III SA/Łd 230/26

Dnia 26 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędzia WSA Anna Dębowska, , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi L. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 stycznia 2026 roku nr BP.500.52.2025.1181.LD5 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.

Decyzją z 21.01.2026 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) utrzymał w całości w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 14.02.2025 r. o nałożeniu na L.W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: C z siedzibą w P. (dalej: strona, skarżący, przedsiębiorca), kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. 7.10.2024 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa L. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: C., ul.[..] , [...] P. Zgodnie z protokołem kontrolą objęto okres od 10.10.2023 r. do 9.10.2024 r. W ww. okresie przedsiębiorca wykonywał przewozy na podstawie: licencji wspólnotowej nr TU-030335 na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego 18.03.2022 r. z ważnością na okres od 14.04.2022 r. do 13.04.2027 r. oraz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr 010259 wydane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego 27.04.2016 r. na czas nieoznaczony. Przedmiotem kontroli były regulacje związane z przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli zatrudniał średnio 18 kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr WITD.DI.P.V0108/49/24/P z 19.11.2024 r. Po przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji decyzją z 14.02.2025 r. nr WI.LD.8140.7.2025.V0108KP-TD nałożył karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, za naruszenia stwierdzone w protokole kontroli. Podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia przepisów załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1490), dalej "u.t.d.", tj.: • Ip. 1.5 niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę; • Ip. 5.1 przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin, 1) o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny, 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin, • Ip. 5.2 przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; • Ip. 5.4 przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: 1) o czas do mniej niż 10 godzin; • Ip. 5.5 skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, 1) o czas do 1 godziny, 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut, • Ip. 5.6 niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, • Ip. 5.7 skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny; • Ip. 5.11 przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut; 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; • Ip. 6.2.1 niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; • Ip. 6.3.8 niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; • Ip. 6.3.18 naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd. Pismem z 25.02.2025 r. strona złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji zarzucając naruszenie art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. Strona wskazała, że pismem z 20.12.2024 r. złożyła wniosek o dostarczenie protokołu kontroli wraz z załącznikami celem zajęcia stanowiska w sprawie. W ocenie strony osoba przez nią upoważniona do reprezentowania przy czynnościach kontrolnych, nie została upoważniona do odbioru protokołu kontroli, zatem doręczenie jej ww. dokumentu przez organ I instancji było niezasadne. Ponadto przedsiębiorca podnosił, że organ I instancji nie miał prawa po raz drugi odmówić wysłania protokołu z przedmiotowej kontroli, tym samym uniemożliwiając stronie wypowiedzenie się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Decyzją z 21.01.2026 r. GITD utrzymał w całości w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 14.02.2025 r. W uzasadnieniu decyzji z 21.01.2026 r. GITD wyjaśnił, że: 1. Łączna kara pieniężna za 34 naruszenia przepisu Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100 zł; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny 30 minut karą pieniężną w wysokości 250 zł; za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 zł, wynosi 3850 zł. Zgodnie zaś z art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Z uwagi na powyższe okoliczności, GITD nałożył na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 3700 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.; 2. Łączna kara pieniężna za 3 naruszenia przepisu Ip. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: 1) o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 50 zł; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 150 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 200 zł; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 13 godzin i 30 minut, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 550 zł, wynosi 400 zł; 3. Łączna kara pieniężna za 21 naruszeń przepisu Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 zł; 2) o czas do 1 godziny do mniej niż 2 godzin w wysokości 200 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin, karą pieniężną w wysokości 250 zł, wynosi 2300 zł z tytułu naruszeń Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.; 4. Łączna kara pieniężna za 4 naruszenia przepisu Ip. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie: 1) o czas do mniej niż 10 godzin sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 250 zł; 2) o czas od 10 godzin do mniej niż 15 godzin sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 350 zł; 3) o czas od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 550 zł; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 700 zł, wynosi 1000 zł; 5. Łączna kara pieniężna za 4 naruszenia przepisu Ip. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: 1) o czas do 1 godziny sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 zł; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 200 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 350 zł, wynosi 600 zł; 6. Łączna kara pieniężna za 3 naruszenia przepisu Ip. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 zł; 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 200 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 350 zł, wynosi 300 zł; 7. Łączna kara pieniężna za 5 naruszeń przepisu Ip. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: 1) o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 150 zł; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550 zł, wynosi 750 zł; 8. Łączna kara pieniężna za 122 naruszenia przepisu Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężna w wysokości 50 zł sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, wynosi 6450 zł; 9. Kara pieniężna za 1 naruszenie przepisu Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 500 zł sankcjonujące naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd, wynosi 500 zł; 10. Łączna kara pieniężna za 2 naruszenia przepisu Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 800 zł sankcjonuje niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę, wynosi 1600 zł; 11. Łączna kara pieniężna za 90 naruszeń przepisu Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 5000 zł sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, wynosi 5000 zł. Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszym przypadku zasadnym było stwierdzenie naruszenia przepisu Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., bowiem karta kierowcy nie była wcześniej zalogowana do tachografu, zatem nie będzie miał zastosowania przepis Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d. W stwierdzonych przypadkach naruszenia ww. przepisu kierowca nie wyjmował karty kierowcy podczas wykonywania przewozów drogowych, tylko nie zalogował jej albo przed przystąpieniem do wykonywania przewozów drogowych albo po zakończeniu wykonywania przewozów drogowych, w sytuacji rozpoczęcia odbierania odpoczynku dobowego/tygodniowego. Reasumując, organ stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w protokole kontroli naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wyniosła 22 600 zł. W związku z art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. organ odwoławczy nałożył na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. Odnosząc się do zarzutów strony, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z upoważnieniem z 9.10.2024 r. przedsiębiorca upoważnił A,S. do reprezentowania go w toku prowadzonych czynności kontrolnych przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, szczególnie podczas jego nieobecności. Zatem doręczenie protokołu kontroli upoważnionej osobie nie stanowiło naruszenia obowiązujących przepisów prawa, bowiem A.S. był osobą upoważnioną do jego odbioru. Organ odwoławczy wskazał, że upoważnienie do reprezentowania oznacza wykonywanie czynności w imieniu przedsiębiorcy, tak jak w niniejszej sprawie, może dotyczyć nie tylko udzielania odpowiedzi na wezwania organu z prośbą o uzupełnienie albo złożenie wyjaśnień dotyczących zgromadzonego materiału dowodowego, lecz także do odbioru pism/wezwań kierowanych do przedsiębiorcy. Protokół kontroli w siedzibie przedsiębiorcy stanowi zwieńczenie prowadzonych czynności kontrolnych, zatem osoba upoważniona do reprezentowania przedsiębiorcy w toku prowadzonych czynności kontrolnych jest także uprawniona do odebrania samego protokołu kontroli zawierającego konkluzje tych czynności. Dodatkowo organ wskazał, że przedsiębiorca nie zgłosił ograniczenia zakresu udzielonego upoważnienia, zatem A.S. posiadał uprawnienie do odebrania protokołu kontroli. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że zarzut przedsiębiorcy dotyczący braku możliwości zapoznania się z protokołem kontroli, a w konsekwencji brak możliwości wypowiedzenia się w sprawie jest oczywiście bezzasadny. Strona na każdym etapie prowadzonego postępowania miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie, zarówno na etapie prowadzonego postępowania kontrolnego, jak i postępowania administracyjnego. Przedsiębiorca w zawiadomieniu z 20.11.2024 r. został pouczony o prawie do złożenia wyjaśnień, a także o prawie do przeglądania akt sprawy, sporządzania notatek kopii lub odpisów. Z tego prawa przedsiębiorca jednak nie skorzystał. Co więcej, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., strona miała możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a przed wydaniem decyzji prawo do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Odnośnie naruszenia art. 7 k.p.a., w ocenie organu odwoławczego, postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy, a okoliczności sprawy dokładnie wyjaśnione. Strona zarzuciła również naruszenie art. 75 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., ale w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie stwierdził okoliczności wymagających wyjaśnienia, uznając zatem, że prowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego niezasadnie przedłużyłoby rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu I instancji zawierała wszystkie wymagane prawem elementy. Odnośnie okoliczności stanowiących przesłanki do zastosowania art. 92b u.t.d. organ odwoławczy stwierdził, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że strona nie zapewniła właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Kierowcy wykonujący przewozy drogowe w imieniu i na rzecz strony dopuścili się licznych naruszeń przepisów czasu pracy, które zostały ujawnione w przedmiotowym protokole kontroli. Z uwagi na powyższe nie było zasadne zastosowanie art. 92b u.t.d., wyłączającego odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia. Ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92c u.t.d. powinien wykazać zaś sam przedsiębiorca, czego nie uczyniono. Organ odwoławczy podkreślił, że strona, jak wykazała przeprowadzona kontrola, dopuściła się wielokrotnych naruszeń różnych przepisów regulujących zasady prowadzenia działalności w zakresie przewozów drogowych. Ponadto charakter niektórych naruszonych przepisów uzasadniał twierdzenie, że strona nie zapewniła właściwej organizacji i dyscypliny pracy, bowiem brak terminowego sczytania danych cyfrowych oraz niezgłoszenie pojazdów do udzielonych uprawnień transportowych obciąża w szczególny sposób przedsiębiorcę, który powinien zapewnić terminowe wykonywanie nałożonych na niego obowiązków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 14.02.2025 r., a także o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy polegających na: 1. Naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 i ust. 5 u.t.d. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. przez utrzymanie zaskarżonej decyzji w całości w mocy, pomimo stwierdzenia w wyniku postępowania odwoławczego uchybień organu I instancji i nałożenia kary w toku postępowania odwoławczego, pomimo braku uchylenia decyzji organu I instancji; 2. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz art. 92a ust. 5 u.t.d., oraz w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w wyniku pominięcia, że decyzja ŁWITD zawierała jedno, niepodzielne rozstrzygnięcie o nałożeniu kary pieniężnej za wszystkie stwierdzone w toku postępowania naruszenia, a zatem rozstrzygała jedną sprawę administracyjną w ujęciu materialnym, zaś w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczych uchybień jest on zobowiązany wydać decyzję reformatoryjną w oparciu o art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., bowiem kontrola odwoławcza obejmuje całość sprawy administracyjnej i całość orzeczenia o karze, z powodu ustawowego ograniczenia wysokości kary wszystkie naruszenia i jednostkowe kary muszą być rozpatrywane jednocześnie, gdyż są przedmiotem jednej sprawy administracyjnej o ukaranie za wszystkie naruszenia stwierdzone w czasie jednej kontroli w związku z koncepcją niepodzielności decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie u.t.d.; 3. Obrazę przepisów prawa materialnego art. 92a ust. 7 u.t.d. przez pominięcie zasady, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia przepisów transportu drogowego ma charakter decyzji związanej, bowiem przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozów drogowego organ administracyjny zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy, kary nakładane są w sposób sztywny, co powoduje, że kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku, zaś nałożenie kary przez organ odwoławczy w sposób wadliwy przez nakładanie kar pieniężnych w uzasadnieniu decyzji, zamiast w sentencji decyzji przesądza o konieczności uchylenia decyzji administracyjnych obu instancji wobec braku podstaw normatywnych do wydania wyroku reformatoryjnego w przedmiotowej sprawie przez sąd administracyjny; 4. Uniemożliwienie stronie wzięcia udziału w postępowaniu i wypowiedzenie się w przedmiocie zebranego w sprawie materiału dowodowego przez niezastosowanie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 55 ust. 1a u.t.d. w zw. z art. 74 ust. 4 u.t.d. przez brak doręczenia kontrolowanemu przedsiębiorcy protokołu z kontroli i doręczenie go A.S., który posiadał upoważnienie do reprezentowania skarżącego jedynie w czasie czynności kontrolnych podejmowanych przez funkcjonariuszy inspekcji na terenie firmy kontrolowanego, a następnie nienadesłania skarżącemu protokołu z kontroli, pomimo jego wniosków i wskazania, że upoważniony przez niego A.S. nie posiadał pełnomocnictwa, lecz jedynie upoważnienie do czynności podejmowanych w toku kontroli w firmie skarżącego zgodnie z art. 55 ust. 1a u.t.d.; 5. Błędnej wykładni art. 92a u.t.d., art. 34 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1) w zw. z lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającym na przypisaniu takiemu naruszeniu poziomu przewinienia BPN /bardzo poważne naruszenie/ pozostającym w sprzeczności z przepisami unijnymi - rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/43 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, dalej rozporządzenie nr 2016/403), gdzie w załączniku I pkt 2 określa grupy naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego nr 165/2014 (tachograf) przez nałożenie kary jak dla naruszenia wg poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie), a według Rady (UE) ustawodawcy unijnego rodzaj stwierdzonego naruszenia ma poziom przewinienia PN (poważne naruszenie); 6. Art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w zakresie wskazanych w decyzji naruszeń; 7. Art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, a to przez orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami k.p.a., art. 7a § 1 i art. 81a, które nakazują rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania; 8. Niewłaściwe zastosowanie przepisu określonego pod lp. 6.3.8 załącznika nr 3 u.t.d., tj. naruszenie niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, bez uwzględnienia rozgraniczenia naruszeń z art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 wprowadzonego w załączniku I pkt 2 rozporządzenia unijnego nr 2016/403, gdzie ustawodawca unijny, rozgraniczając poszczególne naruszenia, dokonał rozgraniczenia poziomu przewinienia dla poszczególnych naruszeń, tym samym organ w sprawie w sposób wadliwy dokonał wymierzenia kary za stwierdzone naruszenie, ponieważ wymierzona została kara jak dla naruszenia wg poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie), a według ustawodawcy unijnego rodzaj stwierdzonego naruszenia ma poziom przewinienia PN (poważne naruszenie), 9. Naruszenie art. 7a § 1 oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie mniej względnej dla strony normy prawnej będącej nośnikiem sankcji administracyjnej z dwóch możliwych opisujących przypadek jazdy bez zalogowanej w tachografie karty kierowcy, bowiem niewłaściwa obsługa tachografu była w istocie wyjęciem przez kierowcę spersonalizowanej karty, a wykonywanie przewozu przez kierowcę, który wyjął posiadaną kartę z tachografu jest deliktem wskazanym pod pozycją 6.3.5 załącznika do u.t.d., który powinien znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, jako lex specialis w stosunku do normy wyrażonej w Ip. 6.2.1, a nadto jest przepisem względniejszym dla skarżącego, 10. Art. 9 i art. 11, i art. 107 k.p.a. przez niewystarczające w ustalonym stanie faktycznym wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek i środków dowodowych, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy i w konsekwencji wydanie decyzji bez wyczerpującego umotywowania i oceny wszystkich okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 21.01.2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 14.02.2025 r., którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego, o których mowa odpowiednio w załączniku nr 3 do u.t.d., tj.: Ip. 1.5, Ip. 5.1, Ip. 5.2, Ip. 5.4, Ip. 5.5, Ip. 5.6, Ip. 5.7, Ip. 5.11, Ip. 6.2.1, Ip. 6.3.8 i Ip. 6.3.18. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie (pkt 1); przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie (pkt 2). W myśl art. 92a ust. 5 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 1) 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 2) 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 3) 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 4) 30 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 5) 40 000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym; 6) 1 500 000 złotych - dla przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Jednocześnie art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 102, str. 1 z późn. zm.) określa, że przerwa, oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Zgodnie z art. 7 akapit 1, 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. W przypadku pracy w załodze kilkuosobowej kierowca może wykorzystać przerwę trwającą 45 minut w pojeździe kierowanym przez innego kierowcę, pod warunkiem że kierowca, który ma przerwę, nie jest zaangażowany w pomoc kierowcy prowadzącemu pojazd. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100 zł; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny 30 minut karą pieniężną w wysokości 250 zł; za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 zł. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy i mając przy tym na uwadze zarzuty skargi sformułowane od punktu 1 do 3, sąd stwierdza, że z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego wynika, iż łączna kara pieniężna za 34 naruszenia przepisu Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100 zł; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny 30 minut karą pieniężną w wysokości 250 zł; za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 zł, wynosi 3850 zł, a nie 3700 zł, jak orzekł organ I instancji. Z uwagi jednak na treść art. 139 k.p.a. (stanowiącym o zakazie reformationis in peius w postępowaniu administracyjnym), GITD nałożył na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 3700 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Wskazać należy, że organ odwoławczy nie uchylił nałożonej przez organ I instancji kary pieniężnej w łącznej wysokości 3700 zł, zasądzając wyższą kwotę 3850 zł, tylko utrzymał w mocy karę pieniężną w łącznej wysokości 3700 zł, mimo stwierdzonego błędu matematycznego przy obliczeniach. Mając powyższe na uwadze, sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego i procesowego, sprowadzające się w zasadzie do tezy, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji, bowiem niezgodnie z prawem została na skarżącego nałożona kara w wysokości 3850 zł, podczas gdy powinna być nałożona kara w wysokości 3700 zł, a jednak GITD utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Zdaniem sądu uwzględnienie w powyższym kontekście zarzutów skarżącego nie mogłoby spowodować uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla taki akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie sądu stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego nie miało takiego waloru, aby uznać, że jego zaistnienie wpłynęło na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Trzeba wskazać, że kara pieniężna orzeczona w niniejszej sprawie przez organ I instancji na podstawie Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 3700 zł i nie została podwyższona do kwoty 3850 zł, lecz została utrzymana na poziomie kwoty 3700 zł, aby nie orzekać na niekorzyść strony. Rzecz w tym, iż pomimo że kwota kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji za naruszenie przepisu, o którym mowa w załączniku nr 3 do u.t.d., tj. Ip. 5.11, jest błędna, ponieważ nie uwzględnia dodatkowych 150 zł za naruszenie, którego skarżący się dopuścił, w sytuacji utrzymania przez organ odwoławczy kwoty 3700 zł, ostateczna kwota orzeczonej przez organ II instancji kary pieniężnej za wszystkie naruszenia nadal będzie wyniosła 22 600 zł (3700 zł + 400 zł + 2300 zł + 1000 zł + 600 zł + 300 zł + 750 zł + 6450 zł + 500 zł + 1600 zł + 5000 zł), mimo brakujących 150 zł, i również, stosownie do art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., została zredukowana do kwoty 20 000 zł. W tej sytuacji, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt związania organu oceną prawną wyrażoną przez sąd w wydanym orzeczeniu, organ musiałby de facto, ze względu na treści art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., orzec dokładnie w ten sam sposób, co w zaskarżonej decyzji, tj. wymierzyć karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. Kłóci się to z elementarnymi zasadami logiki i ekonomiki procesowej, a co za tym idzie nie pozwala na przyjęcie, że stwierdzone naruszenia prawa materialnego mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a tylko wówczas uzasadniałoby to wyeliminowanie spornych rozstrzygnięć z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z 22 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 3896/16). W zarzutach skargi skarżący niezasadnie zatem powołuje się w tym zakresie na koncepcję niepodzielności decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie ustawy o transporcie drogowym oraz rozstrzyganie jednej sprawy administracyjnej w ujęciu materialnym. Zauważyć należy, że przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest nałożenie kary pieniężnej za naruszenia prawa stwierdzone w wyniku przeprowadzonej kontroli. Zatem sprawa jest jedna, a naruszeń prawa badanych w toku tej sprawy może być wiele. Kara pieniężna nie wynika jednak z prostego zsumowania kar za poszczególne naruszenia, bowiem jej górna granica jest zawsze ograniczona do kwoty określonej w ustawie. Oznacza to, że niezależnie od ilości uchybień oraz wysokości kar za poszczególne uchybienia, kara orzeczona w wyniku jednej kontroli ma określoną górną granicę i nie może przekroczyć kwoty określonej w ustawie. Nie chodzi więc o wiele spraw i wiele pojedynczych kar, tylko o jedną sprawę, spowodowaną niekorzystnym dla strony wynikiem kontroli oraz jedną karę za wszystkie stwierdzone uchybienia. Sposób obliczenia wysokości tej kary ustawodawca określa w