III SA/Łd 82/26

Dnia 15 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), Sędzia WSA Robert Adamczewski, , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2026 roku sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 4 grudnia 2025 roku nr NS SSD.906.4.2025.AK.MP w przedmiocie nakazania wstrzymania wprowadzania do obrotu produktu oddala skargę.

Decyzją z 4 grudnia 2025 r. Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: ŁPWIS, organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi (dalej: PPIS w Łodzi, organ I instancji) z 24 lipca 2025 r. nakazującą M. Spółce z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej: strona, spółka, M. Sp. z o.o., skarżąca) wstrzymanie wprowadzania do obrotu produktu pn.: "[...], w postaci kapsułek miękkich (dalej: Produkt), kwalifikowanego jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego (dalej: ż.s.p.m.), do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: "GIS"). W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Strona, 23 lipca 2024 r., powiadomiła GIS o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Produktu zakwalifikowanego jako ż.s.p.m. W odpowiedzi na to powiadomienie GIS, pismem z 30 maja 2025 r., zawiadomił stronę o rozpoczęciu postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., w związku z wątpliwościami co do zaproponowanej przez stronę kwalifikacji produktu, w szczególności co do spełnienia przez Produkt definicji ż.s.p.m. Postanowieniem z 30 maja 2025 r. GIS zobowiązał stronę do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (dalej: "URPL") stwierdzającej, czy przedmiotowy Produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego. 6 czerwca 2025 r. przedstawiciel PPIS w Łodzi przeprowadził kontrolę sanitarną w siedzibie strony, w trakcie której przedstawiciel strony oświadczył, że powiadomienie dotyczące wskazanego powyżej Produktu zostało złożone do GIS 23 lipca 2024 r. wraz z projektem opakowania (folia na blister, kartonik) ulotką produktową i opinią Instytutu Medycyny Wsi (dalej: IMW) oraz, że strona nie otrzymała jeszcze postanowienia GIS z 30 maja 2025 r. W trakcie kontroli zapoznano przedstawiciela strony z treścią wskazanego postanowienia. Ustalono ponadto, że Produkt został wprowadzony do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 23 lipca 2024 r. Na dzień kontroli spółka wprowadziła do obrotu 3 partie Produktu, w cenie brutto 56,46 zł/szt. Na dzień kontroli na stanie hurtowni strony pozostawał przedmiotowy Produkt o nr partii 2502101 i dacie minimalnej trwałości 2.2028 w ilości 2853 szt. opakowań jednostkowych. Przedstawiciel strony wskazał, że Produkt został wprowadzony do obrotu z oznakowaniem i ulotką produktową przedstawionymi wraz z powiadomieniem do GIS. Ostatnia partia przedmiotowego Produktu (nr partii 2502101, data minimalnej trwałości 2.2028) została wprowadzona do obrotu ze zmienionym oznakowaniem w stosunku do przedstawionego wraz ze wskazanym powyżej powiadomieniem. Przedstawiciel strony poinformował, że 9 grudnia 2024 r. dokonano korekty oznakowania w systemie elektronicznym GIS, a 16 grudnia 2024 r wprowadzono korektę ulotki ostatniej wprowadzonej partii przedmiotowego Produktu. Przedstawiciel strony podtrzymał stanowisko w sprawie kwalifikacji Produktu jako ż.s.p.m., informując, iż dalsze decyzje zostaną podjęte po otrzymaniu postanowienia GIS. 1 lipca 2025 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia obowiązku w związku ze stwierdzeniem wprowadzania do obrotu handlowego Produktu. 15 lipca 2025 r. przedstawiciel strony zapoznał się z aktami sprawy oraz został poinformowany o tym, że zostanie wydana decyzja nakazująca wstrzymanie wprowadzania do obrotu Produktu kwalifikowanego jako ż.s.p.m. do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS. Decyzją z 24 lipca 2025 r. PPIS w Łodzi nakazał spółce wstrzymanie wprowadzania do obrotu Produktu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS. Następnie, 22 sierpnia 2025 r. do organu wpłynęło odwołanie strony od wskazanej powyżej decyzji. A powołaną na wstępie decyzją, z 4 grudnia 2025 r., ŁPWIS utrzymał w mocy zaskarżoną doń decyzję PPIS w Łodzi z 24 lipca 2025 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie przesłanek zastosowania środka tymczasowego, o którym mowa w art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. Z pisma oraz postanowienia GIS z 30 maja 2025 r. wynika, że organ ten przeanalizował przedstawioną przez stronę opinię IMW i uznał, że nie przedstawiono w niej ani uznanych zasad medycznych i żywieniowych, ani ogólnie przyjętych danych naukowych, wskazujących na: szczególne potrzeby żywieniowe pacjentów ze schorzeniami wymienionymi we wzorze oznakowania produktu oraz ograniczenia w odżywianiu, wynikające z tych schorzeń, skutkujące koniecznością podawania specjalnie przygotowanej żywności (ze względu na brak możliwości zaspokojenia potrzeb pokarmowych jedynie poprzez zmianę normalnej diety) o składzie takim jak przedmiotowego Produktu. Dodatkowo GIS zauważył, że niektóre prace naukowe powołane we wskazanej opinii IMW prezentują dane o potencjalnie leczniczych właściwościach wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Dlatego też opinia IMW utwierdziła GIS w przekonaniu, że istnieją wątpliwości co do spełnienia przez Produkt definicji ż.s.p.m. Jednocześnie GIS powziął podejrzenia, że Produkt może spełniać wymagania produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego. W ocenie GIS zastosowane w odniesieniu do Produktu sformułowania opisujące jego działanie i wpływ na organizm pacjenta wskazują na to, że mógł być podawany w celu odzyskania, poprawy lub zmiany funkcji fizjologicznych poprzez powodowanie działania farmakologicznego, immunologicznego lub metabolicznego. Dlatego też GIS w postanowieniu wydanym na podstawie art. 31 ust. 2 u.b.ż.ż. zobowiązał stronę do przedłożenia opinii URPL stwierdzającej, czy Produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego. Opinia URPL jest dla GIS wiążąca w prowadzonym postępowaniu, co zresztą wynika bezpośrednio z treści art. 31 ust. 3 u.b.ż.ż. Postępowanie wyjaśniające przed GIS nie zostało zakończone do dnia wydania decyzji w II instancji, a istnieje wysokie podejrzenie, graniczące wręcz z pewnością, że Produkt znajduje się w obrocie. Zdaniem ŁPWIS bezzasadnym w tej sprawie było przeprowadzenie przez organ II instancji dowodu z opinii IMW na fakt prawidłowości kwalifikacji Produktu jako ż.s.p.m. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż. do oceny prawidłowości kwalifikacji Produktu zaproponowanej przez stronę kompetentny był wyłącznie GIS. Opinia IMW dotycząca kwalifikacji Produktu nie może ani zastąpić oceny GIS, ani stanowić dowodu równorzędnego z pismem GIS, o którym mowa w art. 30 ust. 2 lub 4 u.b.ż.ż. Opinia jednostki naukowej, m.in. IMW, może być przydatna wyłącznie w postępowaniu wyjaśniającym przed GIS, a ze stanowiska tego organu wynika, że opinia ta była oceniana przez ten organ w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 30 - 31 u.b.ż.ż. Ponadto wskazano, iż okoliczności, które miałyby zostać stwierdzone na podstawie tej opinii są nieprzydatne w postępowaniu w przedmiocie nałożenia obowiązku w trybie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., ponieważ organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie oceniają w tym postępowaniu prawidłowości kwalifikacji środka spożywczego zgłoszonego na podstawie art. 29 u.b.ż.ż., lecz wyłącznie ustalają, czy istnieje podejrzenie, że produkt objęty tym zgłoszeniem znajduje się w obrocie, czy GIS wszczął postępowanie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. oraz, czy postępowanie przed GIS nie zostało zakończone. Następnie, przywołując brzmienie art. 30 ust. 1, art. 29 ust. 1, ar. 30 ust. 1, art. 31 ust. 4 u.b.ż.ż., art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 marca 2011 r. w sprawie wzoru formularza powiadomienia o produktach wprowadzanych po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, rejestru produktów objętych powiadomieniem oraz wykazu krajowych jednostek naukowych właściwych do wydawania opinii, który zawiera wykaz krajowych jednostek naukowych właściwych do wydawania opinii, wśród których wymieniony jest m.in. Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie, ŁPWIS wskazał, że postępowanie wyjaśniające kończy się pisemnym poinformowaniem przez GIS podmiotu powiadamiającego o jego wynikach w trybie art. 30 ust. 4 u.b.ż.ż. Zatem Opinia IMW (wydana na potrzeby postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS) nie może być oceniana w trybie niniejszego postępowania, gdyż jej wartość dowodowa nie jest równorzędna z wartością dowodową pisma GIS z 18 października 2024 r. i kolejnych pism GIS zawierających stanowisko tego organu wyrażone w związku z prowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Opinia jednej z jednostek naukowych ze wskazanego powyżej wykazu (jakim jest niewątpliwie Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie) może być wydana w przypadku zobowiązania przez GIS podmiotu powiadamiającego do jej przedłożenia, a następnie wykorzystana jako opinia pomocnicza przy przeprowadzanej przez GIS ocenie kwalifikacji środka spożywczego zaproponowanej przez podmiot powiadamiający, nie zaś w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. Nadto, organ II instancji nie znalazł podstaw do przeprowadzania dowodów powołanych przez stronę wskazując, iż dotyczą one postępowań prowadzonych na podstawie art. 8 u.b.ż.