III SA/Łd 250/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł.M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. D.Cz.

Decyzją z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] o odmowie umorzenia Ł.M. należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres styczeń – maj 2016 r., ubezpieczenie zdrowotne za okres styczeń – maj 2016 r. i Fundusz Pracy za okres luty – maj 2016 r. Na powyższą decyzję Ł.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania odwoławczego toczącego się przed Sądem Okręgowym w Łodzi sygn. akt VIII U 136/2017, dotyczącego odwołania od decyzji z dnia 14 listopada 2016 r. W uzasadnieniu organ administracji wyjaśnił, że organ rentowy decyzją z dnia 14 listopada 2016 r. stwierdził, iż skarżący nie podlega w okresie od 4 października 2014 r. obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Od decyzji tej zostało wniesione odwołanie, które jest rozpoznawane przez Sąd Okręgowy w Łodzi. Kwestia ustalenia, czy działalność gospodarcza była w ogóle prowadzona w okresie, którego dotyczy wniosek o umorzenie składek, ma istotne znaczenie dla istnienia zaległości. Jeżeli działalność nie była prowadzona to, nie powstała należność z tytułu składek. W piśmie z dnia 6 marca 2017 r. organ administracji podtrzymał wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z 11 marca 2005 r., I OZ 45/05 oraz z 7 czerwca 2008 r., I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z 18 czerwca 2009 r., III SA/Wa 3321/08). W ocenie sądu w niniejszej sprawie celowe jest zawieszenie postępowania w sprawie odmowy umorzenia składek z tytułu ubezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego za okres styczeń – maj 2016 r. oraz Fundusz Pracy za okres luty – maj 2016 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt VIII U 136/2017 przed Sądem Okręgowym w Łodzi. W sprawie tej skarżący wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 listopada 2016 r. stwierdzającej, że skarżący jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu od 4 kwietnia 2014 r. Kwestia istnienia zaległości, których dotyczy zaskarżona decyzja nie jest zatem ostatecznie rozstrzygnięta. W przypadku prawomocnego oddalenia odwołania skarżącego w sprawie sygn. akt VIII U 136/2017, składki za okres wskazany we wniosku o umorzenie nie będą składkami należnymi i nie będzie istniała zaległość. Nieistnienie zaległości czyni niedopuszczalnym merytoryczne rozstrzyganie w przedmiocie umorzenia zaległości. Dopiero zatem prawomocne rozstrzygnięcie w postępowaniu przed sądem powszechnym o tym, czy skarżący podlegał obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu od 4 kwietnia 2014 r. pozwoli ustalić, czy istniała zaległość, której dotyczy wniosek skarżącego o umorzenie. Wobec powyższego, zdaniem sądu, rozstrzygnięcie jakie zapadnie przed Sądem Okręgowym w Łodzi w sprawie sygn. akt VIII U 136/2017 będzie miało wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy podstawowego zagadnienia w tej sprawie, jakim jest istnienie zaległości, objętej wnioskiem o umorzenie. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. D.Cz.