III SA/Łd 845/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2017 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku energetycznego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. S. prowadzącemu Kancelarię Radców Prawnych w Ł. A 39 lok. 7A kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć) 20/100 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej B.S. z urzędu.

Decyzją z dnia [...] [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymało w mocy decyzję nr [...] z dnia [...], wydaną z upoważnienia dyrektora Centrum Świadczeń Socjalnych w [...] przez kierownika Wydziału Dodatków Mieszkaniowych, w sprawie odmowy przyznania dodatku energetycznego. Podstawą wydania powyższej decyzji był art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1659 ze zm.) oraz art. 3 pkt. 13c, art. 5c ust. 1, art. 5d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne (t. j. Dz. U. z 2017 roku, poz. 220 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że ww. decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji odmówił przyznania B. S. dodatku energetycznego od dnia [...]. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ ten wyjaśnił, że zgodnie z art. 5c ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne zryczałtowany dodatek energetyczny przysługuje odbiorcy wrażliwemu energii elektrycznej. Od decyzji powyższej B. S. złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zarzucając niewzięcie pod uwagę trudnej sytuacji materialnej odwołującej się. Odwołująca się jest osoba samotną, utrzymującą się jedynie z renty w wysokości 464 zł miesięcznie. Przyznanie dodatku energetycznego pozwala odwołującej się na utrzymanie lokalu, w którym zamieszkuje. Wskazała, że od wydanej przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 czerwca 2017 r. skarżąca wniosła odwołanie. Z tego względu zaskarżona decyzja jest decyzją przedwczesną. Wielokrotnie starała się o przyznanie jej lokalu o mniejszej powierzchni, jednak bezskutecznie. W przedmiotowym lokalu zamieszkuje natomiast od lat. W ocenie skarżącej szczególne okoliczności sprawy przemawiają za przyznaniem jej dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. roku o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. W myśl art. 5c ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne zryczałtowany dodatek energetyczny przysługuje odbiorcy wrażliwemu energii elektrycznej. Natomiast stosownie do art. 3 pkt. 13c, odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej jest osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, która jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że B. S. zajmuje lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu z dnia 14 stycznia 2016 roku. Strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W dniu 19 maja 2017 roku strona złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a następnie w dniu 24 maja 2017 roku wniosek o przyznanie dodatku energetycznego. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania w dniu 29 maja 2017 roku organ pierwszej instancji odmówił przyznania B. S. dodatku mieszkaniowego ze względu na przekroczenie dopuszczalnej powierzchni normatywnej (strona nie spełniała jednej z ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie dodatku). B. S. złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Strona odwołała się również od decyzji w sprawie odmowy przyznania jej dodatku energetycznego (decyzja nr [...] z dnia [...]). W dniu [...], Kolegium decyzją nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, odmawiającą przyznania stronie dodatku mieszkaniowego. Oznacza to, że B. S. nie jest odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej w rozumieniu powołanych wyżej przepisów ustawy Prawo energetyczne. Tym samym stronie nie przysługuj e dodatek energetyczny. Odnosząc się do treści złożonego przez B. S. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że obowiązujące w tej sprawie przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że organy administracji publicznej nie mogą przyznać dodatku energetycznego stronie wyłącznie ze względu na jej trudną sytuację. W piśmie procesowym zarzucał, że decyzja organu pierwszej instancji została wykonana pomimo wiedzy organu pierwszej instancji o braku prawomocnej decyzji w przedmiocie przyznania stronie dodatku mieszkaniowego. W tej sytuacji organ powinien wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwarzył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016. 1066 ze zm.). Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Jest to więc kontrola zgodności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów uznać należy, że nie narusza ona prawa i jest zgodna z art. 5c oraz art. 3 pkt. 13c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U 2017. 22 j.t). Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów zryczałtowany dodatek energetyczny przysługuje odbiorcy wrażliwemu. Druga z wyżej wymienionych norm prawnych zawiera definicję odbiorcy wrażliwego, którym jest osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, która jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczenia energii elektrycznej. Sposób sformułowania treści art. 3 pkt 13 c omawianej ustawy prowadzi do konkluzji, że dla uznania danej osoby za odbiorcę wrażliwego, konieczne jest spełnienie przez tę osobę wszystkich wymienionych przesłanek. Inaczej rzecz biorąc brak spełnienia przez stronę choćby jednej z enumeratywnie wymienionych przesłanek sprawia, że osoba ta nie może być uznana za odbiorcę wrażliwego, co wyklucza taką osobę z grona osób uprawnionych do dodatku energetycznego. Przechodząc do realiów tej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną był brak posiadania przez skarżącą dodatku mieszkaniowego. W momencie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym, jak wynika z uzasadnienia, istniała już ostateczna decyzja o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. W tej sytuacji brak było podstaw do zawieszenia postępowania. Z tego też względu Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. uznał jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a w zw. z § 21 ust. 1 lit. c, § 2 pkt. 1 i § 4 ust 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 października 2016 r. w sprawie płacenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U 2016, poz.1715). R.T.