III SA/Łd 51/26

Dnia 15 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi A. J. na orzeczenie Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w Ł. z dnia 20 listopada 2025 roku nr 1/2025 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę.

Orzeczeniem z 20 listopada 2025 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Łodzi utrzymał w mocy orzeczenie Dyrektora Zakładu Karnego w Łodzi z 28 sierpnia 2025 r. o wymierzeniu A. J. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Po zapoznaniu się z notatkami służbowymi z 16 maja 2025 r. Kierownika działu ochrony Zakładu Karnego w Ł. st. chor. P. K. oraz mł. chor. B. C. opisującymi niewłaściwe zachowanie A. G. obecnie J. w trakcie realizacji przyjęcia do jednostki paczki odzieżowej dla jednego z osadzonych postanowieniem z 16 maja 2025 r. Dyrektor Zakładu Karnego w Ł. wszczął wobec A. J. postępowanie dyscyplinarne stawiając obwinionej zarzut tego, że 15 maja 2025 r. podczas pełnienia służby na stanowisku ochronnym brama - widzenia (S-12) Zakładu Karnego w Ł., po przyjęciu przez inną funkcjonariuszkę paczki odzieżowej dla osadzonego D. R., usiłowała dokonać kradzieży koszulki znajdującej się w paczce odzieżowej oraz dokonała nacięcia innej koszulki oraz slipów czym naruszyła dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 230 ust. 3 pkt 4 i 13 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1869 ze zm.) – dalej: "u.s.w." oraz nie dopełniła obowiązków określonych w art. 157 ust. 1 tejże ustawy tj. postępowania zgodnie ze złożonym ślubowaniem według roty określonej w art. 41 u.s.w., zobowiązującej do przestrzegania zasad etyki zawodowej oraz dbania o dobre imię służby, oraz przestrzegania przepisów prawa w szczególności ustawy o Służbie Więziennej oraz przepisów wydanych na jej podstawie. Do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wyznaczono rzecznika dyscyplinarnego por. A. J1. specjalistę działu terapeutycznego Zakładu Karnego w Ł. W toku postępowania dyscyplinarnego rzecznik dyscyplinarny przesłuchał świadków, oraz obwinioną, zapoznał się z materiałem dowodowym w postaci nagrań z monitoringu, notatkami służbowymi funkcjonariuszy dotyczącymi zajścia w dniu 15 maja 2025 r., przeanalizował wykaz połączeń telefonicznych, dokonał oględzin koszulki marki ‘Boss" oraz pozostałej uszkodzonej odzieży, a także analizy dotychczasowego przebiegu służby funkcjonariuszki. Orzeczeniem z 28 sierpnia 2025 r. Dyrektor Zakładu Karnego w Ł. uznał szer. A. J. - strażnika działu ochrony Zakładu Karnego w Ł. za winną popełnienia zarzucanego jej przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył jej karę dyscyplinarną wydalenia ze służby określona w art. 232 pkt 7 u.s.w. W ocenie przełożonego dyscyplinarnego zgromadzona w toku postępowania dyscyplinarnego dokumentacja w sposób jednoznaczny potwierdziła, że szer. A. J. w dniu 15 maja 2025 r. usiłowała dokonać kradzieży koszulki znajdującej się w paczce odzieżowej przeznaczonej dla osadzonego D. R.. Wyjaśnienia obwinionej dotyczące omyłkowego odłożenia koszulki traktować należy jako niewiarygodne. Funkcjonariuszka A. J. twierdziła, że w czasie dokonywania kontroli rzeczy z paczki koszulkę Boss wyjęła z pudełka i odłożyła koło klawiatury. Kończąc kontrolę paczki nie zauważyła, że koszulka leży na biurku. Czemu nie można dać wiary z uwagi na wielkość przedmiotu, o którym jest mowa. Następnie powiedziała, że nie widziała leżącej koszulki poza paczką odzieżową, nie wiedziała gdzie na bramie leżała koszulka, co jest sprzeczne z wcześniejszymi jej twierdzeniami o odłożeniu koszulki koło klawiatury oraz tym, co mówiła dalej w swoich wyjaśnieniach dotyczących wykonanego telefonu około godziny 16:00 do mł. chor. B. C.. Jak powiedziała, telefon ten wykonała ponieważ przypomniało jej się, że koszulkę zostawiła na biurku. Ponadto nie jest możliwym, aby żadna z funkcjonariuszek pełniących służbę na bramie nie dostrzegła leżącej koszulki na biurku koło klawiatury. Stwierdzono, że motywem działania obwinionej była chęć wejścia w posiadanie wartościowej odzieży, o czym świadczą jej wypowiedzi dotyczące wartości rzeczy w paczce. Działanie to mogło być podyktowane impulsem, bez przewidzenia jego konsekwencji, a świadomość ujawnienia czynów oraz ich konsekwencji pojawiała się u obwinionej dopiero po przeprowadzonych rozmowach z mł. chor. B. C.. W wyniku tego, następnego dnia podjęła działania zmierzające do zwrotu koszulki i zatarcia śladów tej sytuacji, w celu uniknięcia ewentualnych konsekwencji swoich czynów. O takich intencjach działania obwinionej świadczyć może rozmowa ze starszym magazynierem działu kwatermistrzowskiego, st. sierż. sztab. M. G., podczas której obwiniona nie podała swoich danych osobowych oraz rozmowa z szer. S., podczas której obwiniona chciała, aby funkcjonariuszka S. jak najszybciej