III SA/Kr 95/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2018 r. wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 9 października 2017 r. w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 listopada 2017 r. ([...]) w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji z dnia 9 października 2017 r. w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

Decyzją z dnia 9 października 2017 r. ([...]) na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3 a lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. póz. 1260) oraz art. 104 i 108 kpa Starosta 1) cofnął A. P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wg kategorii B prawa jady, 2) nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 §1 kpa ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Decyzją z dnia 21 listopada 2017 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. Na decyzję organu odwoławczego A. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu l instancji "do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym Wydział II Karny o uchylenie mandatu karnego seria [...]numer [...]" w części dotyczącej nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżąca podniosła, że nie było podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia. Co więcej, pomaga osobie chorej z najbliższej rodzin, którą wozi do lekarza, a obecnie jest tej możliwości pozbawiona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., póz. 1369 ), dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Regulacja ta ma charakter fakultatywny i stanowi formę tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowo administracyjnym, stanowiąc wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl, której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sygn. akt III SA/Kr 95/18 Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie ma charakteru obligatoryjnego, zatem sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, nawet, jeśli zostaną spełnione przesłanki od zaistnienia, których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których należą: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Od tej zasady ustawodawca przewidział dwa wyjątki dotyczące aktów prawa miejscowego, które weszły w życie, oraz aktów lub czynności, których wstrzymanie wykonania wyłącza ustawa szczególna. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków a także, ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno zawierać argumenty świadczące o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne w odniesieniu się do konkretnych faktów i okoliczności. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż to na stronie "ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność, na którą się powołuje, może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji finansowej, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2014 r. syg. akt II FZ 1350/13). Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę, (por. NSA w postanowieniu z dnia 15.01.2015 r., sygn. l OZ 1236/14). W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobniać opisane powyżej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślić przy tym należy, że wstrzymanie wykonania skarżonego aktu nie następuje w wyniku oceny zarzutów skargi, lecz w wyniku oceny istnienia przesłanek wymienionych w art. 63 § 3 ppsa. Sygn. akt III SA/Kr 95/18 Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.