III SA/Łd 253/26

Dnia 19 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi E. N. na decyzję Łódzkiego Kuratora Oświaty z dnia 19 lutego 2026 r. nr II/4/2026 w przedmiocie nadania stopnia nauczyciela mianowanego oddala skargę.

Decyzją z 19 lutego 2026 r. nr II/4/2026 Łódzki Kurator Oświaty na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (tekst jedn. Dz. U. 2021 r. poz. 1762 ze zm.) w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1730 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 11 grudnia 2025 r., nr DEO-Ed-IX.4470.238.2025 w przedmiocie nadania E.N. stopnia nauczyciela mianowanego. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z 11 grudnia 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi nadał E.N. stopnień nauczyciela mianowanego wskazując, że posiada wykształcenie wyższe magisterskie z przygotowaniem pedagogicznym. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji zaznaczył, że strona złożyła wszystkie wymagane dokumenty zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 lipca 2018 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (tekst jedn. Dz. U. 2020 r. poz. 2200) w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw. Organ wskazał, że kwalifikacje zawodowe zostały potwierdzone dyplomem ukończenia Uniwersytetu W. na kierunku filologia polska z tytułem magistra oraz dyplomem ukończenia Uniwersytetu W. na kierunku filozofia w specjalności: specjalizacja nauczycielska z tytułem magistra. W związku ze zdaniem egzaminu oraz uzyskaniem zaświadczenia o zdaniu egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną organ stwierdził, że spełnione zostały wszystkie warunki niezbędne do nadania stopnia nauczyciela mianowanego. Organ nadmienił również, że przed wydaniem decyzji, tj. 2 grudnia 2025 r. strona skorzystała z przysługującego prawa wglądu do akt sprawy oraz wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do materiałów zebranych w postępowaniu egzaminacyjnym o nadanie stopnia nauczyciela mianowanego. Od powyższej decyzji E.N. złożyła odwołanie, w którym podniosła, że w uzasadnieniu decyzji błędnie zostały określone jej kwalifikacje zawodowe i w związku z powyższym wniosła o dokonanie stosownej korekty, ponieważ poza trybem odwoławczym odmówiono jej dokonania. Zdaniem skarżącej błąd polega na niewykazaniu specjalizacji, które ukończyła na kierunku Filologia polska. Były to specjalizacje nauczycielska i edytorska, co wynika z informacji zamieszczonej w suplemencie dyplomu, w związku z powziętym zwyczajem Wydziału Filologicznego na Uniwersytecie W.. Podniosła, że suplement dyplomu, jako jego część B, jest jego integralną częścią, a zatem Prezydent Miasta Łodzi powinien był uwzględnić wynikające z tego dokumentu informacje dotyczące wykazanego wykształcenia. Strona podkreśliła, że o obowiązku jednakowego respektowania danych o specjalizacjach, które zrealizowała, stanowi jednakowy ich status prawny, nie zaś miejsce, w którym została zamieszczona stosowna adnotacja, o ile została uwierzytelniona pieczęcią uniwersytetu. Wskazaną na wstępie decyzją z 19 lutego 2026 r. Łódzki Kurator Oświaty utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że podstawowym warunkiem nadania kolejnego stopnia awansu zawodowego jest posiadanie przez nauczyciela wymaganych kwalifikacji określonych w art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela, stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym. Drugim warunkiem, zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, nadania stopnia awansu zawodowego jest odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego (art. 9c ust. 5a ustawy). Trzecim warunkiem, od którego spełnienia zależy nadanie stopnia awansu zawodowego w przypadku nauczyciela kontraktowego jest zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Organ pierwszej instancji, wydając zaskarżoną decyzję stwierdził, że strona spełniła wszystkie warunki konieczne do uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Zdaniem organu istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji zobowiązany był do wskazania oprócz kierunku ukończonych przez stronę studiów, również ukończonych w ramach jego specjalności. Na dyplomie ukończenia studiów wydanym przez Uniwersytet W.Wydział Nauk Społecznych wskazano zarówno kierunek studiów – filozofia, jak i specjalność - specjalizacja nauczycielska, zaś na dyplomie ukończenia studiów wydanym przez Uniwersytet W. Wydział Filologiczny wskazano jedynie kierunek - filologia polska