III SA/Łd 146/26

Dnia 12 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2026 roku sprawy ze skargi U. K. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2025 roku nr BDB.470.2.14140.2025.OKS w przedmiocie odmowy przyznania stypendium Rektora na rok akademicki 2025/2026 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi z dnia 6 listopada 2025 r. nr BDB.470.1.14140.2025.KS; 2. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi na rzecz skarżącej U. K. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z 12 grudnia 2025 r., nr BDB.470.2.14140.2025.OKS Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu Medycznego w Łodzi na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 86 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 91 i art. 87 ustawy z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz.1571 ze zm.) w zw. z § 11, § 12, § 13, § 14 § 15 ust. 1 i 2 oraz § 16 ust. 6 zarządzenia nr 88/2025 z dnia 16 lipca 2025 r. Rektora Uniwersytetu Medycznego w Łodzi w sprawie Regulaminu przyznawania świadczeń z funduszu stypendialnego dla studentów Uniwersytetu Medycznego w Łodzi i § 3 zarządzenia nr 97/2025 z dnia 8 września 2025 r. Rektora Uniwersytetu Medycznego w Łodzi w sprawie wysokości dochodu na osobę w rodzinie studenta, uprawniającej do ubiegania się o stypendium socjalne oraz stawek poszczególnych świadczeń z funduszu stypendialnego w Uniwersytecie Medycznym w Łodzi na rok akademicki 2025/2026, utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi z 6 listopada 2025 r., nr BDB.470.1.14140.2025.KS w przedmiocie odmowy przyznania U. K. stypendium Rektora na rok akademicki 2025/2026. Z akt sprawy wynika, że 4 października 2025 r. U. K. złożyła do Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi wniosek o przyznanie stypendium Rektora na rok akademicki 2025/2026. Do wniosku załączyła kopię certyfikatu uczestnictwa w konferencji "Prawa Pacjenta i Jakość w Ochronie Zdrowia" zorganizowanej przez Centrum Kliniczno-Dydaktyczne Uniwersytetu Medycznego w Łodzi oraz poster z V Kongresu Młodej Nauki, z którego wynika, że U. K. (razem z dr n. med. K. O. oraz K. B.) była współautorką plakatu: "Gdy fartuch waży więcej". Decyzją z 6 listopada 2025 r. Komisja Stypendialna Uniwersytetu Medycznego w Łodzi odmówiła przyznania U. K. stypendium Rektora na rok akademicki 2025/2026. W uzasadnieniu decyzji Komisja wskazała, że zasady przyznawania świadczenia z funduszu stypendialnego w formie stypendium Rektora reguluje art. 91 ustawy oraz § 14 Regulaminu. W oparciu o kryteria punktacji osiągnięć studentów ubiegających się o stypendium Rektora, określone w załączniku nr 7 do Regulaminu, Komisja Stypendialna ustaliła, że minimalna liczba punktów uprawniająca do otrzymania stypendium na 3 roku studiów I stopnia prowadzonych na kierunku pielęgniarstwo wynosi 22,5625. Po zapoznaniu się z przedłożoną dokumentacją Komisja Stypendialna stwierdziła, że wnioskodawczyni nie uzyskała liczby punktów uprawniającej do otrzymania stypendium Rektora w roku akademickim 2025/2026. Od powyższej decyzji U. K. złożyła odwołanie, w którym podniosła, że rozpatrując wniosek o stypendium Rektora w roku akademickim 2025/2026 z 4 października 2025 r. Komisja uwzględniła jedynie punkty za średnią ocen, nie zostały natomiast uwzględnione punkty z wystąpienia czynnego na V Kongresie Młodej Nauki (tj. za referowanie jako współautor plakatu "Gdy fartuch waży więcej - rzeczywisty obraz stresu w pielęgniarstwie"), ponieważ z przyczyn niezależnych od skarżącej nie został jej wystawiony certyfikat potwierdzający udział w Kongresie. W załączeniu do odwołania skarżąca przedstawiła zaświadczenie z 8 grudnia 2025 r. wystawione przez Adiunkta Zakładu Teorii Pielęgniarstwa i Umiejętności w Pielęgniarstwie Uniwersytetu Medycznego w Łodzi - dr n. med. K. O., potwierdzające, że