III SA/Kr 966/26

|Sygn. akt III SA/Kr 966/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 września 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Michał Niedźwiedź (spr.), Sędziowie: WSA Inga Gołowska, Asesor WSA Magdalena Gawlikowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 10 września 2026 r., sprawy ze skargi N. T. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 czerwca 2026 r., znak 010070/680/4658996/2022, postępowanie 334851181 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania z dnia 29.01.2024 r. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 stycznia 2024r., nr 010070/680/4658996/2022, postępowanie: 334851181 o zmianie okresu prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko K. K. - Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 10 czerwca 2026r., nr 010070/680/4658996/2022, postępowanie: 334851181, uchylił zaskarżoną decyzję w części, przyznając N. T. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca") świadczenie wychowawcze na dziecko K. K.: na okres od 1 lipca 2022 r. do 30 listopada 2022 r. w kwocie 500 zł miesięcznie; na okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 maja 2023 r. w kwocie 500 zł miesięcznie. Odmawiając prawa do świadczenia wychowawczego na ww. dziecko: na okres od 1 czerwca 2022 r. do 30 czerwca 2022 r. w kwocie 500 zł miesięcznie; na okres od 1 grudnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. w kwocie 500 zł miesięcznie. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 09.04.2022 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o świadczenie wychowawcze na okres 2022/2023 na ww. dziecko. Do wniosku załączyła akt urodzenia dziecka. Informacją z 11.05.2022 r. ZUS Centrum Obsługi Świadczeń dla Rodzin poinformował wnioskodawczynię o przyznaniu prawa do świadczenia wychowawczego na okres od 01.06.2022 r. do 31.05.2023 r. na ww. dziecko w kwocie 500 zł miesięcznie. Ww. wniosek został rozpatrzony w postępowaniu automatycznym w oparciu o dane w nim zawarte oraz dane z rejestrów centralnych, o których mowa w art. 14 ust. 10 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W związku z weryfikacją uprawnień pobytowch w Polsce, decyzją z dnia 26.01.2024 r., o której mowa na wstępie, ZUS zmienił wnioskodawczyni okres prawa do świadczenia wychowawczego na ww. dziecko od 01.01.2023 r. do 31.05.2023r., ze względu na brak wyjaśnienia rozbieżności wynikających ze złożonego wniosku o świadczenie wychowawcze z danymi zawartymi w rejestrze Straży Granicznej z wezwania z dnia 05.09.2023 r. oraz 08.11.2023 r. W dniu 29.01.2024 r. wnioskodawczyni złożyła odwołanie od powyższej decyzji I instancji, powołując się na prowadzone wyjaśnienia z Komendantem Straży Granicznej z prośbą o właściwe uzupełnienie rejestru i zaznaczenie wszystkich wjazdów w związku z wojną w Ukrainie. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, w dniu 10.06.2026 r. ZUS wydał decyzję II instancji, o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu organ powołał się na przepisy ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 337 t.j.), ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2026 r. poz. 508, t.j.). Organ II instancji podał, że w ramach postępowania odwoławczego ww. dniu 18.11.2025 r. wnioskodawczyni została wezwana do wyjaśnienia rozbieżności wynikających ze złożonego wniosku o świadczenie wychowawcze z danymi zawartymi w rejestrze Straży Granicznej, ponieważ przyjazd ww. do Polski w dniu 19.05.2022 r., 24.11.2022 r. i 25.03.2023 r. nie został odnotowany jako przyjazd obywatela Ukrainy w związku działaniami wojennymi. W dniu 10.06.2026 r. organ ponownie dokonał odczytu rejestru Komendanta Głównego Straży Granicznej. Ostatnia aktualizacja ww. rejestru wnioskodawczyni miała miejsce 11.09.2025 r. Okres legalnego pobytu ww. w Polsce w okresie świadczeniowym 2022/2023 odnotowany został od 25.07.2022 r. do 13.11.2022 r. oraz od 19.01.2023 r. do 04.04.2024 r. Zdaniem organu II instancji w wyniku ponownej analizy dokumentów znajdujących się aktach sprawy ustalono, że nie zostały spełnione warunki wynikające z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, ponieważ nie zostały zaktualizowane rejestry Komendanta Głównego Straży Granicznej i wnioskodawczyni nie posiada legalnego pobytu na terytorium Polski w miesiącach czerwiec 2022 r. i grudzień 2022 r., dlatego koniecznym było uchylenie decyzji organu I instancji w części. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części. Skarżąca podała, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Z treści decyzji wynika, że odmowa przyznania świadczenia wychowawczego została oparta na danych znajdujących się w rejestrze Komendanta Głównego Straży Granicznej, zgodnie z którymi jej przyjazdy do Polski w dniach 19.05.2022 r., 24.11.2022 r. oraz 25.03.2023 r. nie zostały odnotowane jako przyjazdy obywatela Ukrainy w związku z działaniami wojennymi. Jednocześnie organ wskazał, że już w dniu 29.01.2024 r. ww. informowała ZUS o prowadzonych wyjaśnieniach ze Strażą Graniczną oraz o złożonym wniosku dotyczącym uzupełnienia rejestru. W związku z prowadzonym postępowaniem wyjaśniającym skarżąca zwracała się do Straży Granicznej o aktualizację danych dotyczących jej przyjazdów do Polski. Otrzymała informację, że sprawy tego rodzaju są rozpatrywane zgodnie z kolejnością wpływu oraz że nie należy kierować zdublowanych wniosków. W związku z tym, skarżąca oczekiwała na zakończenie postępowania przez właściwy organ. Działała w zaufaniu do organów państwowych oraz informacji przekazywanych przez Straż Graniczną. Nie miała podstaw, aby przypuszczać, że dane dotyczące jej przyjazdów do Polski nie zostaną prawidłowo uwzględnione w rejestrach państwowych. Nie miała wpływu na sposób prowadzenia oraz aktualizacji rejestrów państwowych. Negatywne konsekwencje braku aktualizacji danych zostały jednak przeniesione na skarżącą oraz jej małoletnie dziecko. Przez cały okres objęty postępowaniem, skarżąca faktycznie przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadałam status UKR oraz spełniała warunki przewidziane ustawą o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. W ocenie skarżącej, organ nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy oraz oparł rozstrzygnięcie wyłącznie na danych rejestru Straży Granicznej, pomimo informacji o prowadzonych przez skarżącą działaniach mających na celu wyjaśnienie i aktualizację tych danych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r., poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji organu I i II instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Do sytuacji prawnej skarżącej zastosowanie ma ustawa z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (tekst jednolity na dzień orzekania przez Prezesa ZUS: Dz.U. z 2023 r., poz. 103 ze zm.), która określa szczególne zasady zalegalizowania pobytu obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa, oraz obywateli Ukrainy posiadających Kartę Polaka, którzy wraz z najbliższą rodziną z powodu tych działań wojennych przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, jeżeli obywatel Ukrainy, o którym mowa w art. 1 ust. 1, przybył legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 i deklaruje zamiar pozostania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jego pobyt na tym terytorium uznaje się za legalny do dnia 30 czerwca 2024 r. Za legalny uznaje się także pobyt dziecka urodzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez matkę, która jest osobą określoną w zdaniu pierwszym, w okresie dotyczącym matki. Obywatelowi Ukrainy, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za legalny na podstawie art. 2 ust. 1 przysługuje prawo do uzyskania numeru PESEL (art. 4 ust. 1 ustawy) jak i prawo do różnego rodzaju świadczeń, w tym świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2023 r., poz. 810 ze zm.), jeżeli zamieszkuje z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy). Zgodnie z art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy obywatelowi Ukrainy przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, prawo do świadczeń, o których mowa w ust. 1 (w tym świadczenia wychowawczego – przypis sądu), ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, nie wcześniej niż od miesiąca, w którym obywatel ten został wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 3 ust. 3, a w przypadku świadczeń przysługujących na dziecko - również dziecko zostało wpisane do tego rejestru. Podkreślić należy, że w postępowaniu w ww. zakresie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775, ze zm., dalej: k.p.a.), ponieważ ustawodawca wyraźnie wskazał przypadki wyłączenia jego stosowania, które nie obejmują ani przyznawania oraz uchylenia i zmiany świadczenia wychowawczego, ani wstrzymania wypłaty tego świadczenia, ani prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z: 12 marca 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 316/23, z 18 lipca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 8/24). Z okoliczności sprawy wynika, że w związku z weryfikacją uprawnień pobytowch w Polsce organ I instancji zmienił skarżącej okres prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko od 01.01.2023 r. do 31.05.2023r., ze względu na brak wyjaśnienia rozbieżności wynikających ze złożonego wniosku o świadczenie wychowawcze z danymi zawartymi w rejestrze Straży Granicznej z wezwania z dnia 05.09.2023 r. oraz z dnia 08.11.2023 r. Z kolei zdaniem organu II instancji w badanej sprawie nie zostały spełnione warunki wynikające z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, ponieważ nie zostały zaktualizowane rejestry Komendanta Głównego Straży Granicznej i skarżąca nie posiadała legalnego pobytu na terytorium Polski w miesiącach czerwiec 2022 r. i grudzień 2022 r., dlatego koniecznym było uchylenie decyzji organu I instancji w części. Na powyższym organy oparły swoje rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie Sądu rejestr, o którym mowa powyżej ma niewątpliwie funkcję ewidencyjną, a z wpisem do rejestru ustawa wiąże określone skutki, jednak przepisy cytowanej ustawy nie wskazują, że warunkiem legalności pobytu obywatela Ukrainy (o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy) w Polce jest uzyskanie wpisu do rejestru Straży Granicznej. Kwestia rejestru została uregulowana w art. 3 cytowanej ustawy. Zgodnie z ust. 3 tego artykułu, Komendant Główny Straży Granicznej prowadzi w systemie teleinformatycznym Straży Granicznej rejestr obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium Ukrainy (...). W rejestrze tym przechowuje się m.in. informację o dacie początkowej okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznawanego za legalny na podstawie art. 2 ust. 1 (art. 3 ust. 4 pkt 3). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy w przypadku gdy wjazd obywatela Ukrainy, o którym mowa w art. 1 ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie został zarejestrowany przez komendanta placówki Straży Granicznej podczas kontroli granicznej lub nastąpił przez granicę, na której nie jest prowadzona kontrola graniczna osób przekraczających tę granicę, Komendant Główny Straży Granicznej rejestruje pobyt obywatela Ukrainy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na jego wniosek, o którym mowa w art. 4 ust. 1. Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy Komendant Główny Straży Granicznej umieszcza dane w rejestrze, o którym mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia przekazania przez organy gminy informacji o złożeniu wniosku, o którym mowa w art. 4 ust. 1. Z kolei zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 26 ustawy, ZUS weryfikuje prawo do świadczenia wychowawczego, w szczególności na podstawie danych dostępnych z rejestrów publicznych, w tym z rejestru, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy (zawierającego m.in. informacje o dacie wjazdu i wyjazdów z terytorium RP) i z rejestru PESEL (zawierającego informację o statusie cudzoziemca - UKR). Nie oznacza to jednak ograniczenia postępowania dowodowego wyłącznie do sprawdzenia danych w ww. rejestrze, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie. W systemie teleinformatycznym mogą bowiem znajdować się nieścisłości. Jak już wyżej wspomniano, obowiązujące przepisy uzależniają przyznanie świadczenia od legalności pobytu, a nie od dokonania odpowiedniej adnotacji w rejestrze. Niewątpliwie przedmiotowy rejestr, stanowi dowód legalnego pobytu w Polsce, jednakże nie może prowadzić do uznania, że jest to wyłączny dopuszczalny dowód w tym zakresie, jak zdają się uważać organy (por. wyrok WSA w Kielcach z 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 257/24). Z powyższego zatem wynika, że zapisy rejestru prowadzonego przez Komendanta Głównego Straży Granicznej, nie mają charakteru decydującego dla ZUS w tym znaczeniu, że nie uniemożliwiają