III SA/Kr 96/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie Sędzia WSA Michał Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Bogusław Wolas Protokolant sekretarz sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 listopada 2025 r. nr SKO.RD/4120/646/2025, SKO.RD/4120/647/2025 w przedmiocie odmowy rejestracji motocykla oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 27 listopada 2025 r. sygn. akt SKO.RD/4120/646/2025; SKO.RD/4120/647/2025 po rozpatrzeniu odwołania skarżącego – M. T. od decyzji Starosty Myślenickiego nr KT.5410.1.10502.2025 z dnia 19 września 2025 r. w sprawie odmowy rejestracji motocykla marki [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1991, na rzecz skarżącego, działając na podstawie art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz.U. 2024 r. poz. 1251, dalej p.r.d.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2024 r. poz. 732, dalej jako k.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zaskarżoną decyzją organ I instancji orzekł w sposób wyżej opisany. W uzasadnieniu decyzji opisano przebieg postępowania i wskazano na właściwe w sprawie przepisy. W szczególności wskazano, iż w dniu 9 czerwca 2025 r. skarżący złożył wniosek o rejestrację motocykla marki [...], nr VIN: [...] wraz z prośbą o przedłużenie terminu rejestracji motocykla ze względu na brak dokumentu niezbędnego do rejestracji pojazdu, tj. dowodu rejestracyjnego oraz wystąpieniem do Wydziału Komunikacji w Niemczech o jego przedłożenie. Do wniosku załączono dokumenty: kopię umowy sprzedaży motocykla z dnia 10 maja 2025 r., kopię zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia 10 maja 2025 r. wraz z kopią dokumentu identyfikacyjnego pojazdu, kopię dokumentu "Fahrzeugbrief", Abmeldebescheinigung fur den Fahrzeughalter z dnia 23 grudnia 2002 r., kopię dokumentu Abmeldebescheinigung fur den Haftpflichtversicherer, korespondencję z organem zagranicznym. W dniu 8 lipca 2025 r. skarżący dostarczył oryginały dokumentów: umowę sprzedaży motocykla z dnia 10 maja 2025 r. wraz z oświadczeniem W. M. z dnia 28 czerwca 2025 r., "Fahrzeugbrief" wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem, Abmeldebescheinigung fur den Fahrzeughalter z dnia 23 grudnia 2002 r. wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem przez tłumacza przysięgłego, Abmeldebescheinigung fur den Haftpflichtversicherer, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia 10 maja 2025 r. wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu. W dniu 10 lipca 2025 r. skarżący zapoznał się z dokumentacją oraz poinformował, iż nie uzyskał żadnej odpowiedzi z Niemiec. Wobec powyższego organ - zgodnie z art. 73b ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym - wystąpił z zapytaniem do Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego Wydział ds. kontaktów zagranicznych REGINA w celu sprawdzenia statusu prawnego pojazdu przed jego pierwszą rejestracją na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Następnie wskazano, iż w dniu 23 lipca 2025 r. w organie odbyło się spotkanie z udziałem skarżącego, gdzie strona została poinformowana o podjętych czynnościach w niniejszej sprawie oraz o możliwości powtórnej rejestracji pojazdu wyrejestrowanego zgodnie z art. 79 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W dniu 24 lipca 2025 r. wpłynęła odpowiedź z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego Wydział ds. kontaktów zagranicznych REGINA, z której wynikało, iż przedmiotowy pojazd nie jest zarejestrowany w centralnym rejestrze pojazdów, siedem lat po wyrejestrowaniu pojazdu dane zostały usunięte z centralnego rejestru pojazdów, nie posiadają żadnych informacji, aby pojazd został skradziony, czy też poważnie uszkodzony i mógłby zostać zezłomowany. Jednocześnie w odpowiedzi pozostawiono organowi ds. rejestracji w Polsce podjęcie decyzji, czy pojazd może zostać ponownie zarejestrowany w Polsce. Wskazano, iż w toku sprawy w dniu 29 sierpnia 2025 r. skarżący złożył wniosek o wydanie kserokopii dokumentów otrzymanych z niemieckiego Wydziału Komunikacji wraz z tłumaczeniami. Pismem z dnia 3 września 2025 r. przesłano kopię żądanej