III SA/Łd 161/26

Dnia 28 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Robert Adamczewski, Asystent sędziego Beata Drożdż, Protokolant, w składzie następującym: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 19 stycznia 2026 roku nr RPS-II.8641.159.2025 w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz strony skarżącej M.M. kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z 19 stycznia 2026 r., nr RPS-II.8641.159.2025 Wojewoda Łódzki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 pkt 1, art. 30 ust. 2 pkt 2, art. 31 pkt 2, art. 218 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i pkt 10, art. 221, art. 224 ust. 1-2, art. 225 ust. 1, art. 227, art. 259 ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 2-3, art. 265 ust. 1-2 ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r. poz. 620 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty Kutnowskiego z 23 października 2025 r., nr 708/10/25 w przedmiocie przyznania M. M. od 23 października 2025 r. statusu osoby bezrobotnej na okres 3 lat, z wyjątkiem sytuacji, w których zgodnie z ustawą następuje utrata statusu bezrobotnego oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 23 października 2025 r. na okres 180 dni w wysokości 100% podstawowej wysokości zasiłku miesięcznie, tj. w wysokości 1 721, 90 zł (brutto) w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 1 352, 20 zł (brutto) w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku, pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Z akt sprawy wynika, że 23 października 2025 r. M.M. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Kutnie w celu rejestracji, jako osoba bezrobotna. Decyzją z 23 października 2025 r. Starosta Kutnowski przyznał M. M. od 23 października 2025 r. status osoby bezrobotnej na okres 3 lat, z wyjątkiem sytuacji, w których zgodnie z ustawą następuje utrata statusu bezrobotnego oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 23 października 2025 r. na okres 180 dni w wysokości 100% podstawowej wysokości zasiłku miesięcznie, tj. w kwocie 1 721, 90 zł (brutto) w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 1 352,20 zł (brutto) w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku, pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu rejestracji wnioskodawczyni spełniała warunki, o których mowa w art. 218 ust. 1 i ust. 2 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia uprawniające do przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz udokumentowała okres wymagany do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Od powyższej decyzji M. M. złożyła odwołanie, w którym wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy podniosła, że w okresie podwójnego zatrudnienia, w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. w II Liceum Ogólnokształcącym i [...] w K. oraz w Liceum Ogólnokształcącym w K. otrzymywała wynagrodzenie, które łącznie przewyższało kwotę minimalnego wynagrodzenia zasadniczego w roku podatkowym 2020 oraz 2021. Od wynagrodzeń zostały odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne oraz Fundusz Pracy. W ocenie skarżącej, okres podwójnego zatrudnienia nie został uwzględniony przez Powiatowy Urząd Pracy w Kutnie i zaliczony do ogólnego stażu pracy, od którego zależy wysokość zasiłku dla bezrobotnych. W załączeniu do odwołania skarżąca przedstawiła kopie zaświadczeń z 7 listopada 2025 r. wystawionego przez II Liceum Ogólnokształcące [...] w K. oraz z 14 listopada 2025 r., wystawionego przez Liceum Ogólnokształcące w K. wskazując jednocześnie, że świadectwa pracy dokumentujące zatrudnienie ww. placówkach zostały również załączone do wniosku o rejestrację. Wskazaną na wstępie decyzją z 19 stycznia 2026 r. Wojewoda Łódzki utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy podnosząc, że zasady przyznawania statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych zostały uregulowane w ustawie z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, która weszła w życie 1 czerwca 2025 r. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy, bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 lub pkt 2 lit. a-l, n oraz p, lub osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 5 lub 6, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem osoby uczącej się w szkole dla dorosłych, branżowej szkole II stopnia w formie stacjonarnej lub zaocznej, w szkole policealnej w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub przystępującej do egzaminów eksternistycznych z zakresu programu nauczania szkoły dla dorosłych lub branżowej szkoły II stopnia, lub kształcącej się na studiach niestacjonarnych, lub uczącej się w szkole artystycznej realizującej wyłącznie kształcenie artystyczne, niemającą stałego źródła dochodu, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy, zwanym dalej "PUP", jeżeli spełnia warunki określone w lit. od a) do n) tego przepisu. W myśl z art. 218 ust. 1 pkt 1 ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się w PUP, z wyjątkiem art. 219 i art. 220, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem zwolnienia ze składki kategorii osób, o których mowa w art. 261-265; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. W myśl art. 218 ust. 2 pkt 10 ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1, zalicza się również okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Stosownie natomiast do art. 221 ustawy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po dniu zarejestrowania się w PUP, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 225 ust. 1. Zgodnie z art. 224 ust. 1 i 2 ustawy, wysokość zasiłku wynosi: 1) 1662,00 zł w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku; 3) 1305,20 zł w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 218 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 wynoszą co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 maja 2025 r. w sprawie wysokości zasiłku dla bezrobotnych (M.P. z 2025 r. poz. 510) od dnia 1 czerwca 2025 r. wysokość zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 224 ust. 1 powołanej ustawy, wynosi: 1) 1721,90 zł - w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku; 2) 1352,20 zł - w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Ponadto, zgodnie z art. 259 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, opłacają pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby pozostające w stosunku pracy lub stosunku służbowym. W przypadku gdy kwoty, o których mowa w ust. 1, pochodzą z różnych źródeł, obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy powstaje wtedy, gdy łączna kwota stanowiąca podstawę wymiaru składek, ustalona zgodnie z ust. 1, wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 259 ust. 2 ustawy). Osoba, do której ma zastosowanie przepis ust. 2, składa stosowne oświadczenie każdemu pracodawcy lub w terenowej jednostce organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli sama opłaca składki na ubezpieczenia społeczne (art. 259 ust. 3 ustawy). Stosownie do treści art. 265 ust. 1-2 ustawy, obowiązkowe składki na Fundusz Pracy opłaca się za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne. Poboru obowiązkowych składek na Fundusz Pracy dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Zdaniem Wojewody z treści przytoczonych powyżej regulacji wynika, że aby nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych strona musi spełnić warunki określone w art. 2 pkt 1 ustawy, a następnie wykazać, iż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni była zatrudniona i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy lub posiadała inne okresy uprawniające do zasiłku dla bezrobotnych, wymienione w art. 218 ust. 1-2 ustawy. Okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania skarżącej, to okres od 22 kwietnia 2024 r. do 22 października 2025 r. Zaliczeniu z powyższego okresu podlega okres od 22 kwietnia 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. (tj. 435 dni), tym samym organ uznał, że strona udokumentowała okres wymagany do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z art. 224 ust. 2 ustawy bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 218 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 wynoszą co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Wojewoda podkreślił, że z dokumentu znajdującego się w aktach sprawy, w postaci "Zestawienia okresów zaliczanych osoby-klienta RP" z 23 października 2025 r. wynika, że strona udokumentowała ogólny okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych wynoszący 19 lat, 3 miesiące i 12 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnego, mającego wpływ na jego wysokość zaliczone zostały udokumentowane następujące okresy zatrudnienia: 1) firma konfekcyjna "M." w K. w okresie od 1 marca 1995 r. do 21 listopada 1997 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 2 lata, 8 miesięcy i 21 dni, 2) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Łodzi w okresie od 24 marca 1999 r. do 20 sierpnia 2004 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 5 lat, 4 miesiące i 27 dni, 3) Zespół Szkół [...] w K. w okresie od 1 lutego 2005 r. do 24 czerwca 2005 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 