III SA/Łd 71/26

Dnia 9 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Protokolant, Starszy asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 14 listopada 2025 roku nr SKO.4180.104.25 w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Sieradzkiego z dnia 27 sierpnia 2025 roku nr KT.I.5410.8.1299.2025.MR; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu na rzecz R. W. kwotę 697,- (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

ąSygn. akt III SA/Łd 71/26 UZASADNIENIE Decyzją z 14 listopada 2025 r. nr SKO.4180.104.25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu po rozpatrzeniu odwołania R. W. od decyzji Starosty Sieradzkiego z 27 sierpnia 2025 r., znak: KT.I.5410.8.1299.2025.MR w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu marki Peugeot 2008 o numerze rej. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.), dalej p.r.d. w zw. z § 19 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1709 ze zm.), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Z akt sprawy wynika, że 28 lipca 2025 r. R. W. wystąpił do Starosty Sieradzkiego z wnioskiem o wyrejestrowanie pojazdu marki Peugeot 2008, o numerze rej. [...]. Do wniosku wnioskodawca załączył: postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Sieradzu z 21 czerwca 2021 r., sygn. [...] o umorzeniu śledztwa, postanowienie Sądu Okręgowego w Sieradzu II Wydział Karny z 25 stycznia 2022 r., sygn. [...], nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Sieradzu I Wydział Cywilny z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt [...], zawiadomienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Suwałkach o zajęciu wierzytelności w urzędzie skarbowym z 20 listopada 2024 r., pismo wnioskodawcy z 25 lipca 2025 r., potwierdzenia realizacji transakcji, dowód rejestracyjny i kartę pojazdu. Pismem z 30 lipca 2025 r. Starosta Sieradzki wezwał R. W. do uzupełnienia wniosku, w terminie siedmiu dni poprzez przedstawienie brakujących dokumentów, o których mowa w ustawie, tj. 1) zaświadczenia o demontażu pojazdu przekazanego od przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania odpadów lub 2) kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania lub 3) dokumentu przenoszącego własność w przypadku wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę lub 4) dokumentu potwierdzającego trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie własności oraz zniszczenia (kasacji) za granicą. Jednocześnie informując, że wyrejestrowania pojazdu można dokonać na podstawie wyżej wymienionych dokumentów. Wezwanie zostało doręczone stronie 6 sierpnia 2025 r. W piśmie z 8 sierpnia 2025 r., stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie strona wskazała, że przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie przewidują, aby wyrejestrowania pojazdu można było dokonać wyłącznie w oparciu o dokumenty wymienione w wezwaniu, w szczególności ustawa nie wymienia dokumentu potwierdzającego trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie własności oraz zniszczenia (kasacji) za granicą. Art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. jako przesłankę wyrejestrowania pojazdu wskazuje "udokumentowaną trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności". W orzecznictwie sądoadministracyjnym wskazuje się, że udokumentowanie okoliczności, o których mowa w art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. oznacza stwierdzenie czegoś na podstawie dokumentów, czyli aktów pisemnych wyrażających określone wiadomości. Wskazany przepis ustawy nie wymaga określonych dokumentów, z tego wynika, że mogą to być zarówno dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 k.p.a., jak i dokumenty prywatne mające znaczenie w sprawie. W ocenie skarżącego przedłożona w załączeniu do wniosku o wyrejestrowanie pojazdu dokumentacja jest kompletna. Wynika z niej w sposób jednoznaczny, że w niniejszej sprawie spełniona została co najmniej jedna z przesłanek, o których mowa w art. 79 ust. 1 p.r.d. (w szczególności przesłanka określona w art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d.). Dokumenty, które znajdują się w aktach sprawy potwierdzają, że od ponad siedmiu lat nie posiada pojazdu przedmiotem wniosku i niemożliwe jest jego odzyskanie, zwłaszcza że otrzymał już większość jego wartości, a pozostałej kwoty dochodzi na drodze postępowania egzekucyjnego. Potwierdzają to w sposób jednoznaczny, w ocenie skarżącego postanowienia organów ścigania i wyroki