III SA/Łd 378/25

Dnia 12 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. C. na czynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 19 marca 2025 r. w przedmiocie wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

L. C. (dalej: skarżąca lub strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę czynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 19 marca 2025 r. w przedmiocie wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że w sprawie dotyczącej wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej z 19 marca 2025 r. nie zapadło jeszcze rozstrzygnięcie. Wobec tego w sprawie wezwania z 19 marca 2025 r. prowadzone jest postępowanie sprzeciwowe, które obecnie jest w toku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada, czy skarga jest dopuszczalna, w tym czy należy ona do jego właściwości. Stwierdzenie, że wniesienia skargi jest niedopuszczalne, obliguje sąd do odrzucenia skargi, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Stosownie do treści art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 p.p.s.a.) Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi strona uczyniła pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 19 marca 2025 r. stanowiące wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 500 zł. Wezwanie to wystosowane zostało w związku z naruszeniem obowiązku wniesienia opłaty za przejazd płatnym odcinkiem autostrady A4 węzeł B., 19 grudnia 2021 o godz. 07:18, pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], którego według Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców właścicielem na dzień naruszenia była L. C.. Nie zgadzając się z ww. wezwaniem pismem z 3 kwietnia 2025 r. L. C. złożyła sprzeciw, w którym wskazała, że w wezwaniu organ powołał niewłaściwą podstawę prawną tj. art. 37ge oraz art. 9 ustawy o autostradach, która weszła w życie 1 lipca 2023 r., a przejazd miał miejsce w 2021 roku. Wnosząca sprzeciw stwierdziła również, że bramki na autostradzie były podniesione ze względu na sytuację epidemiczną i brak było jasnych informacji na temat opłat za korzystanie z autostrady. Ponadto, L. C. wskazała, że roszczenia dotyczące przejazdów z 12 grudnia 2021 r. i 19 grudnia 2021 r. uległy przedawnieniu, zgodnie z art. 118 ustawy kodeks cywilny. Sprzeciw ten odnosił się do wezwania z 11 marca 2025 r. oraz wezwania z 19 marca 2025 r. Jak wynika z administracyjnych akt postępowania wezwanie z 19 marca 2025 r. zostało doręczone 24 marca 2025, zatem sprzeciw z 3 kwietnia 2025 r. został uznany przez organ za wniesiony z zachowaniem 14-dniowego terminu do jego złożenia i sprawa sprzeciwu od wezwania 19 marca 2025 r. jest w toku i w sprawie nie zostało jeszcze wydane rozstrzygnięcie. Wobec powyższe należy stwierdzić, że wezwanie z 19 marca 2025 r. nie jest decyzją ani też żadnym innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tym samym nie może stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. Dodatkowo postępowanie zainicjowane sprzeciwem od wezwania z 19 marca 2025 r. jest w toku i nie zostało jeszcze wydane rozstrzygnięcie. Tym samym nie został spełniony warunek uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do § 2 cyt. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie można zatem mówić o spełnieniu tego warunku, dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany przez organ administracyjny. Odnośnie podniesionych zaś w skardze zarzutów związanych z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego organ słusznie przekazał je Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Nowym Targu, jako organowi właściwemu do ich rozpoznania. Z tego względu skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 52 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ds