związku z tym i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wniosek taki został złożony zarówno przez skarżącego w skardze, jaki i przez organ w odpowiedzi na skargę.