ż., a nie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wyroki NSA z dnia 14 marca 2024 r. - sygn. akt II GSK 1616/23 oraz sygn. akt II GSK 1647/23, nie miały zastosowania w prowadzonym postępowaniu z uwagi na to, że dotyczyły one ostatecznej oceny kwalifikacji produktu dokonanej przez GIS, podstawy prawnej i działania GIS oraz prawidłowości dokonanych przez ten organ czynności. Dalej ŁPWIS wskazał, że nie posiada on kompetencji do oceny prawidłowości działań podejmowanych przez GIS. Istotne w niniejszym postępowaniu jest natomiast to, że GIS wszczął postępowanie wyjaśniające dotyczące Produktu, zgłoszonego jako ż.s.p.m., na podstawie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. i postępowanie to nie zostało zakończone do dnia wydania przedmiotowej decyzji. ŁPWIS wskazał przy tym, że powołane przez stronę wyroki WSA w Warszawie w sprawach skarg strony na akty GIS podważające kwalifikację produktów strony dotyczą innych postępowań pod względem faktycznym i prawnym, tj. aktów GIS informujących o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie innych produktów niż objęty niniejszym postępowaniem, stąd brak jest podstaw do przełożenia twierdzeń sądów zawartych w tych wyrokach na grunt niniejszej sprawy. Tym samym brak jest podstaw do przeprowadzenia dowodów z wyroków wskazanych przez stronę. Organ II instancji wskazał też, że materiał dowodowy został zgromadzony w całości i prawidłowo oceniony, nie zostały przy tym naruszone żadne przepisy postępowania, w szczególności zasady postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 12 k.p.a. w zw. z art. 7, art 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP ŁPWIS wyjaśnił, że strona odwołuje się do produktu objętego innym postępowaniem. Na dzień orzekania w niniejszej sprawie w II instancji, postępowanie wyjaśniające wszczęte pismem z 30 maja 2025 r., nie zostało zakończone. W toku postępowania wyjaśniającego GIS zobowiązał stronę do przedłożenia opinii URPL czy przedmiotowy Produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego i do dnia zakończenia niniejszego postępowania opinia URPL nie została przedłożona GIS. Produkty, na które wskazuje strona, zostały zgłoszone do GIS w odrębnych powiadomieniach. W przedmiotowej sprawie GIS w piśmie z 18 października 2025 r. wskazał, że produkt o podobnym składzie i przeznaczeniu zgłoszony przez stronę innym powiadomieniem jako ż.s.p.m. został - po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego - oceniony jako niespełniający definicji i wymagań wskazanych dla tej kategorii żywności. Dodatkowo organ podkreślił, że każde powiadomienie analizowane jest przez GIS pod względem składu jakościowego i ilościowego, kwalifikacji oraz oznakowania produktu, mając na uwadze aktualnie obowiązujące regulacje prawne z zakresu bezpieczeństwa żywności, a także wyniki niezależnej i obiektywnej oceny ryzyka opartej na wiarygodnych dowodach naukowych. ŁPWIS uznał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika też, że Produkt został wprowadzony do obrotu handlowego po uprzednim powiadomieniu GIS o zamiarze wprowadzenia po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i istnieje podejrzenie, że na dzień wydania decyzji przez organ II instancji Produkt znajduje się w obrocie. W związku z powyższym przesłanki do zastosowania środka tymczasowego na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. zostały spełnione. Organ II instancji nie miał także wątpliwości co do tego, że w niniejszej sprawie nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. ŁPWIS wskazał również, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem nie sposób podzielić poglądu strony, iż PPIS w Łodzi, przed podjęciem decyzji, o której mowa w art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. powinien przeprowadzić własne postępowanie w zakresie ustalenia, czy Produkt spełnia przewidziane dla niego wymagania. ŁPWIS wyjaśnił, że organy orzekając w niniejszej sprawie ustalają wyłącznie to, czy postępowanie przed GIS nadal się toczy oraz, czy istnieje podejrzenie, że zakwestionowany przez GIS Produkt wprowadzany jest do obrotu. PPIS działając na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., wbrew twierdzeniom strony, nie prowadzi postępowania zmierzającego do ustalenia okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., tj. czy produkt podlegający powiadomieniu spełnia wymagania dla danego środka, czy też nie. Postępowanie takie, zgodnie z przepisami prawa, prowadzone jest przez GIS. Tym samym organ I instancji nie miał obowiązku przeprowadzania postępowania, o którym mowa powyżej. Zatem nie doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP). Nietrafiony jest więc także zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 1 lit g rozporządzenia nr 609/2013. Obowiązkiem PPIS w Łodzi w przedmiotowej sprawie było wyłącznie ustalenie, czy środek ten znajduje się w obrocie i czy postępowanie wyjaśniające przed GIS nie zostało zakończone. Natomiast podejrzenie, że jest to środek spożywczy niespełniający wymagań określonych dla tego środka związane jest z działaniem GIS, który jest organem właściwym do prowadzenia postępowania, mającego na celu dokonanie takich właśnie ustaleń. Sam fakt wszczęcia przez uprawniony organ takiego postępowania i jego niezakończenie stanowi wystarczającą przesłankę, której ziszczenie się powoduje obowiązek wydania decyzji na mocy art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. Dlatego też za chybiony uznano zarzut dotyczący braku zastosowania art. 5 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 178/2002, jako przepisu mającego bezpośredni skutek, poprzez pominięcie obowiązku oparcia działań urzędowych na dowodach naukowych i przeprowadzeniu oceny ryzyka. ŁPWIS nie miał zatem również obowiązku analizy publikacji naukowej przedstawionej przez przedstawiciela strony. Dalej, organ II instancji powołując treść art. 4 i 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim wskazał, że dokumenty sporządzone w języku angielskim, z których strona wywodzi określone skutki prawne, muszą być zgodne z prawem, a zatem przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego na język polski, aby mogły zostać zaliczone w poczet materiału dowodowego i ocenione przez organ. ŁPWIS wskazał też, że art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., a w szczególności przesłanka "niespełnienia wymagań" przez środek spożywczy zgłoszony zgodnie z art. 29 ust. 1 u.b.ż.ż., należy interpretować zgodnie z wykładnią celowościową - przez pryzmat regulacji związanych z prowadzeniem przez GIS postępowania wyjaśniającego, zasady praworządności oraz norm prawa unijnego zawartych w art. 137 i 138 rozporządzenia nr 2017/625. Celem art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. jest wyłącznie czasowe uniemożliwienie lub ograniczenie obrotu produktem do momentu zakończenia postępowania wyjaśniającego toczącego się przed GIS. Postępowanie wyjaśniające natomiast znajduje odzwierciedlenie w art. 137 ust. 2 rozporządzenia nr 2017/625 i zgodnie z wolą ustawodawcy, zarówno unijnego jak i krajowego, ma ono polegać na wyjaśnieniu, czy podejrzenie niezgodności produktu z wymaganiami dla danego środka spożywczego jest zasadne. Zaznaczono przy tym, że w uzasadnieniu do projektu ustawy u.b.ż.ż. polski ustawodawca wskazał, iż "postępowanie w tym zakresie ma polegać na wyjaśnieniu, czy środki spożywcze zawarte w powiadomieniu podmiotu działającego na rynku spożywczym wyraźnie różnią się od żywności przeznaczonej do powszechnego spożycia oraz czy odpowiadają one szczególnym potrzebom żywieniowym". Jest to więc procedura weryfikacyjna. Ponadto organ wskazał, że art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. jest ściśle powiązany z postępowaniem wyjaśniającym, a jego celem jest wyłącznie zastosowanie środka tymczasowego na czas trwania postępowania wyjaśniającego, tj. do ostatecznego przesądzenia przez GIS, czy zgłoszony w trybie art. 29 ust. 1 u.b.ż.ż. środek spełnia wymagania dla takiego środka, czy też nie. Sam fakt, że dwa odrębne organy zaangażowane są w realizację celu, o którym mowa w art. 137 rozporządzenia nr 2017/625, nie przesądza jeszcze o tym, że są to postępowania niezależne od siebie nawet w najmniejszym stopniu. W takim rozumieniu przepisów od art. 29 do art. 32 u.b.ż.ż. postępowania przed GIS i przed PPIS służą realizacji jednego, ogólnego celu określonego w art. 137 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/625, a więc wyeliminowania lub ograniczenia ryzyka dla zdrowia ludzi, choć odmienny jest ich zakres. Nie można więc postępowań tych dzielić i przypisywać postępowaniu przed GIS (art. 29 - 31 u.b.ż.ż.) roli, o której mowa w art. 137 rozporządzenia nr 2017/625, zaś postępowania w trybie art. 32 u.b.ż.ż. ograniczać jedynie do zakresu określonego w art. 138 rozporządzenia nr 2017/625. ŁPWIS wskazał, że środki prawne określone w art. 138 ust. 2 rozporządzenia nr 2017/625 mogą być stosowane nawet przed zakończeniem postępowania wyjaśniającego, co wynika z funkcjonalnej wykładni tego przepisu oraz motywu 88 preambuły rozporządzenia nr 2017/625, który wskazuje, że organy zobowiązane są do stosowania odpowiednich środków ochrony zdrowia ludzi w całym łańcuchu rolno-spożywczym, a więc, tym bardziej, po wprowadzeniu produktów do obrotu. ŁPWIS stwierdził, że nie można zgodzić się zatem ze stanowiskiem strony, iż organy prowadzące postępowanie w trybie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. powinny wykazać, że w danej sprawie istnieje przypadek "niespełnienia wymagań" przed środek spożywczy podlegający zgłoszeniu na podstawie art. 29 ust. 1 u.b.ż.ż. A co za tym idzie uznać należy, że PPIS i PWIS, orzekając w trybie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., mogą oprzeć się wyłącznie na dotychczasowych ustaleniach dokonanych przez GIS w postępowaniu wyjaśniającym. Ocena przesłanki "niespełnienia wymagań określonych dla danego środka" może nastąpić tylko na podstawie informacji o wszczęciu przez GIS postępowania wyjaśniającego i jego przebiegu. PPIS i PWIS nie mogą w tym zakresie prowadzić odrębnego postępowania. W ocenie organu nie jest zatem uzasadniony zarzut naruszenia zasady proporcjonalności przez fakt wstrzymania wprowadzenia środka do obrotu, gdyż konieczność zapewnienia bezpieczeństwa konsumentów uzasadnia zastosowanie takiego środka. W ocenie ŁPWIS na obecnym etapie postępowania nie można jeszcze stwierdzić niezgodności, aby orzec zakaz wprowadzania do obrotu omawianego Produktu na podstawie art. 138 ust. 1 i 2 lit. d rozporządzenia nr 2017/625, który znajduje odzwierciedlenie w art. 8 u.b.ż.ż. Organ odwoławczy uznał, że podstawą prawną orzeczenia wobec strony określonego nakazu był przepis art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. w zw. z art. 137 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2017/625. ŁPWIS wyjaśnił, że gdyby GIS zakończył postępowanie wyjaśniające (co generalnie może uczynić na każdym etapie postępowania) lub też, gdyby postępowanie nie było wszczęte w ogóle, bezcelowe byłoby wydawanie przez PPIS w Łodzi decyzji, o której mowa z art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. To właśnie fakt wszczęcia przez GIS postępowania wyjaśniającego, o którym mowa wyżej i jego niezakończenie, nakładał na organ obowiązek wydania decyzji w powyższym zakresie, co zostało w przedmiotowej sprawie uczynione. ŁPWIS wskazał również, iż strona w związku z wydanym przez GIS postanowieniem mogła wystąpić do URPL o wydanie opinii, czy Produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego, wykonując treść tego orzeczenia, co mogłoby wpłynąć na szybsze zakończenie postępowania wyjaśniającego przed GIS i bezprzedmiotowość niniejszego postępowania. Konieczność uzupełnienia dokumentacji o wskazaną opinię świadczy o tym, że GIS powziął wątpliwości co do spełnienia przez Produkt wymagań przewidzianych dla środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego wskazując konkretne i logiczne zastrzeżenia związane z zaproponowaną przez stronę kwalifikacją Produktu. Gdyby wątpliwości takich nie było, przedkładanie opinii byłoby zbędne. Zastosowany przez PPIS w Łodzi środek polegający na czasowym wstrzymaniu wprowadzania przedmiotowego środka spożywczego do obrotu jest najmniej restrykcyjny dla strony, albowiem organ I instancji nie nakazał wycofania z obrotu tego Produktu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego przed GIS, który to środek byłby niewątpliwie bardziej dolegliwy dla spółki. Zastosowanie nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu Produktu będzie proporcjonalne do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia konsumentów. Wykorzystanie do tego celu przez PPIS w Łodzi stanowiska GIS wyrażonego we wskazanym postanowieniu jest nie tylko prawem ale i obowiązkiem organu, który to obowiązek wynika z art. 7, 75 i 77 k.p.a., zaś stanowisko zawarte w postanowieniu GIS było miarodajne i wystarczające dla organu I instancji aby wydać decyzję w przedmiocie wstrzymania wprowadzania do obrotu Produktu kwalifikowanego jako ż.s.p.m. do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS. Ponadto zarówno organ I, jak i II instancji jest związany stanowiskiem GIS co do zasadności wszczęcia postępowania wyjaśniającego, co wynika z przepisów prawa, tym samym ani PPIS w Łodzi, ani ŁPWIS, w niniejszym postępowaniu nie ma uprawnień do ponownej analizy składu ilościowego i jakościowego Produktu oraz jego bezpieczeństwa w kontekście oceny jego kwalifikacji zaproponowanej przez stronę, również przez pryzmat opinii IMW. GIS dokładnie przeanalizował opinię IMW, wyraźnie wskazując w swoim postanowieniu, że Produkt może spełniać definicję produktu leczniczego w rozumieniu Prawa farmaceutycznego. Organ II instancji podkreślił przy tym, że PPIS w Łodzi nie miał również obowiązku przeprowadzania analizy oznakowania (w tym składu, działania) Produktu pod kątem spełnienia przez niego wymagań prawa żywnościowego w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 32 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. ŁPWIS wskazał ponadto, że zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2017/625 niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu weryfikacji zgodności z przepisami przyjętymi na szczeblu Unii lub przez państwa członkowskie w celu stosowania prawodawstwa Unii w obszarach: a) żywności i bezpieczeństwa żywności, jej integralności i jakości zdrowotnej na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności, w tym z przepisami mającymi na celu zapewnienie uczciwych praktyk handlowych oraz ochronę interesów konsumentów i zapewnienie im prawa do informacji, a także dotyczącymi wytwarzania i wykorzystywania materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością. ŁPWIS uznał również za bezzasadny zarzut strony dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. polegający na braku zakreślenia przez PPIS w Łodzi terminu na wykonanie obowiązku zawartego w decyzji organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 130 § 4 k.p.a. decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania jeżeli jest zgodna z żądaniem wszystkich stron lub jeżeli wszystkie strony zrzekły się prawa do wniesienia odwołania. W świetle powyższego obowiązek nałożony w decyzji PPIS w Łodzi będzie wykonalny, gdy decyzja ta uzyska walor ostateczności, a wobec zainicjowania kontroli instancyjnej, od chwili rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, a dokładnie od momentu doręczenia stronie decyzji organu odwoławczego. Tym samym określony w decyzji PPIS w Łodzi nakaz wstrzymania wprowadzania do obrotu Produktu kwalifikowanego jako ż.s.p.m., obowiązuje od dnia, w którym decyzja uzyskała walor ostateczności (co wynika z przepisów k.p.a.) do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez GIS (co wynika z treści sentencji zaskarżonej decyzji). Zatem decyzja jest wykonalna, rozstrzygnięcie jest jasne i kompletne, zgodne z treścią art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. Organ II instancji odnosząc się do zarzuty naruszenia art. 32 Konstytucji poprzez ograniczenie działalności gospodarczej strony wskazał, że obowiązkiem PPIS w Łodzi było w przedmiotowej sprawie wyłącznie ustalenie, czy środek ten znajduje się w obrocie. Ponadto obecność na rynku produktów wprowadzanych do obrotu przez inne podmioty gospodarcze, w stosunku do których zaobserwowano podobne nieprawidłowości nie jest okolicznością, która zobowiązywałyby organ do odmiennej oceny prawnej i zmiany stanowiska w niniejszej sprawie. Zadaniem PIS jest podjęcie stosownych działań zgodnie z ustawowymi kompetencjami i właściwością miejscową, natomiast fakt wprowadzania do obrotu przez inne podmioty gospodarcze produktów o nieprawidłowej kwalifikacji może stanowić przesłankę do wszczęcia, przez właściwego terenowo państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, odrębnego postępowania administracyjnego. ŁPWIS podkreślił, że decyzja PPIS w Łodzi wydana została zgodnie z przepisami obowiązującego prawa i ma ona na celu ochronę bezpieczeństwa publicznego przed dalszym wprowadzaniem do obrotu Produktu, wobec którego istnieje podejrzenie, że nie spełnia on wymogów przewidzianych dla tego środka. W przedmiotowej sprawie zastosowanie środka, o którym mowa w zaskarżonej decyzji jest dopuszczone prawem i uzasadnione celem publicznym. Tym samym ŁPWIS uznał za bezzasadny zarzut dotyczący ograniczenia działalności gospodarczej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, zaskarżyła powyższą decyzję organu w całości zarzucając jej: 1. naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez: 1) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji naruszającej oraz samodzielne naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na rezygnacji z zasady samodzielności jurysdykcyjnej organu i przyjęcie koncepcji tzw. "ślepych bagnetów", polegającej na bezkrytycznym oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie na fakcie wszczęcia postępowania wyjaśniającego przez GIS (na piśmie GIS z dnia 30 maja 2025 r. o wszczęciu postępowania wyjaśniającego), przy jednoczesnym zaniechaniu samodzielnego zbadania przesłanki "uzasadnionego podejrzenia" (art. 32 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - dalej "u.b.ż.ż." przez organ, przyjmujący rolę egzekutora wątpliwości GIS, co doprowadziło do przedwczesnego i nieudowodnionego wstrzymania obrotu produktem, podobnie jak w innych sprawach skarżącej, które to naruszenie doprowadziło do dalszych następujących naruszeń wymienionych poniżej; 2) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji naruszającej oraz samodzielne naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu wyczerpującego i bezstronnego postępowania dowodowego oraz na dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego, w szczególności poprzez: a) rażącą niekonsekwencję i naruszenie zasady zaufania: brak analizy składu, oznaczenia i etykietowania produktu [...]", w postaci oleju - powiadomienie 023/10/17/zSPM/D2D6DD) i niezasadne uznanie, że jest to produkt odmienny od ocenianego Produktu (choć jedyną różnicą jest otoczka: żelatyna, woda, glicerol, a znakowanie obydwu postaci produktu było takie samo, poza jedynie sposobem dawkowania, który z przyczyn oczywistych jest inny dla kapsułki, a inny dla płynu) zatem różne traktowanie tożsamego pod względem aktywnego składu Produktu w zależności od jego formy (kapsułka oraz olej), co przy braku merytorycznej analizy przesłanki "uzasadnionego podejrzenia" (art. 32 u.b.