III SA/Łd 263/17

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu 11 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z [...] r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności zasądzonych wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Łodzi o sygn. akt [...] postanawia przyznać M. P. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata

III SA/Łd 263/17 Uzasadnienie M.P. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności zasądzonych wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Łodzi o sygn. akt [...]. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi skarżący sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, przedkładając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córką (17 lat). Nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości, a zajmowane obecnie mieszkania (56 m2) stanowi własność córki (jako spadkobierczyni). Na dochody gospodarstwa domowego skarżącego składa się renta chorobowa skarżącego w kwocie 882,97 zł, renta rodzinna wypłacana na rzecz jego córki w kwocie 723,56 zł oraz dofinansowanie z MOPS (159,64 zł) i dodatek energetyczny (15,68 zł). Skarżący nie posiada przy tym żadnych oszczędności, ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Wskazał natomiast na fakt ponoszenia wydatków – opłaty za mieszkanie, wodę, energię elektryczną, gaz, leki oraz spłatę zadłużenia w urzędzie pracy (240 zł) i inne, bez wliczenia kosztów wyżywienia i kosztów utrzymania córki na łączną kwotę ok. 1.200 zł. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że skarżący wraz z córką utrzymują się z łącznego dochodu ok. 1.750 zł (renta chorobowa skarżącego, renta rodzinna jego córki oraz dofinansowanie z MOPS i dodatek energetyczny). Zauważyć w związku z tym należy, że z tego dochodu skarżący pokrywa bieżące koszty utrzymania, leczenia i zakupu leków i spłaty zadłużenia w urzędzie pracy. Na bieżące potrzeby żywieniowe, utrzymanie córki i swoje pozostaje mu ok. 500 zł miesięcznie. Skarżący nie osiąga także żadnych dodatkowych dochodów, nie posiada oszczędności ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. e.o.