III SA/Łd 254/26

Dnia 18 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 stycznia 2026 roku nr KO.480.4.2025 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie rejestracji pojazdu i odmowy rejestracji tego pojazdu oddala skargę.

Decyzją z 30 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim (dalej również: organ II instancji, organ odwoławczy lub kolegium) utrzymało w mocy decyzję Starosty Radomszczańskiego z 26 września 2025 r., wydaną po wznowieniu postępowania, którą orzeczono o uchyleniu ostatecznej decyzji z 29 października 2024 r. w sprawie rejestracji pojazdu marki Honda FR-V o nr rej. [..], VIN: [...], na rzecz M. C. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżący) i odmowie rejestracji tego pojazdu. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne: 14 października 2024 r. skarżący złożył wniosek o rejestrację samochodu osobowego marki HONDA FR-V numer YIN: [...] (dalej również: pojazd). Do wniosku zostały załączone następujące dokumenty: umowa kupna/sprzedaży samochodu z 23 sierpnia 2024 r., umowa kupna/sprzedaży samochodu z 21 września 2024 r., dowód rejestracyjny seria i numer [...] oraz dowód wniesienia opłaty administracyjnej. Decyzją z 29 października 2024 r. Starosta Radomszczański dokonał rejestracji wskazanego powyżej pojazdu. 12 września 2025 r. do Starostwa Powiatowego w Radomsku wpłynęło pismo z Komisariatu Policji w P., KMP w R. z 3 września 2025 r., w którym wskazano, iż Zespół Dochodzeniowo-Śledczy Wydziału Kryminalnego KP w P. prowadził, pod nadzorem prokuratora, postępowanie w sprawie podrobienia podpisu N. C. na umowie sprzedaży samochodu marki HONDA FR-V, nr rej. [...]. W tej sprawie biegły sądowy w zakresie klasycznych badań pisma ręcznego i podpisów przy Sądzie Okręgowym w L. mgr T. K. wydał opinię z 16 czerwca 2025 r., z treści której wynika, iż podpis na umowie sprzedaży wskazanego pojazdu z 21 września 2024 r. nie został nakreślony przez N. C.. Postanowieniem z 23 września 2025 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie rejestracji wskazanego pojazdu na rzecz strony skarżącej. Decyzją z 26 września 2025 r. Starosta Radomszczański, po wznowieniu postępowania, orzekł o uchyleniu własnej ostatecznej decyzji z 29 października 2024 r. w sprawie rejestracji pojazdu marki Honda FR-V o nr rej. [...], VIN: [...] na rzecz strony skarżącej i odmowie rejestracji tego pojazdu. Od decyzji tej strona skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła odwołanie. Powołaną na wstępie decyzją z 30 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy zaskarżoną doń decyzję Starosty Radomszczańskiego z 26 września 2025 r., którą organ ten uchylił własną ostatecznej decyzji z 29 października 2024 r. w sprawie rejestracji pojazdu marki Honda FR-V o nr rej. [...], VIN: [...], na rzecz strony skarżącej i odmówił rejestracji tego pojazdu. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji, powołując treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia, tj. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., oraz art. 73 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 73 ust. 1a pkt 1ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.) - dalej: "u.p.r.d." - wskazał, że w myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że rozstrzyganie o istocie sprawy obejmuje stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania orzeczenia przez organ administracji publicznej. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji jest powrót do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się tak jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygnięta. Przy czym organ administracji wydający nową decyzję stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania. Dalej organ II instancji wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pismo Naczelnika Wydziału Kryminalnego KP w P. KMP R. z 3 września 2025 r. z którego wynika, że Zespół Dochodzeniowo-Śledczy Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji w P. KMP R., prowadził - pod nadzorem prokuratora - postępowanie w sprawie podrobienia podpisu N.C. na umowie kupna pojazdu marki Mercedes Vito oraz innych pojazdów – w tym pojazdu marki HONDA FR-V o nr rej. [...], tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. (fałszerstwo materialne). W toku tego postępowania ustalono, na podstawie opinii z 16 czerwca 2025 r. wydanej przez biegłego sądowego w zakresie klasycznych badań pisma ręcznego i podpisów przy Sądzie Okręgowym w L., że podpis na umowie sprzedaży pojazdu marki Honda F-RV z 21 września 2024 r. zawartej w R. nie został nakreślony przez N. C.. Co więcej ze wskazanego pisma KP w P. wynika również, że "na obecną chwilę nie wiadomo kto nakreślił podpis" oraz