III SA/Łd 701/22

Dnia 5 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Asesor WSA Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 28 lipca 2022 roku nr SKO.4113.51.2022 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Pabianic z dnia 6 czerwca 2022 roku nr SL-I.824.1.206.2022.

Decyzją z 28 lipca 2022 r. nr SKO.4113.51.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpoznaniu odwołania M.K od decyzji Prezydenta Miasta Pabianic z 6 czerwca 2022 r. nr SL-1.824.1.206.2022 w sprawie dodatku mieszkaniowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 6a i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2021 ze zm.) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 28 kwietnia 2022 r. M.K złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o dochodach za okres pełnych trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających datę złożenia wniosku. Prezydent Miasta Pabianic decyzją z 6 czerwca 2022 r. odmówił M.K przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał m.in., że mając na uwadze fakt, iż dla prawidłowego ustalenia i przyznania dodatku mieszkaniowego istotne znacznie ma wiarygodne przedstawienie stanu majątkowego członków gospodarstwa domowego, za zasadne uznał przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania wnioskodawczyni. W związku z powyższym wezwał M.K do uzgodnienia w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Pisma tego wnioskodawczyni nie odebrała - dwukrotnie awizowane, tj. 2 maja i 10 maja 2022 r. Brak reakcji strony na powyższe pismo, organ uznał za niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, co stanowiło podstawę odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. W odwołaniu wyjaśniła, że do 30 kwietnia 2022 r. przebywała na urlopie wychowawczym na niepełnosprawną córkę. Zajmuje się dziećmi bez pomocy osób trzecich, a po pracy (od godz. 8.00 do 15.00) nie jest to proste. Ponadto strona podała, że nie odbierała pism z urzędu z powodu nieświadomości, że dotyczą one dodatku mieszkaniowego. Wcześniej w przypadku braku dokumentu lub potrzeby jego uzupełnienia dzwoniono do niej z konkretnego numeru. Wskazała, że nie odbiera nieznanych numerów. Wniosła o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy powyższą decyzję. Organ odwołał się do treści art. 2 i art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 7 ust. 3 i ust, 4 tej samej ustawy, organ, o którym mowa w ust. 1, odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, o której mowa w ust. 1, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że: 1) jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe lub 2) faktyczna liczba wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji, o której mowa w ust. 1 (ust. 3). Upoważniony przez organ, o którym mowa w ust. 1, pracownik przeprowadzający wywiad środowiskowy może żądać od wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego złożenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenia o stanie majątkowym, zawierającego w szczególności dane dotyczące posiadanych: 1) ruchomości i nieruchomości; 2) zasobów pieniężnych. Odmowa złożenia oświadczenia stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego (ust. 4). Przed złożeniem oświadczenia, o którym mowa w ust. 4, pracownik przeprowadzający wywiad środowiskowy poucza składającego oświadczenie o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia (art. 7 ust. 4a). Organ podniósł, że wnioskodawczyni 17 czerwca 2022 r. - najemca lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w P. przy ul.[...], o powierzchni użytkowej 40,60 m2 (w tym łącznej powierzchni pokoi i kuchni - 32,60 m2) - złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Do wniosku zostały dołączone dokumenty: 1) deklaracja z 27 kwietnia 2022 r. o wysokości dochodów członka gospodarstwa domowego za okres styczeń - luty - marzec 2022 r., z treści której wynika, że wnioskodawczyni w lokalu, na który ubiega się o dodatek mieszkaniowy prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe - wraz z synem i córką; przebywa na urlopie wychowawczym, a jedynym dochodem jej trzyosobowego gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego były alimenty otrzymane z funduszu alimentacyjnego na dwoje dzieci w łącznej kwocie 3.000,00 złotych, tj. w wysokości 1.000,00 złotych miesięcznie. 