ż.ż.) dowodzi arbitralności działań i braku rzetelnego zbadania przedmiotu sprawy; b) zaniechanie uwzględnienia i merytoryczne dezawuowanie opinii naukowej Instytutu Medycyny Wsi w Lublinie nr 4/2024, jednoznacznie potwierdzającej kwalifikację Produktu w postaci kapsułek, jak i oleju, jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego (dalej "ż.s.p.m."), mimo braku posiadania przez pracowników Inspekcji sanitarnej wiadomości specjalnych. Organy błędnie uznały, że opinia ta "nie może zastąpić oceny GIS", naruszając tym samym standard postępowania dowodowego, wedle którego skuteczne podważenie opinii jednostki wskazanej w art. 31 ust. 1 pkt 2 u.b.ż.ż. może nastąpić wyłącznie poprzez dowód o równoważnej mocy naukowej, a nie arbitralne stwierdzenia urzędników; c) brak wszechstronnej analizy i odrzucenie wiążących wskazań zawartych w licznych wyrokach WSA i NSA wydanych w sprawach strony skarżącej (dotyczących produktów skarżącej – [...] (zgłoszenia z 2020 r.), [...] w postaci kapsułek, [...], [...] [...]), w których sądy jednoznacznie orzekły, że GIS nie może samodzielnie oceniać merytorycznie opinii jednostek naukowych (wyroki wydane przez WSA w Warszawie: V SA/Wa 2633/24, V SA/Wa 870/25, V SA/Wa 871/25, V SA/Wa 1457/23, V SA/Wa 97/25, V SA/Wa 323/23, V SA/Wa 627/23, V SA/Wa 628/23, oraz w wyrokach NSA: sygn. akt Il GSK 114/24, II GSK 1616/23, lI GSK 1647/23. GSK 2323/23, II GSK 2331/23, ll GSK 151/23, II GSK 298/25 i II GSK 1026/25,), zgodnie z którymi GIS nie może samodzielnie oceniać merytorycznie opinii jednostki naukowej, nie posiadając wiedzy specjalistycznej, a zatem co za tym idzie GIS nie mógł nabrać wątpliwości, że produkt jest produktem leczniczym w sprzeczności z klarownymi wnioskami Opinii IMW 4/2024; d) bezrefleksyjne oparcie się przez organ II instancji na błędnie wydanym postanowieniu dowodowym przez Głównego Inspektora Sanitarnego (GIS) o konieczności przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (urpl), podczas gdy - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych - GIS nie posiada kompetencji do samodzielnego dezawuowania opinii jednostki naukowej, zatem nie dysponuje merytoryczną wiedzą specjalistyczną, która pozwalałaby mu samodzielnie dojść do wniosku, że dany produkt może posiadać cechy produktu leczniczego. Tym samym, oparcie się przez organ II instancji na podejrzeniu, które nie mogło zaistnieć ze swej istoty bez udziału wyspecjalizowanego podmiotu naukowego, stanowi naruszenie zasady pogłębionej oceny dowodów oraz zasady prawdy obiektywnej; e) zignorowanie wyników badań, publikacji oraz faktów historycznych (pozytywne opinie IMW dla [...]. - powiadomienie GIS-ŻP-ŻS-4230-00049/br/16 oraz produktów składowych: [...] - Opinia IMW z 2012 r., Opinia IMW nr 2/2024 z dnia 16.02.2024 r.; [...] - Opinia IMW z 2012 r., Opinia IMW nr 3/2024 z dnia 12.03.2024 r.; oraz [...] - Opinia IMW/ZAiZŚ nr 3/2015 z dnia 23.02.2015r. - które to były przywołane w przedłożonej Opinii IMW 4/2024), co doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o przypuszczenia, a nie udowodnione fakty, z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej; f) zastosowanie przez organy I i II instancji środka niewspółmiernego do zakładanego celu, jakim jest ochrona zdrowia publicznego, tj. wstrzymania wprowadzania do obrotu Produktu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego wszczętego przez GIS na podstawie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. pomimo braku jakichkolwiek ustaleń faktycznych wskazujących, że Produkt nie spełnia (definitywnie) wymagań przewidzianych dla ż.s.p.m. i przy jednoczesnym istnieniu dowodów przeciwnych, merytorycznych, specjalistycznych o najwyższej wartości, tj. dowodów z opinii jednostek naukowych o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2) u.b.ż.ż; W konsekwencji organy zaakceptowały nieuprawnioną i arbitralną interpretację o podejrzeniu GIS, opartą na niepopartych dowodami przypuszczeniach, a także postanowieniu dowodowym wydanym niezgodnie z przepisami w zakresie dowodu specjalnego w związku z stosowaniem k.p.a., że Produkt nie spełnia wymagań dla ż.s.p.m. i może spełniać przesłanki produktu leczniczego (choć Produkt w kapsułkach nie był jako lek kwestionowany), co stanowi rażące naruszenie zasad prawdy obiektywnej i wszechstronnej oceny dowodów, a skutkowało wydaniem decyzji nakazującej wstrzymanie wprowadzania do obrotu Produktu jako ż.s.p.m. do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS; 3) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji naruszającej oraz samodzielne naruszenie art. 7 oraz 8 § 1 k.p.a. i 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. poprzez: a) ich niezastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę skarżącą dotkliwego obowiązku w postaci wstrzymania wprowadzania Produktu do obrotu (co stanowi ograniczenie konstytucyjnej wolności działalności gospodarczej), a w sprawie wystąpiły niedające się usunąć na obecnym etapie wątpliwości co do stanu faktycznego (tj. ostatecznej kwalifikacji Produktu), które to wątpliwości organ - wbrew kategorycznemu nakazowi ustawowemu - rozstrzygnął na niekorzyść skarżącej, opierając decyzję na nieudowodnionym "podejrzeniu" lekowości produktu zamiast na domniemaniu legalności działania przedsiębiorcy wspartego opinią jednostki naukowej; b) niezachowanie adekwatności zastosowanego środka do celu ochrony zdrowia publicznego, gdyż decyzja o wstrzymaniu wprowadzania Produktu do obrotu została wydana pomimo braku jakichkolwiek dowodów na niebezpieczeństwo stosowania produktu lub jego niezgodność z przepisami prawa żywnościowego, a zastosowany środek - wstrzymanie obrotu do czasu zakończenia postępowania GIS - jest niewspółmierny do celu i charakteru wątpliwości, które mają jedynie charakter hipotetyczny, gdyż są nieuprawnione, co potwierdziły liczne wyroki sądów administracyjnych; 4) naruszenie art. 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 4 i 5 ustawy o języku polskim polegające na: bezpodstawnym uchyleniu się przez organ od obowiązku analizy i oceny publikacji naukowej przedłożonej przez skarżącą w dniu 12 listopada 2025 r. "Fish - derived lipids directiy stimulate NK celi actMty and INF -Y synthesis: A novel dietary intervention strategy to enhance antMral immunity in humans", pod pretekstem braku takiego obowiązku wynikającego z przepisów o języku polskim bezkrytycznym przyjęciu przez organy ustaleń GIS, który opiera swoje tezy o rzekomym "leczniczym" działaniu kwasów omega-3 na anglojęzycznych publikacjach naukowych (m.in. Li X, et. al., Front. Immunol. oraz Endo J, Arita M., J. Cardiol.); a jednoczesnym i arbitralnym odmówieniu przez ŁPWIS analizy publikacji naukowych przedłożonych przez skarżącą (podczas spotkania w dniu 12 listopada 2025 r.), pod pretekstem ograniczeń wynikających z ustawy o języku polskim, odrzucenia istotnego dowodu o charakterze naukowym bez merytorycznego zbadania jego treści, co stanowi rażące naruszenie zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; błędnego przyjęcia, że przepisy ustawy o języku polskim zwalniają organ z obowiązku dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej w sytuacji, gdy dowód ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii medycznych i dietetycznych produktu; - takie działanie stanowi niedopuszczalną dyskryminację dowodów strony - organ dopuszcza i analizuje dokumenty w języku angielskim tylko wtedy, gdy wspierają one tezę o "leczniczych właściwościach" Produktu, natomiast odrzuca analogiczne dowody strony (w tym samym języku), które tę tezę podważają. Stanowi to o naruszeniu obiektywizmu i prowadzeniu postępowania pod z góry założoną tezę oraz stanowi przejaw nadmiernego formalizmu ukierunkowanego na uniknięcie merytorycznej oceny sprawy; 5) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji naruszającej oraz samodzielne naruszenie art. 107 § 1 pkt 6) w zw. z § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w powiązaniu z art. 2 pkt 1 lit. g) rozporządzenia nr 609/2013 (dalej jako "rozporządzenie nr 60912013") oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia 2016/128 polegające na: a) wadliwym i niewyczerpującym sporządzeniu uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, poprzez zaniechanie realnego wyjaśnienia, na jakich konkretnie podstawach merytorycznych (biochemicznych, medycznych lub dietetycznych) organy obu instancji oparły twierdzenie, że Produkt nie spełnia definicji ż.s.p.m.; b) zastąpieniu merytorycznej analizy składu i przeznaczenia Produktu ogólnikowymi odwołaniami do stanowiska GIS, co sprawia, że uzasadnienie ma charakter jedynie pozorny i polega na arbitralnym zanegowaniu kwalifikacji przyjętej przez stronę skarżącą, bez wskazania, które konkretnie wymogi art. 2 ust. 2 rozporządzenia 2016/128 nie zostały spełnione; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na: a) przyjęciu, że przesłanka "podejrzenia" dotyczy podejrzenia niespełniania wymagań przez środek spożywczy, podczas gdy z literalnej treści przepisu wynika, że chodzi o podejrzenie znajdowania się w obrocie środka spożywczego niespełniającego wymagań, a więc podejrzenie musi dotyczyć faktu znajdowania się w obrocie środka, co do którego już wcześniej wykazano (a nie tylko podejrzewa się), że nie spełnia on wymagań. Organ utożsamił "podejrzenie" z brakiem pewności, co doprowadziło do uznania, że sam fakt prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez GIS uprawnia do nałożenia restrykcji. Tymczasem organ powinien wykazać zarówno (i) istnienie produktu w obrocie, jak i (ii) konkretne przesłanki wskazujące, że produkt nie spełnia wymagań. Przepis stanowi, że: "w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1, niespełniający wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1"; gdyby chodziło o podejrzenie niespełnienia wymagań przepis brzmiały poprawnie: "w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1, nie spełnia wymagań określonych dla tego środka, znajdującego się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1.; b) uznaniu, że samo wszczęcie postępowania przez GIS stanowi jedyną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji z art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. i stanowi wystarczające "podejrzenie", że Produkt nie spełnia wymagań. Takie podejście zwalnia organ z obowiązku samodzielnego zbadania przesłanek i dowodów, co prowadzi do arbitralności i naruszenia zasady równego traktowania (w świetle faktu, że organy dwukrotnie już uznały (nr sprawy w I Instancji: PPIS.HŻ. 9022.4512.9.2022, nr sprawy w II Instancji: ŁPWIS.NSHŻ.9020.2.26.2022.MP - objęta postępowaniem w tut. WSA w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 754/22 oraz nr sprawy w I Instancji: ONBŻŻiPK.9022.442.12.2024.DS, nr sprawy w II Instancji: NS SSD.906.2.2024.PKM - objęta postępowaniem w tut. WSA w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 184/25) uznały, że jest on suplementem diety, co potwierdza arbitralność i dowolność ich działania, a dodatkowo potwierdza naruszenie zasady równego traktowania); c) zastosowaniu środka o charakterze restrykcyjnym (zakaz wprowadzania do obrotu) w sytuacji, gdy postępowanie wyjaśniające prowadzone było w sposób nieprawidłowy i arbitralny przez GIS, co więcej nie zostało zakończone i brak było stwierdzenia, że produkt nie spełnia wymagań prawa żywnościowego, a zatem oparcie decyzji na skrajnie ogólnikowym twierdzeniu GIS, jakoby "sformułowania opisujące działanie Produktu wskazują, że mógł być podawany w celu (...) działania farmakologicznego". Użycie trybu przypuszczającego ("mógł być") przez organ nadzorczy nie spełnia standardu "uzasadnionego podejrzenia" i nie pozwala na zastosowanie tak dotkliwego środka jak zakaz wprowadzania do obrotu; d) uznaniu, że Produkt nie spełnia wymagań dla ż.s.p.m., mimo braku merytorycznego zakwestionowania jego składu, bezpieczeństwa oraz pozytywnej opinii jednostki naukowej; 2) art. 32 ust. 2 u.b.ż.ż. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie: a) w sytuacji, gdy wątpliwości organu (przejęte automatycznie i bezkrytycznie za GIS) dotyczyły potencjalnego zakwalifikowania Produktu jako produktu leczniczego. Organ powinien procedować na podstawie ust. 2, a nie ust. 1 art. 32 u.b.ż.ż. Przepis ten stanowi lex specialis wobec ogólnej normy z ust. 1 w przypadku konfliktu kwalifikacji żywności z produktem leczniczym i w stosowaniu wymaga potwierdzenia (stwierdzenia) przesłanki niespełnienia wymagań, a nie tylko podejrzenia niespełniania wymagań; b) poprzez brak stwierdzenia, a jedynie hipotetyczna wątpliwość co do kwalifikacji Produktu jako lek, opartego o jedno zdanie uzasadnienia GIS (które organ przyjął jako własne) - "Z powyższego wynika, iż GIS dokładnie przeanalizował opinię IMW, wyraźnie wskazuje w postanowieniu że Produkt może spełniać definicję produktu leczniczego w rozumieniu Prawa farmaceutycznego", którego to zdania w żadnym wypadku nie można zakwalifikować jako stwierdzenie, gdyż GIS nie ma kompetencji do wyciągania takich wniosków. Poprzestanie na cytowaniu subiektywnych odczuć urzędników GIS co do Produktu i jego oznakowania jest niewystarczające do uznania, że produkt posiada działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne; 3) art. 138 ust. 1, 2 lit. d Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 (dolej jako "rozporzgdzenienr2017/625").w zw. z art. 6 u.b.ż.ż. - poprzez błędne uznanie, że sam fakt wszczęcia przez GIS postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. stanowi wystarczającą podstawę do zastosowania środka w postaci czasowego wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu, podczas gdy: zgodnie z ww. przepisami, środki takie mogą być podejmowane wyłącznie po stwierdzeniu niezgodności środka spożywczego z prawem żywnościowym, a więc dopiero po dokonaniu ostatecznych ustaleń faktycznych i prawnych dotyczących charakteru produktu, a nie wyłącznie na podstawie faktu wszczęcia postępowania przez inny organ; 4) art. 2 pkt 1 lit. g) rozporządzenia nr 609/2013, poprzez jego niezastosowanie i przez to błędną kwalifikację Produktu, który spełnia definicję żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, podczas gdy: a) Produkt posiada specjalny skład: jest żywnością o ściśle określonym profilu lipidowym, przeznaczoną do dietetycznego odżywiania pacjentów z uzasadnionymi medycznie wymaganiami żywieniowymi, których nie można zaspokoić zwykłą dietą; b) organ dokonał arbitralnej negacji kryteriów definicyjnych wskazanych ww. przepisie, bo GIS (a za nim organy obu instancji) zakwestionował kwalifikację Produktu w sposób ogólnikowy, powołując się na "skład ilościowo-jakościowy" oraz "przeznaczenie", nie wskazując przy tym żadnej merytorycznej analizy, która obalałaby przedłożone przez stronę skarżącą dowody naukowe (w tym opinię IMW nr 4/2024), zaś jego wątpliwości co do znakowania produktu nie wystąpiły co do tożsamego znakowania produktu w formie oleju bez kapsułki (znakowanie obydwu postaci produktu było takie samo, poza jedynie sposobem dawkowania który z przyczyn oczywistych jest inny dla kapsułki, a inny dla płynu); c) wystąpiła błędna interpretacja przesłanki "zmiany normalnej diety": Organy wadliwie uznały, że odżywianie pacjentów docelowych może zostać osiągnięte jedynie przez zmianę normalnej diety, całkowicie ignorując specyfikę schorzeń, w których podaż konkretnych frakcji lipidowych zawartych w Produkcie jest niezbędna w dawkach i proporcjach nieosiągalnych w standardowym modelu żywienia; 5) art. 2 ust. 2 lit. c Rozporządzenia nr 2016/128 (dalej jako "rozporządzenie nr 2016fl28"), poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż Produkt nie spełnia definicji dietetycznego środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego, pomimo, iż, pkt "c" ww. artykułu rozporządzenia odpowiada Produktowi - Żywność ta nie jest kompletna, ale o składzie dostosowanym (w postaci konkretnie skomponowanych olei rybich zawierających naturalne składniki) do określonego zaburzenia (wskazane przez skarżącą choroby i zaburzenia), która nie jest i nie może być stosowana jako wyłączne źródło pożywienia; 6) art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 2016/128 poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż Produkt nie spełnia definicji dietetycznego środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego, pomimo, iż skład Produktu oparty jest na uznanych zasadach medycznych i żywieniowych, a jego stosowanie zgodnie z instrukcjami producenta jest być bezpieczne, korzystne i skuteczne, jeżeli chodzi o spełnianie określonych potrzeb żywieniowych osób, dla których jest przeznaczona, zgodnie z ogólnie przyjętymi danymi naukowymi, co zostało przez skarżącą udowodnione w toku postępowania wyjaśniającego, w szczególności poprzez przedłożenie w tym zakresie pozytywnej opinii IMWsi w Lublinie, jak również szeregu badań i publikacji naukowych; 7) art. 4 ust. 3 Rozporządzenia 609/2013 poprzez wieloletnie i konsekwentnie niezgodne z zasadami administracyjnego postępowania dowodowego ograniczanie lub zakazywanie stronie skarżącej wprowadzania na rynek żywności zgodnej z przepisami tego rozporządzenia - produktów strony skarżącej kwalifikowanych jako ż.s.p.m., z przyczyn związanych z ich składem, produkcją, prezentacją lub etykietowaniem poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na: a) bezprawnym ograniczeniu wprowadzania do obrotu produktów skarżącej, które spełniają wymogi unijne dla ż.s.p.m., poprzez uporczywe kwestionowanie ich składu i prezentacji (etykietowania) w postępowaniach GIS z art. 30 i nast. u.b.ż.ż. które są każdorazowo wszczynane w stosunku do produktów skarżącej będących ż.s.p.m., a następnie PPIS w Łodzi, a później wojewódzki (PWIS) wydają decyzje w trybie art. 32 (jak w niniejszej sprawie), lub art. 8 u.b.ż.ż., mimo wielokrotnego przedkładania przez stronę skarżącą rzetelnych dowodów naukowych potwierdzających jego prawidłową kwalifikację, w postaci opinii właściwej jednostki naukowej o której mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2) u.b.ż.ż., podważanych nieprawidłowo przez organy inspekcji sanitarnej, co już wielokrotnie w sprawach skarżącej przesądziły sądy administracyjne i NSA; b) stworzeniu nieuzasadnionej bariery administracyjnej, która w praktyce uniemożliwia swobodny obrót produktami zgodnym z rozporządzeniem, co stanowi naruszenie zakazu ograniczania wprowadzania na rynek żywności z przyczyn związanych z jej składem lub etykietowaniem, w sytuacji gdy zgodność ta została wykazana opinią uprawnionej jednostki naukowej; 8) art. 34 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z art. 4 ust. 3 rozporządzenia 609/2013, poprzez podjęcie działań stanowiących środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przewozie, polegający na stworzeniu barier administracyjnych o charakterze systemowym, które wywołują skutek mrożący dla podmiotu gospodarczego i utrudniają swobodny obrót towarami legalnie wprowadzonymi na rynek - poprzez uporczywe kwestionowanie składu i prezentacji (etykietowania) Produktów skarżącej w postępowaniach GIS z art. 30 i nast. u.b.