że "postępowanie zostało zakończone postanowieniem o umorzeniu dochodzenia wobec niewykrycia sprawców". Zatem, jak dalej wywodzi organ odwoławczy, w ustalonych okolicznościach sprawy, skoro jeden z podstawowych dokumentów niezbędnych do rejestracji pojazdu (tj. umowa przeniesienia własności pojazdu) okazał się wadliwy, bowiem podpis N. C. (jako sprzedającej ten pojazd) okazał się nieautentyczny, zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. do wznowienia przez organ I instancji postępowania w sprawie zakończonej decyzją tegoż organu, tj. decyzją Starosty Radomszczańskiego z 29 października 2024 r. w sprawie rejestracji pojazdu marki Honda FR-V o nr rej. [...], VIN: [...], na rzecz strony skarżącej. Oznaczało to konieczność ponownego rozważenia, czy zachodzą podstawy do rejestracji wskazanego pojazdu na rzecz strony skarżącej. Co więcej, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 72 u.p.r.d., w stanie prawnym z daty wydania przez organ I instancji decyzji z 29 października 2024 r. w sprawie rejestracji pojazdu, rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) (uchylony); 3) jednego z dokumentów: a) świadectwa zgodności WE wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, b) świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu. c) świadectwa zgodności, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia, wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, d) dopuszczenia jednostkowego pojazdu wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, e) świadectwa krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 33 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia, wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, f) uznania dopuszczenia jednostkowego pojazdu, g) uznania świadectwa krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia, h) świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu, i) świadectwa unijnego indywidualnego dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia, wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu - jeżeli są wymagane; świadectwa zgodności WE, świadectwa zgodności oraz oświadczenia zawierające dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu mogą być podpisane podpisem odbitym sposobem mechanicznym; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy, pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e), samochód ciężarowy (kategoria homologacyjna NI), podrodzaj "furgon", "furgon/podest", "ciężarowo-osobowy", "terenowy", "wielozadaniowy" lub "van" lub samochód specjalny (kategoria homologacyjna Ml i NI), został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy. Organ II instancji stwierdził zaznaczył przy tym, iż w dacie wydawania przez organ I instancji decyzji z 29 października 2024 r. dotyczącej rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz strony skarżącej obowiązywało rozporządzanie Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U. z 2022 r., poz. 1847 ze zm.), które precyzowało przepisy dotyczącej rejestracji pojazdów. W § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia wskazano, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, do którego dołącza: dowód własności pojazdu; oświadczenie, o którym mowa w § 4 ust. 6 pkt 2, jeżeli zostało dołączone do dowodu własności pojazdu; dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany; tablice (tablicę) rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany, w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic (tablicy) rejestracyjnych albo konieczności zwrotu tych tablic (tablicy) organowi rejestrującemu państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic (tablicy) rejestracyjnych dołącza oświadczenie, że pojazd został sprowadzony z zagranicy bez tablic (tablicy) rejestracyjnych albo oświadczenie o konieczności zwrotu tych tablic (tablicy) organowi rejestrującemu państwa, z którego pojazd został sprowadzony; oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację, w tym na jego odwrocie; dodatkową tablicę rejestracyjną, o której mowa w art. 73 ust. 1b ustawy, jeżeli była wydana, a w przypadku jej utraty właściciel pojazdu zamiast dodatkowej tablicy rejestracyjnej dołącza oświadczenie o jej utracie; oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację, w tym na jego odwrocie. Niespełnienie któregoś z powyższych wymogów skutkuje odmową rejestracji pojazdu. Organ II instancji wskazał nadto, że przepis art. 72 ust. 1 u.p.r.d. formułuje wymagania formalne rejestracji i musi być rozumiany restrykcyjnie, co oznacza, że niespełnienie wymogu wskazanego pkt 1 tego przepisu, tj. dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 u.p.r.d., stanowi bezwzględną przeszkodę do zarejestrowania samochodu. W