III SA/Łd 369/23

Dnia 19 października 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Sędziowie Asesor WSA Anna Dębowska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 października 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2023 roku nr SKO.4113.18.2023 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 kwietnia 2023 roku oddala skargę.

Decyzją z dnia 18 kwietnia 2023 r., nr SKO.4113.18.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r., poz. 2021 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 21 marca 2023 r.; znak: SOCIV.5300.012168.2023.209261.000001.2023 w przedmiocie odmowy przyznania P. P. dodatku mieszkaniowego od dnia 1 kwietnia 2023 r. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 21 marca 2023 r. Prezydent Miasta Łodzi po rozpoznaniu wniosku z dnia 3 marca 2023 r. odmówił przyznania P.P. dodatku mieszkaniowego od dnia 1 kwietnia 2023 r. wskazując, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 - dla 1 osoby. Stosownie do treści art. 5 ust. 5 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Powierzchnia użytkowa lokalu wnioskodawcy wynosi 47,36 m2 . Powierzchnia pokoi i kuchni – 38,19 m2 . Do obliczenia łącznej powierzchni pokoi i kuchni przyjęto powierzchnię mieszkalną, czyli łączną powierzchnię wszystkich pokoi wskazaną przez wnioskodawcę w załączonej do wniosku aktualizacji umowy najmu z dnia 1 lutego 1995 r. oraz powierzchnię kuchni zgodnie z przedstawionymi przez stronę samodzielnymi pomiarami, tj. 34,56 m2 + 3,63 m2 =38,19 m2. Udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu wyniósł 38,19 m2x 100% : 47,36 m2 = 80,64%, a zatem przekracza 60% normatywnej powierzchni, co oznacza, że dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. Od powyższej decyzji P. P. złożył odwołanie, w którym podniósł, że nie zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji. Podał, że jest osobą niepełnosprawną, ma trudności w poruszaniu się i jest całkowicie niezdolny do pracy. Wskazał, że lokal mieszkalny składa się z 3 pokoi i kuchni o łącznej powierzchni 34,32 m2, a zatem nie przekracza 35 m2. Zdaniem skarżącego powiększenie przez organ powierzchni pokoi i kuchni do 38,19 m2 jest niezgodne z prawem i stanem faktycznym, znajdującym potwierdzenie w załączonej do wniosku dokumentacji. W załączeniu do odwołania przedstawił m.in. kopię decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego z dnia 21 grudnia 1970 r., z której wynika, że powierzchnia mieszkalna lokalu wynosi 34,32 m2 . Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 18 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy wskazując na wstępie, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom albo podnajemcom lokali mieszkalnych, zamieszkującym w tych lokalach; 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych; 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem; 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo najem socjalny lokalu. ". Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa wart. 2 ust. 1, jeżeli w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o jego przyznanie średni miesięczny dochód przypadający na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy nie przekroczył w gospodarstwie: 1) jednoosobowym - 40%, 2) wieloosobowym - 30%. - przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, z uwzględnieniem art. 6 ust. 8 i art. 7 ust. 6. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2023 r. (M.P. z 2023r., poz. 171) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2022 r. wyniosło 6 346,15 zł. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 - dla 1 osoby. W dniu 3 marca 2023 r. P. P. złożył wniosek o przyznanie od kwietnia 2023 r. dodatku mieszkaniowego do lokalu mieszkalnego nr 32 położonego w Łodzi przy ul. D. o powierzchni użytkowej 47,36 m2, w tym powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 34,56 m2 . W lokalu strona zamieszkuje samodzielnie, a w okresie 3 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku rodzina osiągnęła dochód w łącznej wysokości 4 567,62 zł, tj. 1 522,54 zł miesięcznie. Wskazane powyżej ustalenia zostały poczynione w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, których strona nie kwestionuje na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego. Stosownie do treści art. 5 ust. 5 