III SA/Lu 1085/20

Dnia 19 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 roku, Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości - w zakresie wniosku L. B. i M. B. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] marca 2021 roku sygn. akt [...] postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia [...] marca 2021 roku sygn. akt [...]

Wyrokiem z dnia [...] marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę L. B. i M. B. (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie umorzenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2021 roku skarżący wystąpili w oparciu o art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o rozstrzygnięcie wątpliwości, co do treści przedmiotowego wyroku poprzez określenie, czy zawarte w uzasadnieniu na str. 4 określenie "Postanowieniem tut. Sądu z dnia [...] marca 2021 roku w sprawie [...] skarga L. i M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 roku Nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego została odrzucona" jest prawdziwe i ostateczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wyjaśnić na wstępie należy, że w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że za pomocą instytucji wykładni wyroku nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, ale muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 337/14, z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1656/10, z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11, z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt I OSK 260/05). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu orzeczenia, bądź też co do innych jego skutków, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej. Przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej. Ponadto przedmiotem wykładni wyroku mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Jednocześnie wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (vide postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 655/18 oraz orzeczenia tam powołane). Uwzględnienie wniosku o wykładnię nie może mieć na celu poszerzenia uzasadnienia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (zob. bliżej postanowienia NSA: z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. OZ 1312/04; z dnia 19 marca 2014 r. sygn. II OW 67/13; z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. I FSK 1530/12 oraz B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 158, WKP 2018). Wyrokiem, co do którego treści skarżący zgłaszają wątpliwości (w istocie zaś co do jego uzasadnienia) zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została uznana za zgodną z prawem. Uzasadnienie wyroku zawiera omówienie i wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii faktycznych i prawnych. Sąd wyraził jednoznaczne stanowisko o braku usprawiedliwionych podstaw zarzutów sformułowanych w skardze. Choć w złożonym wniosku wskazane zostały fragmenty uzasadnienia wyroku, które w ocenie skarżących budzą wątpliwości i są jej zdaniem niejasne, to stanowią one w istocie polemikę z argumentacją zawartą w rozstrzygnięciu i zmierzają do uzupełnienia motywów uzasadnienia. Dodać trzeba przy tym, że celem instytucji wykładni nie jest wyjaśnianie wątpliwości wybranych fragmentów uzasadnienia, lecz rozstrzygnięcia jako całości. Środkiem prawnym przewidzianym do podważania ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia, jak też do zarzucania braków i wadliwości uzasadnienia wyroku, jest zaś skarga kasacyjna. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 158 p.p.s.a., odmówił wykładni przedmiotowego wyroku.