oddała koszulkę do magazynu albo wyrzuciła ją do kosza. Według przełożonego dyscyplinarnego potwierdził się także zarzut dokonania nacięcia koszulki oraz slipów znajdujących się w paczce odzieżowej przeznaczonej dla osadzonego D. R.. W trakcie składania pierwszych wyjaśnień obwiniona przyznała, że podczas przeprowadzania czynności służbowych polegających na odcinaniu metek informacyjnych od ubrań, przypadkowo przecięła materiał na slipach i koszulce. Zrobiła to nieumyślnie. Nie pamiętała jak to zrobiła. Była gotowa do pokrycia kosztów uszkodzonej odzieży. Podczas zeznań uzupełniających wycofała się z tej deklaracji twierdząc, że nie jest pewna czy przecięła te ubrania. Jednocześnie wskazała, że metki odcinała zwykłymi nożyczkami, około 10 cm z zaokrąglonymi końcówkami, co w ocenie rzecznika dyscyplinarnego zmniejsza ryzyko przypadkowego przecięcia materiału. Brak pewności w składanych przez obwinioną zeznaniach i ich zmiany świadczą o umyślnym zatajaniu faktów. Jednocześnie dokonane przez rzecznika dyscyplinarnego oględziny koszulki oraz slipów jednoznacznie potwierdziły fakt ich uszkodzenia. Przy ustalaniu wymiaru kary dyscyplinarnej wzięto pod uwagę dyrektywy wymiaru kary określone w art. 239 u.s.w. oraz wszelkie okoliczności, zarówno mogące wpływać na zaostrzenie jak i na złagodzenie wymiaru kary. Biorąc pod uwagę charakter zarzucanych czynów oraz stopień zawinienia stwierdzono, że kara wydalenia ze służby jest współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych. Popełnienie przez funkcjonariusza służby więziennej czynów polegających na usiłowaniu kradzieży oraz dokonaniu uszkodzenia rzeczy znajdujących się w paczce dla osadzonego stoi w rażącej sprzeczności z treścią złożonego przez funkcjonariusza ślubowania. Ponadto przedmiotowy czyn został popełniony z motywacji zasługującej na szczególne potępienie. Negatywnie należało także ocenić postępowaniem obwinionej po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego celem jego zatuszowania. W odwołaniu od powyższego orzeczenia obwiniona zarzuciła obrazę przepisów postępowania, tj. art. 170 § 1 oraz 1a kodeksu postępowania karnego (tekst jedn. Dz. U z 2025 r., poz. 46) w związku z art. 259 u.s.w., a także naruszenie zasady domniemania niewinności, dokonanie dowolnej oceny całości materiału dowodowego oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. W ocenie obwinionej w toku postępowania dyscyplinarnego pominięto wnioski dowodowe na okoliczności mające istotne znaczenie dla ustalenia faktu popełnienia czynu zabronionego, organ prowadzący postępowanie wymierzył karę dyscyplinarną mimo braku pewnych dowodów na winę funkcjonariuszki, jak również błędnie przyjął popełnienie przez stronę przewinienia dyscyplinarnego w sytuacji, gdy wina nie została udowodniona. Przywołanym na wstępie orzeczeniem z 20 listopada 2025 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Łodzi utrzymał w mocy orzeczenie Dyrektora Zakładu Karnego w Łodzi z 28 sierpnia 2025 r. o wymierzeniu A. J. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że analiza materiału dowodowego potwierdziła ustalony przez Dyrektora Zakładu Karnego w Ł. przebieg wydarzeń, związanych zarówno z zabezpieczeniem (schowaniem) przez obwinioną koszulki w miejscu niewidocznym dla innych osób, jak i uszkodzeniem innej odzieży. W ocenie organu II instancji zasadna jest ocena złożonych w tym zakresie przez obwinioną wyjaśnień jako niewiarygodnych. W swoich wyjaśnieniach wskazała ona, że wyjęła koszulkę z pudełka i odłożyła na biurku koło klawiatury, a jednocześnie wskazała, że nie widziała jej leżącej poza paczką. Wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności z zeznaniami B. C., pełniącej służbę z obwiniona oraz szer. I. K. pełniącej 15 maja 2025 r. służbę na stanowisku widzeniowym. Funkcjonariuszki te zgodnie zeznały, że nie widziały koszulki osadzonego leżącej na biurku. Jedyną osobą pozostająca w pomieszczeniu, która mogła schować koszulkę do biurka była zatem obwiniona. Fakt znajdowania się odzieży osadzonego w biurku potwierdziła także B. C., która w związku z rozmową telefoniczną z obwinioną około godziny 16 zajrzała do biurka, gdzie znalazła odzież skazanego. Dalej organ odwoławczy podniósł, że dla oceny zachowania obwinionej i ustalenia faktu popełnienia przez nią zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego, istotne znaczenie ma treść pisma z Prokuratury Rejonowej w Łowiczu z 22 października 2025 r., zgodnie z którym tego samego dnia wydano postanowienie o przedstawieniu szer. A. J. zarzutu popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego na podstawie art. 231 § 2 k.k. Podkreślenia wymaga, że czyn stypizowany w art 231 § 2 k.k. stanowi typ kwalifikowany przestępstwa związanego z przekroczeniem uprawnień lub niedopełnieniem obowiązków przez