dokumentacji. Korespondencja została doręczona w dniu 9 września 2025 r. zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Następnie odniesiono się do treści ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podkreślono, iż w ustawowym katalogu dokumentów niezbędnych do rejestracji pojazdów znalazł się dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany - art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy, który dla organów rejestracyjnych stanowi podstawę wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz podmiotu legitymującego się prawem własności. Organ zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 5 pkt 2 Dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w celu ponownej rejestracji pojazdu wcześniej zarejestrowanego w innym Państwie członkowskim, właściwe organy wymagają przedłożenia części I poprzedniego świadectwa rejestracji w każdym przypadku oraz przedłożenia II części została ona wydana. Organy te wycofują część (części) poprzednio wydanego świadectwa rejestracji i zachowują te ostatnie przez minimum sześć miesięcy. W terminie dwóch miesięcy powiadamiają organy Państwa Członkowskiego, które dostarczyło świadectwo, o jego wycofaniu. Wycofane świadectwo zostaje zwrócone tym organom, na ich wniosek, w terminie sześciu miesięcy od jego wycofania. W przypadku gdy świadectwo rejestracji składa się z części I i II, i brakuje części II, właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek o rejestrację, mogą, w wyjątkowych przypadkach, podjąć decyzję o ponownej rejestracji pojazdu, lecz jedynie po otrzymaniu potwierdzenia, pisemnego lub poprzez środki elektroniczne, od właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym pojazd był wcześniej zarejestrowany, że wnioskodawca jest uprawniony do ponownej rejestracji pojazdu w innym Państwie Członkowskim. Powołano się również na art. 72 ust. 5 ustawy. Jak wskazał organ I instancji, skarżący nie przedłożył dowodu rejestracyjnego lub jego wtórnika, czy też dokumentu wystawionego przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, potwierdzający dane zawarte w utraconym dokumencie niezbędne do rejestracji pojazdu o czym mówi art. 72 ust. 5 ustawy. Natomiast do wniosku o rejestrację motocykla marki [...] strona przedłożyła Kartę pojazdu oraz "poświadczenie wyrejestrowania dla właściciela pojazdu" z dnia 23 grudnia 2002 r. - według uwierzytelnionego tłumaczenia z języka niemieckiego. Organ powołał się na treść art. 72 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Następnie wskazano, iż z analizy całości dokumentacji zebranej w niniejszej sprawie wynika, iż motocykl marki [...] o numerze identyfikacyjnym: [...] został wyrejestrowany na terytorium Niemiec. Ten fakt potwierdza "poświadczenie wyrejestrowania dla właściciela pojazdu" z dnia 23 grudnia 2002 r. oraz informacja otrzymana z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego Wydział ds. kontaktów zagranicznych REGINA. Wprawdzie z dokumentu przedłożonego przez stronę tj. "poświadczenie wyrejestrowania dla właściciela pojazdu" wynika, iż przedmiotowy motocykl został tymczasowo wyrejestrowany, natomiast informacja Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego Wydział ds. kontaktów zagranicznych REGINA potwierdza, że motocykl marki [...] o numerze identyfikacyjnym [...] nie jest pojazdem zarejestrowanym w centralnym rejestrze pojazdów, a siedem lat po wyrejestrowaniu pojazdu dane zostały usunięte z centralnego rejestru pojazdów, nie ma informacji, aby pojazd został skradziony, poważnie uszkodzony i mógłby zostać zezłomowany. Wobec powyższego nie można zdaniem organu uznać, aby przedmiotowy motocykl posiadał status pojazdu zarejestrowanego. Natomiast zgodnie z art. 79 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, z wyjątkiem wskazanych w tym przepisie przypadków - które jednak w niniejszej sprawie nie zachodzą. Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, które umożliwiłyby w Polsce ponowną rejestrację motocykla marki [...] o numerze identyfikacyjnym [...], w tym opinii uprawnionego rzeczoznawcy, z której jednoznacznie by wynikało, iż w/w pojazd jest pojazdem unikatowym lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji. Wobec powyższych ustaleń zdaniem organu zachodzi konieczność odmowy zarejestrowania pojazdu. Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 35. Powołując się na treść art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wskazał, iż w jego przypadku pojazd jest czasowo wyrejestrowany. Zwrócił uwagę na przepis ustawy, który zamiast dowodu rejestracyjnego wymaga przedstawienia dokumentu o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Taki dokument złożył celem zarejestrowania pojazdu i posiada wraz z tłumaczeniem, posiada również Brief, tzw. Kartę pojazdu wraz z tłumaczeniem, jak również umowę kupna/sprzedaży, oświadczenie sprzedającego, przegląd techniczny ze stacji diagnostycznej. Podkreślił, iż gdyby nie posiadał dokumentów, nie wykonano by przeglądu na stacji diagnostycznej. Zwrócił uwagę na dokument z Niemiec, zgodnie z którym strona niemiecka nie wnosi sprzeciwu co do rejestracji motocykla w Polsce. Skarżący nie rozumie, dlaczego w świetle powyższych dokumentów odmówiono mu rejestracji pojazdu. W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości decyzji Starosty Myślenickiego i zarejestrowanie motocykla. Skarżący wskazał również, iż w celu rejestracji pojazdu w Krakowie chciał, aby oddano mu dokumenty i umorzono sprawę, lecz prowadząca sprawę się nie zgodziła. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu sprawy na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, powołało treść art. 72 ust. 1, ust. 2, ust. 2b, ust. 5 p.r.d. oraz art. 73 ust. 1, ust. 1 e p.r.d., i wskazało, że odnośnie skargi na pracownika organu I instancji rozpoznającego sprawę, skarżący powołuje się na naruszenie przepisów dotyczących terminu rozpoznania spraw, a także nienależyte wykonywanie swoich obowiązków. W związku z powyższym zatem, iż skarga skarżącego wpłynęła w toku zawisłej sprawy administracyjnej, podlega ona rozpoznaniu przez organ odwoławczy w ramach jego kompetencji instancyjnych w toku rozpoznawania odwołania i nie jest możliwe prowadzenie odrębnego postępowania w jej przedmiocie. Oznacza to jednocześnie, iż należy ją traktować jako pismo procesowe, które wpłynęło do akt sprawy i które powinno być traktowane jako część materiału dowodowego sprawy. Kolegium wskazało, iż podziela stanowisko zajęte przez organ I instancji, zgodnie z którym w sprawie należało odmówić rejestracji pojazdu - motocykla marki [...], nr VIN: [...] na złożony przez skarżącego w sprawie wniosek. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało bowiem, iż skarżący nie przedłożył dowodu rejestracyjnego lub jego wtórnika, czy też odpowiadającego mu dokumentu - a tym samym nie dopełnił wymagania określonego w art. 72 ust. 2 pkt 5 w zw. z ust. 5. Ponadto z akt sprawy wynikało, iż pojazd został uprzednio wyrejestrowany za granicą. W takiej sytuacji nie mogły być wystarczające do celów rejestracji dokumenty przedstawione przez skarżącego do rejestracji - nawet, jeżeli w pewnym zakresie wynikały z nich dane pojazdu. Powtórna rejestracja jest możliwa, lecz na zasadzie wyjątku. (art. 79 ust. 4 ustawy). Ustawodawca miał w szczególności na względzie to, iż możliwość ponownego zarejestrowania pojazdów z zabytkowego i unikatowego lub mającego szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji pozwala na ponowne wprowadzenie do ruchu ocalonego takiego pojazdu przed kasacją. Z akt sprawy, jak słusznie wskazał organ I instancji, nie wynika, iż zaszedł jeden z powyższych przypadków. W tym zakresie dostrzec należy, iż w pewnych sytuacjach jeżeli chodzi o pojazd wyrejestrowany można nie przedstawiać dowodu rejestracyjnego. Jak stanowi art. 72 ust. 2 pkt 7 ustawy, wymagania ustawowego w zakresie ust. 1 pkt 5 nie stosuje się w przypadku pojazdu wyrejestrowanego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 pkt 3 - w przypadku powtórnej rejestracji. Chodzi o pojazd mający co najmniej 25 lat uznany przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji. Skarżący nie wykazał, iż taki pojazd został przedstawiony do rejestracji - dokumentacja sprawy nie pozwala na uznanie, iż mamy do czynienia z takim przypadkiem. Jak