III SA/Łd 224/26

Dnia 16 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.), Sekretarz sądowy Marta Duda, Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 lutego 2026 roku nr BP.501.1766.2025.2410.GD11.DM w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.

Decyzją z 2 lutego 2026 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej organ lub organ odwoławczy), po rozpoznaniu odwołania A. S. (dalej skarżący), utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ I instancji) z 7 lipca 2025 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 4 pkt 22 lit. l), art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1490), dalej u.t.d., pkt 4.3.1 lit. a) zd. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2141) dalej rozporządzenie MSWiA, art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.; dalej: p.r.d.) oraz lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - zgodnie z lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 28 marca 2025 r. na drodze krajowej nr S6 węzeł [...] (kier. Łódź) poddano kontroli samochód ciężarowy marki MERCEDES-BENZ o nr rej.[...], którym kierował M. R. Wykonywał on krajowy transport drogowy rzeczy (odpady medyczne) na trasie [...] w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa A Sp. z o. o. z siedzibą w B. W trakcie kontroli stanu technicznego pojazdu stwierdzono niesprawne światła "STOP", co jest kwalifikowane jako usterka niebezpieczna. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z 28 marca 2025 r. Po ustaleniu, że osobą zarządzającą w ww. przedsiębiorstwie jest skarżący, pismem z 18 kwietnia 2025 r. organ I instancji zawiadomił go o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Pismem z 16 maja 2025 r. skarżący przesłał wyjaśnienia, w których domagał się umorzenia postępowania w związku z okolicznością, na którą nie miał wpływu, ponieważ usterka mogła powstać na skutek zdarzeń, których nie mógł przewidzieć. Decyzją z 7 lipca 2025 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od tej decyzji organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikami do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w sprawie. Następnie organ podał, że stosownie do art. 4 pkt 22 lit. l u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz p.r.d. Stosownie zaś do art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia MSWiA pojazd wytypowany przez kontrolującego do drogowej kontroli technicznej podlega wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Zgodnie z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia drogowa kontrola techniczna obejmuje identyfikację pojazdu oraz sprawdzenie stanu technicznego co najmniej jednej pozycji z następujących obszarów: 1/ układ hamulcowy; 2/ układ kierowniczy; 3/ widoczność; 4/ światła i wyposażenie elektryczne; 5/ osie, koła, opony i zawieszenie; 6/ podwozie i elementy przymocowane do podwozia; 7/ inne wyposażenie, w tym tachograf i ogranicznik prędkości; 8/ uciążliwość, w tym emisję spalin oraz wycieki paliwa lub oleju; 9/ warunki dodatkowe. Stosownie do § 5 ust. 5 rozporządzenia MSWiA sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody kontroli jego stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tej kontroli są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Usterki niewymienione w tym załączniku ocenia się pod względem zagrożenia, jakie stwarzają dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zgodnie z § 5 ust. 6 ww. rozporządzenia kontrolę stanu technicznego pojazdu przeprowadza się z wykorzystaniem dostępnych technik i sprzętu. Kontrola ta może także obejmować sprawdzenie, czy odpowiednie części i elementy pojazdu odpowiadają wymogom w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska. W celu przeprowadzenia kontroli stanu technicznego kontrolujący może korzystać z dodatkowego sprzętu, w szczególności podnośnika lub kanału przeglądowego. Stosownie do § 5 ust. 7 rozporządzenia MSWiA usterki stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej pojazdu dzieli się na trzy kategorie: 1) usterki drobne - usterki bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub wymagania ochrony środowiska, które nie powodują ograniczenia w dalszym używaniu pojazdu; 2) usterki poważne - usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania; 3) usterki niebezpieczne - usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu. Stosownie do pkt 4.3.1 lit. a) zdanie 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia MSWiA w sprawie kontroli ruchu drogowego, niedziałanie żadnego źródła światła hamowania "STOP" stanowi usterkę niebezpieczną. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Według art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Konkretyzacją tej normy jest lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d., która karą 500 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Organ podał następnie, że z zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej i filmowej wynika, że podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki MERCEDES-BENZ o nr rej. [...] przeprowadzonej 28 marca 2025 r. stwierdzono w ww. pojeździe niedziałające światła hamowania "STOP". Ww. usterkę zakwalifikowano jako niebezpieczną. Protokół kontroli z 28 marca 2025 r. stanowi istotny dowód w sprawie. Protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Kierowca protokół kontroli podpisał bez wnoszenia żadnych zastrzeżeń. Organ wyjaśnił, że na skarżącym - jako zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie - spoczywa obowiązek sprawowania rzeczywistego i stałego (ciągłego) nadzoru nad operacjami transportowymi realizowanymi przez kierowców. Strona w toku postępowania toczącego się przed organem I instancji, jak również w odwołaniu od zaskarżonej decyzji nie wykazała, że jako zarządzający transportem dochowała należytej staranności w tym zakresie. Organ przyjął także, że nie doszło do naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Jego zdaniem, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że zaistniały stan faktyczny nie wymagał dalszego badania. Organ odwoławczy nie uwzględnił także wniosku strony o dopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy M. R., gdyż uznał, że dowody zawarte w aktach sprawy stanowią wystarczający materiał w sprawie na okoliczność stwierdzonego naruszenia. W niniejszej sprawie kierowca był obecny podczas kontroli i podpisał bez zastrzeżeń protokół z kontroli. Zdaniem organu odwoławczego, nie doszło również do naruszenia art. 107 k.p.a. Decyzja organu I instancji zawierała wszystkie niezbędne elementy wymagane przez ten przepis. W ocenie organu odwoławczego, brak było również podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ stwierdził, że powołany przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania zarządzającego transportem lub działań osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu swoich obowiązków, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny zarządzający transportem przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez zarządzającego transportem braku wpływu na powstanie naruszenia. To na zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie spoczywa obowiązek dopilnowania, aby przewóz odbywał się pojazdem sprawnym technicznie. Zebrany materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego. Jednocześnie w odwołaniu skarżący nie wskazał dowodów mogących potwierdzić istnienie takich okoliczności. Zatem brak jest podstaw do zastosowania powołanego przepisu. W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 78 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie w toku prowadzonego postępowania wyjaśnień przedstawionych w piśmie z 16 maja 2025 r. na okoliczność mającą istotne znaczenie dla sprawy; art. 77 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i rozpatrzenie sprawy pomimo nierozpatrzenia i niezebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz pominięcie wyjaśnień strony; art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 10 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i rozpatrzenie sprawy, pomimo że uniemożliwiono stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych (przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka); 2) naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie zasady wynikającej z treści art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie na gruncie analizowanej sprawy, w tym nieuwzględnienie okoliczności wskazujących brak winy skarżącego w powstaniu naruszenia i stwierdzenie, że nie wykazał tych okoliczności. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w piśmie z 16 maja 2025 r., zaprezentował stosowne wyjaśnienia, w ramach których przedstawił wprowadzony w przedsiębiorstwie A Sp. z o.o. system mający na celu eliminowanie wszelkiego rodzaju usterek stanu technicznego pojazdów przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego. W nadesłanym piśmie wskazał na obowiązek podejmowania przez kierowcę każdego dnia stosownych czynności w ramach obsługi codziennej, podczas których kierowca sprawdza stan techniczny pojazdu przed rozpoczęciem wykonywania zadania przewozowego. Skan listy kontrolnej obsługi pojazdu został załączony do wyjaśnień. Z treści zapisów naniesionych w liście kontrolnej wynika, że kierowca w dniu kontroli przed rozpoczęciem przewozu wykonał czynności sprawdzające działanie poszczególnych układów wyszczególnionych w zestawieniu, w tym również sprawdzenia oświetlenia zewnętrznego pojazdu. W treści przesłanych do organu I instancji wyjaśnień odniósł się w sposób szczegółowy do kwestii możliwości powstania usterki podczas wykonywania przewozu drogowego, tj. już po wykonaniu czynności sprawdzających przez kontrolowanego kierowcę. Zdaniem skarżącego, w treści decyzji organu I instancji oraz II instancji nie ma żadnego odniesienia się do przedmiotowych kwestii poza lakonicznym stwierdzeniem co organ uznał za udowodnione. Uzasadniając swoje decyzje organy obu instancji nie odniosły się do kwestii wprowadzonego w przedsiębiorstwie systemu kontroli pojazdu przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego. Oba organy kompletnie pominęły konieczność odniesienia się do kwestii ustalenia, czy i w jaki