III SA/Łd 35/26

Dnia 14 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 18 listopada 2025 roku znak: SKO.4121.171.2025 w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Zgierskiego z dnia 19 września 2025 roku, znak: KM.5410.212.2025; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącego W. T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z 18 listopada 2025 r., znak: SKO.4121.171.2025, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: z 2024 r., poz. 1251 ze zm.), zwanej dalej "p.r.d.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z 19 września 2025 r., znak: KM.5410.212.2025 odmawiającą zarejestrowania pojazdu marki Hyundai I30, numer identyfikacyjny VIN [...] na nazwisko W. T., zam. [...] S., [...], ul. [...]. W uzasadnieniu organ administracji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 4 czerwca 2025 r. do Starostwa Powiatowego w Zgierzu wpłynął wniosek W. T. o rejestrację samochodu osobowego marki Hyundai I30, numer identyfikacyjny VIN [...], rok produkcji 2010, numer rejestracyjny [...]. Do wniosku zostały załączone: dowód rejestracyjny seria i nr [...] wydany przez Prezydenta Miasta Łodzi, faktura nr [...] z 10 lipca 2013 r. wystawiona przez S. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (brak wskazanych danych nabywcy), pismo spółki S. z 20 marca 2025 r. dotyczące umowy leasingu, elektroniczne zestawienie operacji z 10 lipca 2013 r., pismo Departamentu Transportu Drogowego z 19 maja 2025 r. oraz tablica rejestracyjna o wyróżniku [...]. Dodatkowo 23 czerwca 2025 r. skarżący złożył w organie pismo zatytułowane "wyjaśnienie", do którego załączył fakturę nr [...] z 2 kwietnia 2013 r. oraz fakturę nr [...] z 3 czerwca 2013 r. wystawioną za płatność raty leasingowej i raty ubezpieczenia, wniosek o rekalkulację harmonogramu z 4 marca 2013 r., potwierdzenie uiszczenia opłaty za aktywację umowy leasingu nr [...] oraz umowę kupna-sprzedaży z 21 maja 2024 r. zawartą pomiędzy skarżącym (sprzedający) a M. B. (kupujący), umowę kupna-sprzedaży z 27 maja 2024 r. zawartą pomiędzy M. B. (sprzedający) a skarżącym (kupujący). Po sprawdzeniu danych zawartych w przedstawionych dokumentach stwierdzono, że na fakturze załączonej do wniosku o rejestrację nie wskazano danych nabywcy. Faktura została zanonimizowana, a właściciel nie posiada oryginału, ponieważ został zniszczony. Wobec powyższego 7 sierpnia 2025 r. wezwano skarżącego o przedłożenia dokumentu własności uzupełnionego o dane identyfikujące nabywcę pojazdu marki Hyundai I30 o numerze rejestracyjnym [...]. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący złożył pismo z 11 września 2025 r. oraz zaświadczenie z 11 września 2025 r. wystawione przez S. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, z którego wynika, że pojazd był przedmiotem leasingu w ramach zawartej umowy leasingu nr [...] z 11 sierpnia 2010 r. W wyniku zakończenia umowy leasingu pojazd został sprzedany 10 lipca 2013 r. przez S. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Decyzją z 19 września 2025 r. Starosta Zgierski odmówił W. T. zarejestrowania na jego nazwisko pojazdu marki Hyundai I30, nr identyfikacyjny VIN [...] z uwagi na brak przedłożenia w oryginale niezbędnych do zarejestrowania pojazdu dokumentów. Od powyższej decyzji z 19 września 2025 r. skarżący wyniósł odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 19 września 2025 r. wskazało, że rejestracji pojazdu dokonuje właściwy organ administracji publicznej na wniosek właściciela. Zadaniem organu rejestrującego jest ustalenie, czy załączone do wniosku o rejestrację dokumenty są autentyczne oraz czy spełniają one wymogi określone prawem. Wraz z wnioskiem o zarejestrowanie pojazdu właściciel obowiązany jest przedstawić oryginały zarówno dowodu (dowodów) własności, jak również ostatni dowód rejestracyjny. Oba rodzaje dokumentów musza być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, lecz także zgodne ze stanem faktycznym. W przypadku niedopełnienia powyższych wymogów pojazd nie może być zarejestrowany. Z art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d. wynika, że rejestracji pojazdu dokonuje się między innymi na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5. Dowód ten jest niezbędny do zarejestrowania samochodu i winien być on dołączony co wniosku o rejestrację. Jego brak stanowi przeszkodę do rejestracji pojazdu. Do dnia orzekania w niniejszej sprawie żaden z wymaganych do rejestracji dokumentów nie został przedłożony w oryginale. Do wniosku o rejestrację pojazdu nie przedłożono oryginału dokumentu a jedynie zanonimizowaną fakturę bez określenia nabywcy pojazdu, co stanowi przeszkodę do zarejestrowania pojazdu. Wraz z wnioskiem o zarejestrowanie pojazdu właściciel obowiązany jest przedstawić oryginał dowodu własności pojazdu, a jeżeli pojazd był zarejestrowany – także ostatni dowód rejestracyjny. Dokumentem własności musi