III SA/Lu 1/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant: Starszy asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2024 r. na rozprawie sprawy ze skargi F. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 21 marca 2019 r. Nr 0601-IOC.4310.2.2019.EU w przedmiocie długu celnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 marca 2019 r. (nr 0601-IOC.4310.2.2019.EU), po rozpatrzeniu odwołania F. W., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 12 grudnia 2018 r. (nr 308000-COC-1.4310.117.2018.BP) w sprawie określenia kwoty długu celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 17 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 176/19, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (k. 46 akt sądowych). Na skutek skargi kasacyjnej organu – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie – Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt I GSK 110/20, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie (k. 131 akt sądowych). Pismem z dnia 15 lutego 2024 r., które wpłynęło do sądu w dniu 26 lutego 2024 r., pełnomocnik skarżącego F. W. cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z powołanych uregulowań jasno zatem wynika, że cofnięcie skargi stanowi czynność procesową strony powodującą względne związanie sądu, gdyż czynność ta podlega kontroli sądu administracyjnego. Jest ona bowiem niedopuszczalna jedynie w przypadku stwierdzenia, że zmierza do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należało uznać, że pełnomocnik skarżącego cofnął skargę w pełni skutecznie. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia żadnych przesłanek, które dawałyby podstawę do ustalenia, że cofnięcie skargi było niedopuszczalne. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 60 p.p.s.a. – umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, o czym orzekł w postanowieniu.