III SA/Lu 124/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 15 grudnia 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L., utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 kwietnia 2024 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (aktualnie Dz. U. z 2025 r. poz. 1490 z późn. zm., dalej także jako "u.t.d."). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 23 lutego 2024 r. w P. około godziny 16:06 funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki S. o nr rej. [...], którym kierował M. S.. Kierujący okazał prawo jazdy, identyfikator kierowcy Taxi, wypis z licencji, orzeczenie lekarskie i psychologiczne. W toku kontroli ustalono, że kierowca przewoził pasażera, który przy użyciu aplikacji U. zamówił usługę przewozu osób w P. z ul. B. [...] na Al. J. [...]. Należność za usługę transportową w kwocie 11,32 zł została ustalona poprzez aplikację U. i opłacona gotówką u kierowcy. Pasażer otrzymał paragon wystawiony przez skarżącą spółkę. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia 23 lutego 2024 r. W toku kontroli stwierdzono naruszenie ustawy o transporcie drogowym: rozliczanie opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, niespełniającej wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d.). M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 23 kwietnia 2024 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za stwierdzone trakcie kontroli w dniu 23 lutego 2024 r. naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zaskarżając decyzję w całości oraz wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Ponadto strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar nr PT 13/2020 dotyczącej potwierdzenia, że kasa rejestrująca [...] KW1 spełnia funkcje określone w art. 111 ust. 6a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.) oraz spełnia wymagania techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2023 r. poz. 1849 z późn. zm.). Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia 15 grudnia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł, że spółka A. na dzień kontroli posiadała udzieloną przez Prezydenta Miasta P. licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, do której to licencji kontrolowany pojazd był w dniu kontroli zgłoszony. Pismem z dnia 4 kwietnia 2025 r. U. P. Sp. z o.o. udzielił informacji z rejestru przekazywanych zleceń, z których wynika, że w dniu 23 lutego 2024 r. przedsiębiorcy A. Sp. z o.o. przekazano zlecenia przewozu osób m.in. o godz. 15:24 i 15:50 na kontrolowany pojazd. Organ wyjaśnił, że przepisy art. 13b u.t.d. dopuszczają rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, przy użyciu aplikacji mobilnej, ale aplikacja ta musi spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłat za przewóz (Dz. U. z 2020 r. poz. 954). Zgodnie z § 5 powołanego rozporządzenia aplikacja zapewnia funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania o zastosowaniu specjalnym, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 111b ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 i 568), to jest w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2023 r poz. 1849, dalej także jako "rozporządzenie w sprawie kas rejestrujących"). W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie w sprawie kas rejestrujących, podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży zwolnionej od podatku, przy użyciu kas, które spełniają funkcje wymienione w art. 111 ust. 6a ustawy, wymagania techniczne określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia i posiadają ważne certyfikaty kasy. Realizacja przewozu osób jest usługą, której wykonanie należy potwierdzić wydaniem paragonu. Paragon fiskalny w postaci papierowej, czy to w postaci elektronicznej jako dokument wystawiony przez kasę rejestrującą powinien zawierać informacje wymienione w rozporządzeniu w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie po wykonaniu skontrolowanego przewozu drogowego kierujący nie wydał pasażerowi paragonu zawierającego wszystkie elementy wymagane rozporządzeniem w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania. Pasażer otrzymał paragon fiskalny na kwotę 11,32 zł, który nie zawierał wszystkich wymaganych elementów tj.: opłata początkowa, cena umowna, nazwa towaru. Strona w toku postępowania nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o posiadaniu aplikacji mobilnej spełniającej warunki określone w przepisach. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że w postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej kierowca wykonywał transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz A. Sp. z o.o. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony w sprawie spełnienia odpowiedzialności podmiotów współpracujących ze skarżącą spółką, tj. U. P. S.. z o.o. oraz [...] "E. " S.A. w kwestii nieprawidłowości w funkcjonalnościach aplikacji mobilnej połączonej z kasą wirtualną organ zauważył, że odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz osób jest w tym przypadku bezsprzeczna. Posłużenie się oprogramowaniem (aplikacją) niespełniającym wymogów i rozliczanie opłaty za wykonywanie przewozów przy pomocy takiej aplikacji obciąża przewoźnika, a kwestia braku odpowiedniej weryfikacji aplikacji przez inne podmioty jest niezależna od odpowiedzialności innych przedsiębiorców związanych z wykonywaniem przewozów za pomocą aplikacji mobilnych. Odpowiedzialność taka, wynikająca z zapisów ustawy o transporcie drogowym, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i nie stanowi przesłanki stanowiącej o braku wpływu na powstanie naruszenia. Podmiot wykonujący przewozy osób za pośrednictwem aplikacji mobilnej przez przedsiębiorcę przekazującego takie zlecenia przyjmuje na siebie odpowiedzialność za naruszenia powstałe w wyniku takiej współpracy. Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie świadczy o wystąpieniu przesłanek wskazujących na możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Organ drugiej instancji wskazał również, że art. 189e oraz art. 189f k.p.a., regulujące przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie mają w sprawie zastosowania z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 k.p.a., dającą pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IV a k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. Poz. 1691 ze zm., dalej "k.p.a."), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów oraz pominięcie: a) badania funkcjonalności certyfikowanej aplikacji mobilnej oraz oparcie się wyłącznie na jej interfejsie graficznym, w sytuacji gdy organy administracji powinny przeprowadzić analizę sposobu działania i zapewnienia funkcjonalności przez certyfikowaną aplikację mobilną, b) faktu wydania dla oprogramowania E. KW1 (tj. aplikacji mobilnej) decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar nr PT 13/2020, co powinno stanowić dla skarżącej gwarancję legalności działania, w sytuacji gdy skarżąca powinna móc w pełni polegać na gwarancji certyfikowanej aplikacji mobilnej przez decyzję legalności użytkowanej, bez potrzeby samodzielnej weryfikacji kodu źródłowego certyfikowanej aplikacji mobilnej, 2) art 8 § 1 k.p.a. (zasada zaufania do władzy publicznej), poprzez niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do nałożenia kary w wymiarze nieadekwatnym do niezawinionego ewentualnego przewinienia na podmiot, który w myśl artykułu 8 § 1 k.p.a. powinien móc zaufać certyfikatom wydanym przez inny organ państwowy (Główny Urząd Miar) w decyzji, taka interpretacja przepisu narusza zasadę pewności prawa i bezpieczeństwa obrotu; 3) art 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 13b ust. 4 u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, polegające na odmowie zwolnienia skarżącej z odpowiedzialności administracyjnej, pomimo że skarżąca wykazała brak wpływu na powstanie naruszenia, w sytuacji gdy błędy w wyświetlaniu danych na interfejsie elektronicznym wynikały wyłącznie z architektury informatycznej dostawcy certyfikowanej aplikacji mobilnej (Elzab), co czyniło naruszenie nieprzewidywalnym i niezależnym od woli przedsiębiorcy; 4) art. 92a ust. 1 u.td. w zw. z Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie kary za "wykonywanie przewozu przy użyciu aplikacji niespełniającej wymagań", podczas gdy w rzeczywistości skarżąca korzystała z legalnej, certyfikowanej kasy wirtualnej, a stwierdzona nieprawidłowość miała charakter techniczny (błąd wydruku lub wyświetlania aplikacji mobilnej), a nie systemowy (brak funkcjonalności urządzenia), co nie wypełnia dyspozycji sankcji z Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.d.t. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2026 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo podniosła, że w innych sprawach w analogicznych stanach faktycznych (przewóz osób z wykorzystaniem aplikacji U., pojazd zgłoszony do licencji Taxi, paragon A.) Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzje organu pierwszej instancji i umorzył postępowania w całości. Do pisma skarżąca załączyła decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 marca 2026 r., nr [...] oraz nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1490 z późn. zm.) określającej m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, jak również odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 1 i 2 pkt 2 u.t.d.). Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz innych aktów prawnych wymienionych w tym przepisie. W myśl art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką, - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jak stanowi art. 13b ust. 1 u.t.d., rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2, może się odbywać przy użyciu aplikacji mobilnej spełniającej wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 oraz wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określone w przepisach o podatku od towarów i usług. Aplikacja mobilna może działać przy udziale systemu teleinformatycznego. Wymiana danych pomiędzy aplikacją mobilną a systemem teleinformatycznym zapewnia bezpieczeństwo przesyłania danych (art. 13b ust. 2 u.t.d.). Aplikacja mobilna zapewnia rozliczalność operacji związanych z przewozem osób oraz integralność i bezpieczeństwo gromadzonych danych. W przypadku aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego zdanie pierwsze stosuje się (art. 13b ust. 3 u.t.d.). Zgodnie z art. 13b ust. 4 u.t.d., minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) minimalne wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego, 2) sposób zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną oraz system teleinformatyczny - mając na uwadze potrzebę prawidłowego naliczania opłat za przewóz osób oraz zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną. Jednocześnie wskazać należy, że rozliczanie opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, niespełniającej wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13b ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania, na mocy lp. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d. zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł. Taka kara została nałożona na skarżącą w niniejszej sprawie. Z protokołu kontroli nr [...] z dnia 23 lutego 2024 r. wynika, że kierowca kontrolowanego pojazdu przewoził pasażera, który przy użyciu aplikacji U. zamówił usługę przewozu osób w P. z ul. B. [...] na Al. J. [...]. W kontroli uczestniczył kierowca, który podpisał protokół kontroli bez uwag. Należy w tym miejscu podkreślić, że protokół kontroli jest dokumentem urzędowym, który korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Stosownie bowiem do przepisu art. 76 § 1 k.p.a. dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Z niekwestionowanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że należność za usługę transportową w kwocie 11,32 zł została ustalona poprzez aplikację U. i opłacona gotówką u kierowcy. Pasażer otrzymał paragon wystawiony przez skarżącą spółkę. Jednakże, w ocenie organów rozpoznających sprawę, kierujący nie wydał pasażerowi paragonu zawierającego wszystkie elementy wymagane prawem, gdyż na paragonie brak było danych takich jak: opłata początkowa, cena umowna, nazwa towaru. Na tej podstawie organy uznały, że posiadana przez stronę skarżącą aplikacja mobilna nie spełnia warunków określonych w obowiązujących przepisach, wskutek czego doszło do naruszenia wskazanego w lp. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d. Ze stwierdzonym naruszeniem nie zgodziła się skarżąca, która podniosła, że organ oparł się wyłącznie na interfejsie graficznym, nie badając mechanizmu (pliku JWS - JSON Web Signature). Zdaniem skarżącej plik JWS jest jedynym prawnie wiążącym zapisem paragonu elektronicznego i rzetelna analiza tego pliku prowadziłaby do ustalenia, że transakcja została prawidłowo zarejestrowana, podatek naliczony, a suma kontrolna się zgadza. Dodatkowo skarżąca wskazała, że istotne w sprawie jest rozstrzygnięcie czy przedsiębiorca transportowy ponosi odpowiedzialność za błędy oprogramowania dostarczanego przez podmiot trzeci (Elzab), które zostało dopuszczone przez organy państwa. W ocenie skarżącej, nawet jeśli doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, skarżąca nie powinna była ponieść odpowiedzialności za naruszenie, które nastąpiło w skutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć ani im zapobiec. Wobec kasy rejestrującej (E. KW1) używanej przez skarżącą Prezes Głównego Urzędu Miar wydał bowiem decyzję nr PT [...], w której wskazano, że spełnia ona funkcje określone w art. 111 ust. 6a ustawy o podatku od towarów i usług oraz spełnia wymagania techniczne kreślone w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania. Stanowisko skarżącej jest w ocenie Sądu nieprawidłowe, a zarzuty skargi nie podważają skutecznie prawidłowości zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że na podstawie powołanego wyżej art. 13b ust. 4 u.t.d. Minister Cyfryzacji wydał rozporządzenie z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób (Dz. U. z 2020 r. poz. 954, dalej "rozporządzenie w sprawie aplikacji mobilnej"). Zgodnie z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie aplikacji mobilnej, określa ono minimalne wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego oraz sposób zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną oraz system teleinformatyczny. Zgodnie zaś z § 2 pkt 1 tego rozporządzenia, aplikacja mobilna oraz aplikacja mobilna działająca przy udziale systemu teleinformatycznego, zwana dalej "aplikacją", zapewniają przedsiębiorcy wykonującemu transport drogowy w zakresie przewozu osób na podstawie licencji - funkcjonalność obliczania opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w