4 miesiące i 24 dni, 4) Zespół Szkół Nr [...] w K. w okresie od 1 września 2005 r. do 31 stycznia 2006 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 5 miesięcy, 5) Centrum Kształcenia Ustawicznego w K. w okresie od 30 stycznia 2006 r. do 31 sierpnia 2006 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 7 miesięcy i 2 dni, 6) Fundacja Regionalnej Agencji Promocji Zatrudnienia w D. w okresie od 21 stycznia 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 7 miesięcy i 11 dni, 7) Gminna Biblioteka Publiczna w N. w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 30 listopada 2017 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 8 lat i 11 miesięcy, 8) D. S.A. w K. w okresie od 13 marca 2019 r. do 31 maja 2019 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 2 miesiące i 19 dni, We wskazanych powyżej okresach skarżąca była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy, uzyskiwała wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniał obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku nie zaliczono natomiast: 1) okresu zatrudnienia w Centrum Kształcenia Ustawicznego, tj. od 1 marca 2005 r. do 24 czerwca 2005 r. oraz od 1 września 2005 r. do 29 stycznia 2006 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. 15/30 etatu, 2) zatrudnienia w Liceum Ogólnokształcącym w K. w okresie od 1 września 2019 r. do 31 sierpnia 2020 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. 10/30 etatu, 3) zatrudnienia w II Liceum Ogólnokształcącym [...] w K. w okresie od 16 września 2020 r. do 30 czerwca 2021 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. 15/30 etatu, 4) zatrudnienia w Liceum Ogólnokształcącym w K. w okresie od 1 września 2020 r. do 31 sierpnia 2021 r. oraz od 1 września 2021 r. do 31 sierpnia 2022 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. 10/30 etatu. Zdaniem Wojewody do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnego, od którego zależy okres pobierania i wysokość zasiłku nie można zaliczyć zasiłku chorobowego pobieranego po ustaniu zatrudnienia, tj. od 1 grudnia 2017 r. do 20 maja 2018 r., a także świadczenia pielęgnacyjnego pobieranego w okresie od 1 maja 2023 r. do 30 czerwca 2025 r., ponieważ okresy te zaliczane są wyłącznie do okresu 365 dni, od którego uzależnione jest ustalenie prawa do zasiłku, natomiast nie są zaliczone do ogólnego okresu uprawniającego do zasiłku. Odnosząc się natomiast do przedstawionych przez skarżącą do odwołania dokumentów Wojewoda zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji ostatecznie zaliczył do okresu uprawniającego do zasiłku okres zatrudnienia od 1 stycznia 2021 r. do 30 czerwca 2021 r., ponieważ w tym okresie skarżąca osiągała co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Po zaliczeniu tego okresu ogólny okres uprawniający do zasiłku wyniósł: 19 lat, 9 miesięcy i 12 dni. Skarżąca nie udokumentowała zdaniem organu innych okresów uprawniających do zasiłku, mogących stanowić podstawę przyznania zasiłku w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Skarżąca nie spełnia również pozostałych warunków nabycia prawa do zasiłku na okres 365 dni, określonych w art. 225 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wojewoda podkreślił, że przepisy ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia mają charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że prawo do zasiłku w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w art. 224 ust. 1 ustawy przysługuje wyłącznie osobom spełniającym warunki określone w ustawie. Przepisy ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia nie przewidują zaliczenia do okresu warunkującego nabycie prawa do zasiłku oraz ustalenie jego wysokości wszystkich okresów zatrudnienia, ale tylko te, które zostały wymienione w art. 218 ustawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej zaskarżając w całości decyzję Wojewody Łódzkiego z 19 stycznia 2026 r. zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezaliczenie przez organ do okresu uprawniającego do zasiłku (i jego wysokości) okresu przypadającego od 16 września 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. pomimo, że we wskazanym okresie skarżąca osiągała co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego wynagrodzenia istniał obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy, - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 224 ust. 2 i art. 225 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca spełniła przesłanki do otrzymania zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w art. 224 ust. 1 ustawy na okres 365 dni, albowiem