studentka brała czynny udział w referowaniu plakatu pt. "Gdy fartuch waży więcej - rzeczywisty obraz stresu w pielęgniarstwie" podczas V Kongresu Młodej Nauki w Gdańsku. Wskazaną na wstępie decyzją z 12 grudnia 2025 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu Medycznego w Łodzi utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że we wniosku o przyznanie stypendium Rektora studenta wpisała następujące osiągnięcia naukowe: - prezentacja posteru jako współautor - wygłoszenie własnego referatu/prezentacji Jako potwierdzenie powyższych osiągnięć naukowych przedłożyła kopię pracy "Gdy fartuch waży więcej", na której są wymienieni autorzy pracy ale nie ma informacji, kto ją prezentował. Dołączyła również certyfikat uczestnictwa w I konferencji "Prawa Pacjenta i Jakość w Ochronie Zdrowia", jednak w certyfikacie brakuje informacji, że to skarżąca wygłosiła referat. W związku z powyższym, zdaniem Odwoławczej Komisji Stypendialnej, nie było możliwości aby zweryfikować powyższe wystąpienia i przyznać za udział w nich punkty. Odnosząc się do załączonego do odwołania zaświadczenia, Odwoławcza Komisja Stypendialna wskazała, że zgodnie z § 14 pkt 2 Regulaminu, student zobowiązany jest do dołączenia do wniosku dokumentu poświadczającego osiągnięcie, brak potwierdzenia nie jest podstawą do złożenia odwołania. Dodatkowe zaświadczenia skarżąca przedłożyła dopiero w załączeniu do odwołania. Wobec powyższego Odwoławcza Komisja Stypendialna odmówiła przyznania skarżącego wnioskowanego stypendium. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi oraz poprzedzającej ją decyzji Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi z 6 listopada 2025 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z jednoczesnym uwzględnieniem wszystkich osiągnięć naukowych, w tym czynnego udziału w referowaniu plakatu, celem przyznania stypendium Rektora, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i stwierdzenie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 64 § 2 k.p.a. poprzez niewezwanie do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, 2. art. 77 § 1 oraz art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego i odmowę uwzględnienia kluczowego dowodu złożonego w postępowaniu odwoławczym, 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty w postępowaniu w drugiej instancji, 4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia pozornego, niewskazującego indywidualnej punktacji skarżącej ani wpływu nieuwzględnionego osiągnięcia na wynik rankingu, 5. art. 7 k.p.a. poprzez zastosowanie nadmiernego formalizmu i naruszenie zasady proporcjonalności, 6. § 14 Regulaminu poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Regulamin może ograniczać uprawnienia procesowe strony wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji przyznano jej punkty wyłącznie za średnią ocen, pomijając punkty należne za osiągnięcie naukowe w postaci czynnego udziału w referowaniu plakatu naukowego podczas V Kongresu Młodej Nauki w Gdańsku. Jedyną wskazaną przez organ przyczyną nieuwzględnienia tego osiągnięcia był brak certyfikatu, którego z przyczyn niezależnych skarżąca nie otrzymała w terminie składania wniosku. Podała, że do wniosku załączyła plakat naukowy, który był przedmiotem referowania, zawierający jej imię i nazwisko jako współautorki. Dokument ten znajdował się w aktach sprawy i co najmniej uprawdopodobniał spełnienie przesłanek do przyznania punktów za osiągnięcie naukowe. Pomimo tego organ pierwszej instancji nie dokonał jego merytorycznej oceny ani nie wezwał na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia dokumentacji lub złożenia wyjaśnień co do charakteru udziału w wydarzeniu, co stanowi naruszenie art. 64 § 2 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Skarżąca podniosła, że w