III SA/Kr 691/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 31 marca 2026 r. znak SKO.SW/4101/76/2026 w przedmiocie wskazania, że organ nie dopuścił się bezczynności postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 100 (sto) złotych tytułem niezasadnie uiszczonego wpisu od skargi.

N. K. (dalej: skarżący) 12 marca 2026 r. skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie skargę na bezczynność Zarządu Dróg Miasta Krakowa w zakresie rozpatrzenia jego pisma z dnia 19 stycznia 2026r. Postanowieniem z 31 marca 2026 r. znak SKO.SW/4101/76/2026 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wskazało, że Zarząd Dróg Miasta Krakowa nie dopuścił się bezczynności. Skarżącego pouczono, że postanowienie jest ostateczne. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł o uchylenie postanowienia z 31 marca 2026 r. i ponowne rozpatrzenie sprawy przez Kolegium. Zdaniem skarżącego SKO w Krakowie błędnie uznało, że rozpatrzenie wniosku skarżącego o dopisanie do listy pojazdów uprawnionych do wjazdu do Strefy Czystego Transportu w Krakowie nie zostało zakończone decyzją administracyjną, a przez to nie nastąpiła bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że jest ona niedopuszczalna z uwagi na brak podstaw do jej wniesienia (postanowienie z 31 marca 2026 r jest niezaskarżalne). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wskazujące, że organ administracyjny nie dopuścił się bezczynności. Podstawę prawną wydanego postanowienia stanowił art. 37 § 1, § 5 i § 6 w związku z art. 123 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.). Zgodnie z treścią tych przepisów na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia. Kolegium nie znalazło podstaw do zastosowania dyspozycji przewidzianej w art. 37 § 6 k.p.a. i wskazało, że organ administracyjny nie dopuścił się bezczynności. Należy wskazać, że skarga na postanowienie w przedmiocie ponaglenia jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stanowisko organu wyrażone na gruncie art. 37 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy, a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to rozstrzygnięcie mające na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność (art. 52 p.p.s.a.). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2, bądź w pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 5 czerwca 2009 r., IV SAB/Gl 21/09; postanowienie WSA w Warszawie z 4 grudnia 2017 r., II SA/Wa 1879/17; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 13 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1425/17). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wydane w przedmiocie rozpoznania ponaglenia, a zatem skarga polegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Sąd zwraca uwagę, że skarżący został wezwany o usunięcie braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru PESEL i przedłożenie podpisanej skargi. Uzupełnił tylko brak w postaci wskazania numeru PESEL, a zatem również z tej przyczyny skarga zasługiwała na odrzucenie. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę.