III SA/Kr 907/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania orzeczenia w sprawie ze skargi K. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 18 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary nagany p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Skarżący K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na wydane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w dniu 18 czerwca 2018 r. orzeczenie nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2018 r. nr [...] o uznaniu skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. rozkazu, który nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei według § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest natomiast wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W szczególności nie podał jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może wywołać wykonanie tego orzeczenia. Brak uzasadnienia przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę. Wobec tego, że skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu przez zaskarżone orzeczenie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – na mocy przepisu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.