stanowi art. 72 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym w przypadku pojazdu wycofanego czasowo z ruchu - w zakresie ust. 1 pkt 5 a zatem wymagania dotyczącego przedłożenia dowodu rejestracyjnego, zamiast dowodu rejestracyjnego wymaga się przedstawienia decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. W rozpatrywanej sprawie nie ma jednak do czynienia z "czasowym wycofaniem pojazdu z ruchu", a zatem przepis powyższy nie znajduje zastosowania. Skarżący nie legitymuje się decyzją wydaną w tym przedmiocie. Z tego względu stanowisko organu I instancji jest prawidłowe. W konsekwencji zasadne stało się wydanie decyzji o odmowie rejestracji motocykla. Odnosząc się do treści zarzutów, Kolegium wskazało, iż fakt, że organ niemiecki nie miał zastrzeżeń co do rejestracji pojazdu w Polsce nie może stanowić argumentu za wydaniem decyzji pozytywnej w sprawie, gdyż reguły systemu prawa polskiego właściwe dla rozpatrywanej sprawy nie pozwalają na rejestrację pojazdu. Stanowisko skarżącego, iż urząd w Krakowie dokonałby rejestracji pojazdu jest nieuzasadnione. O odmowie rejestracji świadczą bowiem obiektywne przesłanki wynikające z przepisów prawa. Kolegium stwierdziło, iż podnoszone przez skarżącego zarzuty co do uchybień natury proceduralnej nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, a tym bardziej do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem strony - czyli zarejestrowania przedmiotowego pojazdu. Dostrzegając, iż organ mógł uchybić w pewien sposób ogólnym zasadom postępowania administracyjnego - nie informując należycie w sposób wymagany przepisami k.p.a. o przedłużającym się postępowaniu, czy także w pewnych sytuacjach prowadząc postępowanie w sposób nie budzący zaufania do organu administracji publicznej - to jednak te uchybienia nie miały wpływu na końcowy wynik sprawy. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga skarżącego M. T., który zaskarżył ją w całości i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 listopada 2025 r. sygn. akt SKO.RD/4120/646/2025; SKO.RD/4120/647/2025 utrzymująca w mocy decyzję Starosty Myślenickiego nr KT.5410.1.10502.2025 z dnia 19 września 2025 r. w sprawie odmowy rejestracji motocykla marki [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1991, na rzecz skarżącego – M. T. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz.U. 2024 r. poz. 1251, dalej p.r.d.). O dokumentach niezbędnych do rejestracji pojazdu stanowi art. 72 ust. 1 p.r.d. Są nimi: dowód własności pojazdu lub dokument potwierdzający powierzenie pojazdu (pkt 1); jeden z dokumentów wymienionych w lit. a) – i), jeżeli jest wymagany (pkt 3); zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowód rejestracyjny pojazdu lub inny dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzający wykonanie oraz termin ważności badania technicznego (pkt 4); dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany (pkt 5); dowód odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz - pierwszy (pkt 6); dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokument potwierdzający brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenie stwierdzające zwolnienie od akcyzy, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy (pkt 6a). Szczegółowe warunki i tryb rejestracji pojazdów określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2024 r. poz. 1709 ze zm.), które w § 2 ust. 1 stanowi, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, składa do organu rejestrującego wniosek o rejestrację pojazdu na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia (...), do którego dołącza: dowód własności pojazdu; oświadczenie, o którym mowa w § 4 ust. 6 pkt 2, jeżeli zostało dołączone do dowodu własności pojazdu; dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany; tablice rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany. W przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic (tablicy) rejestracyjnych albo konieczności zwrotu tych tablic (tablicy) organowi rejestrującemu państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic (tablicy) rejestracyjnych dołącza oświadczenie, że pojazd został