III SA/Łd 57/23

Dnia 15 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Asesor WSA Anna Dębowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 listopada 2022 roku nr 0402/2022 w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020 oddala skargę.

Decyzją z 25 listopada 2022 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi, po rozpoznaniu odwołania A.W. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kutnie z 10 sierpnia 2022 r. w sprawie zmiany decyzji z 11 grudnia 2020 r. przyznającej płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. 31 marca 2020 r. strona za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2020. W ramach wniosku strona ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie. 11 grudnia 2020 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kutnie wydał decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020, w której przyznał wnioskodawcy: jednolitą płatność obszarową - w wysokości 662,79 zł; płatność za zazielenienie - w wysokości 443,67 zł i stwierdził uczestnictwo strony w systemie dla małych gospodarstw. Decyzja uwzględniała w całości wniosek strony i nie określiła zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych oraz nie ustaliła kwot podlegających odliczeniu, wobec czego nie została doręczona stronie. W związku z powyższym za dzień doręczenia decyzji uznano dzień uznania przyznanej płatności na rachunku bankowym strony. Płatności przyznane powyższą decyzją zostały przekazane na rachunek bankowy strony 15 stycznia 2021 roku. 1 kwietnia 2021 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kutnie wpłynął wniosek A.W. o przyznanie płatności obszarowych na 2020 r. po zmarłym K.D. - zwany dalej wnioskiem transferowym. Do wniosku dołączono oświadczenie z 25 marca 2021 r. w treści, którego A1.W., jako spadkobierca po zmarłym K.D., wyraża zgodę na wystąpienie z wnioskiem transferowym przez jej męża – A.W. Do wniosku dołączono również oświadczenie W.D., akt poświadczenia dziedziczenia oraz odpis skrócony aktu zgonu K.D.. Wniosek został złożony na formularzu, w którym w części X strona oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania płatności objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Formularz ten zawierał rubrykę dotyczącą rezygnacji z systemu dla małych gospodarstw, która pozostała niewypełniona. Decyzją z 16 sierpnia 2021 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kutnie na podstawie art. 155 k.p.a. zmienił decyzję z 11 grudnia 2020 r. w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. i przyznał wnioskodawcy: jednolitą płatność obszarową - w wysokości 2.914,37 zł z czego do wypłaty 2.251,58 zł; płatność za zazielenienie - w wysokości 1.950,89 zł z czego do wypłaty 1.507,22 zł; płatność redystrybucyjną w wysokości 817,49 zł oraz stwierdził uczestnictwo strony w systemie dla małych gospodarstw. 26 sierpnia 2021 r. A.W. z zachowaniem ustawowego terminu wniósł odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie wysokości przyznanych płatności. Decyzją z 8 listopada 2021 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja z 11 grudnia 2020 r. kończyła postępowanie w sprawie wniosku A. W. o przyznanie płatności na 2020 r. Wniosek transferowy z 1 kwietnia 2021 r. skutkował natomiast wstąpieniem strony do postepowania zainicjowanego wnioskiem zmarłego K. D. Powyższe oznacza, że w sprawie nie wystąpiła tożsamość materialnoprawna pozwalająca na zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Decyzją z 10 sierpnia 2022 r. wydaną na podstawie art. 29 ust. 1, 3 i 4 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2114 ze zm.) – dalej "ustawa o płatnościach" Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kutnie zmienił decyzję z 11 grudnia 2020 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zakresie jednolitej płatności obszarowej i płatności za zazielenienie w ten sposób, że przyznał: jednolitą płatność obszarową - w wysokości 2.914,37 zł, płatność za zazielenienie - w wysokości 1.950,89 zł, płatność redystrybucyjną w wysokości 817,49 zł oraz stwierdził uczestnictwo strony w systemie dla małych gospodarstw. 31 sierpnia 2022 r. strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie wysokości przyznanych płatności. Zaskarżoną obecnie decyzją z 25 listopada 2022 r. Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał na wstępie, że o podmiocie uprawnionym do otrzymania płatności po śmierci rolnika nie decydują przepisy prawa spadkowego, ale wyłącznie przepisy regulujące warunki i tryb przyznawania tych płatności. Konsekwencją przyjęcia, że przedmiotowa płatność nie wchodzi do spadku jest konieczność rozpoznania wniosku strony wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o płatnościach oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 351 ze zm. w tym z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 marca 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu, którym dokonano zmiany nazwy tego aktu prawnego na przywołana przez organ) – dalej "rozporządzenie z 12 marca 2015 r." Organ wskazał, że w analizowanej sprawie wniosek transferowy, w siedzibie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kutnie 1 kwietnia 2021 r., złożył A.W. (numer identyfikacyjny [...]). Wraz z wnioskiem złożono odręcznie spisane oświadczenie A1.W. z 25 marca 2021 r. o treści wskazującej, że jest ona spadkobiercą po zmarłym K.D. (nr gospodarstwa [...]) oraz, że wyraża zgodę na to by obsługa wniosku transferowego (dotyczącego spadkodawcy) odbywała się wraz z wnioskiem jej męża – A.W., legitymującego się nr gospodarstwa [...]. Wraz z wnioskiem złożono również oświadczenie z 25 marca 2021 r. W.D. (współspadkobiercy po K.D.), w którym wyraża on zgodę na wstąpienie A1.W. (numer identyfikacyjny [...] - nadany A.W.) w miejsce spadkobiercy i przyznanie jej płatności bezpośrednich. Do wniosku transferowego dołączono również kopię odpisu skróconego aktu zgonu K.D., oraz aktu poświadczenia dziedziczenia, w którym wskazano, że spadek po K.D. nabyli z dobrodziejstwem inwentarza A1. W. oraz W.D. (w udziale ½ części każde z nich). W tych warunkach organ stwierdził, iż stroną postępowania zainicjowanego wnioskiem transferowym z 1 kwietnia 2021 r. jest A.W., będący rolnikiem kwalifikującym się do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, natomiast A1. W., jako spadkobierca, jest współmałżonką producenta posiadającego numer identyfikacyjny w ewidencji producentów, który złożył wniosek transferowy. Organ wyjaśnił, iż tak długo jak trwa małżeństwo i małżonkowie wspólnie prowadzą działalność rolniczą, posiadają status producenta rolnego, niezależnie od tego, że wpis do ewidencji producentów obejmuje tylko jednego z małżonków. Powołując się na art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o płatnościach, organ wyjaśnił, że w analizowanej sprawie A1. W. nie został nadany odrębny numer identyfikacyjny w ewidencji producentów. Nie możliwe jest również wykorzystanie przez nią numeru identyfikacyjnego po zmarłym bracie, z uwagi na fakt, że numer ten jest powiązany z numerem PESEL i nie może przechodzić na następcę prawnego w przypadku śmierci producenta rolnego. Numer identyfikacyjny jest bowiem przypisany do konkretnego podmiotu, określonego (w przypadku osoby fizycznej) co do imienia i nazwiska. Wobec faktu, że numer ewidencyjny [...] został nadany A.W. za zgodą współmałżonki A1.W. (spadkobierczyni po zmarłym K.D.) zasadne było wystąpienie z wnioskiem transferowym przez A.W., gdyż nadany mu numer identyfikuje oboje małżonków jako producenta rolnego. Organ, odnosząc się do argumentów zawartych w treści odwołania wskazujących, że A.W. wystąpił z systemu małych gospodarstw 26 sierpnia 2021 r. powołując się na § 13 ust. 2 rozporządzenia z 12 marca 2015 r. wyjaśnił, że jeżeli spadkobierca uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw, do spadkobiercy i do gospodarstwa powstałego w wyniku połączenia gospodarstwa odziedziczonego i gospodarstwa rolnego posiadanego przez spadkobiercę stosuje się limit określony w art. 19 ust. 2 ustawy o płatnościach. Powołując się na art. 56 ust. 6 ustawy o płatnościach, organ wyjaśnił, że w analizowanym przypadku strona na 2020 r. nie złożyła oświadczenia o wystąpieniu z systemu dla małych gospodarstw w terminie do 30 września 2020 r. Jednak w związku ze złożeniem wniosku transferowego 1 kwietnia 2020 r. strona miała dodatkową możliwość wystąpienia z tego systemu (wynikającą z art. 56 ust. 6a ustawy o płatnościach) poprzez złożenie oświadczenia o wystąpieniu z systemu wraz z wnioskiem transferowym - czego jednak nie uczyniła (pole zawierające oświadczenie, że występuje z systemu dla małych gospodarstw pozostało niewypełnione). Wraz z wnioskiem transferowym nie złożono również odrębnego załącznika zawierającego oświadczenie o wystąpieniu z tegoż systemu. W związku z powyższym organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny dla będącego przedmiotem rozpoznania wniosku transferowego dotyczącego kampanii 2020. Dodatkowo organ wskazał, że A.W. w części X wniosku, zatytułowanej OŚWIADCZENIA I ZOBOWIĄZANIA, wyraźnie oświadczył, że znane mu są zasady przyznawania płatności objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, obecnie strona nie może się zasłaniać nieznajomością tych zasad - w szczególności nieznajomością zasady dotyczących możliwości