sądowe, które zostały załączone do wniosku. Utrata posiadania pojazdu ma zatem charakter nieodwracalny i niepodlegający zmianie, nie przysługuje też żadne skuteczne roszczenie windykacyjne o zwrot pojazdu, skoro w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocny wyrok zasądzający kwotę odszkodowania, stanowiącego równowartość pojazdu, a egzekucja należności nadal trwa. W załączeniu skarżący dodatkowo przedłożył umowę komisu samochodu zawartą 20 marca 2018 r. oraz dokument transportowy – odbioru towaru z 20 marca 2018 r. Decyzją z 27 sierpnia 2025 r. Starosta Sieradzki odmówił wyrejestrowania pojazdu marki Peugeot 2008 o numerze rej. [...] wskazując, że nie zostały spełnione przesłanki wyrejestrowania pojazdu określone w art. 79 ust. 1 p.r.d. Podniósł, że z ustaleń dokonanych na podstawie dokumentów przedstawionych przez stronę wynika, że 20 marca 2018 r. R. W. zawarł umowę komisu samochodu, a w związku z brakiem zapłaty całej ceny i zwrotu pojazdu złożył do prokuratury zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przywłaszczenia pojazdu. Sąd Okręgowy w Sieradzu II Wydział Karny postanowieniem z 25 stycznia 2022 r., sygn. [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z 21 czerwca 2021 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie [...] przywłaszczenia pojazdu, zatwierdzone 22 czerwca 2021 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Sieradzu. Organ podkreślił, że z załączonych dokumentów wynika, że pojazd marki Peugeot 2008 został na podstawie umowy komisu przekazany na teren Francji celem dalszej sprzedaży przez J. B.. Pojazd nadal znajduje się na terenie Francji, a strona nie posiada dokumentu przenoszącego własność ww. pojazdu. Od powyższej decyzji R. W. złożył odwołanie, w którym zaskarżając decyzję w całości zarzucił naruszenie: 1) art. 79 ust. 1 p.r.d. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w tym przepisie, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na to, że zaistniały przesłanki do wyrejestrowania pojazdu, w szczególności z uwagi na okoliczność, że skarżący utracił posiadanie pojazdu w sposób trwały i zupełny, 2) art. 79 ust. 1 p.r.d. poprzez błędne uznanie, że warunkiem koniecznym do wyrejestrowania pojazdu jest jego "przewłaszczenie", podczas gdy takie pojęcie nie występuje w tym przepisie, a nadto przesłanki wymienione w tym przepisie dopuszczają możliwość wyrejestrowania pojazdu także w sytuacji, gdy nie doszło do zmiany w zakresie prawa jego własności, 3) art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zwłaszcza poprzez nieuwzględnienie, że skarżący wyczerpał wszelkie możliwości prawne zmierzające do zwrotu pojazdu zarówno na drodze karnej, jak i cywilnej, a także że skarżący otrzymał już znakomitą większość wartości tego pojazdu, a egzekucja pozostałej należności jest w toku, 4) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie dowodów w postaci prawomocnego nakazu zapłaty z 27 czerwca 2024 r. w sprawie o sygn. [...] oraz zawiadomienia komornika sądowego o zajęciu wierzytelności z 20 listopada 2024 r. w sprawie [...], z których jednoznacznie wynika, że skarżący doznał szkody w związku z nienależytym wykonaniem umowy komisu przez komisanta J.B. egzekwuje za pośrednictwem komornika przysługującą należność, w związku z czym utracił w sposób bezpowrotny możliwość domagania się od komisanta zwrotu przedmiotowego pojazdu, 5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności brak wskazania, na jakiej podstawie skarżący miałby żądać od komisanta zwrotu pojazdu (o ile rzeczywiście znajduje się na terenie Francji), skoro wystąpił przeciwko niemu z roszczeniem o zapłatę należności i w związku z prawomocnym nakazem zapłaty i egzekucją komorniczą otrzymał już znaczną część jego wartości. W oparciu o postawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie o wyrejestrowaniu pojazdu lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Wskazaną na wstępie decyzją z 14 listopada 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że zgodnie z art. 79 ust. 1 p.r.d., pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku: 1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie; 2) kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania; 3) wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę; 4) zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą; 5) udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności; 6) przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie; 7) wycofania