III SA/Łd 90/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gry na automatach poza kasynem gry bez wymaganego zezwolenia postanawia: odrzucić skargę.

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gry na automatach poza kasynem gry bez wymaganego zezwolenia oraz złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 17 marca 2014 r., wydanym w niniejszej sprawie, referendarz sądowy odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w powyższym zakresie. Od postanowienia tego skarżąca spółka wniosła sprzeciw. Postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej spółki na to postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GZ 406/14 uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ponownie odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 12/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej spółki na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 listopada 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. W związku z tym uprawomocniło się postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 listopada 2014 r. i zarządzeniem z dnia 20 marca 2015 r. Przewodniczący Wydziału III wezwał skarżącą spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2 880 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doręczono skarżącej spółce w dniu 31 marca 2015 r. Skarżąca spółka nie uiściła wymaganego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od skargi pobiera się wpis. Według art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżąca spółka była zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2 880 zł. Po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 12/15 o oddaleniu zażalenia skarżącej spółki na postanowienie z dnia 27 listopada 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w dniu 31 marca 2015 r. doręczono skarżącej spółce odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął zatem w dniu 7 kwietnia 2015 r. (we wtorek). Pomimo upływu tego terminu, skarżąca spółka nie uiściła wpisu od skargi. Okoliczność ta stosownie do treści przytoczonego wyżej art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. obliguje sąd do odrzucenia skargi. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu. bg