2) oświadczenie z 28 kwietnia 2022 r., z którego wynika, że wraz z dziećmi jest zameldowana na ulicy [...], gdzie mieszkają jej rodzice. Wskazała, że nie rozliczała się z Urzędem Skarbowym, gdyż przebywa na urlopie wychowawczym. Na dzieci pobiera świadczenie 500+. Organ I instancji, prowadząc postępowanie wyjaśniające ustalił nadto, że w miesiącach styczeń-marzec 2022 r. strona otrzymała również świadczenie wychowawcze z Programu Rodzina 500 Plus, w łącznej kwocie 1.000,00 złotych miesięcznie przyznane na 2 dzieci; zasiłek rodzinny w kwocie 248,00 złotych miesięcznie oraz dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego powyżej 5 roku życia w kwocie 110,00 złotych miesięcznie oraz z tytułu opieki nad niepełnosprawną córką J. zasiłek wychowawczy w wysokości 400,00 zł miesięcznie - co potwierdza decyzja Miejskiego Centrum Pomocy Społecznej w Pabianicach z 4.10.2021 r. w aktach sprawy. Dochody te zgodnie z brzmieniem art. 3 pkt 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 ze zm. ), nie wchodzą w skład katalogu dochodów branych pod uwagę przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego, jednakże mają istotne znaczenie przy ustalaniu sytuacji materialnej rodziny. Organ stwierdził, że gospodarstwo domowe skarżącej w okresie ustawowych trzech miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku, faktycznie dysponowało kwotą pieniężną w wysokości 8.274,00 złotych (alimenty: 3.000,00 złotych; zasiłki rodzinne wraz z dodatkami: 2.274,00 złotych, świadczenie 500+: 3.000,00 złotych), tj. w kwocie 2.758,00 złotych miesięcznie. Prezydent Miasta Pabianic, kierując się złożonymi przez stronę dokumentami oraz mając na uwadze fakt, że w sprawach dotyczących ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego istotne znaczenie ma wiarygodne przedstawienie stanu majątkowego członków gospodarstwa domowego, uznał za zasadne przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania wnioskodawczyni. Pismem z 29 kwietnia 2022 r. wezwał M.K do uzgodnienia, w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma, terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Jednocześnie organ I instancji pouczył stronę, że zgodnie z art. 7 ust. 3a i 4 ww. ustawy niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego lub odmowa złożenia oświadczenia o stanie majątkowym stanowić będą podstawę do wydania decyzji odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego. Pisma tego wnioskodawczyni nie odebrała (pismo było dwukrotnie awizowane w dniach: 2 maja 2022r. i 10 maja 2022r., aż ostatecznie przesyłka w dniu 18 maja 2022r. została zwrócona do Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miejskiego w Pabianicach). Organ I instancji pismem z 19 maja 2022 r., działając na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego. Wnioskodawczyni odebrała to pismo 24 maja 2022r., jednakże w wyznaczonym terminie nie stawiła się w siedzibie Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miejskiego w Pabianicach ani nie podjęła żadnych prób kontaktu z organem I instancji, czy pracownikiem socjalnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wyjaśniło, że w sprawach pomocowych (a do takiej kategorii należą sprawy z zakresu przyznawania dodatków mieszkaniowych), organy administracji publicznej obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wśród dowodów wykorzystywanych w ramach tych postępowań rolę szczególną odgrywa rodzinny wywiad środowiskowy, podczas którego dochodzi do zebrania informacji i oświadczeń stron postępowania, umożliwiających organowi przyznającemu świadczenia z funduszy pomocowych zapoznanie się z sytuacją faktyczną: tj. rodzinną, majątkową i bytową osoby wnioskującej o przyznanie świadczenia, a następnie na podjęcie właściwych działań zmierzających do przyjścia jej z pomocą. Organ zaznaczył, że brak współdziałania po stronie ubiegającego się o przyznanie dodatku mieszkaniowego stanowi samodzielną przesłanka do wydania decyzji o odmowie przyznania dodatku, bowiem zgodnie z art. 7 ust. 3 i 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oświadczenia o stanie majątkowym można żądać wyłącznie w toku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Kolegium stwierdziło, że brak aktywności procesowej strony, w trakcie prowadzonego na jej wniosek postępowania, świadczy o niewywiązaniu się z obowiązku czynnego współdziałania z organem przy ustalaniu sytuacji majątkowej rodziny. Organ wskazał, że postawa wnioskodawczyni, a więc i osoby prawem zobowiązanej do współdziałania z organem administracji publicznej oraz do aktywnego uczestniczenia we wszystkich czynnościach procesowych w toku prowadzonego przez ten organ postępowania wyjaśniającego - jest równoznaczna z odmową