III SA/Łd 968/20

Dnia 9 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. K. i L. W. S. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić solidarnie na rzecz skarżących S. K. i L. W. S. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 300,- (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 19 października 2020 roku pod pozycją 2889. e.o.

Rada Miejska w Kutnie podjęła 5 grudnia 2000 r. uchwałę nr 368/XXX/2000 w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. Łódz. z 2001 r. nr 2, poz. 14 ze zm.). Podstawę prawną uchwały stanowił art. 7 ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838), dalej "u.d.p." oraz art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. nr 13, poz. 74 ze zm.), dalej "u.s.g.". W pozycji 82 załącznika do uchwały zatytułowanego Wykaz dróg gminnych na terenie Miasta Kutna wskazano ulicę Bolesława Leśmiana. S.K. i L.W.S. (dalej: skarżące), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g., wniosły skargę na powyższą uchwałę w części dotyczącej zaliczenia ulicy Bolesława Leśmiana wymienionej w załączniku nr 1 do uchwały pod poz. nr 82, a obejmującej m.in. działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...] Ł. i działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...] Ł., do kategorii dróg gminnych; Zaskarżonej uchwale zarzuciły naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 pkt 2 u.d.p. przez błędną wykładnię prowadzącą do zaliczenia ulicy Bolesława Leśmiana do kategorii dróg gminnych na podstawie uchwały, podczas gdy ulica Bolesława Leśmiana nie może stanowić drogi publicznej z uwagi na niespełnienie wymagań technicznych przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 roku, poz. 124). Skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności uchwały w części, tj. w zakresie poz. 82 "ul. Bolesława Leśmiana" załącznika nr 1 do uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że pojęcie "drogi" użyte w art. 7 ust. 1, 2 i 3 u.d.p. należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w słowniczku tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 2 u.d.p., droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Skarżące podkreśliły, że nie ulega wątpliwości, że nadanie kategorii drogi publicznej może dotyczyć tylko takiego obiektu budowlanego, który został już wybudowany - po uzyskaniu przez nią prawnie określonych warunków techniczno-użytkowych, do której droga ma być zaliczona. Ulica Bolesława Leśmiana - z uwagi na stan jej niezagospodarowania i idącą za tym niefunkcjonalność tego terenu - nie powinna mieć charakteru publicznego. Zasady odnoszące się do nadawania danemu terenowi statusu drogi gminnej obligują organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie tylko do zachowania odpowiedniej procedury wynikającej z przepisu art. 7 ust. 2 u.d.p., ale również do spełnienia warunku możliwości powszechnego korzystania z drogi wraz z potrzebną do tego infrastrukturą techniczną warunkującą spełnienie odpowiednich kryteriów umożliwiających zaliczenie danej drogi do kategorii drogi gminnej. Zdaniem skarżących ulica Bolesława Leśmiana nie może stanowić drogi publicznej - drogi gminnej, bowiem teren ten nie spełnia parametrów technicznych, wynikających m.in. z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Odnośnie interesu prawnego skarżące wskazały, że wywodzą go z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65), na podstawie którego skarżącym przysługuje roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, obejmującej dawną działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...] Ł. (obecnie działka ewidencyjna nr [...]) oraz dawną działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...] Ł. (obecnie działka ewidencyjna nr [...]), tworzące obecnie fragment ulicy Bolesława Leśmiana. Skarżące złożyły do Starosty [...] wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Aktualnie postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości toczy się pod sygnaturą akt [...]