postępowaniu odwoławczym przedłożyła zaświadczenie wystawione przez dr n. med. K. O., jednoznacznie potwierdzające czynny udział w referowaniu plakatu. Dowód był kompletny, wiarygodny i wystarczający do przyznania punktów, zgodnie z załącznikiem nr 7 do Regulaminu. Odwoławcza Komisja Stypendialna odmówiła jego uwzględnienia, wskazując, że brak potwierdzenia nie jest podstawą do złożenia odwołania, co jest sprzeczne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. art. 77 § 1 oraz art. 136 k.p.a.) Postępowanie odwoławcze służy bowiem również uzupełnieniu i weryfikacji materiału dowodowego, a organ drugiej instancji zobowiązany jest do merytorycznego rozpoznania sprawy. Tym bardziej, że po przyznaniu punktów za wskazane osiągnięcie naukowe skarżąca uzyskałaby punktację kwalifikującą do grona 10% najlepszych studentów kierunku, a tym samym do przyznania stypendium Rektora, co oznacza, że pominięcie ww. dowodu miało bezpośredni i decydujący wpływ na wynik sprawy. Ponadto skarżąca nadmieniła, że zarówno decyzja organu pierwszej, jak i drugiej instancji nie zawiera informacji o indywidualnej punktacji skarżącej, liczbie punktów przyznanych za poszczególne kryteria ani o miejscu w rankingu, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. i czyni uzasadnienie pozornym. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Medycznego w Łodzi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi w całości akcentując, że przedstawione przez skarżącą dokumenty nie potwierdzały czynnego udziału w konferencji i tym samym Komisja nie przyznała punktów, zgodnie z zapisami Regulaminu i kryteriami punktacji. Późniejsze uzupełnienie dokumentów nie mogło wywołać zamierzonego przez studentkę skutku, ponieważ nieprzedstawienie dokumentów potwierdzających osiągnięcia naukowe nie stanowiło braku formalnego pierwotnego złożonego wniosku i uniemożliwiło przyznanie punktów za wskazane osiągnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi z 12 grudnia 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi z 6 listopada 2025 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej stypendium Rektora na rok akademicki 2025/2026. Podstawę materialnoprawną do wydania przedmiotowej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz.1571 ze zm.: dalej: "u.s.w.n.") oraz zarządzenia Rektora Uniwersytetu Medycznego w Łodzi nr 88/2025 z 16 lipca 2025 r. w sprawie Regulaminu przyznawania świadczeń z funduszu stypendialnego dla studentów Uniwersytetu Medycznego w Łodzi (dalej: "Regulamin") i zarządzenia nr 97/2025 z 8 września 2025 r. w sprawie wysokości dochodu na osobę w rodzinie studenta, uprawniającej do ubiegania się o stypendium socjalne oraz stawek poszczególnych świadczeń z funduszu stypendialnego w Uniwersytecie Medycznym w Łodzi na rok akademicki 2025/2026. Po rozpoznaniu skargi w wyżej wskazanych granicach sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie z przyczyn dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 91 ust. 1 i ust. 3 u.s.w.n. w związku z § 14 ust. 1, ust. 2, ust. 5, ust. 6 i ust. 12 Regulaminu oraz załącznikiem nr 7 do Regulaminu. Skarżąca w kontrolowanym postępowaniu wnioskowała o stypendium Rektora, przyznawane za wyróżniające wyniki w nauce, osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym. Możliwość przyznania tego rodzaju stypendium przewiduje art. 91 ust. 1 u.s.w.n. zgodnie z którym, stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce, osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym. Jak stanowi art. 91 ust. 3 u.s.w.n., stypendium rektora przyznaje się nie więcej niż 10% studentów na określonym kierunku studiów. Jeżeli liczba studentów jest mniejsza niż 10, stypendium rektora może być przyznane 1 studentowi. Powtórzenie regulacji z art. 91 ust. 1 u.s.w.n. zawiera § 14 ust. 1 