pojazdu z obrotu, o którym mowa odpowiednio w art. 41 rozporządzenia 167/2013, art. 46 rozporządzenia 168/2013 albo art. 51 rozporządzenia 2018/858. Stosownie zaś do § 19 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 8 listopada 2024 r., w celu wyrejestrowania pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu wniosek o wyrejestrowanie pojazdu na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia, a w przypadku pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 2a ustawy, na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia, do którego dołącza: 1) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy - dokument, o którym mowa w tym przepisie, dowód rejestracyjny oraz tablice (tablicę) rejestracyjne; 2) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy - dowód rejestracyjny i oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań; 3) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 3 ustawy - dokument potwierdzający zbycie pojazdu za granicę i oświadczenie o zbyciu pojazdu za granicę lub kopię dokumentu potwierdzającego zarejestrowanie pojazdu za granicą; 4) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 4 ustawy - dokument potwierdzający zniszczenie (kasację) pojazdu za granicą, dowód rejestracyjny oraz tablico (tablicę) rejestracyjne; 5) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy - dokument potwierdzający trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu, dowód rejestracyjny, tablice (tablicę) rejestracyjne oraz dokument potwierdzający wniesienie opłaty, o której mowa w art. 79 ust. 5 ustawy; 6) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 6 ustawy - dokument, o którym mowa w tym przepisie, dowód rejestracyjny oraz tablice (tablicę) rejestracyjne; 7) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 7 ustawy - dokument potwierdzający wycofanie pojazdu z obrotu. Kolegium wskazało, że zarówno z treści pisma z 25 lipca 2025 r., jak i pisma z 8 sierpnia 2025 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie do przedłożenia dokumentów mogących stanowić podstawę wyrejestrowania pojazdu wynika, że skarżący wniósł o wyrejestrowanie pojazdu marki Peugeot 2008 o numerze rej. [...] na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d, a zatem ze względu na trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. W toku postępowania skarżący wyjaśnił, że pojazd marki Peugeot 2008 o numerze rej. [...] został przekazany na podstawie umowy komisu z 20 marca 2018 r. J. B., który nie wywiązał się ze zobowiązania i zwrócił jedynie część ustalonej w umowie komisu kwoty. W postępowaniu karnym, zainicjowanym przez skarżącego poprzez złożenie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa przywłaszczenia, czynności podjęte w celu wydania pojazdu okazały się bezskuteczne, a J. B. zeznał, że pojazdu nie posiada, pojazd znajduje się na terenie Francji i jest przeznaczony na części. W konsekwencji postępowanie karne zostało umorzone po stwierdzeniu, że zachowanie J. B. nosi znamiona nieprawidłowego wykonania umowy, a spór pomiędzy stronami powinien zostać rozstrzygnięty na gruncie postępowania cywilnego. Powództwo cywilne o zapłatę w związku z nienależytym wykonaniem umowy zostało uwzględnione, a egzekucja zasądzonych należności jest w toku (część należności udało się wyegzekwować). Skarżący, jak sam wskazał od ponad siedmiu lat nie posiada pojazdu i w jego ocenie niemożliwe jest jego odzyskanie, a pomimo tego nadal jest zobowiązany do ponoszenia kosztów ubezpieczenia OC. Zdaniem skarżącego utrata posiadania pojazdu ma charakter trwały i zupełny, gdyż czynności zmierzające do zwrotu pojazdu okazały się bezskuteczne. Wskazał również, że wyczerpał już wszelkie możliwości prawne zmierzające do zwrotu pojazdu zarówno na drodze karnej, jak i cywilnej, o czym świadczy tocząca się egzekucja. Zdaniem Kolegium, wbrew stanowisku skarżącego w troku prowadzonego postępowania nie została wykazana przesłanka trwałej i zupełnej utraty posiadania bez zmiany w zakresie prawa własności. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Kolegium wskazało, że na gruncie art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. przesłanka trwałej i zupełnej utraty posiadania bez zmiany w zakresie prawa własności aktualizuje się w przypadkach wyjątkowych, obejmujących sytuacje utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności połączonych z unicestwieniem pojazdu poprzez jego zniszczenie w sposób, który nieodwracalnie wiąże się z brakiem możliwości jego powrotu w posiadanie właściciela. Może mieć to miejsce na skutek zniszczenia pojazdu w wyniku zdarzeń związanych z wystąpieniem określonych zjawisk hydrologicznych (powódź), atmosferycznych (wichura, huragan), czy działań człowieka (podpalenie, złomowanie, wypadek drogowy). Jednocześnie przyjmuje się, że postępowanie w sprawie wyrejestrowania prowadzone jest na wniosek właściciela pojazdu, a nie z urzędu i to właśnie właściciel pojazdu powinien wskazać podstawę wyrejestrowania i udokumentować ją w sposób przewidziany ustawą, organ administracji zaś, w ramach zgłoszonego wniosku i przedstawionych dokumentów, zobowiązany ocenić złożone dowody i ewentualnie wezwać do ich uzupełnienia w zakresie odpowiadającym zidentyfikowanej podstawie wyrejestrowania. W ocenie Kolegium przedstawione przez skarżącego dokumenty nie potwierdzają aby którakolwiek z opisanych sytuacji miała miejsce w odniesieniu do pojazdu stanowiącego jego własność. Skarżący wykazał jedynie, że pojazd został przekazany osobie trzeciej na podstawie umowy komisu z 2018 r. i pozostaje z nią w sporze cywilnym, nie udokumentował natomiast aby po jego stronie nastąpiła trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu. Trwałej i zupełnej utraty posiadania nie dokumentuje bowiem samo tylko oświadczenie osoby trzeciej złożone w innym postępowaniu, w myśl którego osoba ta nie posiada już pojazdu, który znajduje się na terenie Francji i jest przeznaczony na części. W przypadku gdy osoba trzecia wchodzi w posiadanie pojazdu na podstawie umowy i nie zawraca właścicielowi rzeczy na warunkach wskazanych w tej umowie utrata posiadania pojazdu może mieć charakter czasowy, gdyż właścicielowi rzeczy przysługuje roszczenie windykacyjne z art. 222 § 1 k.c. W sytuacji sporu cywilnego pomiędzy stronami umowy, dopiero bezskuteczność powództwa windykacyjnego mogłaby wykazać trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany prawa własności. Nakaz zapłaty określonej kwoty pieniężnej (nieposiadający zresztą jakiegokolwiek uzasadnienia w zakresie podstawy prawnej i faktycznej) takiego dowodu nie stanowi. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności, nie można wykluczyć możliwości wyrejestrowania pojazdu skarżącego ze względu na trwałą i zupełną utratę posiadania bez zmiany w zakresie prawa własności ale dopiero wówczas, gdy trwała i zupełna utrata posiadania zostanie przez właściciela pojazdu wykazana, co jest wymogiem ustawowym. W niniejszej sprawie przesłanka utraty posiadania znajduje swoje potwierdzenie wyłącznie w oświadczeniu skarżącego oraz oświadczeniu osoby trzeciej, co jest niedopuszczalne także ze względu na systemowy kontekst przyczyn wyrejestrowania pojazdu wymienionych w art. 79 ust. 1 p.r.d. Oświadczenie właściciela pojazdu (złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej) może bowiem stanowić podstawę wyrejestrowania pojazdu tylko w przypadku przesłanki wymienionej w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. W przypadku przesłanki trwałej i zupełnej utraty posiadania bez zmiany w zakresie prawa własności konieczne jest jej udokumentowanie. Tymczasem poza oświadczeniem skarżącego żaden z dokumentów załączonych do wniosku o wyrejestrowanie pojazdu nie dokumentuje takiego stanu, a o trwałej i zupełnej utracie posiadania nie przesądza sam tylko upływ czasu, nawet znaczny od chwili przekazania osobie trzeciej posiadania pojazdu na podstawie umowy cywilnoprawnej, ani też samo nienależyte wykonanie umowy. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a mankamenty uzasadnienia decyzji, które wprost nie odnoszą się do przesłanki określonej w art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. nie stanowią podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, ponieważ zostały konwalidowane w postępowaniu odwoławczym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zaskarżając w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 14 listopada 2025 r. zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżący nie wykazał przesłanki trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i obiektywnych okoliczności sprawy, w szczególności prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy cywilnej (odszkodowawczej) i wyczerpania drogi cywilnoprawnej przez skarżącego wynika, że odzyskanie pojazdu przez skarżącego jest fizycznie i prawnie niemożliwe, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez: - błędną, dowolną i powierzchowną