być dokument przenoszący w konkretnej sytuacji prawo własności, zaś dowodem rejestracyjnym – dokument sporządzony przez właściwy organ na podstawie dowodu własności w powyższym znaczeniu. Osoba nie będąca właścicielem pojazdu nie może przenieść jego własności na inną osobę. Ostatni dowód rejestracyjny musi ponadto zawierać zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy numery identyfikacyjne pojazdu (numer silnika i nadwozia). W przypadku niedopełnienia powyższych wymogów żaden pojazd nie mógł i nadal nie może być zarejestrowany. Obowiązek załączenia do wniosku o rejestrację dokumentów wymaganych przepisami prawa spoczywa na osobie, na rzecz której dokonuje się rejestracji pojazdu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję z 18 listopada 2025 r. W. T. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty Zgierskiego z 19 września 2025 r. Skarżący wskazał, że oryginalna faktura sprzedaży samochodu z leasingu została zniszczona, a przedstawiona w powyższej sprawie, przesłana przez firmę leasingową faktura nr [...] z 10 lipca 2013 r. została zanonimizowana zgodnie z art. 5 ustawy z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1781). Firma leasingowa potwierdziła sprzedaż pojazdu w zaświadczeniu z 11 września 2025 r. dotyczącym tej samej umowy leasingu. Oba te pisma firma leasingowa przesłała na jego adres, pomimo twierdzenia, że nie posiada już w systemie owych danych. Organ drugiej instancji nie wziął pod uwagę przedstawionej przez skarżącego faktury zapłaty przedostatniej raty leasingowej (faktura nr [...] z 3 czerwca 2013 r.), na której widnieją pełne dane i numer rejestracyjny pojazdu. Nie uwzględnił wydrukowanego potwierdzenia przelewu końcowej faktury za sprzedaż samochodu z wszystkimi jego danymi z 10 lipca 2025 r. jako dowodu wykupu auta. Nie uwzględnił wyjaśnień skarżącego z 23 czerwca 2025 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący zawiadomiony o zgłoszeniu przez organ administracji wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, w piśmie z 16 lutego 2026 r. złożył oświadczenie, że wyraża zgodę na rozpoznanie sprawy w tym trybie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie organ administracji zgłosił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W piśmie z 16 lutego 2026 r. złożył oświadczenie, że wyraża zgodę na rozpoznanie sprawy w tym trybie. Wobec tego zaistniała przesłanka, o jakiej stanowi art. 119 pkt 2 p.p.s.a., do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Stosownie do art. 145 § 3 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Wyrok jest wydawany na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma jedynie uzupełniający, wyjątkowy, charakter, podyktowany łącznym spełnieniem przesłanek z art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowiącym, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Co do zasady nie jest zatem możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji, wydającym zaskarżoną decyzję. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z przepisami postępowania, a w konsekwencji, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Innymi słowy istotne wątpliwości, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., winny być związane z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś z ustalaniem na nowo stanu faktycznego. O takich wątpliwościach można mówić, gdy istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego pozostają niewyjaśnione, są sporne, przy czym dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z 5 sierpnia 2020 r., II FSK 1560/18). Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy. Posiadają jedynie uprawnienia kasacyjne. Na podstawie akt sprawy badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd administracyjny są bardzo ograniczone (do dowodów z dokumentów) i sąd nie może zastępować w tym organów administracji. Uwzględnienie skargi następuje natomiast w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując zaskarżoną decyzję sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy administracji obu instancji dopuściły się istotnego naruszenia prawa procesowego, uzasadniającego usunięcie z obrotu prawnego decyzji obu instancji. Konsekwencją naruszenia przepisów postępowania było przedwczesne wydanie decyzji o odmowie zarejestrowania pojazdu zgodnie z wnioskiem skarżącego. Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, które określają m.in. dokumenty stanowiące podstawę rejestracji pojazdu. Przepis art. 72 p.r.d. wśród tych dokumentów w pierwszej kolejności wskazuje na konieczność przedłożenia dowodu własności pojazdu. Przepis ten stanowi bowiem, iż rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu (art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d.). Oprócz przedłożenia dowodu własności pojazdu, ustawodawca określa również inne niezbędne dokumenty, stanowiące podstawę rejestracji pojazdu oraz wyłączenia i szczegółowe uregulowania dotyczące podstaw rejestracji. W literaturze wskazuje się, że dokumenty wymienione w art. 72 ust. 1 p.r.d. muszą być przedstawione kumulatywnie, a nie alternatywnie (M. Burtowy, Komentarz do art. 72 (w:) Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Warszawa 2021 r., Lex/el). Co więcej zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie podkreśla się konieczność bezspornego ustalenia stanu własności pojazdu wskazując, iż dowód własności wymagany jest do rejestracji, gdyż organ nie może opierać się na oświadczeniach czy domniemaniach faktycznych oraz prawnych. A co za tym idzie organy administracji dokonują rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych (por. M. Burtowy, Komentarz do art. 72 (w:) Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Warszawa 2021 r., Lex/el, a także chociażby przywołane tam wyroki WSA w Gdańsku: z 28 lutego 2017 r., III SA/Gd 1084/16 oraz z 14 marca 2019 r., III SA/Gd 960/18). Przykładowy katalog dowodów mogących stanowić potwierdzenie własności pojazdu wymienia § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. poz. 1709 ze zm.) wskazując, że dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: 1) umowa sprzedaży; 2) umowa zamiany; 3) umowa darowizny; 4) umowa o dział spadku; 5) umowa o zniesienie współwłasności; 6) faktura potwierdzająca nabycie pojazdu; 7) prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności; 8) prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia. Dopuszcza się przedłożenie kopii dowodów własności pojazdu poświadczonych przez notariusza za zgodność z okazanym dokumentem (§ 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia). W świetle powyższego nie może być wątpliwości co do tego, że intencją ustawodawcy było to, aby organ administracji mógł dokonać rejestracji pojazdu w oparciu o ustalony, niesporny stan własnościowy. Przy czym, jak wynika z powyższego, ustalenie stanu własnościowego może być dokonane z wykorzystaniem różnych środków dowodowych – ważnym jest jednak to, aby efekt tych ustaleń był bezsporny (por. np. wyrok WSA w Lublinie z 15 lutego 2017 r., III SA/Lu 799/16). Stwierdzić również należy, że to na wnioskodawcy – osobie pragnącej zarejestrować pojazd – spoczywa obowiązek dostarczenia dowodu własności, to on bowiem powinien się wykazać tytułem do pojazdu. Nie oznacza to jednak, że organ administracji jest całkowicie zwolniony z jakiejkolwiek inicjatywy w tym zakresie. Zgodnie bowiem z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Równocześnie, zgodnie z zasadą ogólną pogłębiania zaufania, organy administracji mają obowiązek prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). W myśl art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Jak zaś stanowi art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. zawiera regulacja art. 79a k.p.a. stanowiącego w § 1, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania dokumentacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1 (art. 79a § 2 k.p.a.). Celem regulacji zawartej w art. 79a k.p.a. jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów – nie korzysta z takiej możliwości. Strona postępowania nie powinna zostać zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy oraz zmuszona do zaskarżenia decyzji i przedstawiania tych dodatkowych dowodów dopiero na etapie postępowania odwoławczego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 23 maja 2019 r., II SA/Sz 239/19), a tym bardziej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, aby organy administracji obu instancji przeprowadziły postępowanie poprzedzające wydanie decyzji zgodnie z tymi zasadami, a w konsekwencji tego, że prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Stanowisko organów administracji, że skarżący w sposób niewystarczający wykazał fakt przeniesienia na niego własności pojazdu jest przedwczesne. Skarżący przedłożył bowiem dowód rejestracyjny pojazdu, w którym jako właściciela pojazdu wpisano S. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, fakturę VAT nr [...] z 11 lipca 2013 r. na kwotę 544,42 zł za jego sprzedaż udostępnioną mu przez spółkę S., pisma kierowane do skarżącego przez spółkę S. z 20 marca 2025 r. i 11 września 2025 r. wyjaśniające przyczynę braku danych nabywcy na fakturze (usunięcie danych osobowych z uwagi na upływ okresu ich retencji – art. 5 ustawy ochronie danych osobowych) oraz zaświadczenie z 11 września 2025 r. stwierdzające, że pojazd był przedmiotem umowy leasingu nr [...] r. z 11 sierpnia 2010 r., a następnie w wyniku jej zakończenia został sprzedany 10 lipca 2013 r., zaś faktura nr [...] została uregulowana 10 lipca 2013 r. Skarżący przedłożył elektroniczne zestawienie operacji, według którego 10 lipca 2013 r. z jego rachunku bankowego miał miejsce przelew kwoty 544,42 zł na rzecz spółki S., zaś w tytule przelewu wskazano fakturę nr [...] za sprzedaż samochodu, potwierdzenie wniesienia 14 sierpnia 2012 r. opłaty za aktywację umowy leasingu nr [...], wniosek o rekalkulację harmonogramu dotyczący umowy leasingu nr [...] z 4 marca 2013 r., faktury VAT nr [...] z 2 kwietnia 2013 r. i nr [...] z 3 czerwca 2013 r. dotyczące rat umowy leasingu pojazdu nr [...]