funkcjonariusza publicznego. żadnych nowych okoliczności mających znaczenie przy ocenie zachowania obwinionej. Następnie organ odwoławczy uznał za chybiony zarzut naruszenia art 170 § 1 i 1a k.p.k., bowiem przepis ten nie znajdował zastosowania w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Zakres stosowania przepisów k.p.k. w tymże postępowaniu określa art. 259 u.s.w. przewidując stosowanie tych przepisów odpowiednio oraz w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Służbie Więziennej. Powyższa ustawa zawiera własne uregulowanie dotyczące dopuszczania dowodów w art. 248 ust. 7, wobec czego brak jest podstaw do stosowania, instytucji opisanych w kodeksie postępowania karnego regulujących przesłanki oddalenia wniosku dowodowego. Skarżąca całkowicie pomija w odwołaniu treść przepisu art. 248 ust. 7 pkt 5 u.s.w., który stanowi, że rzecznik dyscyplinarny odmawia uwzględnienia wniosku, jeżeli: wniosek dowodowy został złożony po zakreślonym terminie, o którym wnioskodawca został zawiadomiony, chyba że potrzeba złożenia takiego wniosku ujawniła się po upływie tego terminu, co należy uprawdopodobnić. Zarówno obwiniona, jak i jej obrońca zostali powiadomieni o zakreślonym dla czynności dowodowej terminie, co skutecznie uruchomiło bieg tego terminu. Wobec niedochowania terminu oraz nie wykazaniu, że potrzeba złożenia wniosku dowodowego ujawniła się po upływie terminu zakreślonego przez rzecznika dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego, na które obrońca także po upływie 7 dniowego terminu złożył zażalenie, wobec czego zażalenie podlegało odrzuceniu. W ocenie organu II instancji zupełnie chybione są zarzuty odwołania dotyczące rzekomego braku przygotowania organów prowadzących postępowanie do przeprowadzenia konfrontacji, co miało skutkować ich odwołaniem. Celem prawidłowego przygotowania tej konfrontacji rzecznik dyscyplinarny wezwał obrońcę obwinionej do złożenia pisma zawierającego wykazanie sprzeczności, których usunięcie wymaga konfrontacji, zakreślając termin do 7 lipca 2025 r. Odpowiedź pełnomocnika na wezwanie wpłynęła na pocztę elektroniczną do rzecznika 11 lipca 2025 r. Zaplanowane na ten dzień konfrontacje nie odbyły się, a rzecznik wydał postanowienie z 14 lipca 2025 r. w oparciu o przepis art. 248 ust. 7 pkt 5 u.s.w. o odmowie uwzględnienia powyższego wniosku dowodowego ze względu na uchybienie przez obrońcę obwinionej terminowi do uzupełnienia wniosków dowodowych. Organ II instancji podkreślił, że wniosek dowodowy z konfrontacji w zakreślonym kształcie nie spełniał kryteriów dla jego przeprowadzenia. Konfrontacja nie służy do polemiki czy wyjaśniania jakichkolwiek sprzeczności w materiale dowodowym. Obwiniona działająca w postępowaniu z pomocy profesjonalnego obrońcy miała pełny dostęp do akt postępowania, znała materiał dowodowy, treść zeznań świadków, przy składaniu zeznań dwojga świadków była obecna, aktywnie zadawała pytania. Obwiniona, od początku miała możliwość podważania tych zeznań. Konfrontacja jest czynnością szczególną (nie obligatoryjną), której zasadność przeprowadzenia jest także uzależnione od oceny organów dyscyplinarnych, tego czy istnieje konieczność usuwania sprzeczności (istotnej) przy pomocy tego źródła dowodowego. Ponadto organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne jest zobowiązany do odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego, który w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania dyscyplinarnego (co jest istotne z punktu widzenia terminów prowadzenia tego postępowania), a tak należało ocenić działania obwinionej i jej obrońcy w omawianej materii, składających niekompletne wnioski dowodowe i po upływie zakreślonych terminów dla czynności procesowych. Skoro, jak strona twierdzi w odwołaniu, konfrontacja miała być kluczowym dowodem na brak winy obwinionej, to strona winna od początku wskazać jakie okoliczności - jakie sprzeczności w materiale dowodowym miały być usunięte poprzez jej przeprowadzenie. Wymierzając obwinionej karę organ I instancji prawidłowo uwzględnił dyrektywy jej wymiaru wynikające z art. 239 u.s.w. Wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. W szczególności zgodnie z art. 239 ust. 2 pkt. 1 i 3 u.s.w. uwzględnia okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego wpływające na zaostrzenie wymiaru kary, jak działanie obwinionej z motywacji zasługującej na szczególne potępienie oraz poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, szczególnie naruszenie dobrego imienia Służby Więziennej poprzez wykreowanie skrajnie negatywnego wizerunku funkcjonariusza publicznego, który próbował dokonać kradzieży rzeczy należącej do osoby pozbawionej wolności, rzeczy która została powierzona jego pieczy. W ocenie organu na korzyść obwinionej nie można uwzględnić braku należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych oraz dotychczasowej niekaralności czy aktualnej pozytywnej oceny służby zawartej w opinii służbowej z dnia 26 lutego 2025 r., bowiem czyny, których się dopuściła dyskwalifikują funkcjonariusza publicznego niezależnie od stażu, doświadczenia czy umiejętności, czy dotychczasowego sposobu pełnienia służby. Nie bez znaczenia jest również fakt, że strona jest w chwili obecnej funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej, która co do zasady trwa przez okres 2 lat. Zgodnie z art. 42 ust. 2 u.s.w. okres ten ma na celu przygotowanie i wyszkolenie funkcjonariusza oraz sprawdzenie, czy cechy osobiste, charakter i zdolności uzasadniają jego przydatność do służby. Obwiniona dopuszczając się próby kradzieży oraz zniszczenia rzeczy należących do osadzonego, działając z niskich pobudek, w sposób wyraźny pokazała, że już na tym etapie można stwierdzić, że nie powinna zostać mianowana na stałe. Na ostateczne orzeczenie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Łodzi skargę do tutejszego sądu złożyła A. J., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. art. 256 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 247 ust. 1 u.s.w. poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji pomimo istotnych wadliwości związanych z postępowaniem, w szczególności w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego i oceny zgromadzonych w toku tego postępowania dowodów; 2. art. 254 ust. 1 u.s.w. poprzez zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego i zaniechanie zlecenia rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, w szczególności odstąpienie od przeprowadzenia konfrontacji skarżącej ze świadkami B. C. i K. S., mimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na dokonanie jednoznacznych ustaleń co do popełnienia przez skarżącą zarzucanych jej czynów oraz charakteru tych czynów, a przeprowadzenie konfrontacji pozwoliłoby na wyjaśnienie zasadniczych rozbieżności w zeznaniach złożonych przez skarżącą i świadków B. C. i K. S.; 3. art. 247 ust. 9a u.s.w. poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego skarżącej, mimo że prowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, iż nie dopuściła się ona usiłowania kradzieży, a jej zachowanie związane z pozostawieniem koszulki osadzonego poza paczką mogło być oceniane co najwyżej przez pryzmat nieznajomości przepisów prawa i obowiązków służbowych; 4. art. 248 ust. 1 pkt 2 u.s.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprzeprowadzenie istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów wnioskowanych przez obrońcę skarżącej, tj. odstąpienie od przeprowadzenia konfrontacji skarżącej ze świadkami B. C. i K. S.; 5. art. 249 ust. 1 u.s.w. poprzez dokonanie oceny wątpliwości odnoszących się do stanu faktycznego sprawy wyłącznie na niekorzyść skarżącej, w szczególności w zakresie przypisania jej usiłowania dokonania kradzieży koszulki, mimo istotnych wątpliwości w zakresie ustalenia przebiegu zdarzenia oraz zamiaru popełnienia czynu przez skarżącą; 6. art. 249 ust. 2 u.s.w. poprzez przypisanie skarżącej sprawstwa zarzucanych jej czynów, mimo że: - sprawstwo nie zostało skarżącej jednoznacznie udowodnione, a występujące w sprawie wątpliwości co do okoliczności sprawy, w szczególności zamiaru popełnienia czynu przez skarżącą oraz motywy jej działania winny być rozstrzygnięte na korzyść skarżącej, - organ dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przyjmując, że skarżąca dokonała zarzucanego jej czynu, w sytuacji gdy wina skarżącej nie została jej udowodniona; 7. art. 239 ust. 1-3 u.s.w. poprzez orzeczenie wobec skarżącej niewspółmiernej do popełnionego przewinienia kary dyscyplinarnej oraz brak przekonywującego wyjaśnienia z jakich powodów konieczne było zastosowanie najsurowszej z kar dyscyplinarnych zamiast kary łagodniejszej, w sytuacji, gdy: - nieudowodnione zostało w toku postępowania wyjaśniającego, że skarżąca dopuściła się najpoważniejszego z zarzucanych jej czynów, tj. usiłowania kradzieży, - czyn związany z dokonaniem przez skarżącą nacięcia innej koszulki i slipów został popełniony przez nią nieumyślnie, wynikał z braku doświadczenia skarżącej, skarżąca nie kierowała się motywem uszkodzenia mienia osadzonego i zobowiązała się do naprawienia wyrządzonej szkody, - z ustaleń poczynionych przez sam organ wynika, że skarżąca wykonywała dotychczas swoje obowiązki służbowe w sposób nienaganny; 8. art. 41 ust. 1 w zw. z art. 157 u.s.w. poprzez brak ustalenia konkretnych przesłanek/warunków zastosowania tych przepisów, a jedynie zastosowanie ogólnikowej formuły, która nie może wywołać żadnych skutków prawnych. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego je orzeczenia organu I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r. pełnomocnik organu złożył pismo Prokuratury Rejonowej w Łowiczu z 14 kwietnia 2026 r. informujące, że 9 grudnia 2025 r. skierowano do sądu akt oskarżenia przeciwko A. J.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) - dalej: "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Badając legalność zaskarżonego orzeczenia w tak zakreślonej kognicji, sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Materialnoprawną podstawę skarżonych rozstrzygnięć stanowił art. 252 ust. 1 pkt 2 u.s.w., zgodnie z którym na podstawie zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uznaniu winnym popełnienia czynu, za który obwiniony ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną i o wymierzeniu kary dyscyplinarnej. Zgodnie z art. 230 u.s.w. funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn funkcjonariusza popełniony umyślnie lub nieumyślnie polegający na naruszeniu dobrego imienia służby lub na przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych, w szczególności jest to niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa lub nadużycie zajmowanego stanowiska służbowego lub służby dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej (art. 230 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 i 13 u.s.w.). Ponadto, zgodnie z art. 230 ust. 1 u.s.w., podstawę takiej odpowiedzialności stanowi czyn sprzeczny ze złożonym ślubowaniem, w którym stosownie do art. 41 u.s.w., funkcjonariusz zobowiązuje się do rzetelnego wykonywania powierzonych mu zadań funkcjonariusza Służby Więziennej i poleceń przełożonych, przestrzegania Konstytucji RP i wszystkich przepisów prawa, jak również tajemnic związanych ze służbą, a także zasad etyki zawodowej, ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania godności ludzkiej oraz z dbałością o dobre imię służby. Stosownie do art. 157 ust. 1 u.s.w. funkcjonariusz jest obowiązany postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem oraz przestrzegać przepisów prawa, w szczególności przepisów u.s.w. i przepisów wydanych na jej podstawie. Zgodnie z art. 232 u.s.w. karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana; 2) ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby w Służbie Więziennej; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe wraz z obniżeniem stopnia; 7) wydalenie ze służby. Ustawodawca nie wskazał, za jakie przewinienie dyscyplinarne wymierza się określoną karę. Wybór kary pozostawił do uznania organu orzekającego. Nie oznacza to jednak dowolności, gdyż w art. 239 u.s.w. zawarł dyrektywy wymiaru kary. Stosownie do art. 239 ust. 1 i ust. 1a u.s.w. wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające. Według art. 239 ust. 2 u.s.w. na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie, w stanie nietrzeźwości albo w stanie po użyciu alkoholu lub po użyciu podobnie działającego środka; 2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej; 3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Służby Więziennej lub naruszenie dobrego imienia Służby Więziennej; 4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę. Natomiast w myśl art. 293 ust. 3 u.s.w. na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) nieumyślność jego popełnienia; 2) podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie jego skutków; 3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych; 4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. Podkreślić należy, że ustawa o Służbie Więziennej w sposób kompleksowy reguluje odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariuszy Służby Więziennej. Określa nie tylko zasady tej odpowiedzialności oraz rodzaje i wymiar kary za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, ale także zawiera wyczerpujące regulacje procesowe dotyczące wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Przepis art. 259 ust. 1 u.s.w. przewiduje przy tym, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio niektóre przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego. Zgodnie z przepisami u.s.w. wydanie orzeczenia dyscyplinarnego - a w tym zakresie dokonanie oceny czynu zarzucanego funkcjonariuszowi oraz wymierzenie kary, następuje po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego mającego na celu całościowe zgromadzenie materiału dowodowego i następnie przeanalizowanie go przez organ orzekający. Ustalając, czy faktycznie miało miejsce zdarzenie, któremu w postępowaniu dyscyplinarnym nadaje się charakter przewinienia, organ zobowiązany jest odnieść się do wszystkich okoliczności występujących w sprawie oraz wskazać, które z nich uznał za udowodnione i dlaczego. Dopiero też prawidłowe ustalenie stanu faktycznego umożliwia przełożonemu dyscyplinarnemu dokonanie właściwej jego kwalifikacji pod kątem zarzutów naruszenia dyscypliny służbowej. Zgodnie przy tym z ustaloną