. Zaskarżoną uchwałą zaliczono ulicę Bolesława Leśmiana, obejmującą m.in. nieruchomość, do kategorii drogi gminnej, mimo że stanowi ona teren niezabudowany, nieurządzony oraz nieposiadający jakiejkolwiek infrastruktury technicznej, niespełniający parametrów technicznych, wynikających m.in. z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Taki stan rzeczy - sprzeczny z prawem - może utrudnić skarżącym zwrot wywłaszczonej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Miasto Kutno wniosło o oddalenie skargi. W ocenie organu ulica Bolesława Leśmiana, wbrew zarzutowi podniesionemu w skardze, stanowi drogę gminną a jej zaliczenie do kategorii dróg gminnych zostało poprzedzone spełnieniem wymagań formalnych przewidzianych prawem. Uchwała nr 368/XXX/2000 Rady Miejskiej w Kutnie z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych uzyskała pozytywną opinię Zarządu Powiatu Kutnowskiego i została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego. W ocenie organu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 pkt 2 u.d.p. Jak wynika z analizy przywołanych powyżej przepisów ustawa o drogach publicznych określając tryb zaliczania dróg do odpowiedniej kategorii dróg publicznych nie wymaga spełnienia warunków technicznych określonych przepisami wykonawczymi do ustawy prawo budowlane. Zaliczenie drogi do drogi gminnej związanej jest raczej z jej funkcją - droga o znaczeniu lokalnym, z której korzystać może każdy zgodnie z jej przeznaczeniem. Gdyby ustawodawca chciał wprowadzić jako warunek zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych spełnienie warunków technicznych, uczyniłby to wprost. Ustawa o drogach publicznych zawiera bowiem odniesienie do tych przepisów. Zgodnie z art. 2 ust. 3 tej ustawy warunki techniczne, o których mowa w art.7 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie stosuje się do podziału dróg publicznych ze względów funkcjonalno-technicznych na klasy określone w tych warunkach technicznych. Organ wskazał, że zgodnie z ww. uchwałą Rady oraz uchwałą nr IX/103/11 Rady Miasta Kutno z dnia 28 czerwca 2011 r. w sprawie ustalenia przebiegu istniejących dróg gminnych, ulica Bolesława Leśmiana, wymieniona w załączniku nr 1 do uchwały nr 368/XXX/2000 z dnia 5 grudnia 2000 roku w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych (Dz. U. Woj. Łódzk. z 2001 r. Nr 2, poz. 14 z dnia 17 stycznia 2001 r. ze zm.) pod poz. nr 82, przebiega na odcinku od ulicy Łąkoszyńskiej na południe do linii kolejowej Kutno-Łódź, w zakresie obejmującym m.in. działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...] Ł. i działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...] Ł.. Droga ta na odcinku długości około 100 m posiada drogowe obiekty inżynierskie, tj. wydzielony pas jezdni, chodnik itp., co zgodne jest z definicją drogi zawartą w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Na pozostałym odcinku zgodnie z przebiegiem drogi posiada częściowo nawierzchnię utwardzoną kruszywem z wydzielonymi pasami ruchu. Na drodze jest umieszczone oznakowanie pionowe oraz oznakowanie informacyjne zgodne z przyjętym w mieście Kutnie Systemem Informacji Miejskiej (nazwy ulic). Również przedłożone przez pełnomocnika skarżących zdjęcia wskazują, że choć jest to teren częściowo zielony to jednak użytkowany jako droga. Wyraźnie widoczny jest pas ruchu, co prawda nieutwardzony, ale nie zarośnięty roślinnością, co bezsprzecznie wskazuje na prowadzenie tam ruchu drogowego. Ten odcinek na pewno pełni funkcję drogi. Organ wskazał, że całość ulicy Bolesława Leśmiana stanowi ciąg komunikacyjny połączony z ulicami Bolesława Limanowskiego oraz Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Na dzień dzisiejszy w granicach pasa drogowego ul. Leśmiana znajduje się kilkanaście działek ewidencyjnych. Wiele z nich jest zagospodarowane w ten sposób, że od ulicy Bolesława Leśmiana urządzony jest dostęp do garażu lub nawet dostęp do posesji poprzez furtkę czy bramę. Zdaniem organu skarżące nie wykazały istnienia interesu prawnego w dacie wniesienia skargi a jego naruszeniem. Bardzo ogólne stwierdzenie, że "taki stan rzeczy może utrudnić skarżącym zwrot wywłaszczonej nieruchomości" nie może być uznane za wykazanie takiego związku. Organ zacytował treść art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ podkreślił, że w decyzji z dnia 30 stycznia 1971 r. znak G-III- 12/2/217171 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kutnie, na podstawie której Skarb Państwa otrzymał bez odszkodowania między innymi działki nr [...] o powierzchni 0,1036 ha i nr [...] o pow. 0,1672 ha nie określono celu przejęcia tych działek. Podstawę nabycia własności ww. decyzji wskazuje art. 11 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach, który to przepis nie wymagał wskazania przeznaczenia przejmowanych na Skarb Państwa działek, bo nie było to wywłaszczenie sensu stricto. We wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości wskazane jest, że przeznaczenie tych działek wynika z map, które nie stanowiły elementu decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kutnie. Jeżeli decyzja nie określa celu wywłaszczenia - przeznaczenia pod drogę, to Rady Miasta ustalająca przebieg drogi gminnej przez przejętą działkę nie może naruszać roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie skarżące nie wykazały, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia ich interesu prawnego albo uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem a ich własną, indywidualną sytuacją prawną wynikającą z prawa materialnego. Zaskarżona uchwała została podjęta po 30 latach od wywłaszczenia dokonanego w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy prawa (ustawę z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach) i funkcjonuje w obrocie prawnym do dnia dzisiejszego, a samo jej podjęcie oraz zaliczenie Bolesława Leśmiana do kategorii dróg gminnych nie naruszało żadnych uprawnień, zagwarantowanych w przepisach prawa, w tym art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W decyzji wywłaszczeniowej nie został wskazany cel wywłaszczenia, stąd nie można wywodzić niespełnienia się celu wywłaszczenia określonego w art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiącego podstawę dochodzenia zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Sąd z urzędu ustalił, że postanowieniem z 5 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi sygn. III SA/Łd 967/20 odrzucił skargę S.K.j i L.W.S. na uchwałę Rady Miejskiej w Kutnie z dnia 28 czerwca 2011 roku nr IX/103/11 w przedmiocie ustalenia przebiegu istniejących dróg gminnych z uwagi na brak interesu prawnego skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W rozpoznawanej sprawie skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Kutnie z 5 grudnia 2000 r. nr 368/XXX/2000 w części dotyczącej zaliczenia ulicy Bolesława Leśmiana wymienionej w załączniku nr 1 do uchwały pod poz. nr 82, a obejmującej m.in. działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...] Ł. i działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...] Ł., do kategorii dróg gminnych. Podstawę wniesienia skargi w sprawie stanowił powołany przez stronę skarżącą art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 506 ze zm.) - dalej u.s.g. Powyższy przepis jest niewątpliwie przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., stawiającym wymagania wobec zaskarżalności do sądu uchwały z zakresu administracji publicznej podjętej przez organ gminy. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego Z przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że badanie legitymacji strony skarżącej wymaga ustalenia, czy zaskarżony akt narusza jej interes prawny. Interes ten powinien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w 101 ust. 1 u.s.g., musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 1 października 2013 r. I OSK 1209/13; 10 lutego 2015 r. I OSK 2349/14; 7 marca 2013 r. II GSK 1183/11; 24 stycznia 2013 r. II OSK 2400/12). Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać nie tylko istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), ale i to, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, pozbawiając np. uprawnień czy ograniczając lub uniemożliwiając ich realizację (naruszenie interesu prawnego). Do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Zdaniem Sądu strona skarżąca nie wykazała związku między zaskarżoną uchwałą Rady Miejskiej w Kutnie z 5 grudnia 2000 r. nr 368/XXX/2000, a jej własną, indywidualną sytuacją prawną, powodującego następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżących konkretnych uprawnień lub nałożenia na nich obowiązków. Zatem skarżące takim interesem w niniejszej sprawie się nie legitymują. Zdaniem skarżących ulica Bolesława Leśmiana (obejmująca działki ewidencyjne nr [...] i [...]) nie może stanowić drogi publicznej - drogi gminnej, bowiem teren ten nie spełnia parametrów technicznych, wynikających m.in. z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Skarżące swój interes prawny wywiodły z treści art. 136 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65), na podstawie którego skarżącym przysługuje roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, obejmującej dawną działkę ewidencyjną nr [...] (obecnie działka ewidencyjna nr [...]) oraz dawną działkę ewidencyjną