ocenę materiału dowodowego, w szczególności prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w Sieradzu z 27 czerwca 2024 r., w którym sąd zasądził na rzecz skarżącego kwotę 30 000 zł tytułem szkody poniesionej przez skarżącego w związku z nienależytym wykonaniem umowy przez komisanta, co definitywnie i nieodwracalnie zamyka skarżącemu drogę do skutecznego dochodzenia od komisanta roszczenia windykacyjnego o wydanie pojazdu, - bezpodstawne stwierdzenie, że skarżący pozostaje z komisantem w sporze cywilnym, podczas gdy spór ten został już prawomocnie rozstrzygnięty, a tym samym skarżący wyczerpał cywilną drogę dochodzenia jakiegokolwiek roszczenia od komisanta w związku z niewydaniem pojazdu, - pominięcie faktu prowadzenia skutecznej egzekucji komorniczej w związku z prawomocnym nakazem zapłaty w sprawie odszkodowawczej, co stanowi dowód na trwałą i zupełną utratę przedmiotu własności w zamian za ekwiwalent pieniężny, - błędne i bezpodstawne przyjęcie, że dopiero bezskuteczność powództwa windykacyjnego mogłaby wykazać trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany prawa własności, podczas gdy spór cywilnoprawny skarżącego z komisantem dotyczący przedmiotowego pojazdu został już prawomocnie rozstrzygnięty, w związku z tym skarżącemu nie przysługuje skuteczne wobec komisanta roszczenie windykacyjne (w myśl zasady, że nie można procesować się dwa razy o to samo), a prawomocne rozstrzygnięcie sprawy odszkodowawczej jest także dowodem na trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany prawa własności. W oparciu o sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Sieradzkiego z 27 sierpnia 2025 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji z obowiązkiem przeprowadzenia kompleksowego postępowania dowodowego, uwzględniającego dokumenty znajdujące się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Sieradzu w sprawie o sygn. [...] i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych. Jednocześnie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., pełnomocnik wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: - pozwu o zapłatę z 28 grudnia 2023 r. na okoliczność wystąpienia przez skarżącego wobec komisanta z powództwem o odszkodowanie i trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu przez skarżącego bez zmiany prawa własności, - nakazu zapłaty z 27 czerwca 2024 r., postanowienia o stwierdzeniu prawomocności nakazu i postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności nakazowi (znajdujących się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Sieradzu I Wydział Cywilny o sygn. [...]) na okoliczność wystąpienia przez skarżącego wobec komisanta z powództwem o odszkodowanie, trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu przez skarżącego bez zmiany prawa własności, prawomocnego rozstrzygnięcia sporu cywilnego skarżącego z komisantem, wyczerpania przez skarżącego drogi cywilnoprawnej i braku możliwości skierowania przez skarżącego powództwa windykacyjnego przeciwko komisantowi. Pełnomocnik wniósł także o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi do Sądu Rejonowego w Sieradzu I Wydział Cywilny o wydanie akt sprawy o sygn. [...] i załączenie do akt niniejszej sprawy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że organ wydał decyzję, która w sposób ewidentny narusza obowiązujące przepisy prawa. Argumentacja organu jest całkowicie chybiona i sprzeczna ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Organ błędnie twierdzi, że skarżący pozostaje z komisantem w sporze cywilnym i przysługuje mu skuteczne wobec komisanta roszczenie windykacyjne, podczas gdy skarżący wyczerpał już drogę cywilnoprawną, ponieważ wystąpił wobec komisanta z roszczeniem odszkodowawczym wobec niewykonania umowy komisu. Pełnomocnik podkreślił, że uzyskanie przez skarżącego odszkodowania definitywnie zamyka drogę do jakichkolwiek roszczeń o wydanie pojazdu. Spór cywilnoprawny pomiędzy skarżącym a komisantem został już prawomocnie rozstrzygnięty. Skarżący miał prawo wyboru, tj. mógł wystąpić wobec komisanta z roszczeniem windykacyjnym i żądać zwrotu pojazdu lub domagać się ekwiwalentu pieniężnego (odszkodowania) za nienależyte wykonanie umowy komisu. Skarżący skorzystał z drugiej możliwości. Wobec powyższego twierdzenie organu, że dla wykazania trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu skarżący musiał skierować wobec komisanta powództwo windykacyjne i dopiero bezskuteczność takiego powództwa mogłaby