ustawie: stanowi ona sumę kar za poszczególne naruszenia, ale nie może przekraczać wysokości granicznych określonych w ustawie (por. wyrok NSA z 28 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3675/15). Skoro decyzja taka jest niepodzielna, to zadaniem GITD, wynikającym z art. 138 § 1 pkt 1 lub pkt 2 k.p.a., było rozpatrzenie odwołania strony w całokształcie sprawy i w ramach jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Słusznie zatem w rozpatrywanej sprawie organ II instancji wskazał, że w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, organ musiałby de facto, ze względu na treść art. 92a ust. 5 u.t.d., orzec ponownie dokładnie w ten sam sposób, co w zaskarżonej decyzji, tj. wymierzyć karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. Powyższe nie pozwala na przyjęcie, że stwierdzone naruszenia prawa materialnego w zakresie sumowania kar za naruszenia związane z przestrzeganiem czasu pracy kierowcy mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a tylko wówczas uzasadniałoby to wyeliminowanie spornych decyzji organów obu instancji z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z 22 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 3896/16). Odnosząc się do zarzutu ujętego w punkcie 4 wniesionej skargi i do zawartej w nim argumentacji, sąd zgodził się z organem II instancji, że doręczenie protokołu z kontroli należy uznać za skuteczne. Wprawdzie protokołu nie doręczono do rąk samego skarżącego, niemniej jednak uczyniono to za pośrednictwem Poczty Polskiej A.S., który faktycznie był upoważniony do reprezentowania przedsiębiorcy, tj. skarżącego, na podstawie art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 236), w toku czynności kontrolnych prowadzonych przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, a szczególnie podczas nieobecności skarżącego (przyp. sądu – upoważnienie do reprezentowania skarżącego przez A.S. z 9.10.2024 r. o powyższej treści zawarte w aktach sprawy administracyjnej). W ocenie sądu osoba upoważniona przez kontrolowanego, o której mowa w powyższym art. 50 ust. 3, posiada szeroki zakres podmiotowy i obejmuje wszelkie osoby legitymujące się ważnym pełnomocnictwem, zarówno ogólnym, rodzajowym, jak i pełnomocnictwem do udziału w kontroli. Samo zaś pełnomocnictwo do udziału w kontroli obejmuje również swym zakresem odbiór doręczonej kopii protokołu kontroli jako ostatniej czynności kończącej kontrolę w przedsiębiorstwie (art. 74 ust. 3 u.t.d.). Właściciel mógł więc przyjąć protokół kontroli od osoby upoważnionej do udziału w kontroli (posiadającej pełnomocnictwo do udziału w kontroli), zapoznać się z protokołem i wnieść do niego uwagi. Niemniej jednak ani skarżący, ani upoważniona przez niego osoba nie skorzystali z prawa wniesienia zastrzeżeń do protokołu (art. 74 ust. 4 u.t.d.). Należy zatem stwierdzić, że organ umożliwił upoważnionemu przedstawicielowi skarżącego odebranie pisma (protokołu), co w ocenie sądu na tyle gwarantowało prawa strony, że nie sposób twierdzić, żeby doszło do uchybienia normie z art. 45 k.p.a. (stanowiącym o doręczaniu pism jednostkom organizacyjnym w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism), które miałoby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Również autor skargi nie wykazał takiego związku przyczynowego. Przechodząc do kwestii zarzucanego organom naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie w sprawie lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., należy stwierdzić, że również on nie zasługiwał na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się, m.in. do kwalifikacji 122 naruszeń polegających na niewprowadzeniu przez kierowców symbolu państwa, w których zakończyli dzienny okres pracy bądź rozpoczynali i kończyli dzienny okres pracy, tj. naruszenie identyfikowane pod lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., czyli jako "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis". Zdaniem skarżącego, dokonana przez organ interpretacja pozycji 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. jest nieprawidłowa przede wszystkim dlatego, że taki sposób ustalania poziomu przewinienia miałby pozostawać w sprzeczności z przepisami unijnymi, tj. rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego. Zaprezentowane przez skarżącego stanowisko powiela pogląd przedstawiony w wyrokach WSA we Wrocławiu, m.in. z 13 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 883/22. Zgodnie z nim WSA we Wrocławiu nie podzielił poglądu organów odnośnie kwalifikacji stwierdzonego naruszenia w zakresie przypisania takiemu naruszeniu poziomu przewinienia BPN – bardzo poważne przewinienie. Zdaniem tego Sądu: "Taki sposób ustalenia poziomu przewinienia pozostaje w sprzeczności z przepisami unijnymi - rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), dalej rozporządzenie nr 2016/403.". Z powyższym stanowiskiem sąd się nie zgadza, czemu dawał już zresztą wyraz w swoim dotychczasowym orzecznictwie dotyczącym podobnych stanów faktycznych (por. m.in. wyroki WSA w Łodzi: z 21 marca 2024 r., III SA/Łd 778/23; z 11 kwietnia 2024 r., III SA/Łd 4/24; z 22 stycznia 2025 r., III SA/Łd 637/24; z 10 lipca 2025 r., III SA/Łd 271/25), bowiem w analizowanym przypadku nie zachodzi sugerowana de facto przez skarżącego rozbieżność między prawem krajowym a prawem unijnym. Co więcej, stanowisko takie znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie innych sądów administracyjnych (zob. wyroki WSA w Krakowie – sygn. akt III SA/Kr 444/21 oraz wyrok WSA w Opolu – sygn. akt II SA/Op 267/21), w tym w szczególności także Naczelnego Sądu Administracyjnego – zob. wyrok z 11 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 275/24 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić trzeba, że materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonych w sprawie decyzji był wcześniej wspominany art. 92a ust. 1 u.t.d. Jednocześnie w myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. W niniejszej sprawie do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej doszło w rezultacie przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Kary pieniężne za naruszenia stwierdzone podczas kontroli uregulowane zostały w Rozdziale 11 w art. 92a u.t.d. W świetle