. Skarżący przedłożył także certyfikat do polisy nr [...] obejmującej okres ubezpieczenia od 13 sierpnia 2013 r. do 12 sierpnia 2014 r., w którym został wskazany przez A. S.A. jako ubezpieczający i właściciel pojazdu. W ocenie sądu, dokumenty te wskazują, że to skarżący mógł 10 lipca 2013 r. nabyć pojazd po zakończeniu umowy leasingu od spółki S., lecz z uwagi na usunięcie danych osobowych nabywcy z faktury nr [...] z 11 lipca 2013 r., wyjaśnienia spółki S. i skarżącego konieczne było przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji z urzędu, gdyż jest to kwestia podstawowa z punktu widzenia prawidłowego załatwienia niniejszej sprawy. Należy podkreślić, że w możliwościach organu mieściło się poczynienie ustaleń, co do tego na czyją rzecz spółka S. zbyła pojazd 10 lipca 2013 r., czy złożyła zawiadomienie o zbyciu pojazdu stosownie do ciążącego na niej z mocy art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. obowiązku. Do zawiadomienia tego spółka S. zobowiązana była, jako dotychczasowy właściciel, załączyć kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu (§ 13 ust. 2 obowiązującego w dacie zbycia pojazdu – 10 lipca 2013 r. – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów – tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322 ze zm.). Dokonanie tego rodzaju ustaleń pozwoliłoby być może stwierdzić na rzecz jakiego podmiotu spółka S. zbyła 10 lipca 2013 r. pojazd i czy faktycznie jest to skarżący. Uszło także uwadze organów, że skoro w certyfikacie do polisy nr [...] obejmującej okres ubezpieczenia od 13 sierpnia 2013 r. do 12 sierpnia 2014 r. A. S.A. wskazało skarżącego jako ubezpieczającego i właściciela pojazdu, to ubezpieczyciel ten może dysponować dokumentami na podstawie, których została z nim zawarta umowa ubezpieczenia pojazdu przez skarżącego jako jego właścicielem. W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji z nieznanych powodów przed wydaniem decyzji zaniechały zawiadomienia skarżącego o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskazania przesłanek zależnych od skarżącego, przedłożenia dodatkowych dowodów. Gdyby organy administracji dopełniły ciążących na nich obowiązków, to być może skarżący mógłby uzyskać dokumenty potwierdzające własność pojazdu z innych jeszcze źródeł, np. od ubezpieczycieli, z którymi zawierał kolejne umowy ubezpieczenia, a następnie je przedłożyć. Mając na uwadze szczególne okoliczności badanej sprawy, w konsekwencji stwierdzić trzeba, że w sposób niedostateczny wyjaśniono stan faktyczny sprawy. W rezultacie, zdaniem sądu, organy nie dokonały ustaleń niezbędnych do prawidłowego wyjaśnienia zakresu sprawy, co uniemożliwia jednoznaczne i kategoryczne wypowiedzieć się, czy skarżącemu zasadnie odmówiono rejestracji pojazdu. Powyższe uchybienia procesowe są tego rodzaju, że należy je kwalifikować jako istotnie naruszające art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim obligują one organy administracji do podejmowania wszelkich niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Ocena stanu faktycznego sprawy wyprowadzona na podstawie nie w pełni wyjaśnionych okoliczności nie może być zatem kwalifikowana jako swobodna (art. 80 k.p.a.), lecz dowolna, co w konsekwencji prowadzić musi do uznania, że także sformułowane uzasadnienie obydwu wydanych w sprawie decyzji nie odpowiada standardom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. W tym wypadku za istotnie naruszające art. 10 § 1 i art. 79a k.p.a. uznać też należy zaniechanie przez organy administracji dopełnienia wynikających z tych przepisów obowiązków. Powyższe uchybienia procesowe mogły mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Powoduje to, że odmowę zarejestrowania pojazdu na wniosek skarżącego uznać trzeba za przedwczesną, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego zapadłych w sprawie decyzji organów obu instancji. Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 i art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Zgierskiego z 19 września 2025 r. O zwrocie na rzecz skarżącego od organu administracji kosztów postępowania w wysokości 100 zł (uiszczony wpis sądowy od skargi) sąd orzekł na mocy art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 w związku z art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 p.p.s.a. Nie przesądzając kierunku dalszego rozstrzygnięcia, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ administracji powinien dokonać oceny wniosku o rejestrację skarżącego, mając na uwadze ocenę prawną i faktyczną wynikającą z rozważań sądu. ds