ż.ż., które są każdorazowo wszczynane w stosunku do produktów strony skarżącej będących ż.s.p.m., a następnie PPIS w Łodzi, a później wojewódzki (PWIS) wydają decyzje w trybie art. 32 (jak w niniejszej sprawie), lub art. 8 u.b.ż.ż., mimo wielokrotnego przedkładania przez stronę skarżącą rzetelnych dowodów naukowych potwierdzających jego prawidłową kwalifikację, w postaci opinii właściwej jednostki naukowej, o której mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2) u.b.ż.ż., podważanych nieprawidłowo przez organy inspekcji sanitarnej, co już wielokrotnie w sprawach skarżącej przesądziły sądy administracyjne i NSA; 9) art. 2, art. 7, 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 32 ust 1 i 2 u.b.ż.ż., polegające na: a) naruszeniu zasady określoności prawa i bezpieczeństwa prawnego, poprzez sankcjonowanie stanu, w którym skarżąca nie jest w stanie przewidzieć skutków prawnych swoich działań, gdyż organ zmienia kwalifikację tego samego produktu (olei rybich w określonej przez producenta i wielokrotnie przebadanej naukowo w interwencjach żywieniowych kompozycji) zależnie od aktualnej retoryki GIS, raz uznając go za suplement diety, a raz za produkt leczniczy (przy tym samym znakowaniu obydwu postaci produktu, poza jedynie sposobem dawkowania, który z przyczyn oczywisty jest inny dla kapsułki, a inny dla płynu); b) naruszeniu zasady legalizmu, poprzez wydanie decyzji o charakterze represyjnym (wstrzymanie wprowadzania do obrotu) w oparciu o wadliwą podstawę prawną (art. 32 ust. 1 zamiast ust 2 u.b.ż.ż.) oraz bez należytego wykazania przesłanek ustawowych, co stanowi wyjście poza granice upoważnienia ustawowego; c) naruszeniu zasady równości wobec prawa, poprzez drastycznie odmienne traktowanie produktów o niemal identycznym składzie i przeznaczeniu, co prowadzi do nieuzasadnionej dyskryminacji skarżącej na rynku żywności specjalnego przeznaczenia medycznego; d) nieproporcjonalnym ograniczeniu wolności działalności gospodarczej, poprzez zastosowanie najbardziej dolegliwego środka nadzorczego wobec produktu bezpiecznego, przebadanego i posiadającego pozytywną opinię jednostki naukowej, co nie znajduje uzasadnienia w ochronie żadnego ważnego interesu publicznego. W konsekwencji organy obu instancji przyjęły błędny stan faktyczny, polegający na uznaniu, że Produkt nie jest ż.s.p.m., podczas gdy z przedstawionych dowodów, opinii i materiałów wynika przeciwnie. W efekcie wydano decyzję opartą na niepełnym, sprzecznym i dowolnie ocenionym materiale dowodowym, co miało bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe uchybienia pod uwagę pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji w całości oraz o rozważenie zastosowania w sprawie art. 135 p.p.s.a. i uchylenie również decyzji organu I instancji w całości, jako wydanej w oparciu o błędną podstawę prawną. Pełnomocnik strony wniósł także o przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze oraz przyznanie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W piśmie procesowym z 28 kwietnia 2026 r., stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę, pełnomocnik strony podtrzymał w całości zarzuty i wniosku skargi wskazując, że argumentacja organu jest bezzasadna i stanowi próbę usankcjonowania błędnych ustaleń faktycznych poprzez formalistyczne unikanie merytorycznej oceny dowodów i oceny sprawy in concreto. Nadto, pełnomocnik strony wniósł także o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj.: 1) opinii jednostki naukowej, o której mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2) u.b.ż.ż.: uzupełnienie z dnia 31.03.2026 r. do opinii nr 4/2024 z dnia 11.04.2024 r. w sprawie kwalifikacji produktu objętego powiadomieniem w związku z rozszerzeniem kategorii jego przeznaczenia jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego "[...]" na fakt: - prawidłowości kwalifikacji Produktu jako ż.s.p.m.; potwierdzenia przez IMW aktualności i prawidłowości Opinii IMW nr 4/2024; błędnej kwalifikacji przez organ Produktu, poprzez zakwestionowanie jego statusu jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, mimo posiadania aktualnej i prawidłowej opinii IMW; wadliwego prowadzenia postępowań przez organy I i II instancji, które oparto wyłącznie na toczącym się przed GIS postępowaniu wyjaśniającym, co stoi w sprzeczności z dotychczasowym orzecznictwem NSA i WSA w Warszawie; bezzasadnego podważenia opinii IMW przez GIS, przy jednoczesnym rażącym naruszeniu procedur dowodowych; naruszenia przepisów art. 1 pkt 2) kpa w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (uPIS) i w zw. z art. 4 u.b.ż.ż poprzez prowadzenie postępowania z pominięciem zasad rzetelnego dowodzenia, co skutkowało zignorowaniem dowodu z opinii wyspecjalizowanej jednostki naukowej, która posiada ustawowe uprawnienia do wydawania wiążących opinii w oparciu o wiadomości specjalne; 2) wniosku skarżącej z 8 kwietnia 2026 r. złożonego do GIS o uchylenie postanowienia BŻ.UE.442.170.2024.4 z 30 maja 2025 r. o zobowiązaniu do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, na fakt braku podstaw do utrzymywania przez GIS postanowienia z 30 maja 2025 r. BŻ.UE.442.170.2024.4 wobec wydania kolejnej opinii IMW, zmiany w etykiecie Produktu, zmiany smaku Produktu, na fakt złożenia przez skarżącą do GIS wniosku o uchylenie tego postanowienia i na fakt brak dotychczasowej (tj. do 28 kwietnia 2026 r.) odpowiedzi ze strony GIS. Na terminie rozprawy pełnomocnik strony podtrzymał swoje stanowisko procesowe oraz złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci odpowiedzi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych udzielonej na złożony przez stronę skarżącą wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 29 kwietnia 2026 r., na okoliczność braku w 11% potwierdzenia się wątpliwości GIS i wydawania decyzji o tym, że Produkt nie stanowi produktu leczniczego i na fakt nieustalonej długości oczekiwania na opinię Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, co podnosi ryzyko, iż wobec produktu, który spełnia wymagania, zostaje wydana decyzja o wstrzymywaniu wprowadzenia do obrotu z uwagi na wątpliwości, bez przeprowadzenia konkretnego postępowania dowodowego. A nadto, z uwagi na nieokreślony czas oczekiwania na stanowisko Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych podnosi także ryzyko zniszczenia produktów. Postanowieniem z 15 maja 2026 r. sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a dopuścił dowody z dokumentów załączonych do skargi oraz do pisma z 28 kwietnia 2026 r. a także dowody w postaci pisma złożonego na rozprawie stanowiącego odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) – dalej: p.u.s.a. - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 p.u.s.a.). W myśl zaś art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym sąd może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z 4 grudnia 2025 r., mocą której organ ten utrzymał w mocy zaskarżona doń decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z 24 lipca 2025 r. nakazującą wstrzymanie wprowadzania do obrotu produktu pn. [...], w postaci kapsułek miękkich, kwalifikowanego jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego, do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Rozpoznając niniejszą skargę w świetle powołanych powyżej kryteriów, sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia ani przepisów postępowania, ani prawa materialnego w stopniu, który powodowałby konieczność wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Na wstępie wskazać należy, że materialnoprawną podstawę kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1448) – dalej: "u.b.ż.ż.". Ustawa ta - w art. 6 - przewiduje zakaz wprowadzania do obrotu środków spożywczych niespełniających wymagań określonych w Dziale II ustawy wdrażających dyrektywy UE i wymagań rozporządzeń UE dotyczących bezpieczeństwa żywności, a także środków spożywczych niespełniających wymagań określonych w Dziale II niewdrażających dyrektyw UE. Jednym ze środków kontroli bezpieczeństwa żywności jest przewidziany w art. 29 u.b.ż.ż. obowiązek powiadomienia Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej również: "GIS") o wprowadzeniu lub zamiarze wprowadzenia środka spożywczego po raz pierwszy do obrotu. Takie powiadomienie o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu na terytorium RP produktu "[..], w postaci kapsułek miękkich złożyła strona skarżąca w trybie art. 29 ust. 1 u.b.ż.ż. do GIS w dniu 23 lipca 2024 r. Pismem z 30 maja 2025 r. GIS zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. wobec wątpliwości co do poprawności kwalifikacji zaproponowanej dla produktu przez przedsiębiorcę. Pismo zostało przekazane do wiadomości wszystkim PWIS, PGIS i PPIS w Łodzi, a w rezultacie, po przeprowadzeniu kontroli dotyczącej pozostawiania produktu w obrocie, spowodowało wszczęcie postępowania i wydanie decyzji będących przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych wynika także, że postanowieniem z 30 maja 2025 r. Główny Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 31 ust. 2 u.b.ż.