III SA/Łd 561/17

Dnia 7 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione w sprawie postępowania zabezpieczającego postanawia zwrócić ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem opłaty kancelaryjnej, zaksięgowanej w dniu 2 października 2017 r. pod nr [...]. R.T.

Wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 561/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie postępowania zabezpieczającego. Skarżąca Spółka uiściła dwukrotnie opłatę kancelaryjną za odpis powyższego wyroku z uzasadnieniem – łącznie w wysokości 200 zł. Opłaty zaksięgowane zostały w dniach 25 września 2017 r. i 2 października 2017 r. pod pozycjami [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. Nr 221, poz. 219), opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. Skarżąca Spółka uiściła łącznie 200 zł tytułem opłaty kancelaryjnej. Należało zatem, na podstawie art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwrócić skarżącym różnicę pomiędzy kwotą opłaty uiszczonej a kwotą opłaty należnej. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji postanowienia. R.T.