nr [...] (obecnie działka ewidencyjna nr [...]), tworzące fragment ulicy Bolesława Leśmiana. Skarżące złożyły do Starosty [...] wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Zdaniem skarżących zaliczenie ulicy Bolesława Leśmiana do kategorii dróg gminnych może utrudnić im zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Stosownie do treści art. 136 ust. 3 ww. ustawy poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ gospodarujący zasobem nieruchomości. Warunkiem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że działki w odniesieniu, do których skarżące wniosły o zwrot i które zaliczono do kategorii drogi gminnej stanowią własność gminy. Okoliczność powyższa wynika z dołączonych przez organ dokumentów w postaci wypisu z rejestru gruntów i wydruku księgi wieczystej. Okoliczności tej nie kwestionują również skarżące. Droga publiczna, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, może być ustanowiona tylko na gruncie, którego właścicielem jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Konieczną przesłanką do podjęcia przez radę gminy na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych jest legitymowanie się przez gminę prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2020 r. I OSK 2846/19, LEX nr 3042718). Jak już wskazano osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej konkretną indywidualną sytuacją prawną, przy czym legitymację stwarza dopiero naruszenie owego interesu. Sam fakt zaliczenia drogi do kategorii drogi gminnej, w sytuacji gdy droga ta (nieruchomość gruntowa) nie stanowi własności skarżących nie może naruszać ich praw. Natomiast okoliczność wystąpienia z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości na podstawie art. 136 ust. 3 ww. ustawy nie świadczy o istnieniu po stronie skarżących interesu prawnego, bowiem interes prawny nie może być uzależniony od wyniku przyszłego postępowania. To, że skarżące wystąpiły z roszczeniem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie oznacza, że istnieje po ich stronie interes prawny, który został naruszony. Skarżące nie dysponują prawem własności tych działek, dlatego też zaskarżona uchwała w przedmiocie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych nie ogranicza w żaden sposób wykonywania prawa własności, czy go pozbawia. Interes strony jest obecnie potencjalny. Podnieść trzeba, że możliwość wystąpienia z roszczeniem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości pozostaje wyłącznie w sferze interesu faktycznego, a nie interesu prawnego, o jakim mowa w przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. Wyjaśnić również trzeba, że z załączonej decyzji z 30 stycznia 1971 r. nr G-III- 12/2/217171 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kutnie wynika, że Skarb Państwa otrzymał bez odszkodowania między innymi działki nr [...] o powierzchni 0,1036 ha i nr [...] o powierzchni 0,1672 ha bez wskazania celu przejęcia tych działek. Podstawę nabycia ww. działek stanowił art. 11 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1958 r. nr 31 poz. 138 ze zm.). Z ww. przepisu wynika, że z gruntów objętych podziałem 33% ogólnej powierzchni przechodzi na własność Państwa bez odszkodowania z przeznaczeniem na cele użyteczności publicznej oraz jako działki budowlane umożliwiające prezydiom rad narodowych prowadzenie właściwej gospodarki terenami. Przejście tych gruntów na własność Państwa następuje w stanie wolnym od wszelkich obciążeń z dniem uprawomocnienia się decyzji o zatwierdzeniu podziału. Decyzja ta stanowi podstawę do ujawnienia prawa własności w księgach wieczystych. Decyzja z 30 stycznia 1970 r. nie określała celu wywłaszczenia, czyli wywłaszczenia pod drogę. W tej sytuacji skarżące nie wykazały, że doszło do naruszenia ich interesu prawnego, a przysługujące im roszczenie o zwrot, jak już powyżej wyjaśniono, świadczy jedynie o istnieniu po stronie skarżącej interesu potencjalnego. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a., w myśl sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym skarżące zawarły w skardze, a organ nie wyraził sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia braku ziszczenia się w tej sprawie warunków, od których art. 101 ust. 1 u.s.g. uzależnia skuteczne wniesienie skargi na akt prawa miejscowego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a w związku z art. 119 pkt 2 p.p.s.a postanowił jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. EC