III SA/Łd 397/14

Dnia 7 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w osobie: Sędziego NSA Janusza Furmanka po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji administracyjnej składnika majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego postanawia przyznać skarżącemu D. M. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych

III SA/Łd 397/14 UZASADNIENIE Pismem z dnia 22 marca 2014 r. D. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 18 lutego 2014 r. (znak [...]) w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji administracyjnej składnika majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. W skardze sformułowany został wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r. referendarz sądowy odmówił D. M. przyznania prawa pomocy. Postanowienie doręczone zostało w dniu 24 lipca 2014 r. W dniu 31 lipca 2014 r. skarżący złożył w Sądzie sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania mu prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, co następuje: Ze złożonego na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach, oraz dodatkowych dokumentów i oświadczeń złożonych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest obecnie w związku z wypadkiem samochodowym, któremu uległ w październiku 2013 roku zasiłek chorobowy z ZUS w wysokości 1.103 zł miesięcznie oraz dochód z prowadzonej działalności gospodarczej – kancelarii adwokackiej, która jednak za 2013 rok przyniosła stratę w wysokości 62.483 zł. Wnioskodawca po wypadku zamieszkuje w mieszkaniu swoich rodziców, którzy pokrywają koszty jego utrzymania, wyżywienia, zakupu lekarstw, środków czystości i regulują wszystkie pozostałe zobowiązania wnioskodawcy. Skarżący jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym wobec swojego syna w wysokości 700 zł miesięcznie, dodatkowo spłaca kredyt na zakup mieszkania w Warszawie o powierzchni ok. 57 m2 na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, którego miesięczna rata wynosi ok. 1.950 zł, zaś opłaty eksploatacyjne wynoszą 685 zł, koszty te stanowią element kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Z nadesłanego odpisu podatkowej księgi przychodów i rozchodów wynika, że prowadzona przez wnioskodawcę działalność gospodarcza w dalszym ciągu jest niedochodowa, ale zaczyna przynosić dochody i mimo ograniczonych w związku z wypadkiem możliwości wnioskodawca zaczyna przyjmować nowe sprawy do prowadzenia i z tego tytułu na przestrzeni dwóch miesięcy marca i kwietnia br. uzyskał przychód w wysokości 21.700 zł. W piśmie z dnia 31 lipca 2014 r. (sprzeciwie od postanowienia referendarza) skarżący powtórzył argumentację zawartą w swoim wniosku o przyznanie prawa pomocy. Podkreślił przy tym, że całość uzyskiwanych środków finansowych w praktyce pochłaniają bieżące wydatki, zobowiązania finansowe i koszty wyżywienia. Podkreślał fakt poniesienia strat na działalności gospodarczej w 2013 r. i brak płynności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) [dalej: ustawa p.p.s.a.], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 ustawy p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że w praktyce obecnie skarżący utrzymuje się z zasiłku chorobowego wypłacanego przez ZUS w kwocie 1.103 zł. Nie bez znaczenia jest fakt, iż skarżący porywa alimenty w kwocie 700 zł oraz reguluje kredyt hipoteczny zaciągnięty na potrzeby zakupu mieszkania dla celów prowadzenia działalności gospodarczej, którego rata wynosi 1.980 zł. Dodatkowo obciążają go jeszcze koszty eksploatacyjne – wyliczone na ok. 685 zł. Z powyższego wynika, że sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna i ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego może w istotnym stopniu wpłynąć na jego sytuację materialną. Stąd też biorąc pod uwagę informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz informacje załączone do akt postępowania należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. e.o.