oparciu o: a) wyliczanie orientacyjnej długości trasy przewozu przy użyciu systemu nawigacji satelitarnej, b) następujące parametry charakteryzujące realizowany przewóz: – planowany czas rozpoczęcia i zakończenia przewozu, – przyznane klientowi ulgi i rabaty, – strefy taryfowe i informacje o cenach i stawkach taryfowych maksymalnych - w przypadku przewozu taksówką. Stosownie do § 3 rozporządzenia w sprawie aplikacji mobilnej, aplikacja zapewnia funkcjonalność umożliwiającą rejestrację informacji o: 1) uprawnieniach przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy w zakresie przewozu osób na podstawie licencji i uprawnieniach kierowcy do realizacji przewozu; 2) numerze rejestracyjnym i numerze bocznym taksówki albo numerze rejestracyjnym pojazdu, w przypadku pojazdów innych niż taksówki; 3) realizowanym przewozie w zakresie: a) przebytej w przewozie drogi, b) czasie rozpoczęcia i zakończenia przewozu, c) oznaczenia "CENA UMOWNA", d) wartości ceny umownej za przewóz. Jednocześnie § 4 rozporządzenia w sprawie aplikacji mobilnej stanowi, że aplikacja zapewnia możliwość udostępniania w postaci elektronicznej: 1) klientowi - informacji, o których mowa w § 3; 2) podmiotowi uprawnionemu do kontroli wykonywania transportu drogowego - informacji, o których mowa w § 3 pkt 1 i 2. Co istotne w niniejszej sprawie, stosownie do § 5 rozporządzenia w sprawie aplikacji mobilnej, aplikacja zapewnia funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania o zastosowaniu specjalnym, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 111b ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 i 568). W dniu kontroli obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2023 r. poz. 1849 z późn. zm.) wydane na podstawie art. 111b ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z § 2 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, przez kasę rozumie się kasę rejestrującą mającą postać oprogramowania (pkt 10), zaś przez paragon fiskalny rozumie się dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy dla nabywcy, potwierdzający dokonanie sprzedaży (pkt 15). W świetle § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, kasy o zastosowaniu specjalnym to kasy, które uwzględniają szczególne zastosowanie tych kas i odpowiadają szczególnym wymaganiom technicznym określonym w rozdziale 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia, związanym ze szczególnymi formami prowadzenia ewidencji sprzedaży określonych towarów i usług, obejmujące kasy, między innymi, przeznaczone do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu usług przewozu osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. (pkt 2 lit. a). Wymagania techniczne dla kas dotyczące ich zawartości, zapisu i przechowywania danych, wystawianych dokumentów, pracy kasy oraz kas o zastosowaniu specjalnym określa załącznik nr 1 do rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, co wynika z § 5 rozporządzenia. Zgodnie z § 3 ust. 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, kasa wystawia paragony fiskalne w postaci papierowej i w postaci elektronicznej albo zgodnie z wyborem użytkownika tylko w postaci elektronicznej zawierające w szczególności kolejno pozycje: 1) element graficzny, o ile występuje; 2) imię i nazwisko lub nazwę podatnika oraz adres punktu sprzedaży, a dla sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych - adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika; 3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) podatnika; 4) numer rejestracyjny i numer boczny taksówki albo w przypadku pojazdów innych niż taksówki - numer rejestracyjny pojazdu - dla kasy, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia; 5) numer kolejny dokumentu; 6) oznaczenie "PARAGON FISKALNY"; 8) dla kasy, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia - blok danych kursu zawierający kolejne pozycje sprzedaży, w tym co najmniej: a) czas rozpoczęcia oraz zakończenia kursu, b) przebytą w kursie drogę, c) oznaczenie "OPŁATA POCZĄTKOWA", d) oznaczenie "CENA UMOWNA", e) wartość ceny umownej za kurs, f) oznaczenie literowe stawki podatku, zwolnienia od podatku albo oznaczenie "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU"; 9) blok danych z pozycjami transakcji zawierający w szczególności a) kolejne pozycje sprzedaży zawierające co najmniej: – nazwę towaru lub usługi pozwalające na jednoznaczną ich identyfikację, – ilość towaru lub usługi, – jednostkę miary, o ile występuje, – cenę jednostkową towaru lub usługi, – wartość sumaryczną towaru lub usługi, – oznaczenie literowe stawki podatku, zwolnienia od podatku albo bez oznaczenia w przypadku sprzedaży niepodlegającej opodatkowaniu - dla kasy biletowej, – opis towaru lub usługi, mogący zawierać elementy tekstowe, kody kreskowe i dwuwymiarowe, o ile występuje; kody kreskowe i dwuwymiarowe dla postaci elektronicznej zapisuje się w