złożenia m.in. oświadczenia majątkowego, które to oświadczenie (jak już wskazano powyżej) może być złożone jedynie w toku przeprowadzanego wywiadu środowiskowego. Uniemożliwienie przez stronę przeprowadzenia wywiadu uniemożliwia złożenie takiego oświadczenia i na gruncie ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie przyznania wnioskodawczyni dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zarzuty za niezasadne. Kolegium wskazało, że wnioskodawca składając wniosek o przyznanie pomocy finansowej w formie dodatku mieszkaniowego winien: spodziewać się wizyty pracownika socjalnego, spodziewać się kierowanej z organu administracji korespondencji (w tym: wezwań, czy zawiadomień), spodziewać się podejmowanych prób kontaktu ze strony tego organu i liczyć się z koniecznością odpowiedzi na ten kontakt, aktywnie uczestniczyć we wszystkich czynnościach procesowych oraz bezwzględnie odpowiadać na wezwania nawiązania kontaktu z organem pomocowym. W skardze M.K wyjaśniła, że nie znalazła awiza od pism, które zostały do niej wysłane. Jedyną korespondencję, którą otrzymała to było pismo, w którym powiadomiono ją, że może odnieść się do dowodów zgromadzonych przez organ. Rzekome nieodbieranie pism o potrzebie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego wynikało z nieświadomości ich istnienia. Skarżąca wskazała, że dodatek mieszkaniowy to dla niej ogromne wsparcie, a mimo spełnienia warunków do jego otrzymania od 5 miesięcy pozostaje bez tego dodatku. Wniosła o rozpatrzenie skargi i uznanie bezcelowości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 28 lipca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Pabianic z 6 czerwca 2022 r. o odmowie przyznania M.K dodatku mieszkaniowego. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 44 § 2, § 3 i § 4, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji odmówił skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego, wskazując, że nie współdziałała z organem, bowiem uniemożliwiła przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. W wyniku rozpoznania odwołania Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji. Skarżąca natomiast podniosła, że nie otrzymała korespondencji z organu i nie miała świadomości konieczności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wobec powyższego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga prawidłowość doręczenia przesyłki listowej zawierającej wezwanie do ustalenia terminu wywiadu środowiskowego. Sąd zauważa, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że w piśmie z 29 kwietnia 2022 r. organ I instancji poinformował skarżącą o konieczności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania i zwrócił się do skarżącej o przybycie do organu i uzgodnienie terminu (k. 13 akt admin.). Przesyłka listowa nie została przez skarżącą odebrana. Na kopercie znajduje się pieczątka, z której wynika, że przesyłkę awizowano 2 maja 2022 r., a następnie 10 maja 2022 r. oraz dwa podpisy doręczyciela. Natomiast zwrotne potwierdzenie odbioru nie zostało w ogóle przez doręczającego wypełnione. Umieszczono na nim jedynie pieczątkę: "zwrot nie podjęto w terminie" i datę: "17-05-2022". Na tej podstawie organy I i II instancji uznały, że przesyłka została skutecznie doręczona skarżącej w trybie zastępczym. Wobec powyższego przypomnieć trzeba, że stosownie do przepisu art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. W myśl § 2, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Natomiast zgodnie z § 3, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Analiza przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie pozostawia wątpliwości, że skuteczność zastępczego sposobu doręczenia pism uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych art. 40-44 k.p.a. Dlatego też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu, gdzie może je odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata. Aby organ administracji mógł przyjąć zaistnienie materialnoprawnego skutku doręczenia pisma stronie w trybie doręczenia zastępczego (art. 44 § 4 k.p.a.), zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2014 r., I OSK 2339/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ze skutecznym doręczeniem zastępczym można mieć do czynienia tylko wówczas, gdy korespondencja została skierowana do właściwego adresata. Zdaniem Sądu adnotacje doręczyciela o czynnościach składających się na doręczenie przesyłki, powinny być na bieżąco, w trakcie ich podejmowania, nanoszone na odpowiednie dokumenty, czyli kopertę lub potwierdzenie odbioru - na którym widnieją stosowne rubryki, dostosowane treścią do formalnoprawnych regulacji procesu doręczenia przesyłki. Skuteczność tego sposobu doręczania pism uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w art. 44 k.p.a. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, w świetle treści art. 44 § 2, § 3 i § 4 k.p.a., nie można uznać, że skarżącej skutecznie doręczono w trybie zastępczym pismo z 29 kwietnia 2022 r. informujące o konieczności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego i zobowiązujące do ustalenia jego terminu. Doręczyciel nie wypełnił zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, brak jest informacji o miejscu pozostawienia przesyłki listowej oraz zawiadomienia o tym strony, jak również zwrotne potwierdzenie odbioru nie zostało opatrzone podpisem doręczyciela. Wobec braku skuteczności uznania za doręczone skarżącej pisma z 29 kwietnia 2022 r. organ nie miał podstaw do postawienia skarżącej zarzutu braku aktywności. Tylko bowiem prawidłowe doręczenie przesyłki listowej uprawniałoby organ do uznania, że skarżąca nie uczestniczy w postępowaniu wszczętym jej wnioskiem. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżąca nie została powiadomiona o konieczności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, a doręczenie w trybie zastępczym pisma z 29 kwietnia 2022 r. okazało się nieskuteczne. Okoliczności tej nie podważa, że skarżąca skutecznie odebrała kolejne pismo z 19 maja 2022 r. informujące ją o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz pismo z 27 maja 2022 r. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 27 czerwca 2022 r. Z faktu, że skarżąca nie stawiła się w organie I instancji w celu zapoznania z materiałem dowodowym nie można wywodzić, że w postępowaniu jej postawa jest bierna. Jak już powyżej zaznaczono, skarżąca nie miała świadomości konieczności przeprowadzenia w jej miejscu zamieszkania wywiadu środowiskowego. Podkreślić w tym miejscu należy, że domniemanie doręczenia przewidzianego w art. 44 § 1-4 k.p.a. pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia tylko wówczas, gdy wszystkie przesłanki przewidziane w tym artykule zostały spełnione, w tym dokonano adnotacji przez doręczyciela, czy i gdzie pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1758/11). W orzecznictwie podkreśla się, że treść formularza dowodu doręczenia nie stanowi (i nie powinna stanowić) przeszkody w dopełnieniu tego obowiązku. Należy w takim przypadku podkreślić odpowiednią adnotację zamieszczoną w zawiadomieniu. Fakt, że nie zawiera on rubryki na uczynienie adnotacji o sposobie zawiadomienia adresata o pozostawieniu korespondencji w placówce pocztowej nie stanowi okoliczności uzasadniającej przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia przesyłki. Przepis art. 44 k.p.a. bezwzględnie wymaga dla przyjęcia prawidłowości doręczenia zastępczego zamieszczenia informacji o miejscu odbioru awizowanej przesyłki. Jest oczywiste, że jakiekolwiek formularze bądź instrukcje nie mogą uchylić tego ustawowego wymogu (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 350/09; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 789/12; publ. jak wyżej). Mając na uwadze powyższe należało uznać, że organy naruszyły art. 7 k.p.a. (zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli), art. 77 § 1 (według którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy) i art. 80 k.p.a. (który stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona). Z materiału dowodowego sprawy nie wynika, czy proces doręczenia przesyłki z 29 kwietnia 2022 r. przebiegał prawidłowo. Tym samym przedwczesna była ocena spełnienia przesłanek do odmowy przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. W tym stanie rzeczy Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy bez uprzedniego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz z naruszeniem interesu strony wydał niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie. Rozpoznając sprawę ponownie organ winien uwzględnić poczynione powyżej uwagi. Organ powinien wezwać skarżącą do ustalenia terminu wywiadu środowiskowego i w zależności od postawy strony wydać odpowiednie rozstrzgygnięcie. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dalej ustawa COVID-19, z uwagi na brak możliwości technicznych strony do rozpoznania sprawy na rozprawie. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. i art. 15 zzzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. A.M