III SA/Łd 183/26

Dnia 16 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 grudnia 2025 roku znak: BP.500.3.2025.0751.LD5 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.

III SA/Łd 183/26 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z 18 grudnia 2025 r. (znak: BP.500.3.2025.0751. LD5) Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 9 grudnia 2024 r. (znak: WI.LD.8140.28.2024.V0137.KP-TD) i nałożył na M.S. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: Ax. M.S. karę pieniężną w wysokości 40.000 zł w związku z ujawnionymi naruszeniami. Jako podstawę prawną decyzji podano art. 4 pkt 22, art. 4 pkt 3, art. 5b ust. 2-4, art. 5c ust. 2, 3 i 4, art. 7a ust. 1-4 i 7, art. 14, art. 92a ust. 1, 3, 5 i 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm.) [dalej: ustawa o transporcie drogowym], Ip. 1.1, Ip. 1.5, Ip. 5.1.1, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.3, Ip. 5.2.4, Ip. 5.7.3, Ip. 5.11.1, Ip. 6.3.8, Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. UE. L. z 2006 r. Nr 102, str. 1 ze zm.), art. 32 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. UE. L. z 2014 r. Nr 60, str. 1 ze zm.) oraz art. 25 ust. 1,2, 5 i 6 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tj.: Dz.U. z 2024 r. poz. 220). Z akt sprawy wynika, że w siedzibie skarżącej M.S. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: Ax. M.S. przeprowadzono kontrolę, która obejmowała okres od 20 sierpnia 2023 r. do 19 sierpnia 2024 r. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenie pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy. Do kontroli przedsiębiorca okazał zezwolenie nr 031985 na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielone 22 maja 2022 r. na czas nieoznaczony oraz licencję nr TU-069547 dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydaną 22 maja 2022 r. z terminem ważności od 22 maja 2022 r. do 22 maja 2027 r. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10. Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli nr WITD.DI.P.V0137/45/24/P z 17 października 2024 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 9 grudnia 2024 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 40.000 złotych. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: Ip. 1.1 - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 12.000 złotych; Ip. 1.5 - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 złotych - za każdą zmianę; Ip. 5.1 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 50 złotych; Ip. 5.2 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, o czas do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 złotych oraz za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 250 złotych; Ip. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 550 złotych; Ip. 5.11 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 złotych; lp. 6.3.8 - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 50 złotych; Ip. 6.3.15 - nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonuje karą pieniężna w wysokości 500 złotych. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie: - art. 92a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe sklasyfikowanie przedsiębiorstwa strony, co skutkowało nałożeniem na nią zawyżonej kary pieniężnej; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w konsekwencji niepodania w decyzji aktualnej podstawy prawnej; - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez wydanie decyzji w sytuacji gdy stan faktyczny sprawy budził wątpliwości i nie został należycie ustalony; - konstytucyjnej zasady proporcjonalności wynikającej z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w konsekwencji nałożenia na przedsiębiorcę bardzo wysokiej kary za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 9 minut oraz poprzez zawyżenie maksymalnej kary jaka mogła zostać na nią nałożona. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na nią karę pieniężną w wysokości 40.000 złotych pomimo, iż zgodnie z protokołem kontroli ustalił, że w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, zatrudniała kierowców w średniej liczbie arytmetycznej wynoszącej 9. Skarżąca podkreśliła ponadto, że zaskarżona decyzja została wydana bez aktualnej podstawy prawnej ponieważ art. 92a ust. 3 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym nie istnieje. Strona podniosła również, że kierowca Z.Z. nie wykonywał przewozów na rzecz strony oraz że niezasadnie nałożono na nią karę pieniężną w wysokości 4.400 złotych za skrócenie przez tego kierowcę, dziennego czasu odpoczynku o 9 minut. Wspomnianą na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 9 grudnia 2024 r. i rozstrzygnął o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 40.000 złotych. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następujące motywy: Ad. 1. Odnośnie naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Powołując się na art. 4 pkt 3, art. 5b ust. 2-4, art. 5c ust. 2-4 ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 12.000 złotych. Organ odwoławczy zważył, że przedsiębiorca do kontroli okazał zezwolenie nr 031985 na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielone 22 maja 2022 r. na czas nieoznaczony oraz licencję nr TU-069547 dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydaną 22 maja 2022 r. z terminem ważności od 22 maja 2022 r. do 22 maja 2027 r. Nie okazał on natomiast do kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Ponadto faktu posiadania tej licencji przez przedsiębiorcę nie potwierdził Starosta Tomaszewski w piśmie z 23 lipca 2024 r. Okoliczności tej nie kwestionuje także sama strona niniejszego postępowania. Tym samym uznać należy, że przedsiębiorca nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Pomimo tego, jak wynika z informacji i dokumentów przekazanych przez podmiot Bx. Sp. z o.o., przedsiębiorca - M.S. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: Ax. M.S., zlecała wykonanie usług transportowych innym podmiotom, w tym podmiotowi Bx. Sp. z o.o. (zlecenie transportowe nr 2/11/2023). Doszło więc niewątpliwie do wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa. Reasumując, kara pieniężna nałożona na stronę za naruszenie sankcjonowane na podstawie lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi w niniejszej sprawie 12.000 złotych. Ad. 2. Odnośnie naruszenia z lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Powołując się art. 7a ust. 1-4, art. 14 ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy podniósł, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 800 złotych. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności z pisma Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, Biura ds. Transportu Międzynarodowego z 30 lipca 2024 r., wykazu pojazdów okazanego przez przedsiębiorcę do kontroli oraz jego wyjaśnień ustalił, że przedsiębiorca nie zgłosił w wymaganym terminie (28 dni), do zezwolenia nr 031985 na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji nr TU-069547 dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy następujących zmian: 1) faktu wycofania pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten pozostawał zgłoszony do zezwolenia i licencji na dzień 22 lipca 2024 r. Zgodnie zaś z wyjaśnieniami przedsiębiorcy pojazd ten przestał być przez niego wynajmowany w kwietniu 2022 r. 2) faktu wycofania pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten pozostawał zgłoszony do zezwolenia i licencji na dzień 22 lipca 2024 r. Zgodnie zaś z wyjaśnieniami przedsiębiorcy pojazd ten przestał być przez niego wynajmowany w kwietniu 2022 r. 3) faktu wycofania pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten pozostawał zgłoszony do zezwolenia i licencji na dzień 22 lipca 2024 r. Zgodnie zaś z wyjaśnieniami przedsiębiorcy pojazd ten przestał być przez niego wynajmowany w lutym 2023 r. 4) faktu wycofania pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten pozostawał zgłoszony do zezwolenia i licencji na dzień 22 lipca 2024 r. Zgodnie zaś z wyjaśnieniami przedsiębiorcy pojazd ten został oddany do firmy leasingowej w kwietniu 2024 r. 5) faktu wycofania pojazdu o nr rej. [...]. Pojazd ten pozostawał zgłoszony do zezwolenia i licencji na dzień 22 lipca 2024 r. Zgodnie zaś z wyjaśnieniami przedsiębiorcy pojazd ten został oddany do firmy leasingowej w kwietniu 2024 r. Doszło zatem do 5 przypadków niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym. Reasumując, kara pieniężna nałożona na stronę za naruszenia sankcjonowane na podstawie Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi w niniejszej sprawie 4.000 złotych. Ad. 3. Odnośnie naruszenia z lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Powołując się na art. 4 lit. k oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. oraz art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady organ odwoławczy wyjaśnił, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 50 złotych. Organ odwoławczy wskazał, że ponowna analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy: 1) D.B. wykazała, iż kierowca dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął 22 grudnia 2023 r. o godzinie 05:54, a zakończył tego dnia o godzinie 18:05. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 9 godzin i 54 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 9 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 54 minuty. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 50 złotych. 2) J.K. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął 12 stycznia 2024 r. o godzinie 08:51, a zakończył tego dnia o godzinie 20:27. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 9 godzin i 30 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 9 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 30 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 50 złotych. Reasumując, kara pieniężna nałożona na stronę za naruszenie sankcjonowane na podstawie Ip. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi w niniejszej sprawie 100 (słownie: sto) złotych. Ad. 4. Odnośnie naruszenia z lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Powołując się na art. 4 lit. k oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. oraz art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady organ odwoławczy wyjaśnił, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, które przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, o czas do mniej niż 1 godziny, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 250 złotych oraz za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut. Organ odwoławczy wskazał, że ponowna analiza danych cyfrowych zawarty na karcie kierowcy: 1) J.K. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął 28 listopada 2023 r. o godzinie 07:02, a zakończył tego dnia o godzinie 19:56. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 11 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 11 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. 2) W.L. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął 10 listopada 2023 r. o godzinie 07:32, a zakończył 11 listopada 2023 r. o godzinie 01:35. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 52 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 52 minuty. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. 3) W.L. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął 23 listopada 2023 r. o godzinie 04:32, a zakończył tego dnia o godzinie 17:25. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 19 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 19 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. 4) W.L. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął 11 grudnia 2023 r. o godzinie 03:41, a zakończył tego dnia o godzinie 16:49. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 6 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 6 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. 5) Ł.T. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął 15 grudnia 2023 r. o godzinie 05:57, a zakończył tego dnia o godzinie 18:16. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 8 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 8 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. 6) Ł.T. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął 29 stycznia 2024 r. o godzinie 06:45, a zakończył tego dnia o godzinie 20:23. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 6 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 6 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. Organ odwoławczy wskazał także, że z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Ł.T. wynika, że kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął 8 stycznia 2024 r. o godzinie 06:46, a zakończył 9 stycznia 2024 r. o godzinie 16:49, oraz że w okresie tym prowadził on pojazd łącznie przez 16 godzin i 39 minut, podczas gdy w niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin - przekroczenie dzienne czas prowadzenia pojazdu o 6 godzin i 39 minut. Organ zauważył jednak trzeba, że w okresie tym kierowca nie odebrał jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut. Naruszenie to powinno zatem być sankcjonowane na podstawie Ip. 5.2 pkt 4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a nie na podstawie Ip. 5.2 pkt 3 tego załącznika. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi zatem 1.100 złotych, a nie jak stwierdził organ pierwszej instancji 1.250 złotych. Reasumując, kara pieniężna nałożona na stronę za naruszenie sankcjonowane na podstawie Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi w niniejszej sprawie 1.700 złotych, a nie jak stwierdził organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji 1.850 złotych. Ad. 5. Odnośnie naruszenia z lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Powołując się na art. 4 lit. f-g, art. 8 ust. 1-5 , art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 organ odwoławczy wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 550 złotych. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż analiza danych cyfrowych zawarty na karcie kierowcy Z.Z. wykazała, iż kierowca ten 28 lutego 2024 r. o godzinie 03:52 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał zaś jedynie 8 godzin i 51 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:01 28 lutego 2024 r. do godziny 03:52 w dniu 29 lutego 2024 r., a tym samym skrócił on dzienny czas odpoczynku o 9 minut. Ponadto za to naruszenie organ pierwszej instancji nałożył na stronę karą pieniężną w wysokości 4.400 złotych. Organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zważył jednak, że ww. naruszenie nie zostało stwierdzone w protokole kontroli nr WITD.Dł.P.V0137/45/24/P z 17 października 2024 r. Nie znajduje ono ponadto potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym okazanych do kontroli danych cyfrowych kierowców. Z.Z. nie został także wskazany jako kierowca wykonujący przewozy w imieniu kontrolowanego przedsiębiorcy. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że nie doszło do przedmiotowego naruszenia. Reasumując powyższe, organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji niezasadnie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 4.400 złotych, za naruszenie, o którym mowa w lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ad. 6. Odnośnie naruszenia z lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Powołując się na art. 4 lit. d, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 organ odwoławczy podniósł, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 złotych. Organ odwoławczy dostrzegł, że ponowna analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy: 1) D.B. wykazała, iż kierowca ten 13 grudnia 2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 15 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 45 minut w okresie od godziny 09:58 do godziny 16:03. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. 2) W.L. wykazała, iż kierowca ten 30 listopada 2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 11 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 41 minut w okresie od godziny 13:57 do godziny 18:42. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. Reasumując, kara pieniężna nałożona na stronę za naruszenie sankcjonowane na podstawie Ip. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi w niniejszej sprawie 200 (słownie: dwieście) złotych. Ad. 7 Odnośnie naruszenia z Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Powołując się na art. 34 ust. 1 i 3-7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r., w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. UE. L.2014.60.1) organ odwoławczy wyjaśnił, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 50 złotych - za każdy wpis. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy okazanych do kontroli danych cyfrowych stwierdził, że kierowca: 1) D.B. nie wprowadził 20 grudnia 2023 r. symbolu państwa zakończenia dziennego okresu pracy; 2) J.K. nie wprowadził w dniach: 29 i 30 stycznia 2024 r. symbolów państw rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy oraz 31 stycznia 2024 r. symbolu państwa rozpoczęcia dziennego okresu pracy. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji błędnie wskazał w zaskarżonej decyzji, że J.K. nie wprowadził 31stycznia 2024 r. symbolu państwa zakończenia dziennego okresu pracy. W tym dniu wprowadził on bowiem taki symbol. Łącznie doszło zatem do 6, a nie jak stwierdził organ pierwszej instancji, 7 przypadków naruszenia obowiązku ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy. Reasumując, kara pieniężna nałożona na stronę za naruszenie sankcjonowane na podstawie Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi w niniejszej sprawie 300 (słownie: trzysta) złotych, a nie jak stwierdził organ pierwszej instancji 350 złotych. Ad. 8. Odnośnie naruszenia z ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Powołując się na art. 32 ust. 2 rozporządzenia 165/2014 oraz art. 25 ust. 1,5-6 ustawy o czasie pracy kierowców organ odwoławczy wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonuje karą pieniężna w wysokości 500 złotych. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zważył, że przedsiębiorca pomimo wezwań organu pierwszej instancji, nie okazał do kontroli: 1) plików cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] z okresu: 1 listopada 2023 r. - 31 stycznia 2024 r., tj. za 92 dni; 2) plików cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] z okresu: 1 listopada 2023 r. - 31 stycznia 2024 r., tj. za 92 dni; 3) plików cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] z okresu: 1 listopada 2023 r. - 31 stycznia 2024 r. tj. za 92 dni; 4) plików cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] z okresu: 1 listopada 2023 r. - 31 stycznia 2024 r. tj. za 92 dni. W tym miejscu organ podkreślił ponadto, że w wiadomości e-mail z 27 września 2024 r. sam przedsiębiorca wyjaśniał, że pliki z tachografów były pobierane w terminie i zapisywane na czytniku. Nie ma ich, wygląda jakby zostały one przez kogoś usunięte celowo lub przez przypadek. Doszło zatem do nieprzechowywania przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu łącznie za 368 dni. Reasumując, kara pieniężna nałożona na stronę za naruszenia sankcjonowane na podstawie lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi w niniejszej sprawie 184.000 (słownie: sto osiemdziesiąt cztery tysiące) złotych. Mając na uwadze powyższe ustalenia, łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi 202.300 złotych. Zgodnie z art. 92a ust. 5 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nałożonych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia nie może jednak przekroczyć 40.000 złotych dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowy. W związku z powyższym organ odwoławczy nakłada na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 40.000 złotych. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą nieważności, ponieważ została ona wydana bez podstawy prawnej, organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku z wniesieniem od przedmiotowej decyzji odwołania, w niniejszej sprawie należało zastosować tryb odwoławczy, czyli wydać decyzję organu drugiej instancji w oparciu o przepisy rozdziału 10 działu II Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji gdy strona wnosi odwołanie od decyzji obarczonej wadą nieważności, wniosek taki (w trybie art. 156 § 1 k.p.a.) winien być rozpatrzony w ramach postępowania odwoławczego oraz załatwiony w ramach uprawnień wynikających z art. 138 k.p.a., który nie przewiduje stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb odwoławczy ma w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego pierwszeństwo przed trybem nadzoru obejmującym m.in. stwierdzenie nieważności decyzji. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do przedmiotowego zarzutu strony, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji, jako podstawę prawną decyzji wskazał prawidłowo art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Powołany przez niego w decyzji, błędnie art. 92a ust. 3 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, miał zaś wyłącznie na celu uzasadnienie ograniczenia wysokości nałożonej na stronę kary pieniężnej. Błąd ten należy jednak uznać za zwykłą omyłkę pisarską. Organ zamiast art. 92a ust. 5 pkt 5 wskazał bowiem 92a ust. 3 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, przywołując przy tym prawidłową treść przepisów. Organ odwoławczy zważył ponadto, że organ pierwszej instancji prawidłowo zaklasyfikował przedsiębiorcę jako podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, tj. pośrednika przy przewozie rzeczy. Okoliczność ta wynika z pisma podmiotu Bx. Sp. z o.o. z 8 października 2024 r. oraz załączonych do niego dokumentów. W piśmie tym podmiot Bx. Sp. z o. o. wskazał jednoznacznie, że kontrolowany przedsiębiorca zlecił mu zadanie transportowe w dniu 7 listopada 2024 r. a ponadto, że zlecał on zadania transportowe innym, wymienionym w tym piśmie, przewoźnikom. Tym samym maksymalna kara pieniężna jaka mogła zostać nałożona na przedsiębiorcę wynosi w niniejszym przypadku 40.000 złotych. Mając z kolei na uwadze zarzut strony dotyczący nałożenia na nią bardzo wysokiej kary pieniężnej za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 9 minut, organ odwoławczy ponownie wyjaśnił, że organ pierwszej instancji błędnie stwierdził w zaskarżonej decyzji, że z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Z.Z. wynika, iż kierowca ten w dniach 28-29.02.2024 r. odebrał jedynie 8 godzin i 51 minut nieprzerwanego odpoczynku, a tym samym skrócił on dzienny czas odpoczynku o 9 minut. Dlatego też Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję i w tym zakresie nie nałożył na stronę kary pieniężnej. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w odwołaniu, pełnomocnik strony nie wskazał na żadne okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.S. zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 6 oraz art. 7 k.p.a. - poprzez niewłaściwe przyjęcie przez organ administracyjny, iż to strona powinna udowodnić okoliczności objęte hipotezą przepisu skoro wywodzi z niej skutki prawne mające uwolnić ją od odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy to organ powinien rozważyć, czy nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej w okolicznościach sprawy realizuje cel ustawy o transporcie drogowym, czy wymierzona kara pieniężna narusza zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu; 2) art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym - poprzez pominięcie przez organ przy analizie przesłanek pozwalających na odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej ustalenia okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie, przyczyn powstałego naruszenia, okoliczności towarzyszących, postawy strony w trakcie i po przeprowadzeniu kontroli i ujawnieniu naruszenia, a w szczególności organ nie uwzględnił: - ilości zatrudnionych w przedsiębiorstwie kierowców w okresie kiedy miałoby dojść do naruszenia przepisów, - okoliczności w jakich doszło do naruszenia przepisów, przyczyn powstałego naruszenia, - realizowania przez stronę przewozów drogowych i rzekomej współpracy wyłącznie tylko z jednym podmiotem zewnętrznym. - braku podobnych naruszeń przez stronę zarówno przed, jak i po przeprowadzonej kontroli i stwierdzonym naruszeniu, - proporcjonalności nałożonej kary, stosunek kar nałożonych za przewozy dokonywane w tym samym czasie do ewentualnego dochodu przewoźnika, ustalenie czy stwierdzone uchybienie stwarza realne zagrożenie dla innych uczestników świadczących usługi transportowe; 3) art. 92a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że jeżeli podmiot, na którego nałożono karę pieniężną z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wykonuje przewozy przy pomocy innego przewoźnika (Bx. Sp. z o.o.), to należy zastosować art. 92a ust. 5 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym przy ustalaniu wymiaru kary pieniężnej, w sytuacji, gdy przepisu art. 92a ust. 5 pkt 5 tej ustawy nie można uznać jako lex specialis w stosunku do art. 92a ust. 5 pkt 1-4, gdyż jest to przepis o tej samej wadze co przepisy zawarte w ust. 5 pkt 1-4 tego artykułu, a strona nie wykonywała innych czynności związanych z przewozem drogowym, a jedynie nadal świadczyła przewóz drogowy przy pomocy innego przewoźnika i czynność ta niezasadnie została uznana przez organ za inną czynność związaną z przewozem drogowym; 4) art. 92a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie dla oceny ustalonych naruszeń przez stronę niewłaściwej kwalifikacji prawnej z pkt 5 przepisu ustawy zamiast z pkt 1 ustawy, a w konsekwencji nałożenie na stronę zbyt wysokiej kary pieniężnej, w szczególności błędne przyjęcie przez organ, iż działania strony wykonującej jednorazowy przewóz drogowy za pomocą spółki Bx. Sp. z o.o. należy kwalifikować jako inne czynności związane z przewozem drogowym, a nie jako nadal wykonywanie przewozu drogowego za pomocą podwykonawcy; 5) art. 92a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię sprzeczną z założeniami ustawodawcy wyrażonymi w szczególności w uzasadnieniu do projektu zmian ustawy o transporcie drogowym do ww. przepisu i nałożenie na stronę najsurowszej kary w sytuacji kiedy przeznaczona ma ona być dla dużych podmiotów spedycyjnych, a strona w kontrolowanym okresie zatrudniała poniżej 10 kierowców i świadczyła osobiście przewozy drogowe; 6) art. 7, art. 77, 80 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak: - ustalenie, czy wykonywane przez stronę czynności stwierdzone protokołem kontroli wynikały z nieprawidłowego oraz wyłącznie zawinionego przez niego niewłaściwego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług transportowych, - czy strona w zakresie prowadzonego przedsiębiorstwa, a w szczególności w chwili jednorazowej współpracy ze spółką Bx. Sp. z o.o. faktycznie wykonywała inne czynności związane z przewozem drogowym oraz nie ustalenie przez organ jakie faktycznie czynności były wykonywane, a jedynie wskazanie (powołanie się) na nieznane stronie informacje i dokumenty przekazane przez Bx. Sp. z o.o., - czy informacje i dokumenty przekazane przez Bx. Sp. z o.o., na które powołuje się organ zostały w jakikolwiek sposób zweryfikowane, czy sprawdzono ich autentyczność, czy strona potwierdziła fakty zawarte w tych informacjach; 7) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. oraz art. 7a § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłową, sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, w następstwie której organ administracyjny uznał, że strona wykonywała inne czynności związane z przewozem drogowym, za które organ administracyjny uznał jednorazową współpracę ze spółką Bx. Sp. z o.o.; 8) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń bez oceny i rozpatrzenia okoliczności określonych w art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, co stanowi działanie organu z naruszeniem zasady proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania; 9) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez naruszenie zasady równego traktowania oraz zasady proporcjonalności w zakresie zaniechania przez organ administracyjny utrzymania równowagi między niekorzystnymi skutkami wydanej decyzji dla strony a celami, które są realizowane w zakresie ustawy o transporcie drogowym w szczególności w zakresie zasad nakładania kary pieniężnej określonej w art. 92a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z pominięciem przez organ zachowania zamierzonej przez ustawodawcę zasady karania w odniesieniu do wielkości przedsiębiorstwa (ilości zatrudnianych w nim kierowców), co skutkowało niewłaściwym wyborem przez organ środków oddziaływania dla osiągnięcia celów założonych przez ustawodawcę w regulacji ustawy o transporcie drogowym, które powinny być możliwie najmniej uciążliwe dla podmiotów, wobec których mają być zastosowane lub dolegliwe w stopniu nie większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu; 10) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w tym niezbadanie wnikliwie, czy zachodzą przesłanki z art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym wyłączające odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy - strony; 11) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu przez organ, dlaczego zastosował limit sumy kar z art. 92a ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, tj. 40.000 zł dla podmiotu wykonującego przewozy drogowe, który rzekomo jednorazowo współpracował ze spółką Bx. Sp. z o.o. i na