postaci tekstowej, – wartość ulgi w przypadku biletu ulgowego - dla kasy biletowej, – wartość opłaty po uwzględnieniu zniżek i refundacji, o ile występują - dla kasy, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, – opust, narzut lub obniżkę do pozycji sprzedaży, o ile występuje, b) pozycje opustów, narzutów i obniżek, o ile występują, zawierające co najmniej: – oznaczenie "OPUST", "NARZUT" lub "OBNIŻKA", – wartość opustu, narzutu lub obniżki, – nazwę opustu, narzutu lub obniżki, o ile występuje, – oznaczenie literowe stawki podatku, której dotyczy opust, narzut lub obniżka, z wyjątkiem opustu, narzutu lub obniżki udzielanych do pozycji sprzedaży, do grupy towarów lub usług lub do całego paragonu, c) pozycje rozliczenia zaliczki, o ile występują, zawierające co najmniej: – oznaczenie zaliczki, – wartość uwzględnionej zaliczki, – oznaczenie literowe stawki podatku albo zwolnienia od podatku, – sumę do dopłaty po odliczeniu zaliczki, o ile występuje, d) pozycje storna - o ile występują, zawierające co najmniej: – oznaczenie "STORNO", – nazwę i ilość stornowanego towaru lub usługi, – kwotę stornowania, – oznaczenie literowe stawki podatku stornowanego towaru lub usługi; 10) łączne wartości udzielonych opustów, narzutów i obniżek, o ile występują; 11) łączne wartości sprzedaży brutto według poszczególnych stawek podatku oraz sprzedaży zwolnionej od podatku po uwzględnieniu opustów, narzutów, obniżek i rozliczeń zaliczek; 12) wysokość podatku należnego według poszczególnych stawek podatku z oznaczeniem "PTU", oznaczeniem literowym stawki podatku po uwzględnieniu opustów, narzutów, obniżek i rozliczeń zaliczek oraz wartością procentową stawki podatku; 13) łączną wysokość podatku należnego z oznaczeniem "SUMA PTU"; 14) łączną wartość sprzedaży niepodlegającej opodatkowaniu, o ile występuje; 15) łączną wartość sprzedaży brutto z oznaczeniem "SUMA" i z oznaczeniem waluty ewidencyjnej; 16) rozliczenie opakowań zwrotnych, o ile występuje, zawierające co najmniej: a) oznaczenie "OPAKOWANIA ZWROTNE PRZYJĘCIA" lub "OPAKOWANIA ZWROTNE WYDANIA", b) nazwę opakowania, c) ilość oraz cenę jednostkową opakowania, d) łączną wartość przyjętych i wydanych opakowań zwrotnych z oznaczeniem "OPAKOWANIA ZWROTNE SUMA"; 17) dane dotyczące płatności za sprzedaże ujęte na paragonie, o ile występują, zawierające co najmniej oznaczenie odpowiednio "DO ZAPŁATY", "DO ZWROTU" lub "CENA" wraz z wysokością należności po uwzględnieniu: a) rozliczenia opakowań zwrotnych, b) zniżek i refundacji - dla kasy, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, c) częściowej płatności lub braku płatności przez nabywcę za bilet - dla kasy biletowej, d) oznaczenia "BILET BEZPŁATNY" lub "BILETY BEZPŁATNE" przy braku płatności przez nabywcę za bilet - dla kasy biletowej; 18) dane o przeliczeniu informacyjnym na walutę inną niż ewidencyjna, o ile występuje, zawierające co najmniej: a) oznaczenie "PRZELICZENIE INFORMACYJNE", b) oznaczenie waluty, na którą następuje przeliczenie, c) informację o kursie waluty z dokładnością do 4 cyfr po przecinku, d) wartość przeliczenia; 19) dane dotyczące rozliczenia płatności, o ile występuje, zawierające co najmniej: a) oznaczenie "ROZLICZENIE PŁATNOŚCI", b) typ formy płatności, taki jak "Gotówka", "Karta", "Waluta obca", "Bon", "Czek", "Kredyt", "Przelew", "Voucher", "Mobilna" lub inny, c) nazwę formy płatności, o ile występuje, d) w przypadku rozliczenia płatności w walucie obcej: – oznaczenie waluty, – oznaczenie "PRZELICZNIK" wraz z przelicznikiem wskazanym z dokładnością do 4 cyfr po przecinku, – wartość wpłacanej należności w walucie obcej wraz ze wskazaniem równowartości w walucie ewidencyjnej kasy, e) wartość wpłacanej należności, f) wartość reszty z oznaczeniem "RESZTA" lub "WYDANO", z uwzględnieniem typu formy płatności, o którym mowa w lit. b; w przypadku wydawania reszty w walucie obcej przepisy lit. d stosuje się odpowiednio;(...). Jednocześnie z treści § 50 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących wynika, że kasa, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, jest wydzielonym modułem aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, albo stanowi oddzielną aplikację zintegrowaną z tą aplikacją lub współpracuje z taksometrem. W ust. 2 wskazano dane, jakie kasa, o której mowa w ust. 1, otrzymuje z aplikacji mobilnej, o której mowa w ust. 1, lub taksometru, a mianowicie: 1) numer rejestracyjny i numer boczny taksówki albo w przypadku pojazdów innych niż taksówki - numer rejestracyjny pojazdu; 2) dane kursu zawierające kolejne pozycje, w tym co najmniej: a) czas rozpoczęcia oraz zakończenia kursu, b) przebytą w kursie drogę, c) oznaczenie "OPŁATA POCZĄTKOWA", d) wartość opłaty początkowej kursu z oznaczeniem literowym stawki podatku, zwolnienia od podatku albo z oznaczeniem "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU", e) opis kolejnych taryf, na których był rejestrowany