zgodnie z dokumentacją zebraną w toku postępowania okres uprawniający do zasiłku, mając na względzie sytuację skarżącej, wynosi ponad 20 lat, a nie jak zostało to ustalone 19 lat, 9 miesięcy i 12 dni. W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Kutnowskiego z 23 października 2025 r. w zakresie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wyłącznie (jedynie) na okres 180 dni w wysokości 100% podstawowej wysokości zasiłku miesięcznie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podkreślił, że stanowisko organu nie jest zasadne, ponieważ skarżącej powinien zostać również doliczony do okresu uprawniającego do zasiłku okres przypadający od 16 września 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., albowiem w tym czasie istniał obowiązek odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Zdaniem pełnomocnika skarżącej okoliczność, że pracodawca - Liceum Ogólnokształcące w K., w tym czasie nie odprowadzał składek nie może wpływać negatywnie na sytuację skarżącej w kwestii ustalenia okresu uprawniającego do zasiłku i jego wysokości. Pełnomocnik nadmienił, że o powyższej okoliczności skarżąca dowiedziała się dopiero po otrzymaniu zaświadczenia z 14 listopada 2025 r., które było niezbędne do przedłożenia w celu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Kutnie. Wskazał również, że 5 lutego 2026 r. skierował do Liceum Ogólnokształcącego w K wezwanie do złożenia wyjaśnień, dlaczego w powyższym okresie nie zostały odprowadzone składki na Fundusz Pracy oraz do natychmiastowego odprowadzenia zaległych składek i złożenia stosownych korekt deklaracji do ZUS. Zdaniem pełnomocnika organ błędnie zatem przyjął, że okres uprawniający do zasiłku wynosi w przypadku skarżącej 19 lat, 9 miesięcy i 12 dni, podczas gdy z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że okres ten wynosi ponad 20 lat. W związku z tym skarżącej winno być przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnego na okres wynoszący 365 dni w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w art. 224 ust. 1 ustawy. W piśmie procesowym z 26 lutego 2026 r., stanowiącym uzupełnienie skargi pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci pisma Liceum Ogólnokształcącego w K. z 16 lutego 2026 r., z którego wynika, że za okres od października do grudnia 2020 r. nie były naliczane składki na Fundusz Pracy, ponieważ nie było wcześniejszego zgłoszenia o podjęciu dodatkowego zatrudnienia w Liceum Ogólnokształcącym w K. oraz o osiągnięciu łącznie wynagrodzenia w kwocie, stanowiącej co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę w 2020 r. Pełnomocnik nadmienił również, że z pisma LO w K. wynika ponadto, iż została już wyliczona łączna kwota składek na Fundusz Pracy za wskazany powyżej okres i zostaną złożone korekty do ZUS. W załączeniu pełnomocnik skarżącej przedstawił kopie pisma LO w K. z 16 lutego 2026 r. oraz oświadczenia skarżącej z 1 stycznia 2021 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. 15 kwietnia 2026 r. do akt sprawy wpłynęło kolejne pismo procesowe pełnomocnika skarżącej z 10 kwietnia 2026 r., w którym wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów postaci pisma Liceum Ogólnokształcącego w K. z 31 marca 2026 r. wraz z załącznikami na okoliczność uiszczenia przez płatnika zaległych składek na Fundusz Pracy za okres od października do grudnia 2020 r. i złożenia korekt deklaracji rozliczeniowych za ww. okres do ZUS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego z 19 stycznia 2026 r. w przedmiocie przyznania skarżącej od 23 października 2025 r. statusu osoby bezrobotnej na okres 3 lat oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 23 października 2025 r. na okres 180 dni w wysokości 100% podstawowej wysokości zasiłku miesięcznie, tj. w wysokości 1 721, 90 zł (brutto) w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 1 352, 20 zł (brutto) w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy cytowanej powyżej ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, która weszła w życie 1 czerwca 2025 r., w tym przede wszystkim art. 218 ust. 1 pkt 1 oraz art. 224 ust. 1 i 2. Zgodnie z art. 218 ust. 1 pkt 1 ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się w PUP, z wyjątkiem art. 219 i art. 220, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem zwolnienia ze składki kategorii osób, o których mowa w art. 261-265; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Do 365 dni, o których mowa w ust. 1, zalicza się również okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (art. 218 ust. 2 pkt 10 ustawy). Zgodnie z art. 224 ust. 1 i 2 ustawy, wysokość