bez wskazania specjalności. Specjalności zostały wskazane w suplemencie do dyplomu. Zgodnie z wzorem aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczycieli, stanowiącym załącznik nr 5 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 26 lipca 2018 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, konieczne jest zamieszczenie informacji o posiadanym poziomie wykształcenia oraz posiadanym przygotowaniu pedagogicznym. Organ pierwszej instancji w sentencji decyzji uwzględnił wszystkie informacje wskazane we wzorze aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, nigdy nie kwestionował kwalifikacji zawodowych strony oraz zapoznał się z dokumentami potwierdzającymi posiadane kwalifikacje. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał jedynie, jakie dokumenty potwierdzają kwalifikacje zawodowe strony wskazując dyplomy ukończenia studiów wydane przez Uniwersytet W. oraz wskazane w dyplomach kierunki studiów. Zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi określone w art. 107 k.p.a. Uzasadnienie decyzji zawiera motywy decyzji sformułowane w sposób zrozumiały i wykazujący zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Niewymienienie w uzasadnieniu decyzji wszystkich ukończonych specjalności nie rzutuje w żadnej mierze na ważność wydanego aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela, jak również na posiadane przez stronę kwalifikacje. Brak wskazania specjalności w ramach jednego z ukończonych przez stronę kierunków studiów nie narusza żadnych przepisów prawa, a rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe. Kwalifikacje zawodowe strony zostały pozytywnie zweryfikowane w trakcie prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania, co było jednym z kluczowych warunków nadania kolejnego stopnia awansu zawodowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podniosła, że akt nadania stopnia awansu zawodowego w dalszym ciągu zawiera nieprawdziwą informację o jej dyplomie ukończenia studiów, która mu umniejsza. Co więcej, nie jest zgodna z wzorem aktu określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 26 lipca 2018 r. W związku z powyższym skarżąca wniosła o wydanie aktu wolnego od uchybienia i wady. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zgodnie ze wzorem, stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 26 lipca 2018 r., w akcie nadania stopnia awansu jedynymi informacjami dotyczącymi wykształcenia osoby awansującej powinny być: określenie poziomu wykształcenia osoby oraz stwierdzenie o posiadaniu przez nią uprawnień pedagogicznych. Poziom wykształcenia w Rzeczpospolitej Polskiej, zgodnie z prawodawstwem europejskim, oznacza natomiast, wyłącznie i niearbitralnie, następujące określenia: podstawowe, zasadnicze branżowe, średnie branżowe, średnie, wyższe z tytułem licencjata/ inżyniera/ magistra/ doktora, doktora habilitowanego (tj. ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe - tekst jedn. Dz.U. 2024 r. poz. 737 ze zm.; ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 742; ustawa z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji – tekst jedn. Dz.U. 2024 r. poz. 1606). W ocenie skarżącej dyplom stwierdzający ukończenie studiów na kierunku filologia polska bez specjalizacji nigdy nie istniał, organ prowadzący postępowanie egzaminacyjne nigdy go nie otrzymał, dysponował natomiast obiema integralnymi częściami dyplomu, tj. A i B (suplementem); a wydziały uczelni wykazują specjalizacje swoich absolwentów zgodnie z przyjętą przez siebie praktyką, tj. w części A lub B, na co absolwent żadnego wpływu nie ma, w związku z tym nie powinien też ponosić ujemnych tego konsekwencji. Skarżąca podkreśliła również, że istotą sporu nie jest to, czy organ pierwszej instancji był zobowiązany wykazać ukończone specjalizacje ale, czy miał prawo utrzymywać w akcie awansowania nieprawdziwe i umniejszające informacje, wykraczające poza wzór dokumentu określony ustawą. W odpowiedzi na skargę Łódzki Kurator Oświaty podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia organów administracji publicznej z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, przy czym sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie, sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 k.p.a.). E.N. złożyła skargę "na Kuratorium Oświaty w Łodzi w przedmiocie jego decyzji nr II/4/2026 (...)", która została potraktowana przez Sąd jako skarga na decyzję Łódzkiego Kuratora Oświaty z 19 lutego 2026 r. nr II/4/2026, gdyż