Regulaminu. Regulamin w załączniku nr 7 zawiera rodzaje osiągnięć naukowych, artystycznych i sportowych, uprawniających do ubiegania się o stypendium Rektora, sposób ich udokumentowania, a także punktację za poszczególne rodzaje osiągnięć i uzyskaną przez studenta średnią ocen za ostatni zaliczony rok studiów. W niniejszej sprawie skarżąca domagała się przyznania stypendium Rektora z uwagi na uzyskaną średnią ocen za zaliczony rok studiów oraz osiągnięcia naukowe. Kwestia uzyskanej punktacji za średnią ocen w niniejszej sprawie zasadniczo nie budziła sporu i nie była kwestionowana przez skarżącą, gdyż w odwołaniu strona podniosła, iż w trakcie rozpatrywania wniosku "uwzględnione zostały jedynie punkty za średnią ocen, natomiast punkty z wystąpienia czynnego na V Kongresie Młodej Nauki (referowania plakatu "Gdy fartuch waży więcej - rzeczywisty obraz stresu w pielęgniarstwie" jako współautor) nie zostały wliczone (...)". Zaznaczyć jednak należy, że zarówno decyzja Komisji Stypendialnej UM, jak i Odwoławczej Komisji Stypendialnej UM nie podają uzyskanej przez skarżącą liczby punktów oraz metodologii ich obliczenia. W decyzji Komisji Stypendialnej z 6 listopada 2025 r, podano jedynie iż: "w oparciu o kryteria punktacji osiągnięć studentów ubiegających się o stypendium Rektora, określone w załączniku nr 7 do Regulaminu, Komisja Stypendialna ustaliła, że minimalna liczba punktów uprawniająca do otrzymania stypendium na 3 roku studiów I stopnia prowadzonych na kierunku pielęgniarstwo wynosi 22,5625. Po zapoznaniu się z przedłożoną dokumentacją Komisja Stypendialna stwierdziła, że nie uzyskał/uzyskała Pani liczby punktów uprawniającej do otrzymania stypendium Rektora w roku akademickim 2025/2026". Do decyzji załączony został "wydruk z systemu UM z dn. 25.05.2025 r.", który w istocie jest mało czytelnym "printscreenem" kilku nakładających się na siebie stron internetowych - zapewne z systemu UM (kopia tych stron nie jest pełna), z którego można się domyślać, że skarżąca otrzymała średnią z ocen 4,73, a punkty przeliczeniowe wyniosły 22,3729. Z załączonej do akt kopii tych stron nie wynika przy tym bezpośrednio, iż ww. oceny oraz punkty przypisane zostały do skarżącej. Decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej także nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia do uzyskanej przez skarżącej liczby punktów i opisu, za co zostały przyznane, jak również wskazania wymaganej liczby punktów, jakie skarżąca winna była uzyskać, aby otrzymać stypendium. Odwoławcza Komisja Stypendialna odniosła się jedynie do podniesionego w odwołaniu zarzutu braku przyznania punktów za osiągnięcia naukowe i wskazała, iż "Zgodnie z § 14 pkt. 2 Regulaminu, student zobowiązany jest do dołączenia do wniosku dokumentu poświadczającego osiągnięcia, brak potwierdzenia nie jest podstawą do złożenia odwołania. Dodatkowe zaświadczenia dostarczyła Pani dopiero do odwołania". Główny przedmiot sporu stanowiła punktacja uzyskana przez skarżącą za osiągnięcia naukowe. Zdaniem skarżącej organy uczelni bezzasadnie pominęły wpisane do wniosku osiągnięcie naukowe w postaci czynnego udziału w referowaniu plakatu naukowego podczas V Kongresu Młodej Nauki w Gdańsku, które na etapie składania wniosku potwierdzone zostało przez skarżącą wydrukiem plakatu naukowego, będącego przedmiotem referowania, zawierającego imię i nazwisko skarżącej jako współautorki. Do odwołania skarżąca załączyła ponadto zaświadczenie wystawione przez dr n. med. K. O., potwierdzające czynny udział strony w referowaniu plakatu. Komisja Odwoławcza w zaskarżonej decyzji stwierdziła, iż przedstawione przez skarżącą dokumenty nie potwierdzały czynnego udziału w konferencji i tym samym Komisja nie przyznała punktów, zgodnie z zapisami Regulaminu i kryteriami punktacji. Późniejsze uzupełnienie dokumentów