kurs, cenę danej taryfy za 1 kilometr oraz za 1 godzinę, f) ilość jednostek taryfowych zarejestrowanych w danej taryfie, g) cenę jednostki taryfowej, h) wartość sumaryczną jednostek taryfowych, i) oznaczenie literowe stawki podatku, zwolnienia od podatku albo oznaczenie "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU", j) oznaczenie "DOPŁATA", o ile występuje, k) ilość jednostek dopłaty, o ile występuje, l) cenę jednostki dopłaty, o ile występuje, m) wartość sumaryczną dopłaty, o ile występuje, z oznaczeniem literowym stawki podatku albo z oznaczeniem "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU", n) w przypadku stosowania ceny umownej - zamiast danych, o których mowa w lit. c-m - blok danych zawierający co najmniej: – oznaczenie "CENA UMOWNA", – wartość ceny umownej za kurs. Mając na uwadze powyższy stan prawny zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że wykonanie usługi przewozu osób samochodem osobowym, w tym taksówką, należy obligatoryjnie potwierdzić wydaniem paragonu fiskalnego. Paragon, zarówno ten w postaci papierowej, jak i wyłącznie w postaci elektronicznej powinien odpowiadać przytoczonym wyżej wymogom w zakresie zawartych w nim danych, określonym w rozporządzeniu w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania. Natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie (art. 92a ust. 1 u.t.d.). W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Ip. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Stosownie do treści powołanego wcześniej Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d., rozliczanie opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, niespełniającej wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13b ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł. Z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego wynikało, że w dniu 23 lutego 2024 r. skontrolowano pojazd marki S. nr rej. [...], którym w imieniu i na rzecz skarżącej wykonywany był krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką. Zatem skarżąca, jako przewoźnik, jest podmiotem odpowiedzialnym za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym zaistniałe w związku z realizowaniem kontrolowanego przewozu. Usługa przewozu pasażera zamówiona została za pomocą aplikacji U.. Także należność za usługę w kwocie 11,32 zł została ustalona poprzez aplikację U.. Jednakże po zakończeniu przedmiotowego przewozu pasażer otrzymał wystawiony przez kasę wirtualną paragon, który nie zawierał wszystkich wymaganych elementów (danych) dotyczących: opłaty początkowej, ceny umownej, nazwy towaru. Potwierdza to jednoznacznie fotografia paragonu stanowiąca załącznik nr 6 do protokołu kontroli (k. 16 akt administracyjnych). Zatem aplikacja mobilna, na podstawie której skarżąca dokonywała rozliczenia opłaty za przewóz, nie spełniała wymagań określonych w: § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c i d, pkt 9 lit. a załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. Powyższe skutkowało obowiązkiem nałożenia przez organ kary pieniężnej za naruszenie określone w Ip. 2.23. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Jak wyjaśniono już wyżej, przepis art 13b u.t.d. daje możliwość stosowania aplikacji mobilnej do rozliczania opłat za wykonane przewozy osób, jednakże aplikacja musi spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłat za przewóz osób, jak również wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określone w przepisach o podatku od towarów i usług. Jak wynika bowiem z § 5 rozporządzenia w sprawie aplikacji mobilnej, jednym z tych warunków jest współdziałanie takiej aplikacji z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania o zastosowaniu specjalnym, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art 111b ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie aplikacji mobilnej, określającego minimalne wymagania funkcjonalne, aplikacja musi zapewniać funkcjonalność umożliwiającą rejestrację informacji o: 1) uprawnieniach przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy w zakresie przewozu osób na podstawie licencji i uprawnieniach kierowcy do realizacji przewozu; 2) numerze rejestracyjnym i numerze bocznym taksówki albo numerze rejestracyjnym pojazdu, w przypadku pojazdów innych niż taksówki; 3) realizowanym przewozie w zakresie: a) przebytej w przewozie drogi, b) czasie rozpoczęcia i zakończenia przewozu, c) oznaczenia "CENA UMOWNA", d) wartości ceny umownej za przewóz. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a jego ocena nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Nietrafnie zarzuca skarżąca błędne w jej ocenie nieprzeprowadzenie badania funkcjonalności aplikacji mobilnej oraz oparcie się wyłącznie na jej interfejsie graficznym, bez analizy sposobu działania, jej mechanizmu, w szczególności niedokonanie analizy wskazywanego przez skarżącą pliku JWS, jako zapisu paragonu elektronicznego. Jak wskazano już bowiem wyżej, z przepisu § 3 ust. 