świetle powyższego, w ocenie kolegium zgromadzony w sprawie akta materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż na umowie oznaczonej datą 21 września 2024 r. podpis N. C., jako sprzedającej skarżącemu pojazd marki Honda FR-V o nr rej. [...], VIN: [...], nie jest jej podpisem (nie został przez nią nakreślony). Powyższe zostało stwierdzone przez biegłego sądowego w opinii wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej. Z powyższego wynika, iż umowa sprzedaży samochodu marki Honda FR-V o nr rej. [...] zawarta 21 września 2024 r. jest wadliwa i na jej podstawie nie można domniemywać przeniesienia prawa własności pojazdu na stronę skarżącą. W tym stanie rzeczy - jak stwierdziło kolegium- na etapie wniosku o rejestrację pojazdu brak było jednego z niezbędnych dokumentów (potwierdzających przeniesienie prawa własności pojazdu), o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d., a to z kolei stanowi przeszkodę do zarejestrowania pojazdu. Prawidłowo zatem zdaniem kolegium organ I instancji uchylił własną decyzję z 29 października 2024 r. o rejestracji pojazdu i odmówił jego zarejestrowania z wniosku strony skarżącej z 14 października 2024 r. Kolegium odwołało się przy tym do wyroku WSA w Lublinie z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 799/16, Lex/el nr 2305708, w którym stwierdzono, iż organ może dokonać rejestracji w oparciu o ustalony niesporny stan własnościowy. Ustalenie tego stanu własnościowego może zatem być dokonane z wykorzystaniem różnych środków dowodowych, ale efekt ustaleń powinien być bezsporny. Ustalenia w przedmiocie istnienia, czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą do właściwości sądów powszechnych. Organy administracji dokonują zaś rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. W sytuacji sporu co do prawa organ administracji obowiązany jest odmówić zarejestrowania. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, organ II instancji wyjaśnił, iż postępowanie zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stanowiącego, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Za nowe okoliczności faktyczne organ uznał stwierdzenie przez biegłego sądowego braku autentyczności podpisu N. C. na umowie sprzedaż pojazdu marki Honda FR-V o nr rej. [...] Kolegium dostrzegło również, iż w zaskarżonej doń decyzji organu I instancji z 26 września 2025 r. jako podstawę wznowienia wskazano przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i również taka argumentacja była podnoszona w uzasadnieniu postanowienia o wszczęciu postępowania, jak i w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W ocenie kolegium, w niniejszej sprawie zachodziły dwie przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie rejestracji wskazanego pojazdu na rzecz strony skarżącej – zaszła bowiem zarówno przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1, jak i z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powyższe nie wpłynęło na podjęte rozstrzygnięcie. Strona skarżąca w odwołaniu podnosi bowiem zarzuty w kierunku naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., przedstawiając pogląd, iż wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ostatecznej decyzji o zarejestrowaniu pojazdu i jej wyeliminowanie musi być niewątpliwe i opierać się na stwierdzeniu popełnienia przestępstwa fałszerstwa. Fakt wznowienia postępowania nie może zwolnić organu od uzyskania stwierdzenia sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa przez sąd lub inny uprawniony do tego organ. Kolegium wskazało, że znane jest mu orzecznictwo sądów administracyjny, w którym prezentowana jest teza, iż wznowienie postępowania możliwe jest dopiero po stwierdzeniu orzeczeniem sądu sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tych podstawach musi zatem przedstawić organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego te okoliczności. Niemniej jednak, jak dalej zauważ kolegium, w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest też pogląd, iż dopuszczalność wznowienia przez organ postępowania bez czekania np. na wyrok potwierdzający sfałszowanie dokumentów, jest możliwe pod warunkiem kumulatywnego zaistnienia dwóch przesłanek: oczywistości dokonania fałszerstwa istotnego dla sprawy dowodu albo niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia ludzkiego lub zagrożenia powstaniem poważnej szkody dla interesu społecznego, których to zagrożeń w inny sposób nie da się uniknąć. Taka też okoliczność w ocenie kolegium zaistniała w niemniejszej sprawie. Nie sposób bowiem pominąć faktu, że podpis N. C. jako osoby sprzedającej pojazd, umieszony na umowie sprzedaży tegoż pojazdu nie został przez nią nakreślony (co została stwierdzone w opinii