III SA/Łd 615/17

Dnia 18 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym skargi K. F.-N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę.

Wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r. sygn. III SA/Łd 103/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi K. F.-N. uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 5 listopada 2014 r. nr [...] w części, uchylającej postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 11 marca 2014 r., nr [...] oraz orzekającej o uznaniu braku wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi o numerach SM [...], SM [...], SM [...], SM [...] za nieuzasadniony, oddalił skargę w pozostałym zakresie oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej K.F.-N., kwotę 357 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia, w części dotyczącej zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, na postanowienie z dnia 11 marca 2014 r. nr [...], którym Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], zajmując jako wierzyciel stanowisko w sprawie ww. zarzutu na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 24 grudnia 2013r. o numerach: SM [...], SM [...], SM [...] i SM [...] obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za okres od lutego do kwietnia i od czerwca do grudnia 2008 r., uznał zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego jako bezzasadny, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Podstawę prawną postanowienia stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) oraz art. 33 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 34 § 1 i 1a w zw. z art. 17 § 1, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.). Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła K. F.-N. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658) - zwana dalej "ustawą nowelizującą", którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli 9 czerwca 2017 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela, odnośnie zgłoszonego zarzutu, z tego więc względu wniesiona skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu, w związku z czym podlega ona odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do brzmienia tego przepisu, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi. bg