zgodnie z powołanymi wyżej przepisami ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny kontroluje wyłącznie legalność rozstrzygnięć organów administracji publicznej, a organem który wydał decyzję nr II/4/2026 jest Łódzki Kurator Oświaty. Kuratorium oświaty to wyłącznie urząd (aparat pomocniczy), przy pomocy którego kurator oświaty wykonuje swoje zadania. Urząd sam w sobie nie jest organem i nie wydaje decyzji, które mogłyby podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Jak wynika również z treści skargi, nie dotyczy ona rozstrzygnięcia zawartego w decyzji lecz tylko i wyłącznie fragmentu uzasadnienia decyzji Łódzkiego Kuratora Oświaty, który za prawidłowe i zgodne z przepisami prawa uznał stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 11 grudnia 2025 r. – Akcie nadania E.N. stopnia awansu zawodowego nauczyciela, o treści: "Pani kwalifikacje zawodowe zostały potwierdzone: - dyplomem ukończenia Uniwersytetu W. na kierunku filologia polska z tytułem magistra, - dyplomem ukończenia Uniwersytetu W. na kierunku filozofia w specjalności: specjalizacja nauczycielska z tytułem magistra, zatem w myśl art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela oraz rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 14 września 2023 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli (Dz. U. z 2023 r. poz. 2102) posiada Pani kwalifikacje wymagane na zajmowanym stanowisku". W istocie, w tym zakresie zarzuty skargi opierają się na naruszeniu art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. mimo, iż przepisy te nie zostały powołane przez stronę w treści samej skargi. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i ma z niego wynikać ocena faktów, prawa i subsumpcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. A zatem, istnieje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego samego uzasadnienia decyzji, a ściślej mówiąc, zaskarżenia decyzji wyłącznie ze względu na jej uzasadnienie, które może być przez ten sąd oceniane z punktu widzenia zgodności z prawem (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1982 r., I SA 47/82, PiP 1985, z. 1, s. 147, oraz glosa J. Borkowskiego, PiP 1985, z. 1, s. 147–150, i wyrok NSA z 30 czerwca 1983 r., sygn. akt I SA 178/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 51, a także glosa J. Zimmermanna, NP 1984, nr 5, s. 153–160, oraz wyrok NSA z 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA 1896/97, LEX nr 44519; wyrok WSA w Gliwicach z 15 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1097/17, dostępny - podobnie jak pozostałe przywołane w treści niniejszego uzasadnienia wyroki - na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2222/19 WSA w Warszawie stwierdził, że skoro zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej stanowi konieczny i istotny jej element, będący "zwykłą" i "niezbędną" jej częścią w sensie składnika decyzji (i w tym kontekście część równoważną z punktu widzenia znaczenia z samą osnową decyzji), to tym samym skarga na uzasadnienie decyzji, jak też sądowa kontrola tego uzasadnienia, mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, jako orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. W konsekwencji wniesienie skargi na uzasadnienie decyzji stanowi w istocie skargę na decyzję, albowiem na skutek skargi sąd rozpoznaje sprawę, której przedmiotem jest - w myśl art. 134 p.p.s.a. - ocena decyzji pod względem zgodności z prawem, a nie tylko jej fragmentu obejmującego uzasadnienie. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a., podstawą uwzględnienia skargi na decyzję administracyjną lub postanowienie jest naruszenie przez organ wydający zaskarżony akt przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do obu rodzajów naruszeń prawa ustawodawca przewidział dodatkowy kwalifikator dla określania podstaw uchylenia zaskarżonego aktu w postaci wpływu bądź istotnego wpływu na wynik sprawy. O wpływie na wynik sprawy można mówić w sytuacji, w której przy braku takiego naruszenia przepisów prawdopodobnie organ wydałby decyzję o odmiennej treści. W przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organy administracji przepisu (przepisów) prawa materialnego lub procesowego, niezbędne jest zatem wykazanie, jaki miało ono wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2017 r., II GSK 2234/15, z 10 lipca 2007 r., I OSK 1092/06, z 26 marca 2010 r., I FSK 392/09). Natomiast jeżeli sąd nie stwierdzi naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania wywierającego wpływ lub istotny wpływ na wynik sprawy, to nie może stosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) p.p.s.a. (zob. wyroki NSA z 6 kwietnia 2016 r., II GSK 2511/14, z 16 lutego 2005 r., FSK 1471/04). Do uchylenia zaskarżonej decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego, czy przepisów postępowania ale konieczne jest określenie, czy miało ono wpływ na wynik sprawy, a w przypadku naruszenia procedury - istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe rozważania stwierdzić należy, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby organ dopuścił się naruszenia konkretnych przepisów prawa, a tym bardziej aby naruszenie prawa przez organ miało wpływ na wynik sprawy, czyli na nadanie jej stopnia awansu zawodowego. Również sąd rozpatrujący sprawę nie dostrzegł w działaniu organów obu instancji naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź procesowego, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. Skarżąca zdaje się nie mieć przy tym świadomości, że ewentualne uwzględnienie jej skargi mogło by doprowadzić do sytuacji, w której zostałaby uchylona decyzja o nadaniu jej stopnia nauczyciela mianowanego, gdyż sąd administracyjny nie może uchylić samego uzasadnienia decyzji, ani fragmentu tego uzasadnienia. Nie ma również kompetencji do skorygowania zapisów uzasadnienia decyzji, które w przekonaniu skarżącej mają charakter "wypowiedzi arbitralnej i swobodnej". Z kolei uchylenie przez sąd zaskarżonej decyzji, bez jednoczesnego stwierdzenia przesłanek do stwierdzenia nieważności tego aktu, stanowiłoby, w ocenie sądu naruszenie cytowanej wyżej regulacji zawartej w art. 134 § 2 p.p.s.a., tj. działaniem na niekorzyść skarżącej, gdyż sprawa jej awansu zawodowego pozostawałaby nierozstrzygnięta. Sąd zaznacza również, iż nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącej, że organ bezpodstawnie utrzymał w mocy akt mianowania zawierający "nieprawdziwe i umniejszające" skarżącej informacje, "wykraczające poza wzór dokumentu określony ustawą". Jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z wzorem aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczycieli, stanowiącym załącznik nr 5 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 lipca 2018 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, konieczne jest zamieszczenie w akcie informacji o posiadanym poziomie wykształcenia oraz posiadanym przygotowaniu pedagogicznym. Organ pierwszej instancji w sentencji decyzji uwzględnił zatem wszystkie informacje wskazane we wzorze aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego: "wykształcenie wyższe z przygotowaniem pedagogicznym". W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta Łodzi wskazał natomiast, jakimi dokumentami strona potwierdziła swoje kwalifikacje zawodowe, wskazując na dwa dyplomy ukończenia studiów wydane przez Uniwersytet W. oraz podane w dyplomach kierunki studiów. Znajdujący się w aktach sprawy dyplom odbycia studiów na kierunku filologia polska zawiera informację o uzyskaniu tytułu zawodowego magistra, natomiast dyplom ukończenia studiów na kierunku filozofia poza informacją o uzyskaniu tytułu zawodowego magistra wskazuje na specjalności studiów: "specjalizacja nauczycielska". Kwestionowany przez skarżącą fragment uzasadnienia decyzji organu I instancji w swojej treści odpowiada wobec tego wprost informacjom zawartym w przedłożonych przez skarżącą dyplomach ukończenia studiów. Podkreślić wyraźnie należy, iż organ powołał się w tym fragmencie uzasadnienia na dyplomy i na zawarte w nich informacje, a nie na dyplomy i suplementy do dyplomów. Skoro z dyplomu odbycia studiów na kierunku filologia polska nie wynika ukończenie konkretnej specjalizacji, to organ zasadnie nie podał w przedmiotowym fragmencie uzasadnienia takiej informacji. Suplement do dyplomu nie jest dyplomem, jak sama jego nazwa wskazuje. Brak jest zatem podstaw, aby w tym przypadku stawiać organowi zarzut, iż błędnie określił kwalifikacje zawodowe skarżącej lub zawarł nieprawdziwe informacje o przedłożonym przez skarżącą dyplomie ukończenia studiów. Fakt, iż w uzasadnieniu decyzji o nadaniu skarżącej stopnia nauczyciela mianowanego nie znalazła się informacja o specjalności studiów ukończonych na kierunku filologia polska, w żaden sposób nie świadczy o tym, że akt ten jest wadliwy, czy też niezgodny z przepisami lub że działanie organu ma wobec strony charakter opresyjny, co sugeruje skarżąca w treści skargi. Okoliczność