ww. art. 92a ust. 1 u.t.d., kara ta została zatem nałożona na skarżącego jako na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a do określenia jej wymiaru miał zastosowanie załącznik nr 3 do u.t.d. Ta ogólna uwaga jest o tyle istotna, że służy wskazaniu, że w sprawie prawidłowo zidentyfikowano zarówno sam fakt naruszenia, jak i podstawę prawną wymierzenia z tego tytułu kary pieniężnej. Wskazać też należy, że przepisy u.t.d. zawierają trzy załączniki (1, 3 i 4), w których określono wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń. Adresatem poszczególnych załączników są różne podmioty, adekwatnie do treści podstawy prawnej, która w danej sprawie ma zastosowanie. Jeśli więc ukaranym ma być kierujący wykonujący przewóz drogowy (art. 92 ust. 1 u.t.d.), to wówczas kwalifikację kary i jej wymiar, a także wagę naruszenia ustala się na podstawie załącznika nr 1 do u.t.d. Z kolei w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, czyli podmiotu, o jakim mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., stosowną podstawę do kwalifikacji, wymiaru kary i ustalenia wagi naruszenia stanowi załącznik nr 3 do u.t.d. W przypadku zaś zarządzającego transportem drogowym (art. 92a ust. 2 u.t.d.) adekwatny jest załącznik nr 4. Tym samym sposób kwalifikacji naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego zależy bezpośrednio od tego, z jakim podmiotem wiąże się stwierdzone przez właściwe organy administracji naruszenie. Inaczej rzecz ujmując, organy administracji zobligowane są zastosować taką kwalifikację prawną stwierdzonego naruszenia, która mieści się w opisie pozycji załącznika adekwatnego dla podmiotu, w stosunku do którego to naruszenie stwierdzono, nawet jeśli w innym załączniku istnieje pozycja precyzyjniej opisująca dane naruszenie. Tak też miało miejsce w niniejszej sprawie. Podmiotem, w stosunku do którego przeprowadzono kontrolę w przedsiębiorstwie był bowiem skarżący wykonujący przewozy drogowe. To spowodowało, że ponosząc odpowiedzialność za naruszenia kierowców wykonujących przewóz w jego imieniu polegające na nierejestrowaniu symboli państw rozpoczęcia bądź zakończenia przewozu, w stosunku do skarżącego, a nie tych kierowców, organ był zobligowany ustalić kwalifikację prawną stwierdzonych uchybień oraz wynikające z tego konsekwencje. Słusznie więc, w ocenie sądu, organ przyporządkował powyższe do pozycji lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., ponieważ tak wynika z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. Niezależnie od tego należy stwierdzić, że w załączniku nr 1 do u.t.d. pod pozycją lp. 7.12 (Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d., wysokości grzywien za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz waga naruszeń) wskazano naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli wykresówki, wydruku z tachografu lub karty kierowcy, które nie zawierają wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy lub symbolu państwa miejsca rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy lub symbolu państwa, którego granicę kierowca przekroczył – za każdy dzień podlegający kontroli. W tym jednak przypadku naruszenie i jego konsekwencje powiązane są bezpośrednio z kierującym wykonującym przewóz drogowy. Wymiar kary jest w tym wypadku różny (lp. 6.3.8 załącznika nr 3 - 50 zł za każdy stwierdzony przypadek; lp. 7.12 załącznika nr 1 – 100 zł za każdy dzień podlegający kontroli). Natomiast w obu ww. przypadkach naruszenia te kwalifikuje się jako BPN - bardzo poważne naruszenie. W kontekście określenia wagi naruszenia trzeba z kolei wskazać, że w załączniku nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 umieszczona została Grupa naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (tachograf). W ww. grupie naruszeń dokonano podziału na naruszenia: Instalacja tachografu, Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki, Przedstawienie informacji, Wadliwe działanie. Poz. 2.17 załącznika nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403, do której odnosi się sporne w sprawie naruszenie z lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. - opisane jest jako "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach" i zakwalifikowane do grupy naruszeń "Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki". Natomiast powołana przez skarżącego lp. 2.23 załącznika nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 odnosi się do lp. 7.12 załącznika nr 1 do u.t.d., a nie załącznika nr 3 do u.t.d. i została opisana jako naruszenie polegające na tym, że "Zapisy nie zawierają symboli państw, w których rozpoczął się i zakończył dzienny okres pracy kierowcy" i zakwalifikowane do grupy naruszeń "Przedstawienie informacji". Odnotować należy, że w załączniku nr I do rozporządzenia 2016/403 waga naruszeń ukształtowana została inaczej niż na gruncie przepisów u.t.d. W przypadku naruszenia lp. 6.3.8 z załącznika nr 3 jest ona identyczna z lp. 2.17 załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403 i została określona jako bardzo poważne naruszenie (BPN). W odniesieniu do lp. 7.12 z załącznika nr 1 do u.t.d. wskazuje się również bardzo poważne naruszenie (BPN), ale adekwatna w tym zakresie pozycja 2.23 załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403 określa wagę naruszenia w stopniu poważnym (PN). W stanie faktycznym sprawy wskazana wyżej rozbieżność nie ma jednak znaczenia, ponieważ kwalifikacja spornego naruszenia została dokonana w oparciu o prawidłową podstawę prawną, tj. lp. 6.3.8 załącznika nr 3 w zw. z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d., co do której nie ma rozbieżności w stosunku do odpowiadającej jej pozycji 2.17 w załączniku nr I do rozporządzenia 2016/403. Ponadto co do zasady odniesienia zawarte w czwartej kolumnie załącznika nr 3 nie mają żadnego wpływu na proces sankcjonowania naruszeń warunków lub obowiązków przewozu drogowego. Kwestia określenia wagi poszczególnych naruszeń dokonana w rozporządzeniu 2016/403 nie jest bowiem przedmiotem postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, prowadzonego na gruncie przepisów u.t.d. Należy zwrócić uwagę, że rozporządzenie 2016/403 dotyczy uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Dokonując