wykazać taką przesłankę, jest w okolicznościach sprawy całkowicie chybione. Prawomocne rozstrzygnięcie sprawy odszkodowawczej definitywnie rozstrzygnęło spór skarżącego z komisantem na drodze cywilnoprawnej. Zwłaszcza, że w tej sprawie toczy się egzekucja komornicza, w ramach której skarżący uzyskał już część dochodzonej kwoty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem wydanym na rozprawie 9 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej p.p.s.a. oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez pełnomocnika skarżącego w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 14 listopada 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Sieradzkiego z 27 sierpnia 2025 r. w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu marki Peugeot 2008 o numerze rej. [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.), dalej p.r.d. oraz § 19 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1709 ze zm.). Zgodnie z art. 79 ust. 1 p.r.d., pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku: 1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie; 2) kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania; 3) wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę; 4) zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą; 5) udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności; 6) przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie; 7) wycofania pojazdu z obrotu, o którym mowa odpowiednio w art. 41 rozporządzenia 167/2013, art. 46 rozporządzenia 168/2013 albo art. 51 rozporządzenia 2018/858. Z treści przytoczonego powyżej przepisu wynika, że pojazd podlega wyrejestrowaniu na wniosek jego właściciela. Decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu jest decyzją związaną, zależy wyłącznie od wypełnienia przez wnioskodawcę określonych ustawowo przesłanek, a nie od swobodnego uznania organu administracji. Wyrejestrowanie pojazdu jest dopuszczalne jedynie w wyszczególnionych przez ustawodawcę sytuacjach, a ich wyliczenie nie ma jedynie charakteru przykładowego, lecz tworzy katalog zamknięty. Oznacza to, że tylko w przypadku zaistnienia i udokumentowania którejkolwiek z enumeratywnie wymienionych w ustawie przesłanek faktycznych i prawnych organ administracji, na wniosek właściciela pojazdu, zobowiązany jest zgłoszony pojazd wyrejestrować. W innych przypadkach wniosek właściciela pojazdu nie może być uwzględniony. Ustawa nie przewiduje bowiem żadnych wyjątków od ustanowionych w niej zasad (por. m.in. wyrok NSA z 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2292/16, Lex nr 231654). Jedną z dopuszczalnych podstaw wyrejestrowania pojazdu, w myśl cyt. powyżej art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d., jest udokumentowana trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Zasadniczym warunkiem wyrejestrowania pojazdu na wskazanej podstawie jest trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności pojazdu. Dopiero wtedy, gdy ta przesłanka została spełniona, rozważeniu podlega kolejna kwestia, a mianowicie sposób udokumentowania utraty posiadania oraz zachowania własności pojazdu. Z powołanego art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. jednoznacznie wynika, że na podstawie tego przepisu wyrejestrowaniu podlega pojazd należący do osoby, w przypadku której nie doszło do żadnych zmian w zakresie jej prawa własności pomimo, że całkowicie i w sposób trwały została pozbawiona posiadania pojazdu. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt będący przedmiotem wniosku o wyrejestrowanie pojazd marki Peugeot 2008 o numerze rej. [...], rok produkcji 2017, na podstawie umowy komisu z 20 marca 2018 r., zawartej pomiędzy G., z siedzibą we Francji, reprezentowanym przez J. B., będącym Komisantem a skarżącym, będącym Komitentem, został przekazany Komisantowi, który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zobowiązał się do sprzedaży pojazdu za kwotę 57 000 zł. Komisant nie wywiązał się z zawartej umowy i zwrócił skarżącemu jedynie część ustalonej w umowie komisu kwoty, tj. 27 000 zł. W związku z brakiem zapłaty całej kwoty i zwrotu pojazdu skarżący złożył do prokuratury zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przywłaszczenia pojazdu. Sąd Okręgowy w Sieradzu II Wydział Karny postanowieniem z 25 stycznia 2022 r., sygn. [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z 21 czerwca 2021 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie [...] przywłaszczenia pojazdu, zatwierdzone 22 czerwca 2021 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Sieradzu. W uzasadnieniu postanowienia sąd stwierdził m.in., że zachowanie J. B. nosi znamiona nieprawidłowego wykonania umowy, a spór pomiędzy stronami w tym przedmiocie powinien zostać rozstrzygnięty na gruncie postępowania cywilnego. 