III SA/Łd 997/20

Dnia 5 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.

Decyzją z [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] w przedmiocie odmowy uznania P.J. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Jak wynika z akt sprawy, 16 października 2018 r. P.J. złożył do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] (PUP w [...]) wniosek celem dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna. Jednocześnie zainteresowany przedłożył wypełnione oświadczenie niezbędne do ustalenia statusu bezrobotnego, z treści którego wynikało, że nie pobiera nauki w szkole z wyjątkiem szkoły dla dorosłych i nie studiuje w formie studiów stacjonarnych. Decyzją z [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o przyznaniu wnioskodawcy statusu bezrobotnego od dnia rejestracji, tj. 16 października 2018 r. oraz przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 80% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 ze zm.) na okres 180 dni, tj. od 16 października 2018 r., o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. Pismem z 2 listopada 2018 r. P.J. wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 120% na okres 365 dni. Po wznowieniu postępowania Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] orzekł o uchyleniu w całości własnej decyzji z [...] oraz o przyznaniu statusu bezrobotnego od dnia rejestracji, tj. od 16 października 2018 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 120% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy od 16 października 2018 r. na okres 365 dni, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. 10 czerwca 2019 r. P.J. otrzymał skierowanie do pracodawcy, z którego zobowiązany był się rozliczyć 17 czerwca 2019 r. Na skierowaniu pracodawca wskazał, że zainteresowany nie został zatrudniony z powodu braku możliwości pogodzenia pracy z nauką (studia stacjonarne). Druk ten został w dniu 17 czerwca 2019 r. skopiowany przez pracownika PUP w [...], oryginał druku został zwrócony bezrobotnemu oraz wskazano w nim nową datę zwrotu skierowania tj. 26 czerwca 2019 r., zaś kopię załączono do akt sprawy. P.J. dokument zwrócił do PUP w [...] ze zmianą w miejscu poprzedniej adnotacji pracodawcy - korektorem zasłonięty został poprzedni wpis i dodano nowy: kandydat nie został zatrudniony z powodu specyfiki SDPS - konieczność znajomości potrzeb i zachowań osób przewlekle psychicznie chorych. Następnie do PUP w [...] wpłynęło zaświadczenie Uniwersytetu Medycznego w [...] z [...], w którym stwierdzono, że P.J. jest studentem studiów stacjonarnych pierwszego stopnia Uniwersytetu Medycznego w [...] na wydziale Nauk o Zdrowiu na kierunku Koordynowana Opieka Senioralna od 1 października 2017 r. W zaświadczeniu tym wskazano również, że zajęcia w roku akademickim 2018/2019 odbywały się w godzinach popołudniowych. W związku z powyższym postanowieniem z [...] Prezydent Miasta [...] wznowił z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie. Następnie decyzją z [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...], a także o odmowie uznania P.J. za osobę bezrobotną od 16 października 2018 r. i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnego od 16 października 2018 r. P.J. złożył odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...], wnosząc o ponowne uznanie go za osobę bezrobotną. Odwołujący wskazał, że nie czuje się winny za sposób obsługi bezrobotnych w PUP i nie chciał narażać kogokolwiek na straty, a jego zamiarem nie było wprowadzanie w błąd urzędu. P.J. wyjaśnił ponadto, że ma 58 lat, od 2015 r. był zarejestrowany jako bezrobotny i wobec braku możliwości podjęcia zatrudnienia za skierowaniem z powiatowego urzędu pracy w 2016 r. podjął decyzję o ukończeniu specjalistycznych kursów dla opiekunów medycznych, a ponadto otrzymał skierowanie z powiatowego urzędu pracy do odbycia kursów. P.J. wskazał ponadto, że po ukończeniu kursów podjął pracę, a następnie pobierał zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne w związku z wypadkiem przy pracy. Odwołujący wyjaśnił, że gdy ponownie szukał pracy w zawodzie opiekuna medycznego okazało się, że kursy, które ukończył za skierowaniem z powiatowego urzędu pracy są niewystarczające i w związku z tym podjął z dniem 2 października 2017 r. studia na Uniwersytecie Medycznym. Rejestrując się ponownie w PUP w [...], i odwiedzając go co dwa tygodnie, cały czas informował o swoich kompetencjach zawodowych na studiach K.O.S. Natomiast urzędniczka, która go obsługiwała podczas rejestracji przekazała mu dokumenty wskazując, gdzie ma złożyć podpisy i nie poprosiła go o zapoznanie się z ich treścią. Odwołujący podkreślił, że nie posiada środków do życia i czuje się wprowadzony w błąd. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji zobowiązując go do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Realizując powyższe wytyczne organ I instancji przesłuchał wnioskodawcę oraz obsługujących go pracowników PUP w [...]. Następnie Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] orzekł o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...], odmowie uznania P.J. za osobę bezrobotną od 16 października 2018 r. i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnego od 16 października 2018 r. P.J. złożył odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...]