zatem analizy treści załącznika nr 3 do u.t.d. należy wyraźnie rozdzielić niejako dwie funkcje tego załącznika. Pierwsza funkcja, związana z sankcjonowaniem stwierdzonych przez organy kontroli naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz funkcja druga, związana z oceną dobrej reputacji przewoźników drogowych, dokonywana przez właściwe organy licencyjne. Nadto istotne znaczenie ma treść rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, bowiem do naruszeń jego przepisów, o czym była mowa powyżej, odwołuje się załącznik nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 (w lp.2.17 odwołuje się do art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, natomiast w lp. 2.23 do art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014). Wskazać jednocześnie należy, że zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (dotyczy użytkowania kart kierowcy i wykresówek) kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Z powyższego przepisu wynika zatem obowiązek kierowcy wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Następne ustępy art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 stanowią uszczegółowienie użytkowania wykresówek lub kart kierowcy z uwzględnieniem pojazdów wyposażonych w tachograf analogowy lub cyfrowy. W myśl art. 34 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli zaś w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Zgodnie zaś z ust. 5 lit. b) ppkt (ii) art. 34 kierowcy obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: pod symbolem grafika: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim. Stosownie do treści art. 3 lit. a) pkt 1 ppkt v) dyrektywy 2002/15/WE czas pracy oznacza każdą inną pracę zmierzającą do zapewnienia bezpieczeństwa pojazdu, jego ładunku i pasażerów lub do wypełnienia ustawowych lub wykonawczych zobowiązań bezpośrednio związanych z trwającą operacją transportową, włącznie z nadzorowaniem załadunku i rozładunku, formalnościami administracyjnymi z policją, cłem, urzędnikami imigracyjnymi itd. Z powyższych regulacji wynika zatem, że ustawowym obowiązkiem kierowcy, zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, jest wprowadzenie symbolu państwa po przekroczeniu granicy i jest to inna praca bezpośrednio związana z trwającą operacją transportową, w tym użytkowaniem karty kierowcy. Dlatego ustawodawca unijny w załączniku nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 w grupie naruszeń "Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki" umieścił lp. 2.17 "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach". A zatem naruszenie z lp. 2.17 rozporządzenia 2016/403 odnosi się do nieprawidłowego użytkowania karty kierowcy, czyli niewprowadzenia wymaganych danych, w tym symbolu państwa. Z kolei umieszona w grupie naruszeń "Przedstawienie informacji" lp. 2.23 załącznika nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 – "Zapisy nie zawierają symboli państw, w których rozpoczął się i zakończył dzienny okres pracy kierowcy" dotyczy okazanych w toku kontroli dokumentów (wykresówki, wydruku z tachografu lub karty kierowcy), które nie zwierają wymaganych danych, w tym symbolu państwa). Powyższe potwierdza prawidłowość zastosowania przez organ lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. w 122 przypadkach naruszeń szczegółowo opisanych na stronie 27–40 zaskarżonej decyzji. Zapis pkt 6.3. załącznika nr 3 do u.t.d. "Naruszenia zasad i warunków użytkowania tachografu" oraz lp. 6.3.8 "Niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy" są spójne z lp. 2.17 załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403 "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach", znajdującą się w grupie naruszeń "Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki" i są zakwalifikowane identycznie jako BPN. Błędnie zatem strona wskazuje na powiązanie literalnego brzmienia lp. 6.3.8 załącznika nr 3 u.t.d. z odniesieniem ujętym w kolumnie czwartej załącznika nr 3 do u.t.d. do odpowiedniego zapisu załącznika nr I rozporządzenia 2016/403. Dla prawidłowego nałożenia kary pieniężnej za naruszenia opisane w poszczególnych lp. załącznika nr 3 do u.t.d. bez znaczenia są zapisy widniejące przy poszczególnych lp. naruszeń w kolumnie czwartej tego załącznika. Podkreślenia wymaga, że organ w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. dokonuje subsumpcji stanu faktycznego z kontroli do normy prawnej, w szczególności do przepisu sankcyjnego z załącznika nr 3 do u.t.d. Wtórnym w stosunku do tego typu postępowania administracyjnego jest postępowanie dotyczące oceny dobrej reputacji przewoźnika drogowego, który dopuścił się popełnienia naruszenia lub naruszeń określonych w rozporządzeniu 2016/403, jeżeli zaistnieją podstawy do jego wszczęcia. Dopiero na etapie postępowania z zakresu dobrej reputacji przewoźnika drogowego następuje ocena wagi popełnionych naruszeń w oparciu o ich wykaz zawarty w rozporządzeniu 2016/403. Taką interpretację potwierdza art. 1 ust. 3 rozporządzenia 2016/403, w myśl którego państwa członkowskie uwzględniają informacje na temat poważnych naruszeń, o których mowa w ust. 1 i 2. przy przeprowadzaniu krajowego postępowania administracyjnego w sprawie oceny dobrej reputacji. Skoro więc kategoryzacja naruszeń pod kątem ich wagi (poważne naruszenie - PN, bardzo poważne naruszenie - BPN, najpoważniejsze naruszenie - NN) określona rozporządzeniem 2016/403 wprowadzona została wyłącznie dla celów oceny utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorców transportu drogowego lub zarządzającego transportem, to znaczenie może mieć tylko w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 7d ust. 1a u.t.d. Ustalony w sprawie bezspornie stan faktyczny wykazał, że kierowcy pracujący u skarżącego w 122 przypadkach nie wprowadzili na własne karty kierowcy symbolu państwa miejsca rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy. Z brzmienia załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że wskazane naruszenia mogą być sankcjonowane jedynie na podstawie lp. 6.3.8, którego treść wypełnia znamiona stwierdzonych naruszeń. Skoro ustawodawca krajowy skonstruował przepis sankcjonujący, którego literalne brzmienie jest jasne, niebudzące wątpliwości, to organ mógł