III SA/Łd 231/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adwokat M. S. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 19 września 2017 r., III SA/Łd 231/15 wydanego w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu A. J. w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożenie sankcji postanawia zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że przyznać adwokat M. S., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy al. A 1 lok. 1.51 łączną kwotę 529,22 zł (pięćset dwadzieścia dziewięć 22/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu A. J. z urzędu, na którą składa się: kwota 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) zawierająca podatek od towarów i usług, tytułem opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego polegające na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, oraz kwota 234,02 zł (dwieście trzydzieści cztery 02/100) tytułem zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków adwokata i nakazać wypłacenie powyższej kwoty adwokat M. S. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. a.l.

Sygn. akt III SA/Łd 231/15 UZASADNIENIE Pismem procesowym z dnia 22 maja 2017 r. adwokat M. S., ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego A. J., wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, która odbyła się w dniu 18 maja 2017 r. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kwoty 234,02 zł tytułem zwrotu wydatków związanych z dojazdem na rozprawę, które należycie udokumentowała. Oświadczyła również, że koszty i wydatki związane z udzieloną skarżącemu pomocą prawną z urzędu nie zostały pokryte w całości ani w części. Postanowieniem z dnia 19 września 2017 r., III SA/Łd 231/15 starszy referendarz sądowy przyznał adwokat M. S. kwotę 295,20 zł, zawierającej podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu A. J. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nakazał wypłacenie w/w kwoty z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia adwokat M. S. wniosła sprzeciw, w którym zarzuciła, iż nie zawiera ono całości rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów i wydatków, bowiem nie uwzględnia niezbędnych udokumentowanych wydatków adwokata , w kwocie 234, 02 zł, związanych z dojazdem pełnomocnika na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie natomiast z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 231/15, wydanym w następstwie rozpoznania wniosku adwokat M. S., zostały jej przyznane koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu A. J. w kwocie 295,20 zł. Kwestionując prawidłowość wydanego orzeczenia wnioskodawczyni zarzuciła nieuwzględnienie wniosku w części odnoszącej się do zasądzenia na jej rzecz niezbędnych udokumentowanych wydatków w wysokości 234,02 zł , związanych z dojazdem pełnomocnika na rozprawę przed sądem II instancji. W ocenie Sądu sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Stosownie bowiem do treści § 19 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 461), które to rozporządzenie znajduje zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:1. opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych , o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2. niezbędne udokumentowane wydatki adwokata. Do niezbędnych, udokumentowanych wydatków adwokata zaliczyć niewątpliwie należy wydatki poniesione z tytułu dojazdów do siedziby sądu, zwłaszcza poza miejscowość, w której wyznaczony z urzędu adwokat ma siedzibę , w szczególności w celu wzięcia udziału w rozprawie (por. uchwała SN z 12 czerwca 2012 r., III PZP4/12, LEX nr1168758). W przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, iż ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, wnosząc w dniu 22 maja 2017 r. o zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu poniesionych niezbędnych wydatków związanych z dojazdem na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 18 maja 2017 r., w sposób prawidłowy udokumentowała fakt ich poniesienia wskazując na pojazd, którym odbyła podróż, pojemność jego silnika, ilość przejechanych kilometrów oraz stawkę za 1 kilometr przebiegu pojazdu, obliczoną na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. a.l.