III SA/Łd 130/26

Dnia 9 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 7 stycznia 2026 roku Nr SKO.4100.1.2026 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. [pic]

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: SKO), po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez R. K. (dalej: skarżący) na postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi (dalej: organ I instancji) z dnia 29 listopada 2025 r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że skarżący pismem z dnia 12 listopada 2025 r. zwrócił się do organu I instancji o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że w dniu 27 maja 2020 r., po złożeniu przez skarżącego wniosku o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B i załączeniu orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja organu I instancji z dnia 16 listopada 2004 r. o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. Organ I instancji w dniu 29 listopada 2025 r. wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. SKO ustaliło, że organ I instancji decyzją z dnia 16 listopada 2004 r. cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Decyzja ta - wydana w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - była konsekwencją niepoddania się badaniom lekarskim przeprowadzonym w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 oraz badaniom psychologicznym przeprowadzonym w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Skarżący wnioskiem z dnia 27 maja 2020 r. wystąpił do organu I instancji o przywrócenie cofniętego uprawnienia załączając do wniosku m.in.: a) orzeczenie lekarskie z dnia 25 marca 2020r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM,A1,A2,A,B1,B,B+E,T z datą następnego badania określoną na dzień 25 marca 2021 r. b) orzeczenie psychologiczne z dnia 20 maja 2020 r. o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem w zakresie prawa jazdy kategorii AM,A1,A2,A,B1,B,B+E,T. Organ I instancji - mając na względzie obowiązujący wówczas: art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019r., poz. 341 ze zm.) zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej; oraz art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a w/w ustawy w brzmieniu: sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega: (...) osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji, wydał skarżącemu profil kandydata na kierowcę umożliwiający przystąpienie do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje z zakresu prawa jazdy kategorii B w trybie art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Organ I instancji - mając na względzie art. 4 pkt 33 lit. b ustawy z dnia 14 października 2021 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2021.1997) - nowelizujący z dniem 5 grudnia 2021 r. - art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, który otrzymał brzmienie: starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały ich cofnięcie. Jeżeli od dnia cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami upłynął okres przekraczający rok, a cofnięcie uprawnień wynikało z zakazu prowadzenia pojazdów na okres przekraczający rok, warunkiem przywrócenia uprawnień jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, decyzją z dnia 28 grudnia 2021r. orzekł o przywróceniu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Żądanie skarżącego dotyczyło wydania zaświadczenia potwierdzającego, że w dniu 27 maja 2020 r., po złożeniu przez niego wniosku o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B i załączeniu orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja organu I instancji z dnia 16 listopada 2004 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B; podczas gdy uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi zostały skarżącemu przywrócone decyzją organu I instancji z dnia 28 grudnia 2021 r. Zatem na wskazywany przez skarżącego dzień 27 maja 2020 r. nie posiadał on uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, bowiem uprawnienia te zostały mu cofnięte decyzją z dnia 16 listopada 2004 r., a następnie przywrócone decyzją z dnia 28 grudnia 2021 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając, że zostało wydane z naruszeniem przepisów k.p.a. Skarżący podniósł, że decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 16 listopada 2004 r. cofnięto mu uprawnienia do kierowania pojazdami, nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wyjaśnił, że decyzja ta została wydana z powodu niepoddania się przez niego badaniom lekarskim i psychologicznym, jednak - według skarżącego - wezwanie na te badania odebrała osoba trzecia, która nie przekazała mu skierowania. Skarżący wskazywał również, że w skierowaniu Komendy Miejskiej Policji w Łodzi z 19 maja 2004 r. zamieszczony został numer PESEL nienależący do niego. Skarżący podniósł ponadto, że 27 maja 2020 r. złożył do Urzędu Miasta Łodzi, Oddziału Prawa Jazdy, orzeczenie lekarskie oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami wraz z wnioskiem o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z 16 listopada 2004 r. W jego ocenie złożenie tych dokumentów powodowało, że decyzja o cofnięciu uprawnień utraciła moc i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Skarżący wskazał także, że domagał się wydania zaświadczenia określającego datę i okoliczności wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji. Na tę okoliczność wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, w tym decyzji z 16 listopada 2004 r., pisma z 28 października 2025 r. wzywającego go do uiszczenia opłaty i złożenia wniosku oraz skierowania Komendy Miejskiej Policji w Łodzi z 19 maja 2004 r. na badania lekarskie i psychologiczne. Wniósł również o przeprowadzenie tych dowodów na posiedzeniu Sądu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odmowa wydania zaświadczenia albo zaświadczenia o żądanej treści następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.). Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony. Nie służy ono rozstrzyganiu sporu co do prawa ani weryfikacji legalności wcześniejszych decyzji administracyjnych. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną, której celem jest urzędowe potwierdzenie istniejących faktów albo istniejącego stanu prawnego, wynikających z danych znajdujących się w posiadaniu organu. Zaświadczenie nie kreuje nowego stanu prawnego, nie uchyla decyzji administracyjnej, nie stwierdza jej nieważności ani nie przesądza, że decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego. Skarżący domagał się wydania zaświadczenia potwierdzającego, że w dniu 27 maja 2020 r., po złożeniu przez niego wniosku o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B oraz po załączeniu orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 16 listopada 2004 r. o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Organy prawidłowo odmówiły wydania zaświadczenia o takiej treści. Nie mogły tego uczynić, bowiem fakt taki nie miał i nie mógł mieć miejsca. Po cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami możliwe jest bowiem ich przywrócenie, ale w drodze decyzji administracyjnej, a nie z mocy prawa na skutek czynności skarżącego. Przywrócenie skarżącemu cofniętych uprawnień nastąpiło dopiero decyzją z dnia 28 grudnia 2021 r. Według stanu prawnego obowiązującego w dacie złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 27 maja 2020 r. o przywrócenie mu uprawnień do kierowania pojazdami zastosowanie miał art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały ich cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Z kolei art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a tej ustawy stanowił, że sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji. Decyzja z dnia 16 listopada 2004 r. o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami została wydana jako konsekwencja niepoddania się przez niego badaniom lekarskim i psychologicznym. Dlatego złożenie przez skarżącego w 2020 r. orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego mogło mieć znaczenie dla oceny, czy ustały przyczyny cofnięcia uprawnień. Nie oznaczało jednak wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia 16 listopada 2004 r. ani automatycznego przywrócenia uprawnień. Do przywrócenia uprawnień konieczna była odrębna decyzja administracyjna właściwego organu. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd wskazuje, że nie mogły one doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skarżący w istocie kwestionuje prawidłowość decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 16 listopada 2004 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Podnosi, że nie otrzymał skierowania na badania lekarskie i psychologiczne, że skierowanie miała odebrać inna osoba, a także że w skierowaniu Komendy Miejskiej Policji w Łodzi z dnia 19 maja 2004 r. wskazano numer PESEL nienależący do niego. Tego rodzaju twierdzenia nie mogły jednak zostać rozpoznane w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Przedmiotem tego postępowania nie jest kontrola legalności wcześniejszej decyzji administracyjnej ani badanie, czy decyzja ta powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego w jednym z trybów nadzwyczajnych. W tym postępowaniu organ mógł jedynie ustalić, czy z posiadanych przez niego danych wynika fakt, którego urzędowego potwierdzenia domagał się skarżący. Takiego faktu dane znajdujące się w posiadaniu organu nie potwierdzały i – co już wcześniej zaznaczono – potwierdzać nie mogły. Złożenie przez skarżącego w dniu 27 maja 2020 r. orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego mogło stanowić element postępowania zmierzającego do przywrócenia uprawnień, ale nie było równoznaczne z uchyleniem, stwierdzeniem nieważności, wygaśnięciem ani innym wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji z dnia 16 listopada 2004 r. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). ak