III SA/Lu 134/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T. na akt Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę

Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Powołany przepis uzyskał powyższe brzmienie w wyniku nowelizacji ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), dalej jako "ustawa nowelizująca". Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa nowelizująca weszła zaś w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy nowelizującej). Z akt sprawy wynika, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zainicjował skarżący wnioskiem z dnia 17 października 2017 r. o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu nr [...] dla pojazdu marki VW [...] nr rej. [...]. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zaś akt Starosty z dnia [...] r., nr [...], którym Starosta odmówił T. T. zwrotu części opłaty za wydanie wymienionej karty pojazdu. Akt został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 listopada 2017 r. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 28 listopada 2017 r. wezwała Starostę do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 24 stycznia 2017 r. Starosta podtrzymał stanowisko o odmowie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. W skardze z dnia 15 lutego 2018 r., która do organu wpłynęła w dniu 22 lutego 2018 r., skarżący zaskarżył akt Starosty z dnia [...] r. Analiza stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że do wniesienia skargi na akt Starosty z dnia [...] r. miał zastosowanie przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Wniosek skarżącego o zwrot części opłaty z kartę pojazdu z dnia 17 października 2017 r. wpłynął do organu w dniu 23 października 2017 r. Starosta odmówił skarżącemu zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w akcie z dnia [...] r., a więc dokonanym już po wejściu w życie ustawy nowelizującej. Termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, w świetle przywołanych powyżej przepisów, upłynął zatem w dniu 27 grudnia 2017 r. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd nie zastosował w niniejszej sprawie regulacji zawartej w art. 53 § 2 zdanie 2 p.p.s.a. mając na względzie, że skarga została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, który reprezentował skarżącego także w postępowaniu przed organem. Ponadto okres, o jaki nastąpiło uchybienie terminowi, jest znaczący, gdyż wynosi ponad półtora miesiąca. Jednocześnie w treści skargi nie zostały przedstawione jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby przemawiać za uznaniem, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, w imieniu którego czynności w postępowaniu przed organem oraz związane z wniesieniem skargi podejmował ten sam profesjonalny pełnomocnik. W orzecznictwie podnosi się, że w sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem podwyższonego miernika staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Tym bardziej, że skutki prawne działań i zaniechań pełnomocnika obciążają reprezentowaną przez niego stronę postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt I GZ 479/14). Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.