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że powierzchnia użytkowa lokalu wynosi - 47,36 m2, w tym powierzchnia pokoi i kuchni -38,19 m2, co oznacza, że powierzchnia lokalu, który zajmuje strona przekracza normatywną powierzchnię użytkową o ponad 30% (tj. 47,36 m2 x 100% : 35,00 m2= 35,31%). Dodatkowo udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu wynosi 80,64% (tj. 38,19 m2 x 100% : 47,36 m2 = 80,64%), a więc powyżej 60% - co uniemożliwia zastosowanie art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a tym samym jednocześnie oznacza, że nie została spełniona jedna z przesłanek warunkujących przyznanie dodatku mieszkaniowego. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu Kolegium wskazało, że kryteria przewidziane w powołanej ustawie nie pozwalają organom orzekającym na uznaniowość. Ustawodawca nie pozostawił w tym przypadku organom administracji jakiegokolwiek marginesu swobody, kategorycznie uzależniając prawo do dodatku mieszkaniowego od spełnienia szczegółowo zdefiniowanych przesłanek, a jego wysokości od konkretnych i obiektywnych wielkości. Warunkiem przyznania dodatku mieszkaniowego jest łączne spełnienie wymienionych w ustawie przesłanek, w tym m.in. przesłanki zajmowania lokalu mieszkalnego o określonej powierzchni użytkowej, z uwzględnieniem liczby członków gospodarstwa domowego. Z uwagi na niespełnienie przez skarżącego ww. przesłanki, pozostałe okoliczność podniesione w odwołaniu, pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Przedłożone przez stronę dokumenty, w treści których obok powierzchni użytkowej lokalu - 47,36 m2 wskazano również powierzchnię mieszkalną wynoszącą 34,32 m2 odnoszą się do nie obowiązującego już § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Prawa lokalowego (Dz.U. Nr 36, poz. 203 ze zm.), zgodnie z którym powierzchnię mieszkalną lokalu stanowi łączna powierzchnia pokoi. Za pokój nie uważa się pomieszczenia o powierzchni poniżej 6 m2. 2. Powierzchnię mieszkalną lokalu, w którym nie ma wydzielonego pomieszczenia kuchennego, pomniejsza się o 4 m2. Podniesiony przez stronę zarzut, jak i przedłożone dokumenty nie mają wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podkreślił, że zgodnie z decyzją o przydziale lokalu mieszkalnego z dnia 21 grudnia 1970 r. powierzchnia mieszkalna lokalu wynosi 34,32 m2 . Zwiększenie przez organy powierzchni mieszkalnej do 38,19 m2 jest niezgodne z prawem i stanem faktycznym. Skarżący podał, że jest osobą niepełnosprawną, utrzymuje się ze świadczenia rentowego. Wniósł o pozytywne rozpatrzenie sprawy i przyznanie wnioskowanego dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 20 czerwca 2023 r. skarżący podtrzymał argumentację zawartą w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022r. poz.2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r. poz.329, zwaną dalej p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzją organu I instancji odmawiającą przyznania P. P. dodatku mieszkaniowego od dnia 1 kwietnia 2023r. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71 poz.734 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.5 ust.1 pkt.1 wymienionej ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać: 1. 35 m2 – dla 1 osoby Zgodnie z treścią art.5 ust.5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. dodatek mieszkaniowy przysługuje gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1. 30 % lub 2. 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. Z wymienionych przepisów wynika, iż jedną z przesłanek przyznania dodatku mieszkaniowego jest to aby normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekraczała powierzchni określonej w art.5 ust.1 ustawy z 21 czerwca 2001r.. W przypadku gospodarstwa jednoosobowego norma ta wynosi 35 m2. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż powierzchnia użytkowa mieszkania skarżącej wynosi 47,36 m2. P. P. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe a więc powierzchnia jego mieszkania przekracza normę, o której mowa w art.5 ust.1 pkt.1 ustawy z 21 czerwca 2001r. W stosunku do skarżącego nie jest również spełniony żaden z warunków wymienionych w art.5 ust.5 wymienionej ustawy. Jeżeli chodzi o przesłankę, o której mowa w art.5 ust.5 pkt 1 ustawy to powierzchnia użytkowa lokalu P. P. (47,36 m2) przekracza normatywną powierzchnię (35 m2) o 35,31% . Powierzchnia lokalu zajmowanego przez skarżącego jest zatem większa niż 30% normatywnej powierzchni a więc nie została spełniona przesłanka określona w art.5 ust.5 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Nie została również spełniona przesłanka określona w art.5 ust.5 pkt 2 ustawy. Powierzchnia użytkowa lokalu P. P. (47,36 m2) wprawdzie nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 50% (przekracza o 35,51%) lecz udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej przekracza 60%. Odnośnie powierzchni pokoi i kuchni w mieszkaniu skarżącego to w zebranym materiale dowodowym, występują pewne rozbieżności. W decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego z 21 grudnia 1970r. podano, że powierzchnia mieszkalna wynosi 34,32 m2. W aktualizacji umowy najmu lokalu mieszkalnego z 1 lutego 1995r. podano, że powierzchnia mieszkalna wynosi 34,56 m2. We wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego z 3 marca 2023r. zarządca budynku podał, że powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 34,56 m2 zaznaczając, iż są to dane z aktualizacji umowy najmu z 1 lutego 1995r., zaś P. P. w piśmie z dnia 29 stycznia 2023r. podał wymiary wszystkich trzech pokoi i kuchni i wynika z niego, że łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 36,90 m2 (33,27 m2 - 3 pokoje + 3,63 m2 – kuchnia). Dodać należy, że zarządca nieruchomości złożył pismo z 14 grudnia 2022r. informujące, iż nie posiada inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej budynku przy ul. D. i nie może podać składowych powierzchni całkowitej lokalu nr [...]. Organy administracji natomiast przyjęły, że powierzchnia pokoi i kuchni w mieszkaniu skarżącego wyniosła 38,19 m2 (34,56 m2 + 3,63 m2). W ocenie sądu organy prawidłowo przyjęły taką wielkość powierzchni. Organy oparły się na informacji z aktualizacji umowy najmu z 1 lutego 1995r,. w której podano wielkość "powierzchni nieszklanej" – 34,56 m2. Należy zaznaczyć, że w dacie aktualizacji wymienionej umowy obowiązywała rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 1987r., w sprawie wykonania niektórych przepisów Prawa lokalowego (Dz.U. nr 36 poz.203) i zgodnie z treścią § 9 ust.1 tego rozporządzenia powierzchnią mieszkalną lokalu stanowi łącznie powierzchnia pokoi. Oznacza to, że podana w aktualizacji umowy powierzchnia mieszkalna (34,56 m2) oznacza powierzchnię 3-ech pokoi. Do tego organy dodały powierzchnię kuchni (3,63 m2) obliczoną na podstawie jej wymiarów podanych przez P.P. (1,65 m x 2,2 m) Łącznie zatem powierzchnia pokoi i kuchni w mieszkaniu skarżącego wyniosła 38,19 m2. Udział powierzchni pokoi i kuchni (38,19 m2) w powierzchni użytkowej lokalu wynosi 80,64% (38,19 m2: 47,36 m2 x 100%). Przekroczona jest więc norma 60% o której mowa w punkcie 2 artykułu 5 ust.5 ustawy z 21 czerwca 2001r. Wspomnieć tylko należy, że nawet gdyby przyjąć wielkość powierzchni pokoi i kuchni podane przez skarżącego (36,90 m2) lub wynikającą z aktualizacji umowy najmu z 1 lutego 1999r., (34,56 m2) lub z decyzji o przydziale lokalu (34,24 m2) to i tak w każdym przypadku udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni tego lokalu przekraczałby 60%. Wynosiłby on odpowiednio 77,91 %, 72,97% i 72,29%. Nie został zatem spełniony żaden z warunków określonych w art.5 ust.5 ustawy z 21 czerwca 2001r. Organy administracji trafnie więc odmówiły przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Zarzuty podniesione w skardze nie są uzasadnione. Skarżący podnosi, że zawyżono mu powierzchnię mieszkalną zaś pracownicy organów administracji dopuścili się fałszerstw i są niekompetentni. Wbrew tym zarzutom organy administracji prawidłowo ustaliły wielkość powierzchni użytkowej lokalu skarżącego oraz wielkość powierzchni pokoi i kuchni w tym lokalu. Zarzut skargi w tym zakresie nie są uzasadnione. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Powierzchnia lokalu skarżącego przekracza normatywną powierzchnię, o której mowa w art.5 ust.1 ustawy z 21 czerwca 2001r. i nie został spełniony żaden z warunków określonych w art.5 ust.5 wymienionej ustawy. W związku z czym organy administracji trafnie odmówiły przyznania dodatku mieszkaniowego. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził zatem naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę P. P.. e.o.