ż., zobowiązał stronę skarżącą do przedłożenia opinii URPL stwierdzającej, czy wprowadzany produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego. Odnotować należy, iż stosownie do treści art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1, niespełniający wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1. W myśl art. 32 ust. 2 u.b.ż.ż. decyzja, o której mowa w ust. 1, jest podejmowana również w przypadku stwierdzenia, że produkt objęty powiadomieniem spełnia wymagania produktu leczniczego albo wyrobu medycznego. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, państwowy powiatowy inspektor sanitarny, za pośrednictwem państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, powiadamia właściwego wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego przesyłając kopię wydanej decyzji (art. 32 ust. 3 u.b.ż.ż.). W myśl definicji sformułowanej w art. 3 ust. 3 pkt 43 u.b.ż.ż. środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego to środek spożywczy, który ze względu na specjalny skład lub sposób przygotowania wyraźnie różni się od środków spożywczych powszechnie spożywanych i zgodnie z informacją zamieszczoną na opakowaniu jest wprowadzany do obrotu z przeznaczeniem do zaspokajania szczególnych potrzeb żywieniowych: a) osób, których procesy trawienia i metabolizmu są zachwiane lub osób, które ze względu na specjalny stan fizjologiczny mogą odnieść szczególne korzyści z kontrolowanego spożycia określonych substancji zawartych w żywności - taki środek spożywczy może być określany jako "dietetyczny", b) zdrowych niemowląt i małych dzieci w wieku od roku do 3 lat. W art. 29 u.b.ż.ż. uregulowane zostało wprowadzenie produktów po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 u.b.ż.ż. w celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu suplementy diety, jest obowiązany powiadomić o tym Głównego Inspektora Sanitarnego. Powiadomienie to powinno spełniać warunki określone w art. 29 ust. 2–5 u.b.ż.ż. Po jego otrzymaniu, na podstawie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., Główny Inspektor Sanitarny, może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie: 1) jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku spożywczym kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego, w szczególności, czy jako: a) środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego wyraźnie różni się od żywności przeznaczonej do powszechnego spożycia oraz czy odpowiada szczególnym potrzebom żywieniowym, zgodnie z jego przeznaczeniem, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 43, i spełnia wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 i 2, b) suplement diety lub środek spożywczy, do którego dodano witaminy, składniki mineralne lub inne substancje wykazujące efekt odżywczy lub inny fizjologiczny spełnia warunki określone w przepisach wydanych - odpowiednio - na podstawie art. 27 ust. 6 i 7 oraz w rozporządzeniu 1925/2006; 2) nie spełnia wymagań innego rodzaju produktu przeznaczonego do używania przez ludzi, w szczególności produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego, produktu kosmetycznego w rozumieniu przepisów o produktach kosmetycznych lub wyrobu medycznego w rozumieniu przepisów o wyrobach medycznych. Na mocy art. 31 ust. 1 pkt 2 u.b.ż.ż., w przypadku przeprowadzania postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1, Główny Inspektor Sanitarny może zobowiązać podmiot wprowadzający produkt do obrotu do przedłożenia opinii jednostki naukowej w celu udokumentowania, że suplement diety spełnia określone wymagania lub do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w celu wyjaśnienia, że środek spożywczy objęty powiadomieniem nie spełnia wymogów produktu leczniczego albo wyrobu medycznego. Uwzględniając powyższe regulacje trzeba dostrzec, że na podstawie art. 32 ust. 2 u.b.ż.ż. właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny stosuje środek w postaci czasowego wstrzymania wprowadzania do obrotu lub wycofania z obrotu danego produktu, który ma charakter prewencyjny. Celem tego działania jest przeciwdziałanie wprowadzeniu danego produktu do obrotu, do czasu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia wątpliwości GIS co do tego, czy jest to żywność specjalnego przeznaczenia, czy lek, w prowadzonym przez niego w trybie art. 30–31 u.b.ż.ż. postępowaniu. Temu właśnie celowi służy informowanie przez GIS wszystkich terenowych inspekcji sanitarnych o wszczęciu postępowania. Podkreślić przy tym należy, że wydanie decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., przez właściwego państwowego powiatowego lub granicznego inspektora sanitarnego, służy ochronie zdrowia i życia konsumentów. Nie przesądza to jeszcze o losie produktu wprowadzonego do obrotu jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego, gdyż w przypadku pozytywnego zakończenia postępowania wyjaśniającego przed GIS zostanie on dopuszczony do obrotu. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., bowiem wystąpiło podejrzenie, że środek sprzedawany przez stronę skarżącą nie spełnia wymagań określonych dla środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego, a jest produktem leczniczym, co wynika z zawiadomienia o wszczęciu postępowania przez GIS, przesłanego do wiadomości organu. Ponadto, organ ustalił, że środek został wprowadzony do obrotu przez stronę skarżącą (protokół z kontroli sanitarnej tematycznej z 6 czerwca 2025 r., protokół z 15 lipca 2025 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środka spożywczego i oświadczenie przedstawiciela spółki, że produkt pozostaje w obrocie handlowym oznakowany i pod podaną nazwą). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela wykładnię art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji, a znajdującą akceptację w orzecznictwie sądowym, że podjęcie na podstawie tego przepisu decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania do obrotu lub wycofaniu z obrotu środka spożywczego niespełniającego wymagań określonych dla tego środka, następuje wtedy, gdy zachodzi podejrzenie, co do jego występowania w obrocie. Obowiązkiem organu jest zatem wyłącznie ustalenie, czy środek ten znajduje się obrocie. Natomiast podejrzenie, że jest to środek specjalnego przeznaczenia niespełniający wymagań określonych dla tego środka związane jest z działaniem GIS, który jest organem właściwym do prowadzenia postępowania mającego na celu dokonanie takich właśnie ustaleń. Sam fakt wszczęcia przez uprawniony organ takiego postępowania i jego niezakończenie stanowi przesłankę, której spełnienie się powoduje obowiązek wydania decyzji na mocy art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. (patrz chociażby: wyrok NSA z dnia 29 października 2015 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 445/14, opublikowany na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej również: "CBOSA") Celem regulacji art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. jest czasowe uniemożliwienie obrotu określonym produktem - do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS (por. np. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt i powołane tam orzecznictwo, opublikowany w: CBOSA). Sąd podziela także pogląd, że za takim rozumieniem wskazanych powyżej rozwiązań prawnych przemawia również ich wykładnia celowościowa. Sprzeczne byłoby bowiem z celem wskazanej ustawy wymaganie od dwóch różnych organów (GIS i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi) prowadzenia równolegle tożsamych postępowań w celu ustalenia, czy produkt objęty powiadomieniem spełnia wymagania określone dla środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego, czy też jest on produktem leczniczym. Zdaniem sądu, celem regulacji zawartej w art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. nie jest nałożenie na PPIS obowiązku prowadzenia postępowania równoległego do postępowania prowadzonego przez GIS, wyjaśniającego właściwości wprowadzonego po raz pierwszy na terytorium RP produktu. Prowadzenie postępowań w tym samym przedmiocie przez dwa organy o różnej właściwości, jest bowiem niecelowe i nielogiczne. Celem przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań prawnych jest natomiast uniemożliwienie wprowadzania danego produktu do obrotu do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez GIS. W niniejszej sprawie nie jest sporne to, że strona skarżąca dokonała powiadomienia GIS o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu produktu objętego zaskarżoną decyzją. Podkreślić przy tym należy, że prowadzone postępowanie dotyczy tylko i wyłącznie tego produktu, a co za tym idzie argumenty dotyczące postępowań prowadzonych w sprawie wprowadzania do obrotu innych, nawet podobnych produktów, nie mogą mieć w niniejszej sprawie znaczenia. Z dokonanych w toku postępowania ustaleń bezsprzecznie wynika, że, w dacie wydania zaskarżonej decyzji, GIS cały czas prowadził postępowanie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. celem wyjaśnienia, czy sporny produkt jest żywnością specjalnego przeznaczenia medycznego, zgodnie z zaproponowaną przez stronę skarżącą kwalifikacją, czy też spełnia on wymagania dla produktu leczniczego i nie powinien być wprowadzony do obrotu jako środek spożywczy. Potwierdza to wprost postanowienie GIS z 30 maja 2025 r., w którym zobowiązano stronę skarżącą do przedłożenia opinii URPL stwierdzającej, czy wprowadzany produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego. Ponadto z akt sprawy wynika, że postępowanie przed GIS nie zostało zakończone do czasu wydania zaskarżonej decyzji. Dokumentu potwierdzającego taką okoliczność (zakończenia postępowania toczącego się przed GIS) nie przedłożyła też strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego. W wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie strony skarżącej (utrwalonej w protokole kontroli sanitarnej z 6 czerwca 2025 r.) ustalono z kolei, że produkt znajdował się w magazynie w ilości 2853 szt. opakowań. Produkt objęty postępowaniem został wprowadzony do obrotu, co oświadczył także przedstawiciel strony skarżącej. Niewątpliwie zatem istniało podejrzenie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., że produkty objęte postępowaniem znajdują się w obrocie. W tych okolicznościach, zdaniem sądu, prawidłowo podjęto w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. Zdaniem sądu, w odniesieniu do okoliczności podejrzenia, że produkt nie spełnia wymagań określonych dla tego środka, organy prawidłowo powołały się na ustalenia wynikające z wskazanego powyżej postanowienia GIS, wydanego na podstawie art. 31 ust. 2 u.b.