jakiej podstawie uznał, iż są to inne czynności związane z przewozem drogowym. Mając powyższe na uwadze strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu strona w szczególności podniosła, że przyjęta przez organ interpretacja art. 92a ust. 5 pkt ustawy o transporcie drogowym dotycząca wysokości odpowiedzialności budzi poważne wątpliwości w kwestii realizacji funkcji kary administracyjnej, jaką jest funkcja środka dyscyplinującego. Charakter przedmiotowej sankcji powinien być bowiem inny dla małego przedsiębiorstwa, które wykonuje przewóz drogowy zatrudniając kilku kierowców, inny zaś dla naruszeń dokonanych przez duży podmiot gospodarczy zatrudniający kilkuset kierowców a jeszcze inny dla naruszeń dokonanych przez podmiot zajmujący się zawodowo spedycją jako główny profil prowadzonej działalności zarobkowej i nie zatrudniający kierowców. Na tym tle uzależnienie wysokości kary od wielkości podmiotu, jaki dopuścił się naruszenia, uznać należy za realizację dyscyplinującej funkcji odpowiedzialności administracyjnej. Tak przyjęte zróżnicowanie pozwoli na zachowanie wobec wszystkich podmiotów właściwego oddziaływania kary administracyjnej w zakresie prewencji i restytucji ponieważ wobec małych jedno lub kilkusamochodowych firm kara w wysokości 40.000 zł ma ewidentnie charakter wyłącznie represji, gdyż prowadzi do znacznego pogorszenia sytuacji finansowej firmy, a w skrajnych przypadkach do ich likwidacji z powodu utraty płynności finansowej. Ponadto strona wskazała, że decyzja została wydana bez aktualnej podstawy prawnej, a więc z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ powołuje się na art. 92a ust 3 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, który już nie istnieje w tym brzmieniu. Zdaniem strony brakuje jakiegokolwiek wyjaśnienia wraz z uzasadnieniem jakimi kryteriami kierował się organ ustalając, że na przewoźnika powinna zostać nałożona kara pieniężna na podstawie art. 92a ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym. Powyższy przepis w ogóle nie mógł być podstawą nałożenia kary pieniężnej w niniejszym postępowaniu. Organ jednak nie wskazał żadnych przesłanek, którymi kierował się przy jego zastosowaniu i nałożeniu właśnie kary w wysokości 40.000 zł, a nie np. 15.000 zł. Wynik wykładni językowej, systemowej wewnętrznej oraz celowościowej powyższych przepisów doprowadza do jednoznacznych wniosków, że określone przez ustawodawcę w sposób stopniowalny maksymalne progi kar odpowiadają, są adekwatne, do rozmiaru (zakresu) prowadzonej działalności przez podmiot wykonujący przewóz drogowy. O ile wielkości określone w punktach od 1 do 4 ust. 5 art. 92a ustawy o transporcie drogowym stanowią wypadkową ilości zatrudnionych przez ten podmiot kierowców, to w kolejnych punktach determinowane są rodzajem wykonywanych przez tenże podmiot czynności. Inaczej rzecz ujmując, co wydaje się być ze wszech miar logiczne i racjonalne, im większy rozmiar prowadzonej działalności, tym większy (adekwatny) wymiar maksymalny kary (dolegliwość) za stwierdzone naruszenia. Strona podkreśliła, że powyższe regulacje dotyczą wymierzania kary administracyjnej, zatem nie ma podstaw do interpretowania zapisów ustawowych w sposób rozszerzający, a jakiekolwiek wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść strony. W przypadku omawianego naruszenia doszło więc do nieuprawnionego zawyżonego sankcjonowania naruszeń przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do Rozporządzenia (We) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego I Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające Rozporządzenia Rady (Ewg) Nr 3821/85 I (We) 2135/98, jak również uchylające Rozporządzenie Rady (Ewg) Nr 3820/85, nakazującego, aby kary stosowane w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm.) [dalej: ustawa o transporcie drogowym]. W związku z tym wskazać należy, że art. 92a ust. 1 powoływanej ustawy przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wyjaśnić na wstępie należy, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 ustawy o transporcie drogowym. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Oznacza to w szczególności, że organ inspekcji transportu drogowego, wydając decyzję, kieruje się brzmieniem przepisów prawa, nie może zatem brać pod uwagę - jak wskazuje to skarżąca - kwestii zawinienia. Na podstawie art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z powoływanej ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Ponadto postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. W myśl art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 622). Sąd, dokonując oceny legalności działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i organy nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących ich działania w tym postępowaniu. Wyjaśnić trzeba, że decyzje dotyczące nałożenia kary pieniężnej wydane zostały w postępowaniu wszczętym przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Łodzi po dokonaniu kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. W postępowaniu kontrolnym prowadzone są czynności wyjaśniające w zakresie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Ustalenia dokonane w tym postępowaniu stanowią następnie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Zauważyć również należy, że w postępowaniu kontrolnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje natomiast umocowanie w art. 74 ustawy o transporcie drogowym, a ponadto protokół ten jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Powyższy protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem osoby - podmiotu (przedstawiciela) kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Wprawdzie istnieje możliwość podważenia protokołu kontroli, ale wyłącznie na zasadzie przeprowadzenia przeciwdowodu, czyli jedynie przez konkretny dowód wskazujący, że dane zawarte w protokole są nieprawdziwe. Tym samym, stwierdzić należy, że w prowadzonym postępowaniu kontrolnym możliwe było dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie dowodów zgromadzonych podczas kontroli. Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Sąd miał na uwadze, że stwierdzenie przez organ naruszenia norm ustawy o transporcie drogowym znajduje swe pełne odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że organy prawidłowo ustaliły stwierdzone naruszenia dotyczące: przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenia wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego oraz niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę, niezgłoszenia w formie pisemnej zmiany danych, nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt prowadzenia pojazdu, a także wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (określonym odpowiednio w lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.11, lp. 5.7, lp. 6.3.8, lp. 1.5, lp. 6.3.15, lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Zdaniem Sądu organy administracji zebrały wystarczający materiał dowodowy do rozpatrzenia sprawy i umożliwiły skarżącej zapoznanie się z nim, wypowiedzenie się oraz zgłoszenie wyjaśnień, czy dowodów. Zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Zatem organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz określiły wysokość kary pieniężnej, co znajduje odzwierciedlenie w przytoczonych przepisach prawa, których wykładnię dokonaną przez organy, Sąd w całości podziela. Zasadnie organy administracji stwierdziły wystąpienie podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z tytułu wyżej wymienionych naruszeń. W tym aspekcie wyjaśnić należy, odnosząc się do zarzutu skargi, że skarżąca prawidłowo została zakwalifikowana jako podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym (pośrednik przy przewozie rzeczy). Jak trafnie podniosły to organy, a co wynika bezpośrednio ze zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy (pismo z 8 października 2024 r. przekazanego przez firmę Bx. Sp. z o.o.) to skarżąca niewątpliwie zleciła wykonanie zadania transportowego Spółce Bx. jak również innym wskazanym w piśmie przewoźnikom. Wyjaśnić należy zatem, odnosząc się argumentacji skargi, że nie ma racji strona skarżąca co do błędnego jej zakwalifikowania przez organy administracji do kategorii "podmiotu wykonującego inne czynności związane z transportem drogowym". Pod pojęciem inne czynności związane z przewozem drogowym rozumieć bowiem należy wszelkie czynności o charakterze organizacyjnym, spedycyjnym, załadunkowym oraz dokumentacyjnym, które są wykonywane przez podmioty które nie muszą być formalnie przewoźnikami drogowymi (takie jak nadawca, odbiorca, spedytor czy załadowca), ale które mają bezpośredni wpływ na zgodność realizowanego przewozu drogowego z przepisami prawa. Pojęcie to obejmuje szeroki krąg podmiotów (np. spedytorzy, nadawcy, załadowcy), które co prawda nie realizują fizycznego przewozu, ale mają wpływ na powstanie naruszeń przepisów ruchu lub prawa przewozowego (np. przeładunek, złe mocowanie ładunku, naruszenie norm czasu pracy). Co charakterystyczne odpowiedzialność tych podmiotów reguluje ustawa o transporcie drogowym. Podmioty te odpowiadają zatem za naruszenia przepisów ustawy i podlegają karom pieniężnym na takich samych zasadach jak przewoźnicy. Innymi słowy wszyscy uczestnicy łańcucha dostaw – w tym nadawcy, odbiorcy, spedytorzy załadowcy oraz organizatorzy transportu podlegają karom pieniężnym przewidzianym w ustawie o transporcie drogowym. Zatem w realiach niniejszej sprawy, w świetle przedłożonych do akt administracyjnych dokumentów, skarżąca jako pośrednik, który zlecił wykonanie zadania transportowego, na gruncie ustawy o transporcie drogowym kwalifikuje się jako podmiot wykonujący "inne czynności związane z przewozem drogowym". W konsekwencji powyższych ustaleń należało uznać za prawidłowe nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za wymienione wyżej naruszenia. Kolejną natomiast, zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje istnienie podstaw faktycznych i prawnych do zastosowania regulacji art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, które to przepisy przewidują możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu prawidłowy jest wniosek organów o braku podstaw do stwierdzenia, że zaistniały podstawy do wyłączenia odpowiedzialności skarżącej za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia. Przede wszystkim brak jest podstaw do uznania, że w rozpoznawanej sprawie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Przepisy ustawy o transporcie drogowym zawierają samodzielną regulację w tym zakresie przewidzianą właśnie w art. 92b i art. 92c. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Wobec tego brak jest podstawy prawnej do miarkowania wysokości kary lub odstąpienia od jej wymierzenia w oparciu o przepisy działu IVa k.p.a. Postępowanie zostało przeprowadzone w oparciu o przepisy właściwe dla danego rodzaju odpowiedzialności, tj. przepisy szczególne ustawy o transporcie drogowym, a ich zastosowanie było prawidłowe. Zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z kolei art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W świetle przytoczonych regulacji ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez kierowców, którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu przewozu, spoczywa na przedsiębiorcy. Niezbędnym elementem odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości, na podstawie art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest wykazanie przez przedsiębiorcę, że nie przyczynił się on swoim zachowaniem do ich powstania, co oznacza, że musi on wykazać takie okoliczności i zdarzenia, które nie są przewidywalne, a więc typowe i zwyczajne w działalności polegającej na wykonywaniu przewozu w transporcie drogowym. Wykazanie tych zdarzeń lub okoliczności obciąża przewoźnika, a nie organ, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z