wystąpienia z systemu dla małych gospodarstw. W tych warunkach, w opinii organu odwoławczego, mając na uwadze akta sprawy oraz dostępne dane w systemie informatycznym, organ I instancji prawidłowo ustalił okoliczności warunkujące wysokość przyznanych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020. Końcowo organ precyzyjnie wyjaśnił sposób ustalenia kwoty poszczególnych przyznanych stronie na rok 2020 płatności oddzielnie dla jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazieleniania oraz płatności redystrybucyjnej. W skardze, złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, A.W. zarzucił organowi naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego tj. : - art. 27 ustawy o płatnościach w zw. z art. 12 ust. 4 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że gospodarstwo rolne prowadzone przez A.W. i gospodarstwo rolne odziedziczone przez A1.W. po zmarłym bracie stanowią jedno i to samo gospodarstwo rolne i w związku z tym przyznając płatności zawnioskowane przed śmiercią przez zmarłego K.D. - w ramach transferu po śmierci rolnika uprzednio rozliczyć należy płatności przyznane A.W. w ramach systemu wsparcia dla małych gospodarstw, podczas gdy: a) gospodarstwo zmarłego K.D. (którego następcami prawnymi są A1.W. i W.D.) stanowi odrębne gospodarstwo od gospodarstwa A.W. i nie stanowi całości gospodarczej z gospodarstwem A.W. (przedmiot dziedziczenia nie wszedł do majątku wspólnego tylko do majątku odrębnego A1.W., art. 33 pkt 2 kro) w związku z czym, płatności bezpośrednie przyznane na każde z tych gospodarstw winny być rozliczane niezależnie; b) A.W. nie jest spadkobiercą K.D. zaś prowadzone przez A. i A1.W. gospodarstwo pozostawało i pozostaje zupełnie niezależne od gospodarstwa zmarłego K.D., w prawa którego wstąpiła A1. W.; c) w dacie złożenia wniosku o dopłaty przez K.D. (nr identyfikacyjny: [...]) właścicielem gospodarstwa rolnego objętego wnioskiem był K.D. nie zaś A1. W.; d) wniosek spadkobiercy rolnika (A1.W.) nie zainicjował nowego postępowania administracyjnego, odrębnego od postępowania dotychczas prowadzonego na podstawie wniosku zmarłego rolnika (K.D.) a stanowił kontynuację postępowania toczącego się z wniosku zmarłego rolnika, który posiadał adekwatny numer identyfikacyjny; e) w związku ze wstąpieniem A1.W. do postępowania zainicjowanego przez zmarłego rolnika K.D. mógł zostać użyty również numer identyfikacyjny nadany zmarłemu rolnikowi K.D. ([...]), w którego prawa i obowiązki wstąpiła A1. W.; f) jak stanowi art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o płatnościach, warunek posiadania numeru identyfikacyjnego o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 uznaje się za spełniony nawet jeżeli spadkobiercy został nadany numer identyfikacyjny który nie może być wykorzystany do ubiegania się o przyznanie płatności bezpośrednich; - art. 992 § 1 kc, poprzez niezastosowanie co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że płatność przyznana zmarłemu rolnikowi nie weszła do spadku po K.D. i w konsekwencji wniosek strony postępowania winien zostać rozpoznany wyłącznie w oparciu o przepisy regulujące warunki i tryb przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, bez uwzględniania regulacji wynikającej z przepisów kodeksu cywilnego dotyczącej spadkobrania; 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 28 k.p.a. poprzez niezastosowanie skutkujące przyznaniem statusu strony A.W. nie zaś A1. W. podczas gdy (i) A1. W. nie zaś A.W. jest spadkobiercą zmarłego rolnika K.D., (ii) A1. W. udała się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kutnie z wnioskiem o uzyskanie płatności obszarowych na 2020 r. po zmarłym bracie K.D., o czym poinformowała organ i następnie działając zgodnie ze wskazaniami Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kutnie skierowała do organu wniosek transferowy w celu uzyskania płatności po zmarłym bracie K.D. co skutkuje nieważnością zaskarżonej decyzji (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.); - art. 155 k.p.a. poprzez niezastosowanie przejawiające się w utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której (i) 10 sierpnia 2021 r. wydano decyzję w sprawie zmiany decyzji z 11 grudnia 2020 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, (ii) 16 sierpnia 2021 r. wydano decyzję w sprawie zmiany decyzji z 11 grudnia 2020 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, podczas gdy uchylenie albo zmiana decyzji ostatecznej na podstawie której strona nabyła prawo wymaga zgody strony zaś ani A1.W. ani mąż A1.W. w osobie A.W. nie wyrazili zgody na zmianę bądź uchylenie decyzji ostatecznej; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób nieprawidłowy (niewyczerpujący, niewszechstronny, z pominięciem zasad doświadczenia życiowego) poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że A1. W. ponosi negatywne konsekwencje i szkodę finansową w związku z nieprawidłowymi pouczeniami i wskazaniami jakie otrzymała od pracownika Biura Powiatowego ARiMR w Kutnie na etapie składania wniosku o przyznanie płatności po zmarłym bracie K.D. (1 kwietnia 2021 r.), co w konsekwencji stanowiło również rażące naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a.; - art. 15 k.p.a. poprzez dokonanie oceny stanu prawnego i stanu faktycznego sprawy na dzień 1 kwietnia 2021 r. (dzień złożenia wniosku transferowego) i na dzień 26 sierpnia 2021 r. (data wystąpienia przez A.W. z systemu małych gospodarstw) nie zaś na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, co pozostaje w sprzeczności z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, co skutkuje nieważnością postępowania (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W tych warunkach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, a także rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć jeszcze należy, że niniejszą sprawę rozpoznano, na wniosek strony skarżącej, na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt. 2 p.p.s.a.). Przedmiot skargi w rozstrzyganej sprawie stanowiła decyzja Dyrektora Łódzkiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 25 listopada 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w sprawie zmiany decyzji z 11 grudnia 2020 r. przyznającej skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. Kontrolując zaskarżoną decyzję, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w sprawie nie doszło do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego oraz mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa procesowego. Zarzuty skargi okazały się nieskuteczne przede wszystkim z uwagi na to, że oparte zostały na stanowisku, że w rozstrzyganej sprawie to żona skarżącego uprawniona była do złożenia wniosku transferowego po swoim zmarłym bracie, ale na skutek błędnego pouczenia ze strony pracowników ARiMR z nim nie wstąpiła. Nadto strona w swoim środku zaskarżenia kreuje stan faktyczny, który nie wystąpił w rozstrzyganej sprawie. Na wstępie wskazać należy, że zasady przyznawania stanowiących przedmiot sporu w rozstrzyganej sprawie płatności reguluje przywołana powyżej ustawa z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powołana ustawa normuje też sytuacje związane z wystąpieniem zdarzeń prawnych, w wyniku których zaistniało następstwo prawne w odniesieniu do pierwotnego wnioskodawcy, w tym sytuację śmierci rolnika, która nastąpiła w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do dnia doręczenia decyzji w sprawie o przyznanie tych płatności. Z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach, w związku z art. 7 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2022 r. poz. 203 ze zm.) - dalej: "ustawa o systemie ewidencji producentów", wynika, że podmiot, który ubiega się o płatności musi żyć/istnieć, aby możliwe było wydanie merytorycznej decyzji dotyczącej wnioskowanych płatności. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o płatnościach w przypadku śmierci rolnika, która nastąpiła w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do dnia doręczenia decyzji w sprawie o przyznanie tych płatności, płatności bezpośrednie przysługują jego spadkobiercy, jeżeli: 1) grunty, które były objęte wnioskiem o przyznanie płatności obszarowych, były w posiadaniu rolnika lub jego spadkobiercy w dniu 31 maja roku, w którym został złożony ten wniosek; 2) zwierzęta, które były objęte wnioskiem o przyznanie płatności związanych do zwierząt, były w posiadaniu rolnika lub jego spadkobiercy przez okres, w jakim posiadanie zwierząt jest warunkiem przyznania tych płatności; 3) spełnia on warunki do przyznania danej płatności, z tym że warunek posiadania numeru identyfikacyjnego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, uznaje się za spełniony, nawet jeżeli spadkobiercy został nadany numer identyfikacyjny, który nie może być wykorzystywany do ubiegania się o przyznanie płatności bezpośrednich. Stosownie do art. 27 ust. 2 i 10 ustawy o płatnościach w przypadku, o którym mowa w ust. 1, spadkobierca rolnika wstępuje do toczącego się postępowania na jego miejsce na wniosek złożony w terminie 7 miesięcy od dnia otwarcia spadku. Termin ten nie podlega przywróceniu. Spadkobierca rolnika podaje we wniosku, o którym mowa w ust. 2, numer identyfikacyjny nadany w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności albo dołącza do tego