nie mogło, zdaniem organu, wywołać zamierzonego przez studentkę skutku, ponieważ nieprzedstawienie dokumentów potwierdzających osiągnięcia naukowe nie stanowiło braku formalnego pierwotnego złożonego wniosku i uniemożliwiło przyznanie punktów za wskazane osiągnięcia. Takie stanowisko organu uznać należy za bezpodstawne i nieznajdujące oparcia w Regulaminie oraz przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie budzi wątpliwości, iż z wskazanego przez Odwoławczą Komisje Stypendialną UM § 14 pkt 2 Regulaminu wynika, że student zobowiązany jest do dołączenia do wniosku dokumentu poświadczającego osiągnięcia, brak potwierdzenia "nie stanowi braku formalnego wniosku, lecz uniemożliwia przyznanie punktów za wskazane osiągnięcia i nie może stanowić podstawy do złożenia odwołania". Cytowana regulacja daje zatem podstawy do nieuwzględnienia odwołania w sytuacji, gdy student nie załączył do wniosku dokumentów potwierdzających osiągnięcia. Stwierdzenie zawarte w Regulaminie, iż brak potwierdzenia "nie może stanowić podstawy odwołania" uznać należy za mało precyzyjne i sprzeczne z treścią art. 128 k.p.a., z którego wynika, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Zatem podstawą do wniesienia odwołania jest sam fakt, iż strona jest niezadowolona z wydanej decyzji. Brak jest przy tym przepisów szczególnych, które dawałyby organom uczelni prawo do ustanawiania innych podstaw do wniesienia odwołania, które ograniczałyby prawo strony do skorzystania z tego środka odwoławczego. Niedołączenie do wniosku dokumentu poświadczającego osiągnięcie naukowe może być zatem jedynie podstawą do nieuwzględnienia odwołania, a nie do ograniczenia stronie podstawy do wniesienia odwołania. Należy jednocześnie zauważyć, iż regulacja § 14 pkt 2 Regulaminu nie mogła mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarżąca dołączyła do wniosku dokumenty potwierdzające osiągnięcia lub co najmniej uprawdopodobniające spełnienie przesłanek do przyznania punktów za osiągnięcie naukowe. Organ zatem nie miał podstaw do przyjęcia, iż skarżąca nie przedłożyła wymaganych dokumentów, co najwyżej mógł ocenić dokumenty załączone przez skarżącą do wniosku, jako niewystarczające, czy też niepotwierdzające w dostateczny sposób czynnego udziału skarżącej w konferencji. Powinno to skutkować wezwaniem skarżącej do uzupełnienia tych dokumentów, a nie ich automatycznym pominięciem przy przyznawaniu punktów. Zdaniem sądu, skarżąca potwierdziła w sposób wymagany przez Regulamin czynny udział w V Kongresie Młodej Nauki (referowanie plakatu "Gdy fartuch waży więcej - rzeczywisty obraz stresu w pielęgniarstwie") jako współautor. Z załączonego do wniosku posteru wynika jasno, że skarżąca była jedną z jego współautorek, natomiast z załącznika nr 7 do Regulaminu (pkt II. Kryteria oceny, ppkt 2. ust. 2 Osiągniecia naukowe, Wystąpienia na konferencjach naukowych) wynika, iż wygłoszenie referatu/prezentacji, jako współautor powinno zostać potwierdzone kopią materiałów pokonferencyjnych lub zaświadczeniem organizatora zawierającym nazwisko autora, tytuł prezentowanego wykładu, komunikatu, posteru, nazwę i termin konferencji. Skarżąca załączyła do wniosku – jak podał sam organ w zaskarżonej decyzji – kopię pracy "Gdy fartuch waży więcej", na której wymienieni są autorzy pracy, co winno zostać potraktowane przez Komisję jako kopia materiałów pokonferencyjnych, wymaganych przez Regulamin. Jeżeli mimo takich zapisów Regulaminu Komisja uważała, że przedłożone przez skarżącą materiały nie potwierdzają czynnego udziału w V Kongresie Młodej Nauki, to miała obowiązek wezwać skarżącą do przedłożenia dodatkowych dokumentów. W rozpoznawanej sprawie, wobec załączenia przez skarżącą do wniosku wymaganych przez Regulamin materiałów z konferencji naukowej, z których wynikało, że skarżąca była