zasiłku wynosi: 1) 1721,90 zł w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku; 2) 1352,20 zł w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 218 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 wynoszą co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120 % kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Stosownie do treści art. 225 ust. 1 ustawy, okres pobierania zasiłku wynosi: 1) 180 dni albo 2) 365 dni - dla bezrobotnych: a) niepełnosprawnych, b) będących członkami rodzin wielodzietnych posiadających Kartę Dużej Rodziny, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny, c) powyżej 50. roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej łącznie 20-letni okres wymieniony w art. 218 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, d) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 18. roku życia, a w przypadku dziecka niepełnosprawnego do 24. roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub uczelni i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, e) samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 18. roku życia, a w przypadku dziecka niepełnosprawnego do 24. roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub uczelni i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności. W myśl art. 259 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy, obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, opłacają pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby pozostające w stosunku pracy lub stosunku służbowym. W przypadku gdy kwoty, o których mowa w ust. 1, pochodzą z różnych źródeł, obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy powstaje wtedy, gdy łączna kwota stanowiąca podstawę wymiaru składek, ustalona zgodnie z ust. 1, wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 259 ust. 2 ustawy). Osoba, do której ma zastosowanie przepis ust. 2, składa stosowne oświadczenie każdemu pracodawcy lub w terenowej jednostce organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli sama opłaca składki na ubezpieczenia społeczne (art. 259 ust. 3 ustawy). Obowiązkowe składki na Fundusz Pracy opłaca się za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne. Poboru obowiązkowych składek na Fundusz Pracy dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych (art. 265 ust. 1 i 2 ustawy). Należy zaznaczyć, że przytoczone powyżej regulacje nie mają charakteru uznaniowego, lecz bezwzględnie obowiązujący. Skoro zaś art. 218 ustawy jest przepisem o charakter bezwzględnie obowiązującym, niedającym organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym, to brak jest podstaw do kierowania się jakimikolwiek innymi względami przy ustaleniu przesłanek w nim ustanowionych. Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił bowiem przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Przesłanki mają charakter obligatoryjny, co oznacza, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych, zgodnie z wolą ustawodawcy, mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające kryteria określone w ustawie. Zgodnie z art. 218 ust. 1 pkt 1 ustawy warunkiem, od którego spełnienia zależy nabycie prawa do zasiłku, jest zatrudnienie przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy i osiąganie w tym czasie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem zwolnienia ze składki kategorii osób, o których mowa w art. 262-265. Skarżąca nie należała do żadnej z kategorii osób, które korzystają z tego typu zwolnienia. Jak wynika z akt sprawy, 23 października 2025 r. skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Kutnie, jako osoba bezrobotna, co oznacza, że okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, który należało uwzględnić oceniając przesłanki warunkujące nabycie prawa do zasiłku, to okres od 22 kwietnia 2024 r. do 22 października 2025 r. Jak ustalono, skarżąca w okresie od 1 maja 2023 r. do 30 czerwca 2025 r. pobierała świadczenie pielęgnacyjne, które zgodnie z cyt. powyżej art. 218 ust. 2 pkt 10 ustawy zalicza się do 365 dni, o których mowa w art. 218 ust. 1. Zaliczeniu podlegał więc okres od 22 kwietnia 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. (tj. 435 dni), tym samym skarżąca udokumentowała wymagany okres do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest natomiast wysokość przyznanego skarżącej zasiłku i okres, na który został przyznany. Zgodnie bowiem z cyt. powyżej art. 224 ust. 2 ustawy bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 218 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 wynoszą co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Okres