biegłego sądowego). W ocenie kolegium wadliwość dowodu (tj. umowy sprzedaży pojazdu) wyrażająca się brakiem autentyczności podpisu jednej ze stron umowy jest bezsporna, pewna i nie budzi żadnych wątpliwości, została bowiem potwierdzona przez specjalistę w tym zakresie. Tym samy organ odwoławczy nie podzielił wątpliwości strony skarżącej co do tego, czy dowody, na których dokonano ustaleń faktycznych i na których oparto objęte postępowaniem wznowieniowym rozstrzygnięcie, są fałszywe. W ocenie Kolegium spełniona została również druga z wskazanych powyżej przesłanek, tj. powstanie szkody dla interesu społecznego. Organ odwołał się do komentarza do art. 145 k.p.a. (pod red. W. Chróścielewskiego, A Krawczyk) w którym wskazano, że "w wyroku z 8.07.2014 r., I OSK 2992/12, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że działania naruszające rozwiązania mające zapobiegać wprowadzaniu do obrotu pojazdów kradzionych bądź niedopuszczonych do ruchu, a zwłaszcza ich rejestrowanie na podstawie fałszywych dokumentów, wywołują poważną szkodę dla interesu społecznego (...) nadrzędną wartością jest bowiem niedopuszczenie do masowej rejestracji w Polsce samochodów kradzionych czy niespełniających warunków dopuszczenia do ruchu. Powołany wyrok z 8.07.2014 r. w tej materii mieści się w wypracowanej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, której celem jest eliminacja wskazanych patologii". Kolegium nie podzieliło również stanowiska strony skarżącej, iż w zaistniałej sytuacji Starosta Radomszczański powinien w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. obligatoryjnie zawiesić niniejsze postępowanie z urzędu, gdyż możliwe jest wszczęcie postępowania wznowieniowego bez stwierdzenia orzeczeniem sądu sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa. Zaznaczono przy tym, iż zawieszenie postępowania wznowieniowego w sprawie uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu mogłoby wywierać mylne przeświadczenie co do własności pojazdu osoby legitymującym się takim dokumentem. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca zaskarżyła powyżej wskazaną decyzję kolegium w całości, zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 73 ust. 1e pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wobec utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji w przedmiocie uchylenia rejestracji pojazdu marki HONDA FR-V nr rej. [...] w sytuacji braku pozytywnej weryfikacji dowodu własności wskazanego pojazdu w postaci umowy sprzedaży z dnia 21 września 2024 r; b) art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie wobec oczywistego braku podstaw do odmowy rejestracji pojazdu marki HONDA FR-V nr rej. [...]; 2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wobec nieuwzględnienia faktu, że prowadzone w sprawie postępowanie karne nie dawało wystarczających podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego i wydania decyzji merytorycznej w sprawie. W oparciu o wskazane zarzuty strona skarżąca wniosła o: zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej jej decyzji Starosty Radomszczańskiego z dnia 26 września 2025 r. skutkujące koniecznością wydania decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu marki HONDA FR-V nr rej. [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstw procesowego według norm prawem przepisanych. Nadto, strona skarżąca wskazała, iż z daleko posuniętej ostrożności wnosi ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżony rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy czym w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym przypadku sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Kontroli sądowej poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim, którą organ ten utrzymał w mocy zaskarżoną doń decyzję Starosty Radomszczańskiego z 26 września 2025 r., wydaną po wznowieniu postępowania, którą orzeczono o uchyleniu ostatecznej decyzji z 29 października 2024 r. w sprawie rejestracji pojazdu na nazwisko M. C. i odmowie rejestracji tegoż pojazdu. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zgodnie z art. 145 § 2 k.p.a. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Podstawą prawną wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. W jego uzasadnieniu organ powołał się również na przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który to przepis stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przy czym za nowe okoliczności faktyczne organ uznał stwierdzenie przez biegłego sądowego braku autentyczności podpisu N. C. na umowie sprzedaży przedmiotowego pojazdu z 21 września 2024 r. Wobec powyższego organ II instancji, ponownie rozpoznając niniejszą sprawę, wskazał iż w okolicznościach niniejszej sprawy wznowienie postępowania znajduje oparcie zarówno w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, jak również w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie ma zatem wątpliwości co do tego, że organy obu instancji stwierdziły w istocie, iż w niniejszej sprawie bezspornie zaistniały podstawy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Radomszczańskiego z 29 października 2024 r. Jedna, polegająca na tym, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) i druga, polegająca na tym, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Zauważyć przy tym należy, że wskazane powyżej przyczyny wznowienia postępowania administracyjnego, choć nie mogą być ze sobą utożsamiane, to jednak nie są całkowicie rozłączne - sfałszowania kluczowego dla sprawy dokumentu (jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) może bowiem równocześnie oznaczać, że w wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, ale nieznane organowi który wydał decyzję, a co za tym idzie mogą być wyczerpane znamiona obu przesłanek. Zarzuty skargi oraz odwołania koncentrują się wokół naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., polegającego na bezpodstawnym wznowieniu postępowania w sprawie rejestracji pojazdu i odmowie rejestracji pojazdu, w sytuacji gdy - zdaniem strony skarżącej - fakt stwierdzenia fałszerstwa dowodu musi być niewątpliwy i opierać się na stwierdzeniu popełnienia przestępstwa fałszerstw przez sąd lub innych uprawniony do tego organ, co zdaniem strony skarżącej w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W ocenie strony skarżącej prowadzone postępowanie karne nie dawało bowiem wystarczających podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego i wydania decyzji zaskarżonej do tutejszego sądu. Przede wszystkim wskazać należy, że wznowienie postępowania o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe tylko wówczas gdy sfałszowane dowody stanowiły podstawę do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych czyli takich, które miały wpływ na ostateczny wynik sprawy. Nadto, wznowienie postępowania na podstawie art.145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe dopiero po stwierdzeniu fałszerstwa dowodu orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Przy czym przez określenie "innego organu", o którym mowa we wskazanym przepisie, należy rozumieć jakikolwiek inny organ, któremu przepisy prawa powierzają wykonywanie funkcji orzeczniczych (por. np. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego Warszawa 2014 r., str. 608; a także W. Chróścielewski, Komentarz do art. 145 k.p.a. [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. W. Chróścielewskiego i A. Krawczyk, Warszawa 2025 r., Lex/el). W niniejszej sprawie z zebranego materiału dowodowego wynika, że decyzją z 29 października 2024 r. Starosta Radomszczański zarejestrował wskazany pojazd na nazwisko strony skarżącej, między innymi na podstawie umowy sprzedaży z 21 września 2024 r. tego samochodu przez N. C.. Przy czym postępowanie zakończone wymienioną powyżej decyzją zostało wznowione z urzędu z uwagi na fakt, iż w prowadzonym pod nadzorem prokuratora postępowaniu w sprawie podrobienia podpisu N. C. biegły sądowy w zakresie klasycznych badań pisma ręcznego i podpisów, w opinii wydanej 16 czerwca 2025 r., stwierdził, że podpis na wskazanej powyżej umowie sprzedaży tegoż pojazdu z 21 września 2024 r. nie został nakreślony przez N. C.. Tym samym więc, skoro nie ma wątpliwości co do tego, że na będącej podstawą rejestracji przedmiotowego pojazdu umowie sprzedaży nie widnieje autentyczny podpis N.C. to tym samym nie można przyjąć, iż strona skarżąca przedstawiła dokumenty wskazujące w sposób nie budzący żadnych wątpliwości na przejście nań własności przedmiotowego pojazdu. Okoliczność ta, tj. podrobiony podpis na umowie sprzedaży pojazdu, wskazuje również na istnienie związku przyczynowego między nią, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Przedłożona przez stronę skarżącą umowa sprzedaży opatrzona podrobionym podpisem N. C. była bowiem podstawą ustalenia przez organ rejestracyjny istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, tj. kwestii własności przedmiotowego pojazdu. Przy czym, w judykaturze i doktrynie nie budzi wątpliwości fakt, że do spełniania przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. konieczne jest, aby na podstawie fałszywych dowodów ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a więc takie, których istnienie miało bezpośredni wpływ na określenie praw i obowiązków osób będących podmiotem postępowania, a na to wskazują okoliczności niniejszej sprawy (M. Jaśkowska, Komentarz do art. 145 k.p.a. [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2026 r., Lex/el oraz wskazane tam poglądy doktryny i orzecznictwa). Dla oceny zasadności skargi podstawowe znaczenie ma treść pisma Naczelnika Wydziału Kryminalnego KP w P. KMP R. z 3 września 2025 r., z którego wynika, że pod nadzorem prokuratora Zespół Dochodzeniowo-Śledczy Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji w P. KMP R., prowadził postępowanie w sprawie podrobienia podpisu N. C. między innymi na umowie kupna przedmiotowego pojazdu, tj. pojazdu marki HONDA FR-V o nr rej. [...], tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości fakt, iż w toku tego postępowania ustalono na podstawie wskazanej powyżej opinii z 16 czerwca 2025 r., wydanej przez biegłego sądowego, że podpis na umowie sprzedaży przedmiotowego pojazdu z 21 września 2024 r. nie został nakreślony przez N.C.. Z wskazanego pisma KP w P. wynika również, że "na obecną chwilę nie wiadomo kto nakreślił podpis" oraz, że "postępowanie zostało zakończone postanowieniem o umorzeniu dochodzenia wobec niewykrycia sprawców". Zdaniem sądu w powyższych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy kolegium słusznie uznało, że skoro jeden z podstawowych dokumentów niezbędnych do rejestracji pojazdu, tj. umowa przeniesienia własności przedmiotowego pojazdu, okazał się wadliwy, bowiem podpis N. C. znajdujący się na tej umowie okazał się nieautentyczny, to niewątpliwie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty Radomszczańskiego z 29 października 2024 r. w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz strony skarżącej. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska strony skarżącej odnośnie tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy koniecznym było stwierdzenie sfałszowania wskazanej umowy sprzedaży orzeczeniem sądu. Wskazać bowiem należy, że zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie wskazuje się, iż istotą przesłanki wznowienia, o której mowa w art.145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie jest wymóg skazania kogoś za popełnienie przestępstwa, ale sam fakt jego popełnienia. Przy czym, jak podkreśla się w doktrynie, zwolnienie z obowiązku wykazania fałszerstwa dowodów, podobnie zresztą jak wydania decyzji w wyniku przestępstwa, będzie miało miejsce wtedy, gdy owo fałszerstwo (lub przestępstwo) jest oczywiste, a przy tym zagrożone są najbardziej chronione dobra: życie lub zdrowie ludzkie, bądź grozi powstanie poważnej szkody dla interesu społecznego (por. W. Chróścielewski, Komentarz do art. 145 k.p.a. [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod. red. W. Chróścielewskiego i A. Krawczyk, Warszawa 2025 r., Lex/el oraz wskazane tam poglądy judykatury – w szczególności: wyrok NSA z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 418/06, Lex/el nr 255973; wyrok NSA z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2992/12, Lex/el nr 1581568; czy wyrok NSA z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 246/23, Lex/el nr 3577858). Wobec powyższego sąd stoi na stanowisku, że wydane w niniejszej sprawie postanowienie o umorzeniu dochodzenia może być uznane za orzeczenie "innego organu" stwierdzające fałszywość dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 418/06, Lex/el nr 255973; czy wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 857/13, Lex/el nr 1539494). W niniejszej sprawie postanowienie o umorzeniu dochodzenia wobec niewykrycia sprawców przestępstwa wskazuje bowiem, że umowa sprzedaży, która stanowiła podstawę rejestracji przedmiotowego pojazdu nie została podpisana przez N. C., zaś dochodzenie umorzono jedynie z uwagi na niewykrycie sprawców. Przy czym okoliczność, iż wskazana umowa sprzedaży nie została opatrzona podpisem N.C. wynika ponad wszelką wątpliwość z treści sporządzonej w toku tegoż postępowania opinii biegłego w zakresie klasycznych badań pisma ręcznego i podpisów. Zatem nie może być wątpliwości co do tego, że dokonanie czynu zabronionego w postaci fałszerstwa dokumentu, jest w takim przypadku niewątpliwe, brak jest jedynie możliwości wykrycia sprawcy takiego czynu. Wskazać w tym miejscu również należy, że rejestracji pojazdu dokonuje się, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1) i pkt 5) p.r.d. na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Nie budzi przy tym wątpliwości fakt, że oba wskazane powyżej rodzaje dokumentów muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, ale i zgodne ze stanem faktycznym. Przy czym dokumentem własności musi być dokument przenoszący w konkretnej sytuacji prawo własności, zaś dowodem rejestracyjnym – dokument sporządzony przez właściwy organ na właściwym blankiecie i na podstawie dowodu własności w powyższym znaczeniu. Oznacza to, że organy właściwe w sprawie rejestracji samochodu nie mogą wydać pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, gdy przedstawione przez niego dokumenty nie spełniają warunków wymaganych przy złożeniu wniosku o rejestrację – wszystkie bowiem przesłanki z art. 72 ust. p.r.d., warunkujące rejestrację pojazdu, muszą być spełnione łącznie. Przy czym w niniejszej sprawie nie ma sporu co do tego jakie dokumenty złożyła strona skarżąca wraz z wnioskiem o rejestrację przedmiotowego pojazdu, a także co do tego, że wśród nich była umowa sprzedaży tegoż pojazdu z 21 września 2024 r. na której widniał podpis N. C., który zgodnie z opinią biegłego z 16 czerwca 2025 r. nie został przez nią nakreślony. W świetle art. 72 ust. 1 pkt 1) i pkt 5) p.r.d. rejestracja pojazdu nie jest obciążona wadą, jeśli dokumenty, o których mowa we wskazanych przepisach, są prawdziwe pod względem formalnym i odpowiadają bez żadnych wątpliwości stanowi faktycznemu. Przy czym podważenie w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania ostatecznej decyzji o zarejestrowaniu pojazdu i wyeliminowanie jej z obrotu prawnego musi być niewątpliwe i opierać się na stwierdzeniu popełnienia przestępstwa fałszerstwa przez sąd lub inny organ. Taki stan rzeczy miał, zdaniem sądu, miejsce w niniejszej sprawie. Organ, przeprowadzając postępowanie wznowieniowe oparł się na wszystkich dowodach zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, biorąc pod uwagę okoliczności wynikające z pisma Komisariatu Policji w P. z 3 września 2025 r., przy czym jak wynika z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwołał się przede wszystkim do eksponowanej w treści tegoż pisma opinii biegłego sądowego w zakresie klasycznych badań pisma ręcznego i podpisów przy Sądzie Okręgowym w L. mgr T. K.. Z opinii tej wynika przy tym jednoznacznie, że złożony na załączonej do wniosku o rejestrację umowie sprzedaży przedmiotowego pojazdu podpis nie został nakreślony przez N. C.. Zatem wadliwość podpisu N. C. została jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości stwierdzona. Co więcej okoliczność, iż podpis N. C. na umowie sprzedaży będącej podstawą rejestracji okazał się być nieautentyczny spowodował w istocie, iż wyszyły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne (tj. fakt, iż strona skarżąca nie dysponowała prawidłową umową sprzedaży przedmiotowego pojazdu, a co za tym idzie nie można było bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że doszło do przejścia nań jego własności), przy czym wskazana okoliczność faktyczna istniała w dniu wydania decyzji i nie była znana organowi, który wydał decyzję. Podkreślić przy tym należy, że umowa sprzedaży pojazdu ma kluczowe znaczenie w postępowaniu rejestracyjnym, przy czym okoliczność opatrzenia tej umowy fałszywym podpisem N. C. wskazuje na to, że fakt przejścia własności pojazdu jest niezgodny z obiektywnie istniejącą rzeczywistością, tj. gdyby w postępowaniu prowadzonym w trybie zwyczajnym okoliczność ta była znana organowi to wówczas wydana w sprawie decyzja zawierałaby inne, niż zapadło, rozstrzygnięcie. Zatem organ dokonując rejestracji pojazdu oparł się na dowodzie, który spowodował, że uzyskał on niezgodny z prawdą obraz rzeczywistości, tj. niezgodny z prawdą obraz stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy, w tym opinia biegłego, potwierdza fałszerstwo dokumentu, co stanowi nową, istotną dla sprawy, okoliczność faktyczną i przesłankę wznowienia postępowania (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 857/13, Lex/el nr 1539494). Sąd stoi na stanowisku, że powzięcie przez organ wiedzy w zakresie sfałszowania dokumentu stanowiącego podstawę zarejestrowania pojazdu stanowiło okoliczność, która uzasadniała wznowienie postępowania administracyjnego, a także obligowało organ do uwzględnienia tej okoliczności we wznowionym postępowaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 550/07, Lex/el nr 384805). Zatem prawidłowe było wznowienie postępowania z uwagi na potwierdzenie zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., co skutkowało uchyleniem decyzji o zarejestrowania pojazdu i odmową jego rejestracji. Stanowisko organów obu instancji, że zostały spełnione przesłanki wznowienia postępowania określone w art.145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jest zatem, w ocenie sądu, prawidłowe. Zaznaczyć należy, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej do tutejszego sądu decyzji, dokładnie wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Co więcej stwierdzić należy, że organy poczyniły w niniejszej sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny, zaś dokonana ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. a.kr