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących wynika, że wymienione w tym przepisie pozycje powinny być zawarte zarówno w paragonie fiskalnym w postaci elektronicznej, jak i w paragonie w postaci papierowej. Dla oceny zaistnienia stwierdzonego w sprawie naruszenia wystarczająca była zatem ocena treści paragonu jaki został okazany kontrolującym, utrwalona w formie fotografii na karcie 16 akt administracyjnych. Z tych względów zawarty w uzasadnieniu skargi argument skarżącej, iż "błąd wyświetlenia (brak napisu na ekranie) nie jest tożsamy z brakiem kasy rejestrującej" nie przemawia za stanowiskiem skarżącej. Zauważyć należy, że paragon (w postaci elektronicznej lub papierowej) jest przekazywany pasażerowi. Na paragonie dostępnym dla pasażera winny znajdować się wymagane dane, bez konieczności dokonywania analizy elektronicznych plików. Brak wymaganych danych na paragonie wskazuje, że aplikacja nie spełnia wymogów wynikających z wyżej przywołanych przepisów prawa. W ocenie Sądu, niezasadne są zarzuty naruszenia art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Wbrew zarzutom skarżącej, organ prawidłowo ustalił podmiot wykonujący przewóz z dnia 23 lutego 2024 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym z protokołu kontroli stanowiącego dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a zatem stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone) jednoznacznie wynika, że w dniu 23 lutego 2024 r. kierowca M. S. wykonywał transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz skarżącej spółki. Trafnie zauważa przy tym organ odwoławczy, że posłużenie się oprogramowaniem i aplikacją niespełniającą wymogów i rozliczanie opłaty za wykonywanie przewozów przy pomocy takiej aplikacji obciąża przewoźnika, zaś kwestia braku odpowiedniej weryfikacji aplikacji przez inne podmioty jest niezależna od odpowiedzialności przedsiębiorców wykonujących przewozy z wykorzystaniem aplikacji mobilnych. Nie stanowi również uzasadnienia dla zastosowania wobec skarżącej art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. okoliczność, że skarżąca w swojej działalności posługiwała się aplikacją udostępnioną jej przez podmiot trzeci (U. P. sp. z o.o.). Zgodnie z powołanym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Natomiast organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił, że podmiot wykonujący przewozy osób za pośrednictwem aplikacji mobilnej udostępnionej przez przedsiębiorcę przekazującego takie zlecenia przyjmuje na siebie odpowiedzialność za naruszenia powstałe w wyniku takiej współpracy. Powyższe oznacza, że kwestia odpowiedzialności dwóch podmiotów współpracujących ze skarżącą spółką A., to jest U. P. sp. z o.o. oraz [...] E. S.A. za nieprawidłowości w funkcjonalnościach aplikacji mobilnej połączonej z kasą wirtualną nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. Zagadnienie to zostało przez organ wystarczająco wyjaśnione w kontekście niewystąpienia przesłanki stanowiącej o braku wpływu na powstanie naruszenia. Podkreślić jeszcze raz należy, że to przedsiębiorca posługujący się w swojej działalności gospodarczej określonym urządzeniem czy oprogramowaniem odpowiada za zaangażowane do tej działalności zasoby, w tym zgodność wykorzystywanej aplikacji z obowiązującymi przepisami. Za wykonywanie przewozu osób w sposób zgodny z przepisami ustawy o transporcie drogowym, w tym prawidłowe działanie aplikacji, odpowiada podmiot dokonujący przewozu osób, nie zaś inne podmioty, w tym będące dostawcami dóbr wykorzystywanych do tej działalności. Skarżąca podejmując się działalności gospodarczej na zasadzie współpracy z pośrednikami w zakresie przewozów zobowiązana była do prowadzenia działalności zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powyższe względy przemawiają za uznaniem, że okoliczność wydania przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu 28 grudnia 2020 r. dla Zakładów Urządzeń Komputerowych "E." S.A. decyzji nr PT [...] dotyczącej kasy rejestrującej E. KW1 nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy. Skarżąca nie może skutecznie uwolnić się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wskazując na posługiwanie się kasą rejestrującą, w odniesieniu do której wydano powyższą decyzję, w sytuacji, gdy paragon wydawany pasażerowi nie spełniał wymagań ustawowych. Skarżąca podnosi, że fakt, iż na cyfrowym odwzorowaniu paragonu nie wyświetlił się napis "CENA UMOWNA" lub opłata początkowa, szczegółowy blok danych kursu, jest błędem informatycznym leżącym po stronie dostawcy technologii (producenta kasy wirtualnej). Jednakże to skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za wykonywanie przewozów w zgodzie z przepisami prawa i odpowiada też za posługiwanie się aplikacją, która faktycznie takiej zgodności nie zapewnia. Jednocześnie jeszcze raz należy podkreślić, że