III SA/Lu 125/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę.

O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skarga nie została podpisana. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 28 marca 2019 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi i złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do usunięcia powyższego braku formalnego skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 4 kwietnia 2019 r. (potwierdzenie odbioru wezwania k. 16 akt sprawy). W terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skarżąca złożyła egzemplarz skargi podpisany przez prokurentów: Ł. Ł. i P. Ł. oraz informację Krajowego Rejestru Sądowego określający zasady reprezentacji skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zatem, w świetle art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skarga powinna być podpisana przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Według art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z treści art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Istotą dokumentu, o którym mowa w powołanym art. 29 p.p.s.a., jest bowiem wykazanie, w chwili wnoszenia skargi, prawidłowego i aktualnego umocowania lub istniejących uprawnień organu bądź osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., do reprezentowania i podejmowania czynności procesowych w imieniu osoby prawnej inicjującej postępowanie przed sądem administracyjnym. Zgodnie z przedłożoną informacją z Krajowego Rejestru Sądowego zasady reprezentacji skarżącej, zostały uregulowane w sposób następujący: członek zarządu reprezentuje spółkę samodzielnie, jeżeli zarząd jest jednoosobowy, w przypadku zarządu wieloosobowego do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Stwierdzić zatem należy, że złożony egzemplarz skargi podpisany przez dwóch prokurentów, nie jest pismem złożonym przez osoby uprawnione do działania w imieniu skarżącej. Skarga powinna zostać podpisana przez dwóch członków zarządu lub członka zarządu i prokurenta. Stwierdzić zatem należy, że skarżąca nie uzupełniła skutecznie braku formalnego skargi. Termin na jego uzupełnienie upłynął bezskutecznie w dniu 11 kwietnia 2019 r. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga nie spełnia wymogów formalnych zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a., wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.