sposób postępował kierowca w dniu kontroli w kontekście nałożonych na niego obowiązków wyznaczonych przez obowiązujące w spółce zasady dotyczące kontroli stanu technicznego pojazdów podczas obsługi codziennej. Skarżący stwierdził również, że organy obu instancji, nie uwzględniając złożonych przez stronę wyjaśnień, pominęły okoliczności wskazujące - w jego ocenie - na brak winy po stronie zarządzającego transportem w powstaniu naruszenia. Organy stwierdziły, że strona nie wykazała okoliczności wskazujących na możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Tymczasem skarżący informował organ o przyjętych rozwiązaniach organizacyjnych mających na celu sprawowanie nadzoru nad pracą kierowcy. Jak podkreślił, w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające, że jako zarządzający transportem nie miał wpływu na powstanie naruszenia i nie mógł go przewidzieć. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2026 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci faktury VAT z dnia 10 kwietnia 2025 r. Wniosek ten został uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga była niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.t.d., p.r.d. oraz akty wykonawcze do tych ustaw, przytoczone na wstępie. Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 4 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych. Według art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Konkretyzacją tej normy jest lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d., która karą 500 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Stosownie do pkt 4.3.1 lit. a) zdanie 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia MSWiA w sprawie kontroli ruchu drogowego, niedziałanie żadnego źródła światła hamowania "STOP" stanowi usterkę niebezpieczną. Naruszenie, o którym mowa w lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d., stwierdzono podczas kontroli drogowej w dniu 28 marca 2025 r. i utrwalono w protokole. W toku kontroli ww. pojazdu stwierdzono usterkę niebezpieczną, tj. niedziałające światła "STOP". W ocenie Sądu rację miały organy, że zebrany materiał dowodowy potwierdza, iż stan techniczny kontrolowanego pojazdu nie mieścił się w granicach obowiązujących norm, a stwierdzona usterka stanowiła zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wynika to z protokołu kontroli dokumentującego oględziny pojazdu. Stan faktyczny został więc wyjaśniony w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy. Dokładny przebieg kontroli został opisany w protokole, a także utrwalony dokumentacją fotograficzną i filmową. Protokół został podpisany przez kierowcę pojazdu, który nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń. Protokół kontroli, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., jest dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Znajdujący się w aktach sprawy protokół kontroli korzysta z domniemania wiarygodności także dlatego, że został sporządzony z udziałem kierowcy kontrolowanego pojazdu, który miał prawo wnieść do niego zastrzeżenia. W ocenie Sądu analiza przytoczonych przepisów, zgromadzonego materiału dowodowego i argumentacji zaprezentowanej w ocenianych rozstrzygnięciach pozwala zgodzić się z organem, że zaktualizowały się przesłanki przypisania stronie skarżącej naruszenia opisanego w lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego odnoszących się do błędów w ustaleniach faktycznych oraz nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez niego dowodów. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Według art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Stosownie do § 2 tego artykułu, organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Jak z tego wynika, nie każdy wniosek dowodowy strony postępowania administracyjnego musi być uwzględniony przez organ prowadzący postępowanie. Decydujące jest to, czy wniosek taki dotyczy okoliczności mającej znaczenie dla sprawy. W toku postępowania skarżący domagał się przesłuchania kierowcy oraz przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu diagnostyki instalacji elektrycznej pojazdów. Wnioski te zmierzały do wykazania, że usterka świateł "STOP" mogła powstać już po rozpoczęciu przewozu i że skarżący, jako zarządzający transportem, nie miał wpływu na jej powstanie oraz nie mógł jej przewidzieć. Sąd podziela pogląd organu, że wniosek o przesłuchanie kierowcy był zbędny. Jest tak dlatego, że kierowca podpisał zarówno protokół oględzin pojazdu, jak i protokół kontroli drogowej sporządzone w dniu zdarzenia (28 marca 2025 r.) i do żadnego nie zgłosił uwag, mimo że była taka możliwość (stosowna wzmianka w protokole oględzin i specjalna rubryka w protokole kontroli drogowej). Każdy z tych protokołów jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a więc stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. A stwierdzono w każdym z nich, że źródła światła hamowania STOP są niesprawne – żadne nie działa. W związku z tym organ mógł odmówić przeprowadzenia dowodu z zeznań kierowcy na okoliczność, że światła były sprawdzane przed wyjazdem i wówczas były