w świetle art. 13b ust. 1 u.t.d. aplikacja mobilna powinna spełniać wymagania określone zarówno w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 tego artykułu, jak i wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określone w przepisach o podatku od towarów i usług. Z § 5 rozporządzenia z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób wynika jednoznacznie, że aplikacja musi zapewniać funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą. Zgodnie zaś z § 50 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, kasa jest wydzielonym modułem aplikacji. Sama więc okoliczność certyfikowania kasy rejestrującej E. KW1 nie wyłącza przypisania skarżącej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie z Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d. Z powołanych przepisów wynika, że aplikacja mobilna powinna współdziałać z kasą rejestrującą, a więc w sposób gwarantujący zamieszczenie na paragonie wszystkich danych wymaganych przepisami prawa. Natomiast w okolicznościach sprawy bezsprzecznie paragon wszystkich wymaganych danych nie zawierał. W odniesieniu do zarzutu nałożenia kary rażąco nieproporcjonalnej do wagi uchybienia trzeba wskazać, że przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują za naruszenie z Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d. karę w sztywnej wysokości 12 000 zł. Prawidłowe jest też stanowisko organu, że w sprawie niniejszej nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz miarkowania jej wysokości. Ustawa o transporcie drogowym przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów transportu drogowego. Nie ma możliwości ich miarkowania przez organ. Ustawa o transporcie drogowym reguluje też sytuacje, kiedy nie dochodzi do nałożenia kary za stwierdzony delikt administracyjny. Dział IVa k.p.a. zatytułowany jest "Administracyjne kary pieniężne". Zgodnie z treścią art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Art. 189d pkt 1-7 k.p.a. określa dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Według zaś art. 189f § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (pkt 1) lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna (pkt 2). Przy tym reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. W rozpoznawanej sprawie kara pieniężna została wymierzona na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, która stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w k.p.a. Zarówno art. 92b ust. 1 u.t.d., regulujący kwestię odstąpienia od nakładania kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku oraz art. 92c ust. 1 u.t.d., dotyczący niewszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, czy umorzenia wszczętego już postępowania, w sposób kompleksowy wymieniają przypadki ewentualnego wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, a więc odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa k.p.a. lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt: II GSK 375/21, II GSK 717/21 i II GSK 248/21, jak również A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 189a). Stąd też brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów działu IVa k.p.a., a w szczególności przepisu art. 189f k.p.a.. Podkreślić należy, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania, że dołożyła należytej staranności organizując przewóz i nie miała wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przewidziane w przepisach prawa przesłanki do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, który wywodzi z tych przepisów skutki prawne. W odniesieniu do nadesłanych przez stronę w toku postępowania sądowego, przy piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2026 r., decyzji administracyjnych wskazać należy, że decyzje te wydane zostały w innych sprawach, niepodlegających rozpatrzeniu w sprawie niniejszej. Sąd nie jest związany treścią tych decyzji, z których nadto nie wynika szczegółowy stan faktyczny każdej ze spraw. Z przyczyn omówionych już wyżej nie ma podstaw do skutecznego zarzucenia organowi naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozpatrzył materiał dowodowy, który był w pełni wystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu skontrolowanej decyzji do twierdzeń strony zawartych w odwołaniu, w tym do kwestii odpowiedzialności innych podmiotów za wadliwe funkcjonowanie kas fiskalnych. Podkreślić jeszcze raz należy, że ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje możliwości miarkowania wysokości kary. W sytuacji stwierdzenia naruszenia wskazanego w lp.2.23 załącznika nr 3 do u.t.d. organ był zobowiązany do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. Nakładając karę organ działał w granicach i na podstawie przepisów prawa. W tych okolicznościach niezasadny jest zarzut naruszenia zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 8 § 1 k.p.a Z tych wszystkich względów skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).