pobierania zasiłku wynosi 365 dni dla bezrobotnych powyżej 50. roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej łącznie 20-letni okres wymieniony w art. 218 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 (art. 225 ust.1 pkt 2 lit. c) ustawy). Wojewoda Łódzki po rozpoznaniu odwołania odnosząc się do argumentacji skarżącej oraz przedstawionych dokumentów, tj. zaświadczeń z 7 listopada 2025 r. wystawionego przez II Liceum Ogólnokształcące [....] w K. oraz z 14 listopada 2025 r., wystawionego przez Liceum Ogólnokształcące w K. uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo zaliczył do okresu uprawniającego do zasiłku okres zatrudnienia w tych placówkach od 1 stycznia 2021 r. do 30 czerwca 2021 r., w którym skarżąca osiągała co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Łącznie okres uprawniający do zasiłku wyniósł zatem, zdaniem organu 19 lat, 9 miesięcy i 12 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku nie został zaliczony okres od 16 września 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., ponieważ z zaświadczenia z 14 listopada 2025 r., wystawionego przez Liceum Ogólnokształcące w K. wynika, że skarżąca była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na stanowisku nauczyciela bibliotekarza w niepełnym wymiarze czasu pracy (10/30 etatu) w okresie od 1 września 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. We wskazanym powyżej okresie były odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne, natomiast składki na Fundusz Pacy, jak wynika z ww. zaświadczenia zostały odprowadzone tylko w okresie od stycznia 2021 r. do sierpnia 2021 r. Sporny pozostał zatem okres od 16 września 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., w którym nie zostały odprowadzone przez płatnika składki na Fundusz Pracy pomimo, że we wskazanym okresie skarżąca osiągała co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego to wynagrodzenia istniał obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. Zdaniem sądu stanowisko Wojewody zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie jest prawidłowe. Z literalnego brzmienia art. 224 ust. 2 i 225 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z art. 218 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, iż do ogólnego okresu uprawniającego do zasiłku powinien zostać zaliczony okres zatrudnienia, w czasie którego osiągane było co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem zwolnienia ze składki kategorii osób, o których mowa w art. 262-265. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż wyłączenie, o którym mowa w art. 262-265 ustawy nie ma do skarżącej zastosowania, a ponadto w przypadku, gdy wynagrodzenie pochodziło z różnych źródeł, obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy powstaje wtedy, gdy łączna kwota stanowiąca podstawę wymiaru składek wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 259 ust. 2 ustawy). Nie jest również sporne, że w okresie od 16 września 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. skarżąca była zatrudniona przez Liceum Ogólnokształcące w K na podstawie umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy (10/30 etatu) oraz przez II Liceum Ogólnokształcące [...] w K. na podstawie umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy (15/30 etatu) i osiągała łącznie wynagrodzenie odpowiadające kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2020, co oznacza, iż od tego wynagrodzenia u obu pracodawców powstał obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. Okres zatrudnienia skarżącej przypadający od 16 września 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. powinien zatem zostać zaliczony do jej ogólnego okresu zatrudnienia, o którym mowa w art. 224 ust. 2 i art. 225 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy pomimo, że w okresie tym płatnik składek, tj. Liceum Ogólnokształcące w K. nie odprowadzał składek na Fundusz Pacy. Powołany powyżej art. 218 ust. 1 pkt 1 ustawy nie wskazuje bowiem, że do okresu zatrudnienia warunkującego przyznanie zasiłku określonego w tym przepisie, czy też wysokości i długości jego otrzymywania zalicza się okres, w czasie którego pracownik osiągał co najmniej kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę i jednocześnie od którego opłacona została obowiązkowa składka na Fundusz Pracy. Przepis ten wymaga, aby w czasie zatrudnienia osiągane było co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W okresie zatrudnienia od 16 września 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. skarżąca niewątpliwie otrzymywała wynagrodzenie odpowiadające kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, co zresztą potwierdza fakt, iż Liceum Ogólnokształcące w K. uiściło zaległe za okres od października do grudnia 2020 r. składki na Fundusz Pracy i złożyło korekty deklaracji rozliczeniowych za ww. okres do ZUS (pismo z 31 marca 2026 r.). Okoliczność zatem, że za sporny okres nie zostały w 2020 r. opłacone składki na Fundusz Pracy przez jednego z pracodawców, pozostawała bez wpływu na możliwość zaliczenia tego okresu zatrudnienia do ogólnego okresu zatrudnienia skarżącej, od którego zależy wysokość zasiłku dla bezrobotnych i długość jego pobierania. Art. 218 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi bowiem o wynagrodzeniu, od którego "istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy", a nie o wynagrodzeniu, od którego opłacona została obowiązkowa składka na Fundusz Pracy. Przepis art. 218 ust. 1 pkt 1 ustawy nie wskazuje zresztą, kto ma opłacać składki na Fundusz Pracy oraz nie określa konsekwencji nieopłacenia tych składek. Z art. 259 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 2 ustawy wynika, że obowiązek opłacania składek spoczywa na pracodawcy i z obowiązkiem tym wiążą się również instrumenty prawne dochodzenia i egzekwowania zaległości składkowych od pracodawcy. Mając na względzie systemowy i funkcjonalny kontekst zastosowania i wykładni art. 218 ust. 1 pkt 1 ustawy należy uznać, że nieopłacenie składek, do których uiszczania nie jest obowiązany pracownik nie może stanowić warunku przyznania zasiłku określonego w tym przepisie, czy też wysokości i długości jego otrzymywania (w zw. z art. 224 ust. 2 i 225 ust. pkt 2 lit. c). Prowadziłoby to bowiem do nałożenia na stronę obowiązku nieuregulowanego w ustawie i to obowiązku niemożliwego do wykonania, co jest niedopuszczalne (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2007 r., K 8/07, OTK-A 2007/3/26). Skarżąca nie ma bowiem wpływu na wykonywanie przez pracodawcę obowiązków o charakterze publicznoprawnym oraz instrumentów prawnych do dochodzenia realizacji tego obowiązku. Jeszcze raz należy podkreślić, iż we wskazanym powyżej spornym okresie, tj. od 16 września 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. skarżąca była osobą zatrudnioną, osiągała co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, a na płatnikach ciążył obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy. Składka za wskazany okres została przez pracodawcę odprowadzona w terminie późniejszym tylko dlatego, że o podjęciu dodatkowego zatrudnienia w II Liceum Ogólnokształcącym w K., drugi pracodawca tj. Liceum Ogólnokształcące w K. zostało poinformowane dopiero pismem z 1 stycznia 2021 r. Potwierdza to znajdująca się w aktach sprawy kopia oświadczenia skarżącej złożonego 1 stycznia 2021 r. Z przedstawionych powyżej względów, w ocenie sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego oraz naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uchybienie przez organy normom zawartym w tych przepisach ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (por. m.in. wyrok NSA z 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 445/19). Wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji publicznej do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym logicznym powiązaniu, co innymi słowy oznacza, że wyprowadzony przez organ wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi istotę postępowania wyjaśniającego. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. Regulacja zawarta w art. 218 ustawy - jak słusznie zauważył organ w zaskarżonej decyzji - nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest przepisem o charakterze bezwzględnie obowiązującym. Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych oraz wysokości i czasu jego pobierania. Obligatoryjny ich charakter oznacza, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych, zgodnie z wolą ustawodawcy, powinny otrzymać osoby spełniające kryteria przyjęte w ustawie. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ, w oparciu całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz wykładnię przepisów dokonaną przez sąd w niniejszym uzasadnieniu oceni, czy zachodzą przesłanki określone w art. 218 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 224 ust. 2 i art. 225 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy i wyda rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Łódzkiego z 19 stycznia 2026 r. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 215). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę 497 zł składa się: wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). a.kr