wniosku kopię wniosku o wpis do ewidencji producentów w rozumieniu tych przepisów (art. 27 ust. 3 ustawy o płatnościach). Do wniosku spadkobierca rolnika dołącza: 1) prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo 2) w przypadku gdy nie zostało zakończone postępowanie sądowe o stwierdzenie nabycia spadku: a) zaświadczenie sądu o zarejestrowaniu wniosku o stwierdzenie nabycia spadku albo b) kopię wniosku o stwierdzenie nabycia spadku: - potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez sąd albo - potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez notariusza albo upoważnionego pracownika Agencji, wraz z potwierdzeniem nadania tego wniosku w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo kopią tego potwierdzenia potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez notariusza albo upoważnionego pracownika Agencji, albo 3) zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony przez notariusza (art. 27 ust. 4 ustawy o płatnościach). Jeżeli z postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo z zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego przez notariusza wynika, że do nabycia spadku uprawnionych jest więcej spadkobierców niż jeden spadkobierca rolnika, spadkobierca wstępujący do postępowania w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich: 1) dołącza do wniosku, o którym mowa w ust. 2, albo 2) składa wraz z postanowieniem sądu, o którym mowa w ust. 5 - oświadczenia pozostałych spadkobierców rolnika o wyrażeniu zgody na wstąpienie tego spadkobiercy na miejsce rolnika i przyznanie mu płatności bezpośrednich (art. 27 ust. 6 ustawy o płatnościach). Zgodnie z art. 27 ust. 8 ustawy o płatnościach wniosek, o którym mowa w ust. 2, spadkobierca rolnika składa do kierownika biura powiatowego Agencji, do którego rolnik złożył wniosek, o którym mowa w ust. 1. Jak z powyższego wynika w przypadku śmierci rolnika, która nastąpiła w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do dnia doręczenia decyzji w sprawie o przyznanie tych płatności, płatności bezpośrednie przysługują jego spadkobiercy, jeżeli grunty, które były objęte wnioskiem o przyznanie płatności obszarowych, były w posiadaniu rolnika lub jego spadkobiercy w dniu 31 maja roku, w którym został złożony ten wniosek, spełnia on warunki do przyznania danej płatności w tym m.in. posiada numer identyfikacyjny nadany w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów albo dołączy do wniosku transferowego kopię wniosku o wpis do ewidencji producentów. Spadkobierca rolnika wstępuje do toczącego się postępowania na jego miejsce na wniosek złożony w terminie 7 miesięcy od dnia otwarcia spadku. W stanie faktycznym rozstrzyganej sprawy nie budzi wątpliwości sądu, że wniosek transferowy wraz z wszystkimi niezbędnymi załącznikami do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Kutnie został 1 kwietnia 2021 r. złożony przez A.W. Wśród załączonych dokumentów znajdowała się także zgoda żony skarżącego A1.W. na wystąpienie z wnioskiem transferowym przez jej męża. Wniosek ten zainicjował kontrolowane obecnie postępowanie. W postępowaniu tym stroną był skarżący A.W. reprezentowany przez żonę A1.W.. Okoliczność, że to żona wnioskodawcy jest spadkobiercą zmarłego rolnika pozostaje bez wpływu na prawidłowość określenia przez organ strony postępowania bowiem z wnioskiem transferowym, za zgodą A1.W., wystąpił posiadający numer identyfikacyjny producenta rolnego - jej mąż. W tym miejscu należy przytoczyć treść art. 12 ust. 4 ustawy o systemie ewidencji producentów, zgodnie z którym w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się: 1) jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę; 2) odrębny numer identyfikacyjny od numeru, o którym mowa w pkt 1, jeżeli wnioskodawca prowadzi samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą. W rozstrzyganej sprawie poza sporem jest okoliczność, iż skarżący oraz jego żona posiadają jeden numer identyfikacyjny i na jego nadanie skarżącemu zgodę musiała wyrazić jego żona. W orzecznictwie podkreśla się także, że kwestie związane z rodzajem ustroju majątkowego obowiązującego małżonków i ewentualnym posiadaniem oddzielnych gospodarstw rolnych, stanowiących majątek osobisty, dla prawidłowego zastosowania art. 12 ust. 4 ustawy o systemie ewidencji producentów nie mają zasadniczego znaczenia (por. Wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 272/13, LEX nr 1351486. Wyrok NSA z 25 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 94/10. LEX nr 952868). Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o systemie ewidencji producentów nadany producentowi numer identyfikacyjny jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego. Zatem zgodnie z powyższymi regulacjami numer identyfikacyjny nadany w trybie tej ustawy jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego. Istota analizowanych przepisów sprowadza się do tego, że każdy producent rolny, niezależnie od swojego statusu prawnego może mieć tylko jeden indywidualny numer i numer ten nie przechodzi na następcę prawnego. Powyższe oznacza, iż żona skarżącego nie mogła posiadać własnego oddzielnego numeru identyfikacyjnego ani przejąć numeru identyfikacyjnego swojego zmarłego brata i wykorzystywać go jako własny w procesie składania wniosku transferowego. Odmienna interpretacja dokonana w skardze przez stronę skarżącą nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów o dziedziczeniu wskazać należy, że dziedziczeniu podlegają jedynie prawa i obowiązki o charakterze cywilnoprawnym. Dziedziczenie nie obejmuje więc praw i obowiązków administracyjnoprawnych, które dla przejścia na inne podmioty wymagają wyraźnej podstawy ustawowej. Ich przejście, o ile następuje, nie jest objęte pojęciem dziedziczenia. Nie są one także składnikiem spadku. Podkreślić należy, że w rozstrzyganej sprawie, wbrew zarzutom skargi, nie mieliśmy do czynienia z sytuacją, w której sporna płatność weszła do majątku spadkowego. Stosownie do art. 924 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.)-, dalej: "k.c." spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, zaś art. 925 k.c. stanowi, że spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o płatnościach jeżeli po doręczeniu decyzji w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich rolnik, do którego została skierowana decyzja, zmarł, jego spadkobiercy przysługują prawa, które przysługiwałyby spadkodawcy jako stronie postępowania. Zaś należności z tytułu płatności przyznanych w tej decyzji są przedmiotem dziedziczenia (art. 30 ust. 4 ustawy o płatnościach). Wskazać należy, że w niniejszej sprawie do spadkobierców rolnika nie miał zastosowania art. 30 ustawy o płatnościach, gdyż nie doszło do doręczenia decyzji o przyznaniu płatności K.D. za jego życia. Gdyby tak było należności z tytułu płatności przyznanych w decyzji organu byłyby przedmiotem dziedziczenia (art. 30 ust. 4 ustawy o płatnościach). W rozstrzyganej sprawie K.D. zmarł po złożeniu wniosku o przyznanie płatności, ale przed wydaniem decyzji o ich przyznaniu. Zatem w sprawie nie może być mowy o wejściu środków z tytułu płatności do masy spadkowej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o płatnościach, w przypadku gdy rolnik, który złożył za dany rok kalendarzowy wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, złożył również za ten rok kalendarzowy wniosek transferowy, wnioski te są rozpatrywane łącznie. Jeżeli decyzja w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich została, tak jak w sprawie niniejszej, wydana przed złożeniem przez rolnika wniosku transferowego kierownik biura powiatowego Agencji, o którym mowa w art. 5, dokonuje zmiany decyzji w sprawie o przyznanie tych płatności, jeżeli istnieje konieczność dokonania ich zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, lub nałożenia pozostałych kar administracyjnych, lub zastosowania art. 8 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia nr 1307/2013 lub art. 11 ust. 1 tego rozporządzenia (art. 29 ust. 3 ustawy o płatnościach). Przy czym w przypadku tym zmiany decyzji w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich dokonuje się bez zgody strony (art. 29 ust. 4 ustawy o płatnościach). W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, iż skarżący, 31 marca 2020 r. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2020, ubiegając się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz, że decyzją z 11 grudnia 2020 r. wnioskowane płatności zostały stronie przyznane. Bezsprzecznie w decyzji tej organ potwierdził również uczestnictwo strony w systemie dla małych gospodarstw. Powyższe płatności zostały także przekazane na rachunek bankowy skarżącego. Z akt sprawy wynika także, iż 1 kwietnia 2021 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kutnie został skutecznie wniesiony przez skarżącego wniosek transferowy o przyznanie płatności obszarowych po zmarłym K.D.. Organ nie kwestionował prawidłowości złożonego przez skarżącego wniosku ani też uprawnień strony do jego złożenia (w związku dziedziczeniem przez żonę skarżącego ½ spadku po zmarłym bracie oraz zgodą drugiego spadkobiercy). Nadto niekwestionowany przez strony był także fakt, iż skarżący złożył wniosek o wystąpienie z systemu dla małych gospodarstw 26 sierpnia 2021 r. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 63 7/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE.L2013.347.608) – dalej "rozporządzenie nr1307/2013" państwa członkowskie mogą ustanowić system dla małych gospodarstw zgodnie z warunkami określonymi w tytule "system dla małych gospodarstw". Uczestnictwo w tym systemie pociąga za sobą zarówno korzyści jak i ograniczenia. Rolnicy uczestniczący w systemie dla małych gospodarstw są zwolnieni z praktyk rolniczych przewidzianych w tytule III rozdział 3 (art. 61 ust. 3 rozporządzenia nr 1307/2013). Z kolei z art. 63 rozporządzenia nr 1307/2013 wynika, że kwota rocznej płatności dla każdego rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw nie może być niższa niż 500 EUR i nie może być wyższa niż 1.250 EUR. Konsekwencją powyższych zapisów jest treść art. 19 ust. 2 ustawy o płatnościach, zgodnie z którym płatności dla małych gospodarstw ustala się zgodnie z art. 63 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013 w wysokości nie większej niż równowartość w złotych kwoty 1250 euro. W rozstrzyganej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący od 2015 roku uczestniczył w systemie dla małych gospodarstw. W art. 56 ustawy o płatnościach określono warunki wystąpienia z tego systemu. W kolejnych latach rolnik uczestniczący w systemie dla małych gospodarstw może wystąpić z tego systemu, składając oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu w terminie do dnia 30 września roku, w którym to wystąpienie ma nastąpić. W takim przypadku w decyzji w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich za rok, w którym zostało złożone to oświadczenie, stwierdza się, że rolnik nie uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw (art. 56 ust. 6 ustawy o płatnościach). Natomiast zgodnie z art. 56 ust. 6a ustawy o płatnościach w przypadku, o którym mowa w art. 27 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy o płatnościach, oświadczenie o wystąpieniu z systemu dla małych gospodarstw można było złożyć po upływie terminu, o którym mowa w ust. 6, wraz z wnioskiem, o którym mowa odpowiednio w art. 27 ust. 2 albo art. 28 ust. 2 ustawy o płatnościach. Oświadczenie o wystąpieniu z systemu dla małych gospodarstw należało złożyć do kierownika biura powiatowego Agencji, o którym mowa w art. 5: (1) składając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich albo (2) na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję (ust. 7 przepisu). A zatem w rozstrzyganej sprawie skarżący miał możliwość złożenia oświadczenia o wystąpieniu z systemu małych gospodarstw na formularzu wniosku transferowego (rubryka13) bądź w terminie przewidzianym na złożenie wniosku transferowego na odrębnym formularzu opracowanym przez Agencję czego jednak nie uczynił. Oświadczenie o wystąpieniu z systemu skarżący złożył bowiem dopiero w dniu 26 sierpnia 2021 r i jest ono skuteczne począwszy od kampanii za 2021 rok. Zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy o płatnościach, płatności dla małych gospodarstw ustala się zgodnie z art. 63 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013 w wysokości nie większej niż równowartość w złotych kwoty 1250 euro. Z kolei stosownie do § 13 ust. 2 rozporządzenia z 12 marca 2015 r. w przypadku złożenia wniosku kontynuacyjnego jeżeli spadkobierca uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw, do spadkobiercy i do gospodarstwa powstałego w wyniku połączenia gospodarstwa odziedziczonego i gospodarstwa rolnego posiadanego przez spadkobiercę: (1) stosuje się limit określony w art. 19 ust. 2 ustawy; (2) nie stosuje się obowiązku przestrzegania praktyk, o których mowa w art. 43 ust. 1 rozporządzenia nr 1307/2013 (§ 13 ust. 2). Powracając na grunt przedmiotowej sprawy należy przypomnieć, że bezspornie w decyzji z 11 grudnia 2020 r przyznającej skarżącemu dopłaty za 2020 r potwierdzone zostało jego uczestnictwo w systemie dla małych gospodarstw. Składając wniosek transferowy o przyznanie płatności obszarowych, po zmarłym K.D. 1 kwietnia 2021 r. strona nie złożyła oświadczenia o wystąpieniu z systemu dla małych gospodarstw. Wniosek złożyła dopiero 26 sierpnia 2021 r. a więc po terminie do jego złożenia, aby wystąpić z systemu w roku, którego dotyczy sporna w sprawie płatność. Analiza akt sprawy ponadto wykazała, iż wniosek o płatność po zmarłym K.D. został złożony na formularzu, gdzie w części X strona oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania płatności objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Formularz ten zawierał również do zaznaczenia rubrykę dotyczącą rezygnacji z systemu dla małych gospodarstw, jednak nie została ona wypełniona przez skarżącego. W tych