sprowadzony z zagranicy bez tablic (tablicy) rejestracyjnych albo oświadczenie o konieczności zwrotu tych tablic (tablicy) organowi rejestrującemu państwa, z którego pojazd został sprowadzony; oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację, w tym na jego odwrocie. Oprócz tego w sytuacji, gdy została wydana dodatkowa tablica rejestracyjna w przypadku jej utraty właściciel pojazdu zamiast dodatkowej tablicy rejestracyjnej dołącza oświadczenie o jej utracie. Niespełnienie któregoś z powyższych wymogów skutkuje odmową rejestracji pojazdu. Art. 72 ust. 1 p.r.d. formułuje wymagania formalne rejestracji i musi być rozumiany restrykcyjnie, co oznacza, że niespełnienie wymogu wskazanego w pkt 5 tego przepisu tj. przedłożenia dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany, stanowi bezwzględną przeszkodę do zarejestrowania samochodu. W doktrynie podkreśla się, że katalog dokumentów rejestracyjnych jest katalogiem zamkniętym, gdyż muszą być przedstawione kumulatywnie, a nie alternatywnie (por. Burtowy Michał, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, art. 72, wyd. II, WKP 2023). Powyższe oznacza, że skarżący zobowiązany, by uzyskać decyzję o rejestracji samochodu na terenie kraju, zobowiązany był przedstawić wszystkie dokumenty wymagane przepisami prawa i zaistniałym stanem faktycznym. Jednym z dokumentów, który należy przedłożyć wraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu jest dowód rejestracyjny. Jednak ustawodawca wymaga przedłożenia go jedynie wówczas, gdy pojazd był uprzednio zarejestrowany (art. 72 ust. 1 pkt. 5 p.r.d.). A contrario, w sytuacji, gdy pojazd nie był wcześniej zarejestrowany, nie wymaga się przedłożenia dowodu rejestracyjnego. Zgodnie z art. 72 ust. 2 pkt 7 p.r.d. wymagania ust. 1 nie dotyczą pojazdu wyrejestrowanego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 pkt 3 - w przypadku powtórnej rejestracji - w zakresie ust. 1 pkt 5. W niniejszej sprawie skarżący do wniosku o rejestrację pojazdu, złożonego na urzędowym formularzu (k. 17 akt postępowania administracyjnego) załączył: umowę kupna-sprzedaży; dokument, który określił jako "dowód rejestracyjny"; ksero zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, ksero wyrejestrowania pojazdu zagranicą, korespondencje do wydziału komunikacyjnego w Niemczech. Skarżący wniósł o rejestrację samochodu wcześniej wyrejestrowanego na terenie kraju członkowskiego UE. Wynika to jasno z wniosku skarżącego o rejestrację z 9 czerwca 2025 r. W świetle informacji udzielonej przez niemieckie organy rejestracyjne, nie budzi również wątpliwości, że pojazd w rzeczywistości w Niemczech zarejestrowany nie był, a przedłożony przez skarżącego niemieckie dokument Fahrzeugbrief nie stanowił ważnego dowodu rejestracyjnego. Z oświadczeń skarżącego, a w szczególności z wniosku o rejestrację pojazdu i załączonych do niego dokumentów nie wynikało jednocześnie, by w sprawie skarżącego zachodziła któraś z przesłanek wyłączających obowiązek przedstawienia dowodu rejestracyjnego przewidzianych w art. 72 ust. 2 pkt 2, 3 i 5 p.r.d. Skarżący zobowiązany był przedłożyć dowód rejestracyjny pojazdu. Nie miałby takiego obowiązku w sytuacji, gdyby jego pojazd nie był wcześniej w ogóle zarejestrowany, lecz - co tu kluczowe - skarżący we wniosku o rejestrację podał, że jego samochód wcześniej zarejestrowany był. Pojazdu, nie można uznać także za pojazd wycofany czasowo z ruchu zgodnie z art. 78a p.r.d. gdyż w tym przypadku zamiast dowodu rejestracyjnego wymaga się przedstawienia decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu czego skarżący również nie zrobił. W sprawie nie zachodzą także wyjątki z art. 79 ust. 4 pkt 3 p.r.d. Jak stanowi art. 72 ust. 2 pkt 7 ustawy, wymagania ustawowego w zakresie ust. 1 pkt 5 nie stosuje się w przypadku pojazdu wyrejestrowanego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 pkt 3 - w przypadku powtórnej rejestracji. Chodzi o pojazd mający co najmniej 25 lat uznany przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji. Skarżący nie wykazał, iż taki pojazd został przedstawiony do rejestracji. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.