nałożyć karę pieniężną jedynie w oparciu o ten przepis. Dlatego też nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skarżącego, że organ w sposób wadliwy wymierzył karę pieniężną za stwierdzone w przedmiotowej sprawie naruszenia lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. W odniesieniu do wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej za naruszenie opisane w załączniku nr 3 do u.t.d. pod lp. 6.2.1, w skardze podniesiony został zarzut naruszenia art. 7a § 1 oraz art. 8 § 1 k.p.a. przez zastosowanie mniej względnej dla strony normy prawnej będącej nośnikiem sankcji administracyjnej z dwóch możliwych opisujących przypadek jazdy bez zalogowanej w tachografie karty kierowcy, bowiem zdaniem skarżącego niewłaściwa obsługa tachografu była w istocie wyjęciem przez kierowcę spersonalizowanej karty, a wykonywanie przewozu przez kierowcę, który wyjął posiadaną kartę z tachografu jest deliktem wskazanym pod pozycją lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do ustawy transportowej, który powinien znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, jako lex specialis w stosunku do normy wyrażonej w lp. 6.2.1, a nadto jest przepisem względniejszym dla skarżącego. Podkreślić warto, iż skarżący nie kwestionował przy tym zaistnienia 90 przypadków stwierdzonych przez organ naruszeń, sankcjonujący niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, kwotą 5000 zł. Wskazać ponadto należy, iż zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia 165/2014, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Stosownie do art. 34 rozporządzenia 165/2014: 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Konsekwencje naruszenia ww. zasad zostały przewidziane właśnie w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 5000 zł sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W niniejszej sprawie skarżącemu przypisano właśnie naruszenie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak wynika przy tym z prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych, podczas analizy kart kierowców stwierdzono, iż jazda bez prawidłowej karty kierowcy miała miejsce w 90 przypadkach. W ocenie sądu, wbrew stanowisku skarżącego, w niniejszej sprawie organ II instancji słusznie uznał, że w sprawie brak było podstaw do zakwalifikowania opisanego wyżej naruszenia do lp. 6.3.5 załącznika nr 3 u.t.d., który sankcjonuje niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Strona nie przedstawiła bowiem dowodów na powyższą okoliczność, tj. kto i kiedy miałby dokonać naruszenia polegającego na wyjęciu wykresówki lub karty kierowcy. W ocenie sądu nie można zatem zgodzić się z zarzutami skargi sprowadzającymi się do obwiniania organu w zakresie niewyczerpującego przeprowadzenia postępowania administracyjnego. O ile bowiem na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym, to strona powinna przedstawić dowody mogące podważyć ustalenia organów oraz uzasadnić i wykazać twierdzenia co do braku podstaw do przyjęcia jej odpowiedzialności i nałożenia kary. Wskazać w tym miejscu należy również, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 335/22, "Dla nałożenia kary za wskazane naruszenie, (...), nie jest wymagane wykazanie, że nierejestrowanie wskazań na karcie kierowcy było wynikiem czynnego działania kierowcy, tj. nierejestrowania wykonywania przewozu z powodu czynnej ingerencji z działanie urządzenia rejestrującego. Znamiona naruszenia określa wyłącznie norma lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., która przewiduje wyraźnie na czym to naruszenie ma polegać. Treść określona w lp. 6.2, mając na uwadze systematykę załącznika nr 3 do u.t.d., stanowi jedynie tytuł dla wymienionego pod nim naruszenia. Umieszczenie lp. 6.2.1 w podgrupie 6.2 zatytułowanej "Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego" oznacza zaś tylko tyle, że każdy przypadek nierejestrowania wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego, ustawodawca traktuje jako ingerencję w działanie tego urządzenia. Nie ma zatem znaczenia, czy brak rejestracji wskazań tachografu wynika z czynnego działania kierowcy np. polegającego na wyjęciu kary przed zakończeniem dziennego okresu pracy, niewłaściwej obsługi urządzenia, czy wynika np. tylko z zaniechania rejestrowania jakim jest np. niewłożenie karty lub wykresówki do tachografu w sytuacji, gdy istnieje obowiązek rejestracji aktywności kierowcy. Uwzględniając zatem powyższy sposób rozumienia przytoczonych powyżej przepisów należy uznać, że skoro kierowca jest zobowiązany do rejestrowania aktywności na karcie kierowcy, to zaniechanie polegające na niewłożeniu tej karty do tachografu, także jest "ingerencją w pracę tachografu" w rozumieniu lp. 6.2, bowiem zaniechanie to powoduje, że tachograf nie może spełnić swojej funkcji tj. zarejestrować rzeczywistej aktywności kierowcy na przeznaczonej do stosowania w nim karcie kierowcy.". Dodatkowo trzeba zaznaczyć, iż za 90 przypadków jazdy bez prawidłowej karty kierowcy, które dotyczyły jazdy różnymi pojazdami, organ wymierzył jedną karę w wysokości 5000 zł, natomiast w sytuacji przyjęcia, tak jak domaga się tego skarżący, że tych 90 przypadków dotyczyło niedopuszczalnego wyjęcia wykresówek lub karty kierowcy, mających wpływ na rejestrację danych, to kara pieniężna z lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 3000 zł powinna zostać pomnożona przez wielokrotność stwierdzonych naruszeń, co byłoby bardziej dolegliwe finansowo. Sąd dostrzega również, że organy prawidłowo rozważyły kwestię ewentualnego wystąpienia w sprawie tzw. przesłanek egzoneracyjnych (s. 51–53 zaskarżonej decyzji oraz s. 4–5 decyzji pierwszoinstancyjnej), a przedstawioną w tym zakresie argumentację skład orzekający w pełni podziela i przyjmuje za własną, dostrzegając brak możliwości wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy. W związku z powyższym, mając na uwadze, że w sprawie nie stwierdzono naruszeń prawa wskazanych skargą, jak również innych uchybień w zakresie prawa procesowego i materialnego, które wskazywałyby na konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych w sprawie rozstrzygnięć, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd wniesioną w niniejszej sprawie skargę oddalił. d.j.