28 grudnia 2023 r. pełnomocnik skarżącego złożył do Sądu Rejonowego w Sieradzu I Wydział Cywilny pozew o zapłatę kwoty 30 000 zł wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 3 dnia 2020 r. do dnia zapłaty. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Sieradzu I Wydział Cywilny po rozpoznaniu pozwu R. W. przeciwko J. B. nakazał J. B. zapłacić powodowi – R. W. kwotę 30 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwot od 3 sierpnia 2020 r. Orzeczenie jest prawomocne i podlega wykonaniu od 28 kwietnia 2025 r. 28 lipca 2025 r. skarżący złożył wniosek o wyrejestrowanie przedmiotowego pojazdu, do którego załączył m.in. postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Sieradzu z 21 czerwca 2021 r., sygn. [...] o umorzeniu śledztwa w sprawie przywłaszczenia pojazdu i Sądu Okręgowego w Sieradzu II Wydział Karny z 25 stycznia 2022 r., sygn. [...] utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie z 21 czerwca 2021 r. oraz nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Sieradzu I Wydział Cywilny z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt [...], zawiadomienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Suwałkach o zajęciu wierzytelności w urzędzie skarbowym z 20 listopada 2024 r., dowód rejestracyjny i kartę pojazdu. W toku postępowania skarżący wielokrotnie podnosił, że utrata posiadania pojazdu ma charakter trwały (tj. od ponad siedmiu lat nie posiada pojazdu) i nieodwracalny. J. B. nie posiada przedmiotowego pojazdu. Pojazd znajduje się terenie Francji i został przeznaczony "na części". Natomiast w związku z wydanym w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Sieradzu I Wydział Cywilny z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt [...] nakazem zapłaty, skarżącemu nie przysługuje już roszczenie o wydanie pojazdu. Zdaniem sądu, z przedstawionych powyżej udokumentowanych okoliczności faktycznych, wbrew stanowisku organów wynika, że skarżący całkowicie i w sposób trwały został pozbawiony posiadania pojazdu, bez zmian w zakresie prawa jego własności. Skarżący utracił bowiem posiadanie pojazdu, na skutek działania innych osób ale nadal zachował prawo własności samochodu, którego wyrejestrowania się domaga. Podkreślić w tym miejscu należy, że z treści cytowanego powyżej przepisu nie wynika, w jaki sposób, przy użyciu jakich środków dowodowych powinna zostać udokumentowana "trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności", która stanowi przesłankę wyrejestrowania pojazdu w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. Dla udokumentowania powyższej okoliczności skarżący przedstawił m.in. nakaz zapłaty wydany w postępowaniu upominawczym z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt [...], w którym Sąd Rejonowy w Sieradzu I Wydział Cywilny po rozpoznaniu pozwu skarżącego przeciwko J. B., nakazał J. B. zapłacić powodowi – R. W. kwotę 30 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwot od 3 sierpnia 2020 r. Orzeczenie to jest prawomocne i podlega wykonaniu od 28 kwietnia 2025 r. Wobec powyższego twierdzenie organu, że dla wykazania trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu skarżący zobowiązany był skierować wobec Komisanta powództwo windykacyjne i dopiero jego bezskuteczność mogłaby wykazać przesłankę, o której mowa w art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. jest w okolicznościach niniejszej sprawy całkowicie chybione. Prawomocny nakaz zapłaty definitywnie rozstrzygnął spór pomiędzy skarżącym a Komisantem na drodze cywilnoprawnej. Zwłaszcza, że w tej sprawie toczy się egzekucja komornicza, w ramach której wyegzekwowana została już znaczna część kwoty dochodzonej z tytułu nienależytego wykonania umowy komisu. Brak jest zatem w takiej sytuacji podstaw do twierdzenia, iż skarżącemu przysługuje roszczenie windykacyjne i dopóki z niego nie skorzysta, nie ma przesłanek do wyrejestrowania pojazdu w oparciu o art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. Nic takiego z treści tego przepisu nie wynika. Jeżeli organ miał wątpliwości, czego dotyczy nakaz zapłaty z 27 czerwca 2024 r. z uwagi na to, że nie zawierał on "jakiegokolwiek uzasadnienia w zakresie podstawy prawnej i faktycznej", to winien zwrócić się do strony o załączenie do akt sprawy pozwu o zapłatę. Z art. 480 § 1 k.p.c. jasno wynika bowiem, iż sąd może wydać nakaz zapłaty tylko wtedy, gdy uwzględnia w całości roszczenie powoda. Wydanie nakazu zapłaty następuje na podstawie twierdzeń zawartych w pozwie i dowodów do niego dołączonych. W odróżnieniu od wyroku nakaz zapłaty (podobnie jak postanowienie) nie ma formy solennej, czyli nie zawiera zwrotu "w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej". Nie podlega też, co do zasady, uzasadnieniu. Wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia nakazu zapłaty jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Należy w tym miejscu podkreślić, że okoliczność, że to na właścicielu pojazdu, który składa wniosek o wyrejestrowanie w myśl § 19 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów, spoczywa obowiązek dołączenia do wniosku dokumentu potwierdzającego trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu, dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych oraz dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty, o której mowa w art. 79 ust. 5 ustawy – nie zwalnia organu od podejmowania w razie konieczności niezbędnych czynności wyjaśniających, zgodnie z zasadami postępowania dowodowego określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Również w tych sprawach na organie spoczywają obowiązki wynikające m.in. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżący dopełnił powyższego obowiązku, przedstawił w załączeniu do wniosku o wyrejestrowanie pojazdu dokumenty potwierdzające utratę faktycznego (trwałego i zupełnego) władztwa nad pojazdem i brakiem przejścia jego prawa własności. Z tego względu, w ocenie sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uchybienie przez organy normom zawartym w tych przepisach ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (por. m.in. wyrok NSA z 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 445/19). Należy podkreślić, że z treści powołanego powyżej art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. jednoznacznie wynika, że na podstawie tego przepisu wyrejestrowaniu podlega pojazd należący do osoby, w przypadku której nie doszło do żadnych zmian w zakresie jej prawa własności mimo, że całkowicie i w sposób trwały została pozbawiona posiadania pojazdu. Zasadniczym zatem warunkiem wyrejestrowania pojazdu na tej podstawie jest trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności pojazdu. Fakt trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu może być i powinien być dowodzony przez stronę za pomocą wszelkich środków dowodowych. Wyrażona natomiast w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji publicznej do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym logicznym powiązaniu, co innymi słowy oznacza, że wyprowadzony przez organ wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. Ocena wiarygodności i mocy dowodów powinna być również oparta na podstawie wiedzy i doświadczenia życiowego. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi istotę postępowania wyjaśniającego. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem to przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. m.in. wyroki NSA z 10 października 2025 r., sygn. akt III OSK 2124/24, Lex nr 3935215; z 25 maja 2022 r., sygn. akt I OSK 1811/21, Lex nr 3365362). Zaaprobowanie stanowiska prezentowanego przez organy w niniejszej sprawie, stanowiłoby utrzymywanie stanu fikcji prawnej, a właściciel pojazdu zostałby w istocie pozbawiony prawa wyrejestrowania pojazdu. Podkreślić należy, że to nie cytowane powyżej przepisy rozporządzenia z 8 listopada 2024 r. decydują o tym, czy zostały spełnione przesłanki do wyrejestrowania pojazdu. Wyrejestrowanie pojazdu zależy bowiem wyłącznie od wypełnienia przez wnioskodawcę określonych ustawowo przesłanek. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę w oparciu całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oceni, czy zachodzi przesłanka wyrejestrowania pojazdu, o której mowa w art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. i wyda rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Sieradzkiego z 27 sierpnia 2025 r. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 118). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 697 zł składa się: wpis sądowy od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). ec