w art. 249 ust. 1 u.s.w. zasadą obiektywizmu przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyć, jak i na niekorzyść obwinionego. Obowiązująca w postępowaniu dyscyplinarnym zasada domniemania niewinności i związana z nią zasada in dubio pro reo (art. 249 ust. 2 u.s.w.) stanowią z kolei, że obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem, a niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Z uwagi na powyższe podkreślić należy, że kontrola sądu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny, czy uznanie skarżącej winną popełnienia zarzucanego jej przewinienia dyscyplinarnych i wymierzenie jej kary dyscyplinarnej nastąpiło na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, czy zebrany i rozważony został cały materiał dowodowy i czy wydając orzeczenie w tym przedmiocie organ uwzględnił wszystkie okoliczności spraw, czy zastosował się do ustawowych dyrektyw wymiaru kary oraz czy prawidłowo uzasadnił orzeczenie. W ocenie sądu w kontrolowanym postępowaniu, wbrew zarzutom skargi, zgromadzony prawidłowo i wyczerpująco materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do uznania, że skarżąca 15 maja 2025 r. dopuściła się usiłowania kradzieży koszulki oraz zniszczenia odzieży przekazanej dla jednego z osadzonych czym naruszyła dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 230 ust. 3 pkt 4 i 13 u.s.w. oraz nie dopełniła obowiązków określonych w art. 157 ust. 1 u.s.w. czyli przestrzegania przepisów prawa, zasad etyki zawodowej oraz dbania o dobre imię służby. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niewątpliwie potwierdza, że 15 maja 2025 r. skarżąca podczas służby wyjęła z paczki przeznaczonej dla osadzonego koszulkę marki boss i ukryła ją w biurku, w pomieszczeniu w którym pełniła służbę w celu jej przywłaszczenia, oraz dokonała zniszczenia poprzez nacięcie nożyczkami dwóch innych sztuk "markowej" odzieży przeznaczonej dla osadzonego. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w notatkach służbowych B.C., i P. K., D. B., oraz wyjaśnieniach świadków przesłuchanych w toku postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem sądu powyższe ustalenia nie zostały skutecznie podważone przez skarżącą w toku postępowania dyscyplinarnego. Prawidłowo organy obu instancji za niewiarygodne uznały składane przez skarżącą wyjaśnienia, trafnie wskazując na wstępujące w nich wzajemne sprzeczności. W notatce służbowej sporządzonej 16 maja 2025 r. skarżąc twierdziła, że koszulka musiała jej wypaść w czasie kontroli paczki i odcinania metek od ubrań czego nie zauważyła, a także, że kończąc pracę sytuacja z koszulką "wyszła jej z głowy", a ponadto magazyn był już zamknięty. Już treść tej notatki wskazuję, że skarżąca miała świadomość przekazania niekompletnej paczki dla osadzonego do magazynu, a zatem jej twierdzenia o przeoczeniu koszulki, która wypadła jej z paczki są niewiarygodne. Ponadto z zeznań świadka K. S. wynika, że następnego dnia tj. 16 maja 2025 r. podczas przyjścia do pracy oskarżona poinformowała ją, że "na bramie" leży koszulka i prosiła by świadek szybko oddała ją do magazynu albo najlepiej jak najszybciej wyrzuciła do kosza. Z kolei przesłuchana w toku postępowania dyscyplinarnego 20 maja 2025 r. zeznała, że przedmiotową koszulkę odłożyła na biurku koło klawiatury, a gdy po wyjściu z pracy przypomniało się jej o tym fakcie telefonicznie poprosiła funkcjonariuszkę C. o jej schowanie. Złożone w toku postępowania wyjaśnienia skarżącej pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniami innych świadków przesłuchanych w toku postępowania dyscyplinarnego w tym w szczególności pełniącej służbę wspólnie ze skarżącą B. C., która poinformowała o całym zdarzeniu, ale także I. K., która 15 maja 2025 r. kilkukrotnie wchodziła do pomieszczenia, w którym skarżąca kontrolowała paczkę dla osadzonego i nie widziała na biurku koło klawiatury żadnej koszulki pozostawionej przez skarżącą. Koszulka ta została ujawniona w dniu następnym tj. 16 maja 2025 r. przez skarżącą na polecenie przełożonego. Znajdowała się ona w szafce w pomieszczeniu wejścia służbowego. Z zeznań mł. chor. B. C. wynika, że to ona na telefoniczną prośbę skarżącej wyjęła ją z półki pod biurkiem, w której schowała ją skarżąca i umieściła w zamykanej szafce biurka nakazując jej zwrot przez skarżącą. W ocenie sądu fakt usiłowania kradzieży koszulki marki Boss przez skarżącą w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości. Materiał ten potwierdza także dokonanie przez skarżącą drugiego z zarzuconych jej czynów czyli uszkodzenia dwóch innych sztuk odzieży przekazanej dla tego samego osadzonego poprzez dokonanie ich nacięcia. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w wynikach oględzin przedmiotowej odzieży, zeznaniach B. C. oraz wyjaśnieniach samej skarżącej złożonych 20 maja 2025 r., w których przyznała, że podczas odcinania przez nią metek od odzieży dla skazanego mogło dojść do nieumyślnego uszkodzenia materiału. W ocenie sądu późniejsze wycofanie się z powyższych zeznań przez stronę jest konsekwencją przyjętej przez nią linii obrony polegającej na negowaniu swoich zawinionych zachowań i oraz spójnych zeznań świadków funkcjonariuszy służby więziennej pełniących służbę razem ze skarżącą potwierdzających popełnienie przez stronę zarzucanych jej naruszeń. Zdaniem sądu, orzeczenie organów obu instancji zostały wydane z poszanowaniem przepisów prawa. W związku z powyższym niezasadne są zarzuty podniesione w punktach 1 i 2 skargi wskazujące na naruszenia art. 247 ust. 1 i art. 254 ust. 1 u.s.w. polegające na zaniechaniu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym pominięciu wnioskowanego przez stronę dowodu z konfrontacji skarżącej ze świadkami B. C. i K. S.. Wskazać należy, że na wniosek pełnomocnika skarżącej w toku postępowania rzecznik dyscyplinarny przesłuchał starszego magazyniera działu kwatermistrzowskiego st. sierz. sztab. M. G., który potwierdził swoje oświadczenia zawarte w notatce służbowej z 16 maja 2025 r. dotyczące rozmowy telefonicznej z oskarżaną odbytej 16 maja 2025 r., w której poinformowała o "zawieruszeniu’ się buzy dla osadzonego R. i chęci jej przekazania do magazynu i stanowczo zaprzeczył twierdzeniom skarżącej, że nakazał jej "zawieruszoną" bluzkę oddać razem z paczkami z następnego dnia by to on dorzucił ją do paczki dla osadzonego R.. Także skarżąca na wniosek pełnomocnika uzupełniła swoje wcześniejsze wyjaśnienia. W ocenie sądu skarżąca w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, miała zapewnioną możliwość aktywnego udziału w tym postępowaniu, a okoliczność nie przeprowadzenia jednego z wnioskowanych przez nią dowodów - dowodu z konfrontacji została przez organ prawidłowo wyjaśniona w zaskarżonym orzeczeniu. W ocenie sądu, do organu należy ocena w zakresie potrzeby przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie nie jest związany żądaniami dowodowymi strony. W rozstrzyganej sprawie organ wezwał pełnomocnika skarżącej do wskazania sprzeczności w zeznaniach świadków i oskarżonej wymagających przeprowadzenia wnioskowanej przez niego konfrontacji jednak pełnomocnik strony nie wywiązał się w zakreślonym terminie z nałożonego na niego obowiązku w tej sytuacji na podstawie art. 248 ust. 7 pkt 5 u.s.w. rzecznik był uprawniony do odmowy przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. W ocenie sądu postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie miało charakter wyczerpując ustalone zostały wszystkie okoliczności faktyczne istotne z punku widzenia zarzucanych skarżącej naruszeń, a także okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia prawidłowego wymiaru skarżącej kary orzeczonej za popełnione przewinienia dyscyplinarne. W toku kontrolowanego postępowania nie zostały przez skarżącą przedstawione dowody świadczące o bezpodstawności sformułowanych wobec niej zarzutów, ani dowody wskazujące na konieczność zmiany kwalifikacji prawnej zarzuconych jej naruszeń co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 247 ust. 9a u.s.w. Ponadto w ocenia sądu za prawidłowością oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym przemawia także fakt skierowania przez organy ścigania 9 grudnia 2025 r. aktu oskarżenia przeciwko A. J. oskarżonej o popełnienie przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 230 ust. 4 u.s.w. czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa, wykroczenia, przestępstwa skarbowego, wykroczenia skarbowego podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej lub karnej skarbowej. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że przewidziany w art. 231 § 2 k.k. typ kwalifikowany przestępstwa przekroczenia uprawnień lub niewypełnienia obowiązków obejmuje czyny zabronione, które funkcjonariusz publiczny może popełnić tylko z zamiarem bezpośrednim, czyli ze szczególnym nastawieniem psychicznym obejmującym zarówno przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków, jak i działanie na szkodę interesu publicznego (vide wyroki Sądu Najwyższego z 3 marca 2009 r., sygn. akt WA 5/09, LEX nr 491237 i z 4 marca 2013 r., sygn. akt WA 3/13, LEX nr 1293888). Zgromadzony w sprawie materiał dowody potwierdza nadużycie przez skarżącą zajmowanego stanowiska w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz przekroczenie uprawnień służbowych stanowiąc naruszenie przez skarżącą dyscypliny służbowej oraz działanie sprzeczne ze złożonym ślubowaniem, które wyczerpuje dyspozycję art. 230 ust. 1, 2 i 3 pkt 4 i 13 u.s.w. W kontrolowanej sprawie sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń art. 249 ust. 1 i 2 u.s.w. W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy nie wystąpiły istotne nie dające się usunąć wątpliwości, które winny zostać poczytane na korzyść obwinionej. Okoliczność, że skarżąca nie planowała popełnienia przestępstwa, czy też że jego popełnienie było nieracjonalne z punktu widzenia wysiłku włożonego przez nią w celu uzyskania zatrudnienia w służbie więziennej nie przekreśla trafności stanowiska organów, że skarżąca działała świadomie z zamiarem przywłaszczenia oraz zniszczenia rzeczy należących do jednego z osadzonych poddanych jej szczególnej pieczy. W ocenie sądu w toku postępowania rzecznik dyscyplinarny zgromadził także materiał dowodowy przemawiający zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionej, który to materiał dowodowy został także prawidłowo rozważony. Zdaniem sąd u niezasadne są zarzuty skargi dotyczące wadliwego zastosowania art. 239 ust. 1- 3 u.s.w. Kara wydalenia ze służby jest najsurowszą z kar, która może być orzeczona za przewinienie dyscyplinarne o znacznym stopniu szkodliwości. Jej orzeczenie świadczy o tym, że ukarana swoim zachowaniem udowodniła, że nie powinna pełnić służby w Służbie Więziennej. Kontrola sądu w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ zbadał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawniania zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych sankcji. Odnosząc się do zarzutu niewspółmierności wymierzonej kary dyscyplinarnej Wskazać należy, że sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania stanowiska organów, że funkcjonariuszowi Służby Więziennej należy postawić wysokie wymagania etyczne, wynikające z faktu, że funkcjonariusze będący uprawnionymi do egzekwowania zachowań zgodnych z prawem, sami muszą dawać przykład nienagannego zachowania, zarówno w czasie pełnienia służby jak i poza nią, zaś skarżąca w sposób ewidentny i bezsprzeczny naruszyła przepisy prawa, rotę ślubowania oraz zasady etyki zawodowej. Wybór kary należy do organów dyscyplinarnych. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie przełożeni dyscyplinarni prawidłowo wyważyli okoliczności popełnienia przewinień dyscyplinarnych, dając temu wyraz w uzasadnieniach orzeczeń. Zbadali i uwzględnili okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionej, przeanalizowali drogę zawodową skarżącej, podnoszoną przez nią kwestię braku doświadczenia zawodowego, natłoku obowiązków służbowych, jej dotychczasową niekaralność oraz pozytywną ocenę pracy stwierdzoną w opinii służbowej, lecz uznali, że charakter popełnionego czynu, jego znaczny ciężar gatunkowy oraz okoliczności jego popełnienia, uniemożliwiają pozostawienie funkcjonariuszki w służbie. W ocenie sądu czyny których dopuściła się skarżąca są niegodne funkcjonariusza Służby Więziennej i nie dają się pogodzić z pełnieniem obowiązków funkcjonariusza, dlatego okoliczności łagodzące w postaci dotychczasowej niekaralności skarżącej, dobrej opinii służbowej nie mogą przesądzać o pozostawieniu skarżącej w służbie i wymierzeniu mu łagodniejszej kary dyscyplinarnej niż wydalenie ze służby za czyny o tak dużym ciężarze gatunkowym. Brak doświadczenia zawodowego nie może usprawiedliwiać usiłowania dokonania kradzieży oraz zniszczenia mienia osadzonego bowiem zakazy te wynikają z powszechnie obowiązujących i bez wątpienia znanych skarżącej przepisów prawa karnego Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego, że w interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, jest to, aby postawione zadania były realizowane wyłącznie przez osoby pozostające poza jakimikolwiek podejrzeniami o działalność sprzeczną z prawem (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2105 r. sygn. akt I OSK 2149/13, LEX nr 167826). Zatem – w ocenie sądu –zarzucane skarżącej zachowanie w oczywisty sposób skutkowało powstaniem negatywnego wizerunku Służby Więziennej w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów państwa zaś pozostawienie skarżącej w służbie mogłoby demoralizująco wpływać na innych funkcjonariuszy. Podsumowując, wskazać należy, że zakwestionowane orzeczenie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przyjęty stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale zgromadzonym w toku postępowania, a wnioski płynące z jego oceny - sprowadzające się do uznania skarżącej winną zarzucanych jej przewinień są uzasadnione. Dokonana przez organy ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu wydanych orzeczeń, które spełniają wymogi z art. 252 ust. 2 u.s.w. Ponadto organ II instancji przedstawiając swoje stanowisko odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, prezentując w tym zakresie właściwą argumentację. Sąd nie dostrzegł także z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Wobec powyższego sąd uznał wniesioną skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił. ec