stronie dowodzenia za pomocą innych dowodów, że w konkretnej dacie przybyła ona wraz z dzieckiem do Polski, w związku z konfliktem zbrojnym na Ukrainie i posiada status uprawniający ją do świadczenia wychowawczego. W ocenie Sadu, opierając się na błędnej wykładni art. 2 ust. 1 ustawy, organy przedwcześnie wydały negatywne dla strony rozstrzygnięcia, nie poprzedzając ich wnikliwym postępowaniem dowodowym w celu ustalenia istotnych w sprawie okoliczności. Tym bardziej, że skarżąca podnosiła, iż zwracała się do Straży Granicznej o aktualizację danych dotyczących jej przyjazdów do Polski, otrzymała informację, że sprawy tego rodzaju są rozpatrywane zgodnie z kolejnością wpływu oraz że nie należy kierować zdublowanych wniosków. W związku z tym, oczekiwała na zakończenie postępowania przez właściwy organ, działała przy tym w zaufaniu do organów państwowych oraz informacji przekazywanych przez Straż Graniczną. Nie miała podstaw, aby przypuszczać, że dane dotyczące jej przyjazdów do Polski nie zostaną prawidłowo uwzględnione w rejestrach państwowych. Ponadto skarżąca nie miała wpływu na sposób prowadzenia oraz aktualizacji rejestrów państwowych. Należy zgodzić się z zarzutami skargi, że w badanej sprawie, negatywne konsekwencje braku aktualizacji danych zostały przeniesione na skarżącą i jej dziecko. Tymczasem skarżąca wskazywała, że przez cały okres objęty postępowaniem, faktycznie przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadała status UKR oraz spełniała warunki przewidziane ustawą o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. Nie można zaakceptować stanowiska organów, gdzie podstawą odmowy prawa do świadczenia, pozostawał sposób odnotowania powrotów skarżącej do Polski w rejestrze Komendanta Głównego Straży Granicznej. ZUS zdaje się nie kwestionować samego faktu powrotów skarżącej do Polski, lecz wskazuje, że nie zostały one odnotowane, jako przyjazdy obywatela Ukrainy w związku z działaniami wojennymi. Powyższe wskazuje, że organy nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy oraz oparły swoje rozstrzygnięcia wyłącznie na danych rejestru Straży Granicznej, pomimo informacji o prowadzonych przez skarżącą działaniach mających na celu wyjaśnienie i aktualizację tych danych. Organy powinny dokonać ponownej analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz uzupełnić materiał dowodowy i podjąć ewentualne inne czynności, które organy uznają za niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, aby jednoznacznie wyjaśnić powyższe wątpliwości. Nadto organy powinny wyjaśnić, czy którykolwiek pobyt poza terytorium Polski przekraczał okres miesiąca, czy dziecko skarżącej pozostawało na terenie Polski w czasie wyjazdów matki za granicę. Z uwagi na treść cyt. wyż. art. 26 ust. 3 ustawy, konieczne jest bowiem poczynienie jednoznacznych ustaleń odnośnie wpisu dziecka skarżącej do rejestru Straży Granicznej. Niezbędne jest, aby ZUS podjął wszelkie konieczne działania, w tym skontaktował się z Komendantem Głównym Straży Granicznej, celem rozwiania zaistniałych wątpliwości. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, obie decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niepełne zgromadzenie i wybiórczą ocenę dowodów oraz niewłaściwą wykładnię przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 26 ustawy, odnośnie prawa do świadczenia wychowawczego i procesu weryfikacji uprawnienia do tego świadczenia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne uwzględnią przedstawioną wyżej ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania. Skarżąca nie jest przy tym zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, tym bardziej, że sprawa ta została zainicjowana wnioskiem skarżącej. Zatem powinna przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, w celu wykazania przesłanek, od których spełnienia zależy wnioskowane świadczenie (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., II OSK 1933/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 135/23). Końcowo Sąd zauważa, że w myśl art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym (wniosek organu zawarty w odpowiedzi na skargę i brak żądania skarżącej w zakresie przeprowadzenia rozprawy). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił obie wydane w sprawie decyzje.