ż.ż. Tym samym, sąd nie podzielił poglądu strony skarżącej, iż organy inspekcji sanitarnej, przed podjęciem decyzji, o której mowa w art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., zobowiązane były do przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego. Ustalenie, czy produkt spełnia przewidziane dla niego wymagania, jest bowiem wyłącznie przedmiotem postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., do którego przeprowadzenia właściwy jest GIS. Natomiast przesłanka niebezpieczeństwa zaistnienia skutków szkodliwych dla zdrowia przez produkt powinna być uwzględniona przez prawodawcę krajowego przy przyjmowaniu tymczasowych środków zarządzania ryzykiem (art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002). Wyrazem tego jest właśnie regulacja art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., w której przyjęto środek w postaci decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania środka do obrotu lub jego wycofania z obrotu. Podzielić też zdaniem sądu należy stanowisko organu odwoławczego, że w przypadku wszczęcia i niezakończenia przez GIS postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., którego - co należy jeszcze raz podkreślić - przedmiotem jest ustalenie, czy produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, obowiązkiem organów inspekcji sanitarnej, przed podjęciem decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania do obrotu danego produktu, było wyłącznie ustalenie, że znajduje się on w obrocie. Za taką wykładnią przemawia umieszczenie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. w rozdziale 8 zatytułowanym: "Żywność wprowadzana po raz pierwszy do obrotu", które potwierdza związek postępowania zmierzającego do podjęcia decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania do obrotu środka z postępowaniem wyjaśniającym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., a które może być przeprowadzone przez GIS po otrzymaniu stosownego powiadomienia na skutek powzięcia wątpliwości, czy wprowadzany środek spełnia określone w przepisach wymagania (por. np. wyrok NSA z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II OSK 445/14, opubl. w: CBOSA). Wątpliwości tych w żadnej mierze nie usuwają przy tym okoliczności wskazane w załączonej przez stronę skarżącą odpowiedzi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych na złożony przez stronę wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 29 kwietnia 2026 r. O ile bowiem z odpowiedzi tej wynika, że w 11 przypadkach stwierdzono, że opiniowany środek spożywczy nie spełnia wymagań produktu leczniczego, to strona pomija wynikającą z udzielonej przez organ odpowiedzi istotną okoliczność, że aż w 89 przypadkach stwierdzono, iż opiniowany środek spożywczy spełnia wymagania produktu leczniczego, co tym bardziej potwierdza wątpliwości co do tego, czy wprowadzony do obrotu środek spełnia określone w przepisach wymagania. Mając na uwadze powyższe, w ocenie sądu, za niezasadne uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. Nie można się też zgodzić z tym, że w niniejszym postępowaniu organy inspekcji sanitarnej powinny poczynić własne ustalenia na okoliczność spełnienia przez produkt cech produktu leczniczego. Ustalenie, czy produkt spełnia tego rodzaju wymagania stanowi bowiem wyłączną kompetencję GIS. Za nieistotną uznać przy tym należy okoliczność wystąpienia przez stronę skarżącą do Instytutu Medycyny Wsi w Lublinie i uzyskanie aktualizacji opinii w zakresie kwalifikacji i bezpieczeństwa przedmiotowego produktu tj.: "Uzupełnienia z dnia 31.02.2026 r. do opinii nr 4/2024 z dnia 11.04.2024 w sprawie kwalifikacji produktu objętego powiadomieniem w związku z rozszerzeniem kategorii jego przeznaczenia jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego "[...]" na fakt: - prawidłowości kwalifikacji Produktu jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego" skoro w postanowieniu z 30 maja 2025 r. zobowiązano stronę do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Uprawnionym do kwalifikacji produktów jest GIS, a opinie odnoszące się do tej kwalifikacji nie mają istotnego znaczenia dla oceny przesłanek odnoszących się do możliwości zastosowania środków z art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. przez PPIS. Samo przedstawienie przez stronę opinii w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez GIS nie stanowi okoliczności uzasadniającej odstąpienie od wydania decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. przez PPIS, gdyż decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu wydaje się do zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. Przedstawienie wskazanej opinii nie stanowi zakończenia tego postępowania, gdyż strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego podjęcie przez GIS rozstrzygnięć co do produktu objętego zaskarżoną decyzją. Sąd podkreśla, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi zmierzające do nałożenia na organ prowadzący postępowanie w tej sprawie obowiązków dowodowych związanych z kwalifikacją spornego produktu. W wyroku z dnia 18 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2671/20 (opubl. w: CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że sam fakt wszczęcia przez organ centralny postępowania mającego na celu ustalenie, czy środek znajduje się obrocie i jego niezakończenie stanowi przesłankę, której spełnienie się powoduje obowiązek wydania decyzji na mocy art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. Sankcja w postaci czasowego wstrzymania wprowadzania do obrotu lub wycofania z obrotu produktu ma niewątpliwie charakter prewencyjny. Celem tego nakazu jest przeciwdziałanie wprowadzeniu produktu do obrotu do czasu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia w postępowaniu prowadzonym przez GIS w trybie art. 30–31 u.b.ż.ż. Z powyższych względów nie było również podstaw zastosowania w tej sprawie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyrokach o sygn. akt: II GSK 114/24, II GSK 2323/23, II GSK 2331/23, II GSK 1616/23, II GSK 1647/23, II GSK 298/25 i II GSK 1026/25, bowiem zapadły one na tle innego stanu faktycznego niż w przedmiotowym postępowaniu. W konsekwencji uznać należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., a zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. są nieuzasadnione. Jak już wcześniej wyjaśniono, w postępowaniu zmierzającym do podjęcia decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. brak jest podstaw do badania przez organy inspekcji sanitarnej, czy przedmiotowy Produkt spełnia przewidziane dla niego wymagania, oraz czy zachodzi niebezpieczeństwo wywołania przez ten produkt skutków szkodliwych dla zdrowia. Nie było zatem podstaw prawnych do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, a co za tym idzie - wbrew zarzutom skargi - organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie też z wymogami wynikającym z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., w zaskarżonej decyzji prawidłowo i wyczerpująco wyjaśniono podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. polegający na braku zakreślenia w decyzji terminu na wykonanie obowiązku zawartego w decyzji organu I instancji. W tym zakresie należy odwołać się do treści art. 130 § 4 k.p.a. Obowiązek nałożony w decyzji podlega wykonaniu po uzyskaniu przez decyzję waloru ostateczności. Skoro strona skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, to decyzja podlega wykonaniu od dnia doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej decyzji II instancji. Zarzut ten jest zatem niezasadny. Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 2 pkt 1 lit. g i c rozporządzenia nr 609/2013 i art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 2016/128, bowiem w przedmiotowym postępowaniu organ nie rozstrzyga o prawidłowej kwalifikacji produktu. W rozpoznawanej sprawie nie było również podstaw do zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przez GIS na podstawie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. Strona skarżąca powołując się na postanowienia w sprawach o sygn. akt: III SA/Łd 754/22 i III SA/Łd 184/25 nie dostrzega, że postępowania te dotyczą zakazu wprowadzania produktu do obrotu (art. 8 u.b.ż.ż.), natomiast niniejsza sprawa, jak już wielokrotnie podkreślano, dotyczy czasowego wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu i ma charakter prewencyjny. Nie zachodziły tu zatem podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem w postępowaniu prowadzonym przed GIS organ nie rozstrzyga zagadnienia wstępnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi. a.kr