III SA/Kr 85/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2026 roku sprawy ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 listopada 2025 r., znak BP.503.81.2025.1958.BF w przedmiocie odroczenia terminu spłaty należności postanawia 1. stwierdzić swoją niewłaściwość; 1. przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako sądowi właściwemu.

G. K. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 25 listopada 2025 r., znak BP.503.81.2025.1958.BF utrzymującą w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 lipca 2025 r. w przedmiocie odroczenia terminu spłaty należności. W decyzji tej znalazło się pouczenie, że stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k. 86 akt adm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. póz. 143, dalej p.p.s.a.) do rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej właściwy jest sąd, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu; postanowienie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Odstępstwo od zasady określonej w art. 13 § 2 p.p.s.a. dopuszcza art. 13 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Prezydent RP może w drodze rozporządzenia przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2024 r., póz. 788), gdzie w § 1 rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2025 r. póz. 1490 z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Sygn. akt III SA/Kr 85/26 Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja zapadła na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., póz. 572 ze zm.), art. 60 pkt 6a i 7, art. 61 ust. 1 pkt 1, art.64 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2025 r., póz. 1483). W związku z tym w niniejszej sprawie stosuje się ogólny przepis art. 13 § 2 p.p.s.a. dotyczący właściwości miejscowej, a nie wyżej opisane rozporządzenie Prezydenta. Zaskarżona decyzja została wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który ma siedzibę w Warszawie. W konsekwencji sądem właściwym do rozpoznania wniesionej przez skarżącego skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, o czym skarżący został prawidłowo pouczony przez organ. Z uwagi na przedstawione okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.