. Decyzją z [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył definicję osoby bezrobotnej zawartą w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i wskazał, że organ I instancji prawidłowo stwierdził, że okolicznością wyłączającą możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej i związanych z tym świadczeń, było posiadanie przez skarżącego statusu studenta studiów stacjonarnych w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna. W ocenie Wojewody [...] zasadnie organ I instancji uznał, że w dniu [...], czyli w dniu wydania decyzji w kwestii przyznania statusu osoby bezrobotnej od 16 października 2018 r., nie miał wiedzy o posiadaniu przez skarżącego statusu studenta studiów stacjonarnych. [...] skarżący złożył bowiem oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie uczy się w szkole w formie studiów stacjonarnych. Informację o formie studiów organ powziął dopiero 21 czerwca 2019 r. w wyniku analizy treści zaświadczenia Uniwersytetu Medycznego w [...] z 19 czerwca 2019 r., z którego wynikało, że P.J. od 1 października 2017 r. studiował w formie stacjonarnej. Ujawnienie zaś faktu studiowania skarżącego na studiach stacjonarnych stanowiło przesłankę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ odwoławczy zauważył również, że w protokole z przesłuchania świadka z 27 lipca 2020 r. skarżący wskazał, że studiów, w ramach których zajęcia odbywały się pomiędzy 16 a 21 nie traktował jako studia stacjonarne. W związku z tym, zdaniem organu II instancji, nie można dać wiary twierdzeniom P.J. dotyczącym wcześniejszego informowania pracowników PUP w [...] o fakcie studiowania w formie stacjonarnej, skoro skarżący sam studiów tych tak nie traktował. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Wojewody [...] z [...] P.J. wskazał, że nie czuje się winny za nieprawidłowy sposób obsługi bezrobotnych w PUP w [...], a zgłaszając się do urzędu nie miał zamiaru nikogo wprowadzać w błąd. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U poz. 1842), zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 28 stycznia 2021 r. w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii COVID-19 i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem całego kraju strefą czerwoną, jak również w oparciu o zarządzenie nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 października 2020 r. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać zgodność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego oraz z przepisami prawa procesowego. Stosownie do art. 145 p.p.s.a. sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. W razie nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Wojewody [...] z [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] w przedmiocie odmowy uznania P.J. za osobę bezrobotną i przyznania zasiłku dla bezrobotnego zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Poddana w niniejszej sprawie kontroli sądu decyzja wydana została w postępowaniu wznowieniowym. Wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Instytucja ta stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1, art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie podstawę wznowienia postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może nastąpić tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie wymienione w tym przepisem przesłanki, a mianowicie gdy nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne: są istotne dla sprawy; istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; nie były znane organowi, który wydał tę decyzję oraz wyszły na jaw po wydaniu decyzji. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy, należy rozumieć taką, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 124/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem ww.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). Okoliczność ta musi więc być prawotwórcza, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Sąd podziela stanowisku organów, że w sprawie nową okolicznością, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...], było ujawnienie faktu studiowania skarżącego na studiach stacjonarnych. Z prawidłowych ustaleń organów poczynionych w toku postępowania wznowieniowego wynika, że skarżący rejestrując się w urzędzie pracy w dniu 16 października 2018 r. posiadał status studenta studiów stacjonarnych I stopnia Uniwersytetu Medycznego w [...] Wydziału Nauk o Zdrowiu na kierunku Koordynowana Opieka Senioralna. Okoliczność ta wynikała z zaświadczenia Uniwersytetu Medycznego w [...] z [...], które zostało złożone do PUP w [...]. Zgodnie z tym zaświadczeniem skarżący rozpoczął studia stacjonarne na wyżej wskazanym kierunku od 1 października 2017 r. i zajęcia w roku akademikiem 2018/2019 odbywały się w godzinach popołudniowych (k. nr 135 akt sprawy). Fakt ten wyłączał możliwość uzyskania przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Jak stanowi art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 ze zm.) – dalej "ustawa", stanowiący materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, status osoby bezrobotnej może uzyskać osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, i, j, l, oraz osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo osoba niepełnosprawna, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z przytoczonego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, że co do zasady statusu bezrobotnego nie może uzyskać osoba ucząca się. Od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątki dla osób uczących się w szkole dla dorosłych, przystępujących do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania szkoły dla dorosłych oraz uczących się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej oraz uczących się w