współautorką prezentacji, brak było zdaniem sądu podstaw do pominięcia tych materiałów przy obliczaniu wysokości punktów uzyskanych przez skarżącą dla celów związanych z przyznawaniem stypendium Rektora na rok akademicki 2025/2026, bez uprzedniego wezwania skarżącej do załączenia dodatkowych dokumentów dla potwierdzenia ewentualnych wątpliwości organu w zakresie czynnego udziału skarżącej w przedmiotowej konferencji. Fakt, iż skarżąca z własnej inicjatywy w postępowaniu odwoławczym przedłożyła zaświadczenie wystawione przez dr n. med. K.O., jednoznacznie potwierdzające jej czynny udział w referowaniu plakatu, nie umniejsza roli tego dokumentu w odwoławczym postępowaniu administracyjnym toczącym się przez organami UM. Dokument ten został złożony przez skarżącą, jako uzupełnienie załączonych do wniosku materiałów z konferencji, wobec przyjęcia przez nią, że Komisja Stypendialna UM nie przyznała jej punktów za osiągnięcia naukowe. Jeszcze raz należy podkreślić, iż w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z niedołączeniem przez skarżącą do wniosku dokumentów potwierdzających uzyskane przez nią osiągnięcia naukowe (§ 14 ust. 3 i 4 Regulaminu) lecz z sytuacją, gdy skarżąca załączyła wymagane Regulaminem materiały z konferencji, lecz nie zostały one uwzględnione przez Komisję Stypendialną UM - bez podania przy tym jakiegokolwiek uzasadnienia dla takiego działania. W rozpoznawanej sprawie istotne jest również to, iż decyzje uczelnianych Komisji Stypendialnych sporządzone zostały w sposób wyjątkowo lakoniczny, pozbawiający stronę możliwości zapoznania się z merytoryczną argumentacją organu, a co za tym idzie również możliwości prawidłowego sporządzenia odwołania oraz skargi do sądu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że uzasadnienie decyzji administracyjnych - a takie właśnie akty na podstawie art. 86 ust. 2 p.s.w.n. zostały wydane, a następnie zaskarżone w niniejszej sprawie - musi spełniać wymogi określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie może być sformułowane ogólnikowo i lakonicznie (co niewątpliwie miało miejsce w kontrolowanej sprawie). Uzasadnienie decyzji winno być sporządzone w taki sposób, by możliwym było poznanie toku rozumowania organu i kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia. Motywy wydania decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje bowiem również rękojmię, że organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno zatem zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu, a także powinno z niego wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione (por. wyroki WSA: w Bydgoszczy z 13 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 653/23; w Szczecinie z 21 października 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 690/21 oraz w Poznaniu z 13 maja 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 257/21). Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje bowiem możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji (por. wyrok WSA w Gdański z 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 13/24, wyrok WSA w Łodzi z 14 września 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 390/22). Wydana na podstawie przepisów prawa wewnętrznego decyzja o odmowie przyznania świadczenia, o którym mowa w art. 91 ust. 1 u.p.w.n., podlega kontroli sądu w ramach prawnie dopuszczalnych granic kontroli legalności decyzji uznaniowej. W zakres tej kontroli wchodzi ocena, czy decyzja uznaniowa nie nosi cech dowolności, a przede wszystkim, czy organ uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie wystarczająco zindywidualizowanymi przesłankami. Stypendium Rektora przyznawane jest w warunkach uznania administracyjnego, jednakże ograniczone jest nie tylko przepisami wewnętrznymi obowiązującymi na danej uczelni, ale