III SA/Łd 139/18

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu 28 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. S. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania o opłacie paliwowej za styczeń, lipiec, sierpień, listopad i grudzień 2012 roku postanawia przyznać skarżącemu A. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego a.l.

III SA/Łd 139/18 Uzasadnienie A. S. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania o opłacie paliwowej za styczeń, lipiec, sierpień, listopad i grudzień 2012 roku. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu do skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, przedkładając formularz wniosku na druku "PPF". W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i córką (5 lat). Na dochody gospodarstwa domowego składają się dochody z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy skarżącego (1.535 zł) oraz jego żony (1.535 zł). Skarżący nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości. Nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Wskazał natomiast na ponoszone bieżące wydatki w wysokości ok. 3.000 zł, w tym alimenty na syna – 500 zł, koszty leczenia – 300 zł, media – 800 zł i ok. 800 zł na żywność. Powyższe dane znalazły potwierdzenie w dokumentach i wyjaśnieniach przedłożonych przez skarżącego na żądania referendarza do przekazania dodatkowych informacji o stanie majątkowym i dochodach. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowią dochody z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy skarżącego (1.535 zł) oraz jego żony (1.535 zł). Skarżący nie posiada przy tym żadnego majątku ani oszczędności. Wskazał natomiast na ponoszone bieżące wydatki w wysokości ok. 3.000 zł, w tym alimenty na syna – 500 zł, koszty leczenia – 300 zł, media – 800 zł i ok. 800 zł na żywność. Średniomiesięczny dochód na jednego członka rodziny wynosi ok. 1.000 zł. Skarżący nie osiąga żadnych innych dochodów, nie posiada także zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Z powyższego wynika, że sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna i ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może wpłynąć na jego sytuację materialną. Stąd też należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. a.l.