sprawne, czy też że usterka powstała później. Podpisywana przez kierowcę wewnętrzna lista kontrolna, na którą powoływał się skarżący, nie miała w tym kontekście znaczenia dla sprawy (art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.). W tych warunkach przesłuchanie kierowcy nic by nie wniosło do sprawy, w szczególności nie mogłoby podważyć samego faktu stwierdzonego w toku kontroli naruszenia. Także dowód z opinii biegłego nie był konieczny. Ustalenie, że światła "STOP" nie działały w chwili kontroli, nie wymagało wiadomości specjalnych, skoro usterka została stwierdzona bezpośrednio podczas kontroli drogowej i utrwalona w protokole kontroli, protokole oględzin pojazdu oraz dokumentacji fotograficznej i filmowej. Jeżeli zaś dowód z opinii biegłego miałby służyć wykazaniu, że usterka mogła powstać w trakcie jazdy, to okoliczność taka nie była wystarczająca do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Możliwość powstania usterki podczas jazdy pojazdu jest faktem notoryjnym, niewymagającym dowodu. Z kolei powodu usterki nie sposób wykazać przy użyciu opinii biegłego. W okolicznościach tej sprawy istotne było to, czy skarżący zaoferował dowody mogące świadczyć o tym, że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzenia zewnętrznego, wyjątkowego i niemożliwego do przewidzenia mimo dochowania należytej staranności. Takowych skarżący nie przedłożył, ani się nawet na nie powołał. Wprawdzie organy nie odniosły się wprost do wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, choć powinny to uczynić, jednak uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Skarżący wiązał ten zarzut z twierdzeniem, że w decyzji organu odwoławczego powołano się na protokół przesłuchania kierowcy, którego nie udostępniono stronie. Z odpowiedzi na skargę wynika jednak, że odwołanie się przez organ do protokołu przesłuchania świadka stanowiło omyłkę, ponieważ w toku kontroli drogowej nie przeprowadzono przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, lecz oględziny pojazdu z udziałem kierowcy. Omyłka ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Istotne dla rozstrzygnięcia dokumenty, tj. protokół kontroli, protokół oględzin pojazdu oraz dokumentacja fotograficzna i filmowa, znajdowały się w aktach i stanowiły podstawę ustaleń organów. Nie można też przyjąć, że samo istnienie w przedsiębiorstwie procedury kontroli pojazdu przed rozpoczęciem przewozu albo zaznaczenie przez kierowcę na liście kontrolnej, że oświetlenie zewnętrzne było sprawne, przesądza o zaistnieniu przesłanek egzoneracyjnych. Wartość dowodowa dokumentu z takiej wewnętrznej kontroli jest znikoma, biorąc pod uwagę, że jest on podpisywany tylko przez kierowcę. Dokument ten jest dokumentem prywatnym, który stanowi dowód na to, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie określonej treści. Wynikające z niego oświadczenie kierowcy o sprawnym pojeździe zostało podważone dokumentem urzędowym (protokół oględzin pojazdu i protokół kontroli), opatrzonym podpisem tego samego kierowcy, który słowem nie wspomniał o procedurach wewnętrznych i liście kontrolnej. Stąd też nie można było uznać za udowodnione, że usterka powstała w sposób nadzwyczajny, niemożliwy do przewidzenia. Materiał dowodowy był zatem wystarczający do ustalenia faktu naruszenia oraz do oceny, że skarżący nie wykazał przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zdaniem Sądu, okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy. Organy orzekające w sprawie uczyniły zadość obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a. Nie doszło też do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawierała wszystkie wymagane elementy, uzasadnienie faktyczne było kompletne, uwzględniało wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowody, na których oparł się organ oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Zgodnie z jego treścią, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Trafnie stwierdził organ odwoławczy, że ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., stosowanego odpowiednio do osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. na podstawie art. 92c ust. 1a u.t.d., spoczywa na stronie postępowania. Skarżący nie zaoferował dowodów na potwierdzenie, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność za popełnione naruszenie. Jak już zaznaczono, takiego dowodu nie stanowią ani "lista kontrolna obsługi pojazdu", na której kierowca w rubryce "oświetlenie zewnętrzne" w dacie 28 marca 2025 r. zaznaczył "ok", ani zeznania kierowcy na tę okoliczność, ani dowód z opinii biegłego. Dowody te mogłyby co najwyżej potwierdzać ogólną możliwość powstania usterki w trakcie jazdy, nie zaś wystąpienie w tej konkretnej sprawie wyjątkowego i niemożliwego do przewidzenia zdarzenia wyłączającego odpowiedzialność skarżącego. Nie jest takim dowodem również faktura z 10 kwietnia 2025 r. za wymianę obu tylnych świateł zespolonych, a więc także świateł "STOP". Dokument ten potwierdza jedynie, że po kontroli dokonano naprawy elementów oświetlenia. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2026 r. poz. 143). ak