szkole wyższej w formie studiów niestacjonarnych. Zatem student szkoły wyższej może uzyskać status bezrobotnego tylko i wyłącznie wówczas gdy studiuje w trybie niestacjonarnym. Jednocześnie, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zawiera definicji studiów stacjonarnych i niestacjonarnych. W tym względzie zgodnie z wykładnią systemową prawidłowym było odwołanie się przez organ odwoławczy do definicji tych pojęć zawartych w ustawie z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r. poz. 85). Zgodnie z art. 63 ust. 1 tej ustawy studia prowadzone są w formie: studiów stacjonarnych, w ramach których co najmniej polowa punktów ECTS objętych programem studiów jest uzyskiwana w ramach zajęć z bezpośrednim udziałem nauczycieli akademickich lub innych osób prowadzących zajęcia i studentów; studiów niestacjonarnych wskazanych w uchwale senatu, w ramach których mniej niż połowa punktów ECTS objętych programem studiów może być uzyskiwana z bezpośrednim udziałem nauczycieli akademickich lub innych osób prowadzących zajęcia i studentów. W świetle powyższej definicji za błędne należy uznać przekonanie skarżącego, że studia stacjonarne są wyłącznie studiami dziennymi, na których zajęcia odbywają od godzin rannych do godzin popołudniowych, bowiem ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie zawiera takiego rozróżnienia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że prawidłowo organy uznały, że świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy okolicznością wyłączającą możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej i związanych z tym świadczeń, było posiadanie przez skarżącego statusu studenta studiów stacjonarnych w dniu rejestracji jako osoby bezrobotnej. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 ustawy, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stosownie natomiast do art. 71 ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu. Z powyższych względów organy orzekające w sprawie trafnie uznały, że skarżący jako student studiów stacjonarnych nie mógł zostać uznany za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od 16 października 2018 r. i w związku z tym brak było również podstaw do przyznania mu zasiłku dla bezrobotnego. Prawidłowo w sprawie ustalono, że w dniu wydania decyzji przyznającej skarżącemu status bezrobotnego, tj. [...] organ I instancji nie miał wiedzy o posiadaniu przez skarżącego statusu studenta studiów stacjonarnych. W dniu [...] skarżący złożył bowiem oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie uczy się w szkole w formie studiów stacjonarnych (k. nr 98 akt sprawy). Wskazana okoliczność wyszła na jaw dopiero po wydaniu decyzji rozstrzygającej sprawę przyznania skarżącemu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Informację o stacjonarnej formie studiów podjętych przez skarżącego od 1 października 2017 r. organ powziął 21 czerwca 2019 r. w następstwie okazania przez skarżącego zaświadczenia z uczelni. Na powyższe wskazuje treść adnotacji urzędowej sporządzonej przez pracownika organu I instancji (k. nr 136 akt sprawy). Niewątpliwie również nowa okoliczność faktyczna nieznana organowi w dniu wydawania decyzji była istotna dla sprawy, bowiem miała wpływ na odmienne jej rozstrzygnięcie. Z powyższych względów za prawidłowe uznać należy wznowienie postępowania w sprawie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej od 16 października 2018 r. oraz orzeczenie o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] i odmowie uznania P.J. za osobę bezrobotną od 16 października 2018 r. i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnego od 16 października 2018 r. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje natomiast argumentacja skarżącego, że jego zamiarem nie było wprowadzanie urzędników PUP w [...] w błąd. Jak już wcześniej wskazano skarżący, ubiegając się o przyznanie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnego, złożył fałszywe oświadczenie, że nie uczy się w szkole w formie studiów stacjonarnych. De facto skarżący wprowadził więc urzędników organu I instancji w błąd. Intencje kierujące w tym względzie skarżącym nie mogą być brane pod uwagę w niniejszej sprawie. Przepisy określające zasady nabywania i posiadania statusu bezrobotnego oraz zasiłku dla bezrobotnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący i w związku z tym brak jest możliwości odstąpienia od ich stosowania oraz orzekania w tym zakresie na podstawie uznania administracyjnego. W razie braku spełnienia ścisłe określonych przesłanek niezbędnych do przyznania statusu osoby bezrobotnej i związanych z nim świadczeń organ zobowiązany jest do podjęcia rozstrzygnięcia odmownego w tym zakresie. W takim przypadku organ nie ma żadnej swobody w wyborze rozstrzygnięcia i nie może kierować się przesłankami innymi niż określone ustawowo. Z tych względów bez znaczenia prawnego w sprawie pozostają okoliczności podnoszone przez skarżącego w skardze dotyczące jego intencji oraz nieprawidłowego sposobu obsługi w PUP w [...], które nie znajdują także żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W kontrolowanej decyzji organ przytoczyły istotne okoliczności stanu faktycznego oraz treść przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie i prawidłowo zinterpretował ich treść. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadłe w wyniku wznowienia postępowania na skutek pojawienia się nowych nieznanych organowi okoliczności w sprawie odpowiada prawu, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. IS