również – brzmieniem ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz konstytucyjną zasadą równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), w tym, również zasadą równego dostępu do wykształcenia oraz indywidualnej pomocy finansowej dla studentów (art. 70 ust. 4 Konstytucji RP). Należy również wyjaśnić, że postępowanie w sprawie przyznania stypendium powinno być prowadzone w sposób rzetelny i transparentny, a wynik tego postępowania powinien przybrać postać decyzji, bądź uwzględniającej wniosek, bądź odmawiającej przyznania świadczenia. O ile w tym pierwszym wypadku organ może uzasadnienie decyzji pominąć, bądź w skrótowej formie przedstawić motywy rozstrzygnięcia, o tyle w sytuacji, gdy odmawia przyznania świadczenia winien rozstrzygnięcie szczegółowo uzasadnić. W szczególności decyzja taka powinna, zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 17 października 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 246/24). W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie zaskarżonej decyzji ograniczono do odniesienia się wyłącznie do zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu, pomijając, iż art. 127 k.p.a. statuuje zasadę dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania sprawa będzie w jej całokształcie ponownie przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to w konsekwencji obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Dwuinstancyjność oznacza zatem, że każda sprawa powinna być rozstrzygnięta dwukrotnie, a zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu (por. wyrok WSA w Krakowie z 12 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 84/17). Prowadzi to do wniosku, iż organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie, jednakże jest zobowiązany jest odnieść się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Jeżeli zaś sąd stwierdza naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, to nie może uznać tej okoliczności za nieistotną (por. wyrok NSA z 30 marca 2004 r., sygn. akt FSK 169/04). Podkreślić przy tym należy, że zarówno w decyzji Komisji Stypendialnej UM, jak i Odwoławczej Komisji Stypendialnej UM brak jest szczegółowego wyliczenia w zakresie liczby punktów uzyskanych przez skarżącą oraz wyjaśnienia za co poszczególne punkty zostały przyznane. Decyzja Komisji Stypendialnej UM ogranicza się wyłącznie do wskazania, że minimalna liczba punktów uprawniająca do otrzymania stypendium na 3 roku studiów I stopnia prowadzonych na kierunku pielęgniarstwo wynosi 22,5625 - bez jakiegokolwiek powiązania tego z liczbą punktów uzyskanych przez skarżącą i bez wyjaśnienia dlaczego nie przyznano skarżącej punktów za osiągnięcia naukowe podane we wniosku. Decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej, jak zaznaczono wyżej, w ogóle nie wskazuje na wymaganą, czy też osiągniętą przez skarżącą liczbę punktów, gdyż odnosi się wyłącznie do zarzutów odwołania i nie uwzględnia konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Załączone do decyzji organu I instancji wydruki z systemu UM nie mogą przy tym zastępować uzasadnień decyzji, które powinny odpowiadać wymogom określonym w art. 107 k.p.a., zwłaszcza w sytuacji, gdy, tak jak w niniejszej sprawie, są one niezrozumiałe, nieczytelne i nie wynika z nich, że odnoszą się wprost do skarżącej. Zgodzić należy się ponadto ze skarżącą, że brak ustalenia ilu studentów jest na roku, ilu studentów otrzymało stypendium Rektora, oraz które miejsce zajęła skarżąca na liście rankingowej także stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jak wynika z § 14 ust. 5 i 12 Regulaminu, stypendium Rektora przyznaje się nie więcej niż 10% studentów na określonym kierunku studiów w oparciu o listy rankingowe, powstałe na podstawie punktacji określonej w kryteriach punktacji osiągnięć