III SA/Łd 521/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA – Janusza Furmanka po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy [...] z dnia [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę R.A.

III SA/Łd 521/14 Uzasadnienie R. M., reprezentowany przez swoją matkę S. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy [...] z dnia [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W treści uzasadnienia skargi szeroko opisał stan faktyczny sprawy, kolejne zapadające orzeczenia, ustosunkował się do wyników badań przeprowadzonych w kontekście ewentualnej choroby zawodowej. Istota skargi sprowadzała się przede wszystkim do wyrażenia niezadowolenia z orzeczenia lekarskiego wydanego przez Instytutu Medycyny Pracy w Ł.. W konkluzji skargi wniósł o uchylenie orzeczeń IMP w Ł. i "uprawomocnienie" wcześniejszych orzeczeń wydanych przez PWOMP w B.. W odpowiedzi na skargę organ orzekający wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania w sprawie w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a]. Z treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 - 8 tej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które mogą dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje administracyjne – pkt 1, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie - pkt 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3). Ponadto zaskarżalne są inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych spawach -pkt 4a, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a wskazanego przepisu - pkt 8. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają też przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Na wstępie prowadzonych rozważań należało odnotować, że treść skargi, a przede wszystkim zawarte w niej zarzuty, pozwoliły przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] r., którym stwierdzono u R. M. brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W związku z takim określeniem przez skarżącą przedmiotu skargi w pierwszej kolejności należało odpowiedzieć na pytanie, czy możliwe jest wniesienie do sądu administracyjnego skargi w tak określonym przedmiocie. Należało w tym miejscu wyjaśnić, że szczegółowe zasady postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) [dalej: rozporządzenie], wydane na podstawie art. 237 § 1 Kodeksu pracy. Można przyjąć, że zgodnie z treścią powołanego rozporządzenia, postępowanie dowodowe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych jest dwuinstancyjne i kończy się orzeczeniem o charakterze ostatecznym. W myśl § 5 rozporządzenia, właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I stopnia, w tym między innymi - poradni i oddziale wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy (§ 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia). Jednostkami orzeczniczymi II stopnia są przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy. Zgodnie z § 8 rozporządzenia, orzeczenie wydane przez lekarza jednostki I stopnia stanowi jeden z dowodów, na podstawie których właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Orzeczenia jednostek II stopnia także mają jedynie charakter materiałów konsultacyjnych, dowodowych dla organów inspekcji sanitarnej, wydających decyzje w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Od wydanej w ten sposób decyzji przysługuje odwołanie do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, a dopiero od decyzji państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Należy zatem w tym miejscu zaznaczyć, że do postępowania dowodowego, jakim niewątpliwie jest postępowanie w sprawie rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów na orzeczenie wydane przez lekarza jednostki I instancji, czy orzeczenie wydane przez jednostkę II stopnia nie przysługuje zażalenie, o którym mowa w art. 106 § 5 K.p.a., a orzeczenie to nie przybiera formy postanowienia, o którym mowa w tym przepisie. Jednocześnie należało stwierdzić, że orzeczenie to nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie. W wyniku poczynionych wyżej spostrzeżeń, mając na uwadze w szczególności na uwadze treść § 8 rozporządzenia, stwierdzono, że skarga R. M., wniesiona na orzeczenie lekarskie jednostki II stopnia, nie mogła skutecznie zainicjować postępowania sądowoadminsitracyjnego. Skarga w tym zakresie, kierowana do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Reasumując, należało przyjąć, że ochrona interesów R. M., w drodze postępowania sądowoadministracyjnego, mogła w tym przypadku odbyć się tylko i wyłącznie poprzez zaskarżenie do Sądu decyzji wydanej przez właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację, stwierdziwszy uprzednio, że zaskarżone w tej sprawie orzeczenie nie mieści się katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, określonego w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 3 tej ustawy, orzekł jak w sentencji. r.a.