III SA/Kr 994/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 3 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 30 czerwca 2017 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 5 000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. W podstawie prawnej skarżonej decyzji wskazane zostały m.in. art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i 4 oraz art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sądem właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dlatego skargę należało przekazać do tego sądu. Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", właściwy do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, to sąd, który stwierdził swoją niewłaściwość, przekaże sprawę innemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie w tym zakresie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Organ ten ma siedzibę w W, tj. na obszarze właściwości miejscowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.). Z kolei art. 13 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość ustanawiania przez Prezydenta RP w drodze rozporządzenia wyjątków od ogólnych zasad dotyczących właściwości. Taki wyjątek został ustanowiony w § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r., nr 89, poz. 506 ze zm.). Jednak odnosi się on tylko do spraw dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.). Zaskarżona decyzja została natomiast wydana na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, a zatem nie ma do niej zastosowania ww. rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. Sąd uznał się więc za niewłaściwy i przekazał sprawę do rozpoznania zgodnie z właściwością, działając na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a.