studentów ubiegających się o to stypendium. Maksymalna liczba studentów uprawnionych do otrzymania stypendium Rektora ustalana jest na podstawie liczby osób studiujących w roku akademickim, za który ma być pobierane stypendium, zgodnie z danymi przekazanymi do systemu POL-on według stanu na dzień 31 grudnia (§ 14 ust. 6 Regulaminu). W myśl załącznika nr 7 do Regulaminu pkt I. Zasady ogólne, ust. 6 i 7, w przypadku gdy podział procentowy (10% studentów każdego kierunku na każdym roku) nie wskazuje na całkowitą liczbę studentów uprawnionych do otrzymania stypendium Rektora dla najlepszych studentów, dokonuje się zaokrąglenia tej liczby w górę do całkowitej liczby z zastrzeżeniem ust. 7. Jeśli liczba osób zakwalifikowanych do otrzymania stypendium Rektora przekroczy 10% na danym kierunku, to cała grupa osób posiadająca taką samą liczbę punktów, a znajdująca się na granicy 10%, nie uzyska stypendium Rektora (ust. 7). Ustalenie liczby studentów na roku skarżącej pozwala zatem wskazać maksymalną liczbę studentów, którzy mogli otrzymać stypendium rektora. Lista rankingowa jest natomiast konieczna do ustalenia, którzy studenci z kolejno najlepszą punktacją osiągnięć i wyników w nauce uzyskali stypendium rektora. Jest ona również potrzebna do ustalenia minimalnej ilości punktów, które należało uzyskać, aby otrzymać stypendium. Organy w swoich decyzjach nie podały, ilu było studentów na roku skarżącej, ilu studentów uzyskało stypendium i które miejsce w rankingu zajęła skarżąca. Brak listy rankingowej w aktach sprawy nie pozwala na zweryfikowanie twierdzeń organów, że próg punktowy do uzyskania stypendium Rektora dla najlepszych studentów wynosił 22,5625 punktów oraz że skarżąca faktycznie nie znalazła się w gronie 10% studentów z roku, którzy byli uprawnieni do jego otrzymania. W niniejszej sprawie organy nie poczyniły zatem niezbędnych ustaleń i nie przedstawiły ich w uzasadnieniach decyzji oraz ograniczyły się do ogólnikowego, niepoddającego się w istocie żadnej kontroli wskazania, iż brak było podstaw do przyznania skarżącej stypendium Rektora z uwagi na nieuzyskanie liczby punktów uprawniających do otrzymania tego stypendium w roku akademickim 2025/2026, w ogóle nie wskazując przy tym, w jaki sposób doszły do takich wniosków. Tego rodzaju zaniechanie uniemożliwia sądowi dokonanie merytorycznej oceny zarzutów skargi, albowiem ocena taka byłaby równoznaczna z zastąpieniem przez sąd jurysdykcji zastrzeżonej organom administracyjnym, której działanie sąd administracyjny jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem, o czym już była mowa już powyżej. Biorąc powyższe pod uwagę sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje Komisji Stypendialnych UM zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 91 ust. 1 i ust. 3 u.s.w.n. w związku z § 14 ust. 1, ust. 2, ust. 5, ust. 6 i ust. 12 Regulaminu oraz załącznikiem nr 7 do Regulaminu. W ocenie sądu wykazane w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy, dlatego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) uchylono zaskarżoną decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi z 12 grudnia 2025 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi z 6 listopada 2025 r. O należnych skarżącej kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyła się kwota wpisu od skargi w wysokości 200 zł. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazane organy powinny uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną, tj. dokonać wszechstronnej oceny całego materiału dowodowego pod kątem możliwości przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia, a następnie winny przedstawić rezultat dokonanej oceny i podjętego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wydanej decyzji. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). a.kr