odbycia przez skarżącą studiów na kierunku filologia polska i uzyskaniu tytułu zawodowego magistra na kierunku studiów i specjalności wynikającej z suplementu do dyplomu W-1/5384/3463/2008, tj. "filologia polska, specjalizacja nauczycielska: filologia polska, Edytorstwo" nie jest przez żaden z organów kwestionowana, a brak umieszczenia tej informacji w uzasadnieniu aktu mianowania nie rodzi dla skarżącej żadnych negatywnych skutków prawnych. Umieszczenie, czy też nieumieszczenie w uzasadnieniu decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego nauczyciela informacji o profilu wykształcenia skarżącej pozostaje również bez wpływu na treść samego rozstrzygnięcia, skoro uzyskała tytuł nauczyciela mianowanego. To, że skarżąca subiektywnie czuje się przez organ w tej sytuacji w jakiś sposób skrzywdzona, nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa, które regulują procedurę nadawania stopnia awansu zawodowego nauczycieli. Organ miał obowiązek podać wykształcenie skarżącej i podał je zgodnie z treścią przedstawionych przez stronę w toku postępowania dyplomów ukończenia studiów wyższych. Oczywiście nie byłoby również błędem, gdyby organ przy informacji o przedłożeniu przez skarżącą dyplomu o odbyciu studiów na kierunku filologia polska i uzyskaniu tytułu zawodowego magistra dopisał w uzasadnieniu decyzji, że z suplementu tego dyplomu wynika specjalizacja nauczycielska i edytorstwo, jednak ten brak nie stanowi naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego, które powodowałoby konieczność uzupełnienia przedmiotowej decyzji, czy też wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W ocenie sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Prezydenta Miasta Łodzi zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne spełniające wymogi określone w art. 107 k.p.a. Uzasadnienie tych decyzji zawiera motywy decyzji sformułowane w sposób zrozumiały i wykazujący zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy zakończonej decyzją. Należy jeszcze raz podkreślić, że niewymienienie w uzasadnieniu decyzji wszystkich ukończonych specjalności nie rzutuje w żadnej mierze na ważność wydanego aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela, jak również na posiadane przez stronę kwalifikacje. Brak wskazania specjalności w ramach jednego z ukończonych przez stronę kierunków studiów nie narusza żadnych przepisów prawa, a rozstrzygnięcie organu w tym zakresie jest prawidłowe. Kwalifikacje zawodowe strony zostały pozytywnie zweryfikowane w trakcie prowadzonego przez organy postępowania, co było niezbędnym warunkiem do nadania kolejnego stopnia awansu zawodowego. Na zakończenie sąd pragnie jeszcze raz zaakcentować, że warunkiem uwzględnienia skargi jest stwierdzenie, iż w toku rozpatrywania sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy kwestionowaniu treści uzasadnienia, sądowa kontrola odbywa się każdorazowo z uwzględnieniem zawartego w decyzji rozstrzygnięcia, z którym uzasadnienie stanowi całość. Poszczególne elementy decyzji, takie jak podstawa prawna, przesłanki faktyczne, rozstrzygnięcie oraz jego uzasadnienie są co do zasady nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają i warunkują oraz powinny być oceniane łącznie. W konsekwencji, wniesienie skargi na uzasadnienie decyzji stanowi w istocie wniesienie skargi na całą decyzję. Na skutek skargi sąd rozpoznaje sprawę, której przedmiotem jest ocena decyzji pod względem zgodności z prawem, a nie ocena fragmentu jej uzasadnienia. Należy przy tym mieć na uwadze, że strona oraz organy są związane treścią rozstrzygnięcia, a nie jego uzasadnieniem (zob. wyrok NSA w Warszawie z 18 października 1983 r., I SA 768/83), a ponadto kwestionowany przez stronę fragment uzasadnienia nie dotyczy sfery materialnoprawnej, jak również jakichkolwiek obowiązków nakładanych na skarżącą, a w swej istocie odnosi się do sfery informacyjnej w zakresie posiadanego przez skarżącą wykształcenia, uwzględnionego przez organ w procesie nadawania stopnia awansu zawodowego. Podsumowując, w ocenie sądu, zaskarżona decyzja nie jest sprzeczna z prawem. Sąd kontrolując przedmiotową decyzję nie dopatrzył się naruszenia ani przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani innego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem sądu brak jest także w sprawie naruszeń, które wyczerpywałyby przesłanki konieczne do stwierdzenia nieważności decyzji. Dlatego też skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. d.cz.