warunkach należało stwierdzić, iż skarżący, pomimo zachowania terminu do wystąpienia z wnioskiem transferowym o płatności po zmarłym K.D., nie dochował nieprzywracalnego (art. 27 ust. 10 ustawy o płatnościach) terminu do rezygnacji z uczestnictwa w systemie dla małych gospodarstw. A zatem w rozstrzyganej sprawie organ w stosunku do strony prawidłowo zastosował zmniejszenia wynikające z art. 19 ust. 2 ustawy o płatnościach. Odnosząc się do pozostałych, podnoszonych przez skarżącego zarzutów należało uznać je za niezasadne. Przede wszystkim skarżący nietrafnie podnosi, że jego wniosek o przyznanie płatności oraz wniosek transferowy o przyznanie płatności po zmarłym K.D. powinny być rozpoznany przez organ osobno. Skarżący ma rację, iż wniosek transferowy nie wszczyna nowego postępowania a spadkobierca rolnika wstępuje jedynie do toczącego się postępowania w miejsce zmarłego uprawnionego, jednak postępowanie w sprawie przyznania płatności, w oparciu o tego rodzaju wniosek, wymaga zastosowania przez organ wyżej wspomnianego art. 29 ust. 3 ustawy o płatnościach. W tym stanie rzeczy, wobec okoliczności, iż decyzja o przyznanie skarżącemu płatności została wydana przed złożeniem przez skarżącego wniosku transferowego (11 grudnia 2020 r.), organ nie tylko był zobowiązany do łącznego rozpatrzenia obu wniosków, ale także wbrew zarzutom strony mógł na podstawie ust. 4 tego przepisu, uczynić to bez zgody strony. W przypadku każdego takiego wnioskodawcy jak strona, decyzja o przyznanie płatności, wydana przed złożeniem wniosku transferowego, podlegałaby zmianie. Natomiast o wysokości przysługujących wówczas stronie płatności przesądza łączna powierzchnia obszarów i łączna liczba zwierząt zatwierdzonych do danej płatności (por. wyrok WSA w Poznaniu z 21 czerwca 2017 r. w sprawie III SA/Po 57/17 LEX nr 2325181). W tych okolicznościach oczywiście nietrafny okazał się także zarzut naruszenia art. 155 k.p.a. po pierwsze przypomnieć należy, że w toku kontrolowanego postepowania decyzją z 8 listopada 2021 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił decyzję organu I instancji z 16 sierpnia 2021 r. wydaną na podstawie art. 155 k.p.a. wskazując, że decyzja z 11 grudnia 2020 r. kończyła postępowanie w sprawie wniosku A. W. o przyznanie płatności na 2020 r. Wniosek transferowy z 1 kwietnia 2021 r. skutkował natomiast wstąpieniem strony do postępowania zainicjowanego wnioskiem zmarłego K.D. Powyższe oznacza, że w sprawie nie wystąpiła tożsamość materialnoprawna pozwalająca na zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Istotą postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem, a zatem przepis ten nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia w tej sprawie. Analizując wskazywane przez skarżącego zarzuty naruszenia przez organy art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. należało uznać je za bezpodstawne. W tym miejscu na przypomnienie zasługuje przepis art. 3 ustawy o płatnościach, który wskazuje na specyfikę postępowania dowodowego dotyczącego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 3 ustawy o płatnościach z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (ust. 1). W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (ust. 2). Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (ust. 3). Z powyższej regulacji wynika, że ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a wnioskodawca ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. W postępowaniu tym ograniczeniu uległa również realizacja zasad: informowania stron i innych uczestników postępowania (art. 9 k.p.a.) ograniczenie to polega na zobowiązaniu organu do udzielania stronom niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania - i to wyłącznie na żądanie stron, a nie z urzędu. Wbrew oczekiwaniu strony skarżącej obowiązek informacyjny ciążący na organie nie mogą być utożsamiany z obowiązkiem świadczenia usług pomocy prawnej, czy udzielania porad prawnych bądź instruowania stron o wyborze optymalnego sposobu postępowania. W ocenie sądu organy wydając kontrolowane rozstrzygnięcia zasadnie oparły się na dołączonych przez rolnika do wniosku dokumentach oraz oświadczeniach zawartych w odpowiednich rubrykach tego wniosku. Ocena okoliczności sprawy dokonania przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowa i logiczna, zaś wnioski z niej płynące konsekwentne, jasne i zrozumiałe. Z uwagi na powyższe zgłoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77§ 1 i art.80 k.p.a. uznać należało za nieskuteczne. W tych warunkach, nie znajdując podstaw do uchylenia decyzji organów przyznających skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. k.ż.