powołanych przepisów (por. wyroki NSA z: 10 kwietnia 2019 r., II GSK 504/17; z 22 czerwca 2022 r., II GSK 361/19; z 18 grudnia 2024 r., II GSK 1019/21). Wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przesłanki egzoneracyjne także odnoszą się wyłącznie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por.m.in. wyroki NSA: z 21 września 2023 r., II GSK 1779/22; z 11 maja 2023 r., II GSK 364/20; z 10 marca 2023 r., II GSK 76/20; z 3 marca 2023 r., II GSK 1447/19; z 12 stycznia 2023 r., II GSK 696/20; z 3 listopada 2022 r., II GSK 1046/19). To na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (por. wyroki NSA z 5 września 2023 r., II GSK 647/20 i z 27 lipca 2023 r., II GSK 583/20). Skarżąca należy do podmiotów profesjonalnie wykonujących przewozy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Wykładni użytego w tym przepisie terminu "braku wpływu", dokonał Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 6 kwietnia 2011 r., II GSK 404/10 wskazując, że sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność, tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa. Za prawidłową należy przyjąć taką wykładnię art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, według której przepis ten dotyczy okoliczności wyjątkowych, nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy. Wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych kierowców nie polega tylko na szkoleniu, odbieraniu oświadczeń o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów, pouczaniu, lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło (por. wyrok NSA z 5 lipca 2016 r., II GSK 246/15). Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i zastosowanie takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego, m.in. przez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących (por.m.in. wyroki NSA: z 13 stycznia 2015 r., II GSK 2098/13; z 15 października 2015 r., II GSK 1990/14; z 12 marca 2015 r., GSK 262/14; z 14 kwietnia 2016 r., II GSK 2527/14). Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. wyrok NSA z 25 września 2014 r., II GSK 1027/13). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (por.m.in. wyrok NSA z 17 listopada 2010 r., II GSK 967/09 oraz powołany tam wyrok TK z 31 marca 2008 r. w sprawie SK 75/06, publ. OTK-A 2008/2/30). Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym on się posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest działaniem nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu, nie może mieć miejsca, prowadziłoby w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błąd w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników (por. wyrok WSA w Poznaniu z 25 września 2024 r., III SA/Po 345/24 oraz powołane tam orzecznictwo). Sąd w składzie orzekającym poglądy te podziela. W dyspozycji art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie mieszczą się więc sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 14 ustawy o transporcie drogowym. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 czerwca 2019 r., III SA/Po 148/19). Dlatego też samo zapewnienie szkolenia, czy udzielanie instrukcji nie stanowi jeszcze gwarancji właściwego wykonywania pracy i przestrzegania prawa przez kierowców. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków (por. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/16 oraz wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2011 r., VIII SA/Wa 346/11). W rozpoznawanej sprawie do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skarżąca nie wskazała ponadto na jakiekolwiek okoliczności mogące świadczyć o zaistnieniu nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności, na które nie miała wpływu. To skarżąca posiada odpowiednie instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowcę z jednoczesnym przeciwdziałaniem naruszeniu. W świetle powyższego w ocenie Sądu podnoszone przez skarżącego argumenty nie są wystarczające do tego, by uwolnić się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na zasadzie art. 92b ust. 1 lub art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Podsumowując, w ocenie Sądu, organy administracji prawidłowo wykazały naruszenia przez skarżącą przepisów ustawy o transporcie drogowym, które uzasadniały nałożenie kary. Jej wysokość została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Prawidłowo organy administracji uznały, że były to naruszenia ujawnione w czasie konkretnej kontroli u przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu, organ w sposób wystarczający wyjaśnił, dlaczego w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono okoliczności mogących skutkować uwolnieniem skarżącej od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, a dokonana ocena pozbawiona jest cech dowolności. Sąd nie stwierdził zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a.), a tym bardziej wydania decyzji z naruszeniem przepisów Konstytucji RP *art. 31 ust. 3). Organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów prawa materialnego mającego mieć wpływ na wynik sprawy, w tym art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy o transporcie drogowym, czy wskazanych pozycji załącznika do ustawy o transporcie drogowym i art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Przepis art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowi zresztą, że to przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Przepis ten pozostawia też Państwom Członkowskim możliwość uzależnienia pociągnięcia do odpowiedzialności za naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów tego rozporządzenia oraz niniejszego rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz wzięcia pod uwagę wszelkich dowodów wskazujących na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie. W rozpoznawanej sprawie, takich dowodów skarżący nie wskazał. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. d.cz.